Articles

ضمیمه ۸f: آیین عشای ربانی، شام آخرِ عیسی عید فِصَح بود

به این مطالعه گوش دهید یا آن را به‌صورت صوتی دانلود کنید
00:00
00:00دانلود

این صفحه بخشی از مجموعه‌ای است که احکام خدا را بررسی می‌کند؛ احکامی که فقط زمانی قابل اطاعت بودند که معبد در اورشلیم برپا بود.

آیین عشای ربانی یکی از روشن‌ترین نمونه‌هایی است که این مجموعه افشا می‌کند: «اطاعت نمادین»‌ای که انسان‌ها اختراع کرده‌اند تا جای فرمان‌هایی را بگیرد که خودِ خدا، وقتی معبد، مذبح و کهانتِ لاوی را برداشت، اجرای آن‌ها را ناممکن ساخت. شریعت خدا هرگز فرمان نداد که به‌جای قربانی‌ها یا فِصَح، آیینی تکرارشونده با نان و شراب برگزار شود. عیسی هرگز احکامِ معبد را لغو نکرد، و هرگز آیینی تازه را برای جایگزینیِ آن‌ها برقرار نساخت. آنچه امروز «شام خداوند» نامیده می‌شود، فرمانی از تورات نیست و قانونی از شریعت خدا که مستقل از معبد باشد به شمار نمی‌آید. این آیینی انسانی است که بر سوءبرداشتی از آنچه عیسی در آخرین فِصَح خود انجام داد بنا شده است.

الگوی شریعت: قربانی واقعی، خون واقعی، مذبح واقعی

در شریعت، آمرزش و یادآوری هرگز به نمادهایی بدون قربانی پیوند نخورده بود. الگوی مرکزی روشن است: گناه زمانی رسیدگی می‌شود که خونِ واقعی بر مذبحی واقعی، در مکانی که خدا برای نام خود برگزیده است، ارائه گردد (لاویان ۱۷:۱۱؛ تثنیه ۱۲:۵-۷). این امر در مورد قربانی‌های روزانه، قربانی‌های گناه، قربانی‌های سوختنی، و حتی خودِ برهٔ فِصَح صادق است (خروج ۱۲:۳-۱۴؛ تثنیه ۱۶:۱-۷).

وعدهٔ غذاییِ فِصَح یک آیین آزاد یا یادبود نمادین نبود. این آیینی فرمان‌داده‌شده بود که شامل موارد زیر می‌شد:

  • بره‌ای واقعی، بی‌عیب
    • خروج ۱۲:۳ — هر خانواده باید طبق فرمان خدا بره‌ای برگزیند.
    • خروج ۱۲:۵ — بره باید بی‌عیب، نر و یک‌ساله باشد.
  • خونی واقعی، دقیقاً همان‌گونه که خدا دستور داده بود
    • خروج ۱۲:۷ — خونِ بره باید بر چارچوب درها و سرِ در نهاده می‌شد.
    • خروج ۱۲:۱۳ — خون نشانه بود؛ خدا فقط جایی را که خونِ واقعی بود «عبور می‌کرد».
  • نانِ فطیر و سبزی‌های تلخ
    • خروج ۱۲:۸ — بره باید با نانِ فطیر و سبزی‌های تلخ خورده می‌شد.
    • تثنیه ۱۶:۳ — هفت روز نباید نانِ خمیرشده خورده می‌شد، بلکه فقط نانِ مشقت.
  • زمان‌بندی و ترتیب مشخص
    • خروج ۱۲:۶ — بره باید در غروبِ روز چهاردهم کشته می‌شد.
    • لاویان ۲۳:۵ — فِصَح در روز چهاردهمِ ماهِ اول، در وقتِ مقرر است.

بعدها خدا فِصَح را متمرکز ساخت: دیگر قربانی کردنِ بره در هر شهر مجاز نبود، بلکه فقط در مکانی که او برگزیده بود، در برابرِ مذبحِ او (تثنیه ۱۶:۵-۷). تمام این نظام به معبد وابسته بود. چیزی به نام فِصَحِ «نمادین» بدون قربانی وجود نداشت.

