«اما پارسا به ایمان خود زیست خواهد کرد؛ و اگر عقبنشینی کند، جان من از او خشنود نخواهد بود» (حبقوق ۲:۴).
ایمان حقیقی نه در لحظههای شتاب، بلکه در گامبرداشتن پیوسته آشکار میشود، حتی وقتی به نظر میرسد ثمرات دیر میرسند. خدا بهندرت کار خود را یکباره به انجام میرساند. او لایهبهلایه و در زمانها و فصلها کار میکند، همچون رشد آهستهٔ درختی تنومند از دانهای تقریباً ناپیدا. هر دشواریای که از سر میگذرانیم و هر انتظار خاموشی، آزمونی است که آنچه را اصیل است نیرومند میسازد و آنچه را تنها ظاهری است آشکار میکند. کسی که بهراستی ایمان دارد، میآموزد که انتظار بکشد و تسلیم نشود، حتی در برابر گیجکنندهترین چالشها.
این فرایندِ بلوغ چیزی بیش از شکیبایی میطلبد؛ تسلیمشدن به هدایت پدر را میخواهد؛ پدری که با حکمت و بهواسطهٔ فرمانهای زیبایش ما را راهنمایی میکند. ایمانی که شتاب نمیکند، همان ایمانی است که گامبهگام از آموزههای جاودانهٔ خدا اطاعت میکند. و در همین راهپیمایی وفادارانه است که پدر ما را میآزماید و آماده میسازد و آنان را که حقیقتاً از آنِ او هستند از کسانی که فقط چنین مینمایند جدا میکند.
پدر سرکشان را نزد پسر نمیفرستد. اما به کسانی که پایداری میکنند، حتی بیآنکه همهچیز را بهروشنی ببینند، راه را آشکار میسازد و آنان را به سوی نجات هدایت میکند. استوار بمانید، اعتماد کنید و اطاعت نمایید، زیرا زمان خدا کامل است و آنان که به او اعتماد دارند هرگز سرافکنده نخواهند شد. — اقتباس از جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: ای خداوند من، به من بیاموز که در زمان درست، بیگله و بیآنکه تسلیم شوم، انتظار بکشم. شکیباییای به من عطا کن که نیروی ایمان را آشکار میسازد و شخصیت مرا مطابق ارادهٔ تو شکل میدهد. مگذار شتابزده عمل کنم؛ یاریام کن تا با آرامش گام بردارم.
مرا نیرومند ساز تا حتی وقتی همهچیز کند یا دشوار به نظر میرسد، اطاعت کنم. به یادم آور که رشد روحانی، همچون رشد طبیعی، زمان میبرد و هر گام، وقتی در راههای تو استوارم، ارزشمند است.
ای خدای محبوبم، سپاسگزارم که با شکیبایی و هدفی روشن در من کار میکنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجاتدهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو همچون بارانی است که ایمان حقیقی را در قلبم میرویاند. فرمانهای تو پلههایی استوار در سفر بلوغ روحانیاند. به نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.