شریعت خدا: عبادت روزانه: آرامش درونی به‌عنوان ثمرهٔ اطاعت از خدا — اشعیا ۲۶:۳

«تو همهٔ کسانی را که به تو اعتماد دارند، در آرامشی کامل نگاه خواهی داشت؛ آنان که مقاصدشان در تو استوار است» (اشعیا ۲۶:۳).

خدا، خدای آرامش است. او در ابدیتی آرام، فراتر از آشوب و سردرگمی این جهان، سکونت دارد. و اگر می‌خواهیم با او گام برداریم، باید اجازه دهیم روحمان نیز همچون دریاچه‌ای آرام و زلال شود؛ جایی که نور آرام‌بخش او بتواند به‌روشنی بازتاب یابد. این یعنی از هر چیزی که سکون درونی ما را می‌رباید دوری کنیم—حواس‌پرتی‌ها، آشفتگی‌ها، فشارهای بیرونی و درونی. هیچ چیز در جهان ارزش از دست دادن آرامشی را ندارد که خدا می‌خواهد بر دل مطیع فرو ریزد.

حتی خطاهایی که مرتکب می‌شویم نباید ما را به احساس گناه و ناامیدی بیفکنند. آنها باید فقط ما را به فروتنی و توبه‌ای صادقانه هدایت کنند—هرگز به آشفتگی. پاسخ، بازگشت به سوی خداوند با تمامی دل، با شادی و ایمان، و با آمادگی برای شنیدن و اطاعت از فرمان‌های مقدس اوست؛ بی‌آنکه غرولند کنیم یا مقاومت نشان دهیم. این رازی است که بسیاری، افسوس، نادیده می‌گیرند. آرامش می‌خواهند، اما شرطی را که خدا برای دریافت آن مقرر کرده نمی‌پذیرند: اطاعت.

شریعت نیرومند خدا، که به‌وسیلهٔ پیامبران او و عیسی آشکار شده است، راه آرامش حقیقی است. راه دیگری وجود ندارد. بدون اطاعت از ارادهٔ آشکار و روشن آفریدگار، برای جان آرامشی نیست. آرامشی که از آغاز جهان وعده داده شد، تنها بر کسانی قرار می‌گیرد که آنچه خدا می‌خواهد انجام می‌دهند. این آرامش چیزی عرفانی یا دست‌نیافتنی نیست—پیامدی مستقیم از وفاداری است. و این آرامش، هنگامی که دریافت شود، در هر شرایطی دل را استوار نگه می‌دارد. —اقتباس‌شده از گرهارد ترستگن. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: پدر محبوب، از تو سپاسگزارم، زیرا تو خدای آشفتگی نیستی، بلکه خدای آرامشی. می‌خواهم تو را در این جایگاه آرامش بشناسم؛ جایی که نور تو بر دلی آرام و تسلیم می‌تابد. به من بیاموز هر چیزی را که آرامشم را می‌رباید رد کنم و تنها در حضور تو آرام بگیرم.

خداوندا، می‌خواهم با شادی و ایمان، بدون مقاومت و شکایت، از تو اطاعت کنم. می‌دانم که شریعت نیرومند تو راهی مطمئن برای زندگی در هماهنگی با توست. به من دلی عطا کن که نسبت به صدای تو حساس و در نگه‌داشتن فرمان‌های مقدست استوار باشد. باشد که زندگی‌ام به ارادهٔ تو شکل گیرد، نه به آشفتگی این جهان.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا تو شاهزادهٔ آرامشی. پسر محبوبت نجات‌دهنده و رهایی‌بخش جاودانی من است. شریعت نیرومند تو همچون بازتاب آرام جلالت بر آب‌های ساکنِ جانی مطیع است. فرمان‌های تو همچون پرتوهای ملایم خورشید عدالت‌اند که دل وفادار را با آرامش، نور و امنیت گرم می‌کنند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.



این مطلب را به اشتراک بگذارید