«آنان در بیابان سرگردان بودند، گمشده و بیخانمان. گرسنه و تشنه، به آستانه مرگ رسیدند. در تنگنای خود نزد خداوند فریاد برآوردند، و او آنان را از رنجهایشان رهایی بخشید» (مزامیر ۱۰۷:۴-۶).
وفادارانه پیروی کردن از خدا، اغلب به معنای انتخاب راهی تنهاست. و آری، این راه ممکن است مانند بیابان به نظر برسد؛ خشک، دشوار و بیتشویق. اما دقیقاً در همانجا عمیقترین درسها را درباره اینکه خدا کیست و ما واقعاً در او چه کسی هستیم، میآموزیم. جستوجوی تأیید انسانها مانند نوشیدن تدریجی زهر است. این کار جان را فرسوده میکند، زیرا ما را وادار میسازد بهجای جلال دادن خدای جاودان و تغییرناپذیر، برای خشنود کردن انسانهای بیثبات و محدود زندگی کنیم. مرد یا زن واقعی خدا باید آماده باشد که تنها گام بردارد و بداند همراهی خداوند از پذیرفته شدن نزد تمام جهان ارزشمندتر است.
وقتی تصمیم میگیریم با خدا گام برداریم، صدای او را خواهیم شنید؛ استوار، پیوسته و غیرقابلاشتباه. این صدای جمعیت یا پژواک دیدگاههای انسانی نخواهد بود، بلکه دعوت شیرین و قدرتمند خداوند برای اعتماد و اطاعت خواهد بود. و این دعوت همواره ما را به یک نقطه میرساند: اطاعت از شریعت قدرتمند او. زیرا راه زندگی در آن است. خدا شریعت خود را نه بهعنوان باری سنگین، بلکه همچون نقشهای امین به ما داده است؛ نقشهای که به برکت، حفاظت و بیش از همه، نجات در مسیح هدایت میکند. پیروی از آن، پیمودن راهی امن است، حتی اگر این راه تنها باشد.
پس اگر لازم است تنها گام برداری، گام بردار. اگر برای خشنود کردن خدا لازم است تأیید دیگران را از دست بدهی، بگذار چنین باشد. زیرا اطاعت از فرمانهای باشکوه پدر است که آرامشی پایدار، رهایی از دامهای جهان و مشارکتی حقیقی با آسمان به ارمغان میآورد. و کسی که با خدا گام برمیدارد، حتی در سکوت و تنهایی، هرگز حقیقتاً تنها نیست. -اقتباس از آ. ب. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: پدر محبوب، از تو برای حضورت که همواره با من است سپاسگزارم، حتی در لحظاتی که همهچیز مانند بیابان به نظر میرسد. میدانم که گام برداشتن با تو اغلب مستلزم آن است که از درک شدن، تحسین شدن یا پذیرفته شدن از سوی دیگران چشم بپوشم. اما همچنین میدانم هیچچیز با آرامشِ بودن در کنار تو قابل مقایسه نیست. به من بیاموز که صدای تو را بیش از هر صدای دیگری ارزشمند بدانم.
خداوندا، مرا از میل به خشنود کردن انسانها رهایی ده. میخواهم با تو گام بردارم، حتی زمانی که این به معنای تنها پیمودن راه باشد. میخواهم صدای تو را بشنوم، از دعوتت اطاعت کنم و مطابق شریعت قدرتمندت زندگی کنم، با اعتماد به اینکه آن راه درست است؛ راهی که به برکت، رهایی و نجات میانجامد. باشد که گامهایم استوار باشند، حتی اگر تنها باشند، به شرط آنکه بر حقیقت تو استوار شده باشند.
ای خدای قدوس، تو را میپرستم و میستایم، زیرا با کسانی که در قدوسیت با تو گام برمیدارند وفادار هستی. پسر محبوبت، شاهزاده و نجاتدهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون مسیری نورانی در میان تاریکی است که دلهای وفادار را تا تخت تو هدایت میکند. فرمانهای تو همچون لنگرهایی جاوداناند که گامهای کسانی را که از تو اطاعت میکنند استوار میسازند، حتی هنگامی که تمام جهان از آنان روی برمیگرداند. به نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