اسرائیل چگونه رهایی را به یاد می‌آورد

خودِ خدا تعیین کرد که اسرائیل چگونه خروج از مصر را به یاد آورد. این کار نه با تأملی ساده و نه با ژستی نمادین انجام می‌شد، بلکه از طریق خدمتِ سالانهٔ فِصَح که او فرمان داده بود (خروج ۱۲:۱۴؛ خروج ۱۲:۲۴-۲۷). فرزندان می‌پرسیدند: «این خدمت چه معنایی دارد؟» و پاسخ به خونِ بره و اعمالِ خدا در آن شب پیوند می‌خورد (خروج ۱۲:۲۶-۲۷).

وقتی معبد برپا بود، اسرائیلِ وفادار با بالا رفتن به اورشلیم، ذبحِ بره در عبادتگاه، و خوردنِ فِصَح همان‌گونه که خدا فرمان داده بود اطاعت می‌کرد (تثنیه ۱۶:۱-۷). هیچ نبی‌ای هرگز اعلام نکرد که روزی این آیین با تکه‌ای نان و جرعه‌ای شراب در ساختمان‌هایی پراکنده میان ملت‌ها جایگزین خواهد شد. شریعت چنین جایگزینی را نمی‌شناسد. تنها فِصَحی را می‌شناسد که خدا آن را تعریف کرده است.

عیسی و آخرین فِصَح او

اناجیل روشن‌اند: وقتی عیسی در شبی که تسلیم شد با شاگردانش غذا خورد، آن شب فِصَح بود، نه آیینی تازه برای غیر یهودیان (متی ۲۶:۱۷-۱۹؛ مرقس ۱۴:۱۲-۱۶؛ لوقا ۲۲:۷-۱۵). او در اطاعت کامل از فرمان‌های پدرش گام برمی‌داشت و همان فِصَحی را نگاه می‌داشت که خدا مقرر کرده بود.

در آن سفره، عیسی نان را گرفت و گفت: «این است بدنِ من»، و جام را گرفت و از خونِ عهد سخن گفت (متی ۲۶:۲۶-۲۸؛ مرقس ۱۴:۲۲-۲۴؛ لوقا ۲۲:۱۹-۲۰). او نه فِصَح را لغو می‌کرد، نه قربانی‌ها را باطل می‌ساخت، و نه قوانینی تازه برای آیین‌های مذهبیِ غیر یهودیان می‌نوشت. او توضیح می‌داد که مرگِ خودِ او، به‌عنوان برهٔ حقیقیِ خدا، معنای کاملِ همهٔ آنچه شریعت از پیش فرمان داده بود را آشکار می‌کند.

وقتی گفت: «این را به یاد من انجام دهید» (لوقا ۲۲:۱۹)، «این» به وعدهٔ غذاییِ فِصَحی اشاره داشت که در حال خوردنِ آن بودند، نه به آیینی کاملاً تازه که از شریعت، معبد و مذبح جدا شده باشد. هیچ فرمانی از دهانِ او برای برپایی آیینی مستقل، بی‌نیاز از معبد، با زمان‌بندی، قواعد و روحانیتِ خاصِ خود وجود ندارد. او پیش‌تر گفته بود که برای لغوِ شریعت یا انبیا نیامده است و حتی کوچک‌ترین جزءِ شریعت فرو نخواهد افتاد (متی ۵:۱۷-۱۹). او هرگز نگفت: «پس از مرگِ من، فِصَح را فراموش کنید و به‌جای آن آیینی با نان و شراب بسازید.»

برداشته شدنِ معبد، نه لغو شدنِ شریعت

عیسی ویرانیِ معبد را پیشگویی کرد (لوقا ۲۱:۵-۶). وقتی این امر در سال ۷۰ میلادی رخ داد، قربانی‌ها متوقف شد، مذبح از میان رفت، و خدمتِ لاوی پایان یافت. اما هیچ‌یک از این‌ها لغوِ شریعت نبود. این داوری بود. فرمان‌های مربوط به قربانی‌ها و فِصَح همچنان نوشته‌شده و دست‌نخورده باقی ماندند. آن‌ها صرفاً به این دلیل ناممکن شدند که خدا نظامی را که این فرامین در آن عمل می‌کردند برداشت.

