«قوی و دلیر باش؛ نهراس و دلسرد مشو!» (اول تواریخ ۲۲:۱۳).
اگرچه تمرین صبر و فروتنی در برابر مشکلات بیرونی و رفتار دیگران ضروری است، این فضایل زمانی ارزشمندتر میشوند که در نبردهای درونی خود به کار گرفته شوند. چالشبرانگیزترین کشمکشهای ما اغلب از بیرون نمیآیند، بلکه از درون سرچشمه میگیرند – ضعفها، تردیدها، شکستها و آشفتگیهای روح. در این لحظات، زمانی که با محدودیتهای خود روبرو میشویم، انتخاب فروتنی در برابر خدا و تسلیم شدن به اراده او، یکی از عمیقترین اعمال ایمان و بلوغ روحانی است که میتوانیم تقدیم کنیم.
جالب است که اغلب میتوانیم نسبت به دیگران صبورتر باشیم تا نسبت به خودمان. اما زمانی که توقف میکنیم، تأمل مینماییم و تصمیم قاطعی میگیریم تا با صداقت شریعت قدرتمند خدا را در آغوش بگیریم، اتفاقی خارقالعاده رخ میدهد. اطاعت به کلیدی روحانی تبدیل میشود که چشمان ما را میگشاید. آنچه پیشتر مبهم به نظر میرسید، اکنون شروع به روشن شدن میکند. بصیرت مییابیم و دید روحانی که به ما عطا میشود همچون مرهمی عمل میکند: روح را آرام میسازد و جهت میبخشد.
این درک، گرانبهاست. به ما بهوضوح نشان میدهد که خدا از ما چه انتظاری دارد و کمک میکند تا روند دگرگونی را با آرامش بپذیریم. اطاعت، آنگاه به منبعی از صبر، شادی و ثبات تبدیل میشود. روحی که به اراده خداوند تسلیم میشود و در اطاعت گام برمیدارد، نه تنها پاسخها را مییابد، بلکه آرامش دانستن اینکه در مسیر درست است – مسیر صلح و زندگی معنادار – را نیز به دست میآورد. -اقتباس از ویلیام لاو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: خدای عزیز، تو را شکر میکنم زیرا به من نشان میدهی که صبر و فروتنی حقیقی تنها به چالشهای بیرونی مربوط نمیشود، بلکه به نبردهای درون من نیز ارتباط دارد. اغلب، این ضعفها، تردیدها و شکستهای خودم هستند که بیش از همه مرا دلسرد میکنند. وقتی به جای مبارزه تنها، به اراده تو تسلیم میشوم، چیزی عمیق را تجربه میکنم: نیکویی تو مرا درمییابد و حمایت میکند.
ای پدر من، امروز از تو میخواهم که کمکم کنی با خودم همانقدر صبور باشم که سعی میکنم با دیگران باشم. به من شجاعت بده تا با محدودیتهایم بدون ناامیدی روبرو شوم و حکمتی عطا کن تا به شریعت قدرتمند تو به عنوان راهنمایی مطمئن تکیه کنم. میدانم که وقتی تصمیم به اطاعت صادقانه میگیرم، چشمانم باز میشود و آنچه پیشتر مبهم بود، شروع به روشن شدن میکند. آن بصیرتی را که از اطاعت میآید، آن مرهمی که روحم را آرام میسازد و جهت را به سفرم میبخشد، به من عطا کن.
ای خدای قدوس، تو را میپرستم و ستایش میکنم زیرا زمانی که انتخاب میکنم در راههای تو گام بردارم، به من فهم و آرامش میبخشی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجاتدهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون آینهای است که با محبت به من نشان میدهد که کیستم و در تو چه میتوانم بشوم. احکام تو همچون ریلهای استواری زیر پای من هستند که ثبات، شادی و یقین شیرین بودن در مسیر ابدیت را به من میبخشند. در نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
