«شما نیز همچون سنگ‌های زنده به کار گرفته می‌شوید تا خانه‌ای روحانی بنا شود و کاهنانی مقدس باشید» (اول پطرس ۲:۵).
هر جا که خدا پس از ترک این بدن‌های ناتوان، جان‌های ما را ببرد، ما نیز در همان معبد بزرگ خواهیم بود. آن معبد تنها به زمین تعلق ندارد؛ از جهان ما بزرگ‌تر است. آن خانهٔ مقدسی است که همهٔ جاهایی را دربرمی‌گیرد که خدا در آن‌ها حضور دارد. و چون جهانی که خدا در آن فرمانروایی می‌کند پایانی ندارد، این معبد زنده نیز حد و مرزی ندارد.
این معبد از سنگ ساخته نشده، بلکه از جان‌هایی ساخته شده است که از آفریدگار اطاعت می‌کنند. این طرحی جاودان است که گام‌به‌گام شکل می‌گیرد تا همه‌چیز کاملاً بازتاب‌دهندهٔ ذات خدا شود. وقتی جانی می‌آموزد که با صداقت اطاعت کند، در این بنای بزرگ روحانی جای می‌گیرد. و هرچه بیشتر اطاعت می‌کند، بیشتر به جلوه‌ای زنده از ارادهٔ خداوند تبدیل می‌شود.
ازاین‌رو، جانی که می‌خواهد بخشی از این نقشهٔ جاودان باشد، باید خود را تسلیم شریعت نیرومند او کند و با ایمان و فداکاری از فرمان‌هایش پیروی کند. بدین‌سان، سرانجام آفرینش بازتابی پاک از جلال او خواهد شد. — برگرفته از فیلیپس بروکس. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: خداوند، خدای من، می‌دانم که بدنم ناتوان و گذراست، اما جانی که به من بخشیده‌ای به چیزی بسیار بزرگ‌تر تعلق دارد. سپاسگزارم که مکانی فراتر از این جهان آماده کرده‌ای؛ جایی که حضورت همه‌چیز را پر می‌کند و آنان که از تو اطاعت می‌کنند در آرامش و شادی زندگی می‌کنند. به من بیاموز که این امید جاودان را گرامی بدارم.
ای پدر، می‌خواهم بخشی از معبد زندهٔ تو باشم؛ نه فقط در آینده، بلکه همین‌جا و اکنون. دلی مطیع به من عطا کن که بیش از هر چیز خواهان خشنودی تو باشد. بگذار اطاعتم صادقانه و پیوسته باشد. مرا شکل بده تا در کاری که بنا می‌کنی سودمند باشم.
ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که مرا در این نقشهٔ جاودان جای داده‌ای، با آنکه کوچک و ناکاملم. مرا به کاری فراخوانده‌ای که فراتر از زمان، فراتر از جهان‌ها و فراتر از وجود من است. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومندت همچون پیِ استوار این معبد نادیدنی و باشکوه است. فرمان‌هایت ستون‌هایی زنده‌اند که حقیقت را استوار می‌دارند و قدوسیتت را بازمی‌تابانند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.