انسان‌ها چه کردند؟ به‌جای پذیرش این حقیقت که برخی احکام باید حرمت نهاده شوند اما تا زمانی که خدا عبادتگاه را بازگرداند قابل اجرا نیستند، رهبرانِ مذهبی آیینی تازه ساختند — آیین عشای ربانی — و اعلام کردند که این اختراع اکنون راهِ «یاد کردنِ» عیسی و «سهیم شدن» در قربانیِ اوست. آن‌ها نان و جام را از سفرهٔ فِصَح برداشتند و ساختاری کاملاً تازه پیرامون آن بنا کردند؛ ساختاری بیرون از معبد، بیرون از شریعت، و بیرون از هر آنچه خدا خود فرمان داده بود.

چرا آیین عشای ربانی اطاعتِ نمادین است

آیین عشای ربانی تقریباً در همه‌جا به‌عنوان جایگزینی برای قربانی‌های معبد و فِصَح عرضه می‌شود. به مردم گفته می‌شود که با خوردنِ نان و نوشیدنِ شراب (یا آب‌میوه) در ساختمانِ کلیسا یا هر جای دیگر، فرمانِ مسیح را اطاعت می‌کنند و آنچه شریعت به آن اشاره می‌کرد را به انجام می‌رسانند. اما این دقیقاً همان نوع اطاعتِ نمادینی است که خدا آن را مجاز ندانسته است.

شریعت هرگز نگفت که نمادی بدون مذبح و بدون خون می‌تواند جای قربانی‌های فرمان‌داده‌شده را بگیرد. عیسی چنین چیزی نگفت. انبیا چنین چیزی نگفتند. هیچ شریعتی وجود ندارد که این موارد را تعریف کند:

  • این آیین تازه هر چند وقت یک‌بار باید انجام شود
  • چه کسی باید آن را برگزار کند
  • کجا باید انجام شود
  • اگر کسی هرگز در آن شرکت نکند چه رخ می‌دهد

همانند فریسیان، صدوقیان و کاتبان، همهٔ این جزئیات توسط انسان‌ها اختراع شده است (مرقس ۷:۷-۹). الهیاتِ کامل بر پایهٔ این آیین ساخته شده است — برخی آن را «سَرمَنت» می‌نامند، برخی «تجدیدِ عهد» — اما هیچ‌یک از این‌ها از شریعت خدا یا از سخنانِ عیسی در اناجیل، در چارچوب درستِ آن‌ها، برنمی‌آید.

نتیجه فاجعه‌بار است: انبوهی از مردم گمان می‌کنند با شرکت در آیینی که خدا هرگز فرمان نداده است، در حال «اطاعت» از او هستند. احکامِ حقیقیِ معبد همچنان پابرجاست، اما به‌سبب برداشته شدنِ معبد از سوی خدا ناممکن شده است؛ و به‌جای احترام گذاشتن به این واقعیت با ترس و فروتنی، مردم اصرار دارند وانمود کنند که خدمتی نمادین می‌تواند جای آن‌ها را بگیرد.

یاد کردن از عیسی بدون اختراعِ قوانین تازه

کتاب‌مقدس ما را بدون راهنما رها نکرده است تا بدانیم پس از عروجِ مسیح چگونه باید او را حرمت نهیم. خودِ عیسی گفت: «اگر مرا دوست دارید، فرمان‌های مرا نگاه دارید» (یوحنا ۱۴:۱۵). او همچنین پرسید: «چرا مرا «خداوند، خداوند» می‌خوانید، اما آنچه می‌گویم انجام نمی‌دهید؟» (لوقا ۶:۴۶).

راهِ یاد کردنِ او نه از طریق آیین‌های اختراعی، بلکه از طریق اطاعت از همهٔ آن چیزی است که پدرش از پیش به‌وسیلهٔ انبیای پیش از مسیح و به‌وسیلهٔ خودِ مسیح گفته بود.

