«به دلهای ناامید بگویید: قوی باشید و نترسید! خدای شما خواهد آمد» (اشعیا ۳۵:۴).
چند بار صلیبهایی را بر دوش کشیدهایم که خود خدا هرگز بر ما ننهاده است؟ نگرانی درباره آینده، ترس از آنچه ممکن است رخ دهد، و اضطرابی که خواب را از ما میگیرد—هیچیک از اینها از جانب خدا نیست. وقتی میکوشیم رویدادها را پیشاپیش رقم بزنیم و آنچه را در پیش است کنترل کنیم، حتی اگر با کلمات بیان نکنیم، در واقع میگوییم که کاملاً به تدبیر خداوند اعتماد نداریم. گویی میگوییم: «خداوندا، بگذار خودم به این کار رسیدگی کنم.» اما آینده از آنِ ما نیست. و حتی اگر فرا برسد، ممکن است کاملاً متفاوت از آنچه تصور کردهایم باشد. تلاش ما برای کنترل بیهوده است و اغلب ریشه این اضطراب، در تسلیم واقعی نبودن نهفته است.
اما راهی برای آسودگی وجود دارد—و این راه در دسترس است. این راه، اطاعت از شریعت قدرتمند خداست. هنگامی که تصمیم میگیریم با تمام توان خود خداوند را خشنود سازیم و از صمیم قلب از فرمانهای شگفتانگیز او اطاعت کنیم، چیزی در درونمان تغییر میکند. حضور خدا با قدرت آشکار میشود و همراه آن، آرامشی میآید که نمیتوان آن را توضیح داد؛ آرامشی که به شرایط وابسته نیست و سکونی که نگرانیها را همچون خورشید که مه صبحگاهی را پراکنده میکند، از میان میبرد. این پاداش کسی است که با وفاداری در حضور آفریدگار زندگی میکند.
جانی که اطاعت را برمیگزیند، دیگر نیازی ندارد در تنش زندگی کند. او میداند خدایی که خدمتش میکند، بر همه چیز حاکم است. اطاعت از شریعت مقدس و جاودان خدا نهتنها خداوند را خشنود میسازد، بلکه ما را در مسیر آرامش و مراقبت او قرار میدهد. این چرخهای پربرکت است: اطاعت، حضور خدا را به همراه میآورد و حضور خدا ترس را بیرون میراند. چرا باید همچنان بار فردا را بر دوش بکشید، وقتی همین امروز میتوانید در وفاداری خدایی آرام بگیرید که به اطاعتکنندگان خود حرمت مینهد؟—اقتباس از ف. فنلون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: ای پدر رحمت، چند بار کوشیدهام چیزی را کنترل کنم که تنها به تو تعلق دارد؟ مرا بهخاطر شبهای بیخوابی، تصمیمهایی که بر پایه ترس گرفتهام، و افکار ناآرامی که آرامشی را که میخواهی به من ببخشی ربودهاند، ببخش. امروز انتخاب میکنم این بار را رها کنم. دیگر نمیخواهم با تلاش برای پیشبینی یا کنترل آینده زندگی کنم. میخواهم در مراقبت تو آرام بگیرم.
خداوندا، اکنون درمییابم که اضطراب در نافرمانی ریشه دارد. هنگامی که از فرمانهای شگفتانگیز تو دور میشوم، از حضور تو جدا میگردم و در پی آن آرامشم را از دست میدهم. اما انتخاب میکنم بازگردم. میخواهم بهگونهای زندگی کنم که تو را خشنود سازد و با تمام قلبم از شریعت قدرتمندت اطاعت کنم. باشد که جانم در کلام تو لنگر اندازد؛ استوار، آرام و محفوظ.
ای خدای قدوس، تو را میپرستم و میستایم، زیرا در تو هیچ سایهای از تغییر و بیثباتی نیست. پسر محبوبت، شاهزاده و نجاتدهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون سپری از نور است که مطیعان را در بر میگیرد، ترس را دور میکند و آرامش را برقرار میسازد. فرمانهای تو همچون ریسمانهایی زریناند که ما را به قلبت پیوند میدهند و به سوی آزادی و آسودگی حقیقی هدایت میکنند. به نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
