«اگر به گناهان خود اعتراف کنیم، او امین و عادل است تا گناهان ما را بیامرزد و ما را از هر ناراستی پاک سازد» (اول یوحنا ۱:۸-۹).
گناه ما بزرگترین شر است، زیرا شکافی میان ما و بزرگترین نیکی—یعنی خود خدا—ایجاد میکند. هرچه بیشتر به او نزدیک شویم، بیشتر از گناه دور میشویم. از سوی دیگر، هرچه بیشتر به خود اجازه دهیم در گناه زندگی کنیم، بیشتر از حضور او فاصله میگیریم. توبه واقعی، بنابراین، نه تنها یک نقطه عطف، بلکه رهایی است؛ زنجیرهای گناه را میشکند و ما را به سوی آفرینندهمان بازمیگرداند. سنگینی گناه در بزرگی کسی است که به او توهین میکنیم—خدایی آنقدر بینهایت که نه آسمان و نه زمین او را در بر نمیگیرند. این حقیقت نشان میدهد که چرا گناه چنین توهین بزرگی است.
یکی از چالشهایی که بسیاری از مسیحیان با آن روبرو هستند، میل به ترک گناه بدون تعهد کامل به اطاعت از احکام خداست. آنها خواهان تغییر هستند، اما اغلب اراده لازم برای برداشتن گامهای ضروری جهت دگرگونی واقعی را ندارند. اگرچه هیچکس در اطاعت از همه احکام مشکلی ندارد، بسیاری از شروع با آنهایی که آسانترند غفلت میکنند. این اطاعت گزینشی، مانعی بر سر راه صمیمیت با خدا ایجاد میکند، خدایی که قلبهایی کاملاً تسلیم را میطلبد.
پس بیایید با اطاعت از آنچه برایمان طبیعیتر است آغاز کنیم و از خدا بخواهیم تا برای غلبه بر ضعفهایمان به ما نیرو بخشد. این فروتنی، خداوند را گرامی میدارد و پایهای برای رشد واقعی روحانی فراهم میسازد. هرچه بیشتر خود را به احکام او بسپاریم—even اگر گامهایمان کوچک باشد—او ما را قادر میسازد تا بر چالشهای بزرگتر پیروز شویم. این تعهد به اطاعت، نه تنها عملی از انضباط، بلکه راه آزادی از گناه است که ما را هر روز به قلب نجاتدهندهمان نزدیکتر میکند. -برگرفته از یوهان گرهارد. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.
با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که ما اغلب شدت گناه و آسیبی که به رابطهمان با تو میزند را دست کم میگیریم. اعتراف میکنم که گناه شکافی میان من و محبت بیپایان تو ایجاد میکند و هرچه بیشتر به خود اجازه دهم از تو دور باشم، شادی حضورت را بیشتر از دست میدهم. کمکم کن تا بهطور عمیق جدیت توهین به خدایی چنین عظیم و مقدس را درک کنم تا دلم به توبه واقعی برانگیخته شود و زنجیرهایی که مرا از تو دور میکند، شکسته شود.
ای پدر من، امروز از تو میخواهم که مرا یاری کنی تا در اطاعت از احکام تو زندگی کنم، از آنهایی که برایم آسانتر است آغاز کنم. به من اراده بده تا گام به گام پیش بروم، دانسته که هر عمل وفاداری مرا به قلب تو نزدیکتر میکند. مرا از وسوسه اطاعت گزینشی رهایی بخش و به سوی تعهدی کامل به تو راهنمایی کن تا زندگیم بازتابدهنده قدوسیت تو باشد.
ای خدای قدوس، تو را میپرستم و برای بردباری و رحمت بیپایانت تو را ستایش میکنم. سپاسگزارم که هرگز از من ناامید نمیشوی، حتی زمانی که در اطاعت کامل از تو شکست میخورم. نام تو را متعال میدانم، زیرا خدایی هستی که ضعیفان را توان میبخشی و فرزندانت را در راه راستی هدایت میکنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجاتدهنده جاودان من است. شریعت نیرومندت پلی وفادار است که مرا هر روز به تو نزدیکتر میسازد. احکام تو را دوست دارم، زیرا منّایی است که قلب گرسنهام را سیر میکند. در نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