ما آنچه را قابل اطاعت است اطاعت می‌کنیم، و آنچه را قابل اطاعت نیست حرمت می‌نهیم

شریعت دست‌نخورده باقی مانده است. فِصَح و نظامِ قربانی همچنان به‌عنوان احکامی جاودان نوشته شده‌اند، اما اطاعت از آن‌ها اکنون ناممکن است، زیرا خودِ خدا معبد، مذبح و کهانت را برداشته است. آیین عشای ربانی این واقعیت را تغییر نمی‌دهد. نانِ نمادین و شرابِ نمادین را به اطاعت تبدیل نمی‌کند. احکامِ معبد را به انجام نمی‌رساند. از تورات نیامده است، و عیسی هرگز آن را به‌عنوان فرمانی مستقل برای ملت‌ها مقرر نکرد.

ما امروز آنچه را می‌توان اطاعت کرد اطاعت می‌کنیم: فرمان‌هایی که به معبد وابسته نیستند. و آنچه را قابل اطاعت نیست با خودداری از اختراعِ جانشین‌ها حرمت می‌نهیم. آیین عشای ربانی تلاشی انسانی برای پر کردنِ خلأیی است که خودِ خدا ایجاد کرده است. ترسِ حقیقی از یهوه ما را وادار می‌کند این توهّمِ اطاعت را رد کنیم و به آنچه او واقعاً فرمان داده است بازگردیم.

پرچم اسپانیا که به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبان اسپانیایی توضیح می‌دهد
Español
پرچم ایالات متحده که به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبان انگلیسی توضیح می‌دهد
English
پرچم برزیل که به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبان پرتغالی توضیح می‌دهد
Português
پرچم چین که به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبان چینی توضیح می‌دهد
中文
پرچم هند که به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبان هندی توضیح می‌دهد
हिंदी
پرچم سبز که روی آن به زبان عربی نوشته شده و به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبان عربی توضیح می‌دهد.
العربية
پرچم فرانسه که به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبان فرانسوی توضیح می‌دهد.
Français
پرچم روسیه که به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبان روسی توضیح می‌دهد.
Русский
پرچم اسرائیل که به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبان عبری توضیح می‌دهد.
עברית
پرچم اندونزی که به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبان اندونزیایی توضیح می‌دهد.
Indonesia
پرچم تانزانیا که به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبان سواحیلی توضیح می‌دهد.
Kiswahili
پرچم تانزانیا که به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبانپرچم ایران که به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبان فارسی توضیح می‌دهد.
فارسی
پرچم آلمان که به وبسایتی توضیح‌دهنده احکام خداوند به زبان آلمانی لینک می‌دهد.
Deutsch
پرچم ژاپن، پیوندی به وب‌سایتی که دستورات خدا را به زبان ژاپنی توضیح می‌دهد.
日本語
پرچم بنگلادش که به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبان بنگالی توضیح می‌دهد.
বাংলা
پرچم فیلیپین که به وب‌سایتی لینک می‌شود که احکام خدا را به زبان تاگالوگ توضیح می‌دهد.
Tagalog
پرچم پاکستان با لینکی به وب‌سایتی که فرامین خدا را به زبان اردو توضیح می‌دهد.
اُردو
پرچم ایتالیا که به وب‌سایتی لینک می‌شود که فرامین خدا را به زبان ایتالیایی توضیح می‌دهد.
Italiano
پرچم کره جنوبی که به وب‌سایتی لینک می‌شود که فرامین خدا را به زبان کره‌ای توضیح می‌دهد.
한국어
پرچم یونان که به وب‌سایتی لینک می‌شود که فرامین خدا را به زبان یونانی توضیح می‌دهد.
Ελληνικά
پرچم ویتنام که به وب‌سایتی پیوند می‌دهد که دستورات خدا را به زبان ویتنامی توضیح می‌دهد.
Tiếng Việt
پرچم لهستان که به وب‌سایتی لینک می‌دهد که فرمان‌های خدا را به زبان لهستانی توضیح می‌دهد.
Polski
پرچم تایلند که به وب‌سایتی پیوند می‌دهد که فرمان‌های خدا را به زبان تایلندی توضیح می‌دهد
ไทย
پرچم ترکیه که به وب‌سایتی پیوند می‌دهد که فرمان‌های خدا را به زبان ترکی توضیح می‌دهد.
Türkçe
پرچم رومانی که به وب‌سایتی پیوند دارد که فرمان‌های خدا را به زبان رومانیایی توضیح می‌دهد.
Română

این مطلب را به اشتراک بگذارید