«با صبر منتظر خداوند بودم، و او به من توجه کرد و فریاد مرا شنید» (مزامیر ۴۰:۱).
گاهی اوقات، به نظر میرسد که خداوند روی خود را پنهان میکند و ما احساس ضعف، سردرگمی و دوری از هر آنچه آسمانی است داریم. خود را همچون شاگردانی کند و کمثمر مییابیم که بسیار کمتر از آنچه در راه راستی آرزو داریم، گام برمیداریم. اما حتی در این لحظات، چیزی وجود دارد که پایدار میماند: نگاه به سوی او، اشتیاق صادقانه برای بودن با او و تصمیم مصرانه برای رها نکردن او. این پایداری، نشانه شاگرد حقیقی است.
و در همین وفاداری به خداوند است که شروع به شناخت عمیقتر حقیقت میکنیم. هنگامی که استوار میمانیم، حتی در روزهای تاریک، شریعت شگفتانگیز خدا با قدرت بر قلب ما آشکار میشود. فرمانهای عالی او مستقیماً با دردها، اضطرابها و نیازهای ما سخن میگویند و مسیر زندگیمان را با دقت شکل میدهند. حقیقت خدا، که در شریعتی که به پیامبران عهد عتیق و به عیسی داده شد بیان شده، هر روز زندهتر و متناسبتر با زندگی روزانه ما میشود.
حتی زمانی که همهچیز خاموش به نظر میرسد، همچنان به خداوند بنگر. پدر، مطیعان را به سوی پسر میفرستد تا بخشش و نجات یابند. دست کسی را که تو را فراخوانده تا مطابق فرمانهای باشکوهش گام برداری، رها مکن. اطاعت برای ما برکت، آزادی و نجات به ارمغان میآورد — حتی زمانی که به نظر میرسد در تاریکی گام برمیداریم، او ما را با نور خود هدایت میکند. – اقتباس از جِی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.
با من دعا کنید: خداوندا، حتی زمانی که تو را به وضوح نمیبینم، انتخاب میکنم که همچنان تو را بجویم. به من صبر عطا کن تا منتظرت بمانم و فروتنی بده تا حتی در ضعف نیز به آموختن ادامه دهم.
به من بیاموز که به شریعت تو اعتماد کنم، حتی زمانی که پیروی از آن دشوار به نظر میرسد. بگذار فرمانهای باشکوه تو بنیاد من باشند، حتی در روزهایی که جانم افسرده است.
ای خدای محبوب، تو را شکر میکنم زیرا حتی در لحظات سکوت نیز مرا با وفاداریات نگاه میداری. پسر محبوب تو شاهزاده و نجاتدهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو همچون مشعلی است که تاریکترین ظلمت را نیز روشن میکند. فرمانهای تو همچون بازوانیاند که مرا در بر میگیرند و در راه استوار نگاه میدارند. در نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
