«آیا اینگونه به خداوند پاداش میدهید، ای قوم نادان و بیفهم؟ آیا او پدر شما نیست، همان کسی که شما را آفرید، که شما را ساخت و شکل داد؟» (تثنیه ۳۲:۶).
ما خودمان را نیافریدهایم، و این حقیقت به ما یادآوری میکند که نمیتوانیم بر خودمان حاکم باشیم. ما متعلق به خدا هستیم، او که ما را آفرید، ما را فدیه داد و به سبب رحمتش ما را نوسازی کرد. گاهی اوقات، بهویژه در جوانی یا هنگام رفاه، ایده مستقل بودن، صاحب انتخابهای خود بودن و سرنوشت خود را در دست داشتن، جذاب به نظر میرسد. اما این استقلال کاذب تنها یک توهم است که با گذر زمان از بین میرود. درمییابیم که زندگی بدون وابستگی به خدا طبیعی نیست، ما را در زمان آزمایش حمایت نمیکند و ما را به هدف ابدی نمیرساند.
به عنوان مخلوقات، دو وظیفه اساسی داریم: شکرگزاری و اطاعت. شکرگزاری به خاطر اینکه هدیه زندگی را از دستان خالق دریافت کردهایم، او که ما را دوست داشت و به هستی فراخواند. و اطاعت، زیرا تنها با پیروی از احکام خدا راه زندگی حقیقی و آرامش را مییابیم. این موضوع محدودیت نیست، بلکه آزادی واقعی است – آزادیای که از بودن در مرکز اراده خدا حاصل میشود، زیستن همانگونه که او ما را آفرید تا زندگی کنیم، در رفاقت با او و تسلیم به نقشههایش.
اطاعت کلیدی است که در را به سوی والاترین سرنوشتی که خدا برای ما آماده کرده میگشاید: سکونت با او در ابدیت، در خانه آسمانی که عیسی وعده داده آماده کند. تنها از طریق اطاعت وفادارانه است که به این هدف پرشکوه دست خواهیم یافت. وقتی تصمیم میگیریم از احکام او پیروی کنیم، نه تنها حاکمیت او را به رسمیت میشناسیم، بلکه شادی زیستن برای هدفی که او به ما داده را نیز مییابیم و طعم زندگی جاودانی که در انتظار ماست را تجربه میکنیم. – اقتباس از جی. اچ. نیومن. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: خدای عزیز، اعتراف میکنم که من خودم را نیافریدم، بلکه تویی که در مهربانیات مرا شکل دادی، فدیه دادی و نوسازی کردی. گاهی جهان مرا با توهم استقلال وسوسه میکند، اما میدانم که امنیت و هدف واقعی تنها در تو یافت میشود. کمکم کن هر اندیشه خودکفایی را رد کنم و در همه زمینههای زندگیام به تو وابسته باشم و به محبت و هدایت تو اعتماد کنم.
ای پدر من، امروز با شکرگزاری به خاطر هدیه گرانبهای زندگی و شکیباییات در هدایت من، به حضورت میآیم. به من بیاموز که در اطاعت از احکام تو زندگی کنم، درک کنم که آنها محدودیت نیستند بلکه راههایی به سوی آزادی حقیقیاند. بگذار در مرکز اراده تو، در رفاقت با تو و تسلیم به نقشههایت زندگی کنم و صلح و شادی را که تنها تو میتوانی عطا کنی، تجربه نمایم.
ای خدای قدوس، تو را میستایم که سرنوشتی جاودان و پرشکوه برای کسانی که از تو اطاعت میکنند آماده کردهای. سپاسگزارم برای وعدهات درباره خانههای آسمانی و اینکه راه رسیدن به آنها را از طریق کلامت به ما نشان دادی. پسر محبوبت شاهزاده و نجاتدهنده ابدی من است. شریعت نیرومند توست که مرا در مقاصد تو استوار نگه میدارد. احکام تو را دوست دارم، زیرا همچون چشمه آب زلالی است که روحم را پاک میسازد. در نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
