«به سوی خدای متعال فریاد خواهم زد، به سوی خدایی که همه چیز را برای من انجام میدهد. او از آسمان یاری خود را میفرستد و مرا نجات میدهد» (مزامیر ۵۷:۲-۳).
آیا تا به حال فکر کردهاید که این خدا بود که شما را تا همین لحظه رسانده است؟ نه شما، نه تصادف، و قطعاً نه دشمن. این او، خداوند بود که شما را در این زمان و این لحظه قرار داد. و اگر آماده نیستید تا با آنچه خدا برایتان آماده کرده روبرو شوید، بدانید که برای هیچ چیز دیگری که فکر میکنید بهتر است نیز آماده نخواهید بود. بازگشت به گذشته، آرزوی عقب رفتن زمان یا رؤیاپردازی درباره روزهای آسانتر بیفایده است. خدا شما را به این لحظه آورده تا شما را شکل دهد، تا به شما بیاموزد که به او وابسته باشید، نه به خودتان.
اکنون بیایید درباره معنای عملی این موضوع صحبت کنیم. اگر روزهای آسان گذشتهاند، به این دلیل است که خدا میخواهد از روزهای سخت استفاده کند تا شما را جدیتر، متمرکزتر و وابستهتر به خود کند. اما حقیقتی وجود دارد که بسیاری سعی میکنند آن را نادیده بگیرند: شما نمیتوانید در نقشه کامل خدا زندگی کنید اگر مایل به اطاعت از کلام او نباشید. موضوع این نیست که شما چه چیزی را درست یا مناسب میدانید؛ بلکه درباره آن چیزی است که خدا در کتاب مقدس آشکار کرده است. او دستورات خود را کاملاً روشن گذاشته، اما بیشتر ما آنها را نادیده میگیریم و فکر میکنیم میتوانیم راه خود را بسازیم. فریب نخورید: روزهای سخت فرصتی است برای آموختن اعتماد به خدا، اما این اعتماد فقط زمانی میآید که تصمیم بگیرید مطابق فرمان او زندگی کنید.
و این مهمترین نکته است: بدون اطاعت، مشارکت با خدا وجود ندارد. بیفایده است که خواهان برکات، حفاظت یا هدایت خدا باشید اگر مایل نیستید شریعت او را دقیقاً همانطور که داده شده پیروی کنید. خدا معامله نمیکند، او انعطافپذیر نیست، او نیمهراه را نمیپذیرد. اگر میخواهید در نقشه کامل او برای خود زندگی کنید، باید دست از نادیده گرفتن دستورات بردارید و شروع به اطاعت از آنها کنید، هر قیمتی که داشته باشد. وقتی این کار را انجام دهید، نه تنها با شجاعت با چالشهای این زمان روبرو میشوید، بلکه صمیمیتی با خدا را تجربه میکنید که نافرمانان هرگز نخواهند شناخت. پس امروز تصمیم بگیرید: از فرار کردن از آنچه خدا شما را به آن فراخوانده دست بردارید و شروع به اطاعت از کلام او کنید. اینگونه است که نیرو، هدف و مشارکت واقعی با خداوند را خواهید یافت. – اقتباس از جِی. دی. موریس. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اغلب خود را در حال پرسش مییابم که چگونه به این لحظه رسیدهام، بارها فکر میکنم که به خاطر قدرت خودم، شانس یا حتی اشتباه بوده است. اما امروز اعتراف میکنم که این تو بودی، و فقط تو، که مرا تا اینجا، در این زمان و این لحظه آوردی تا ارادهات را در زندگیام به انجام رسانی. اعتراف میکنم که گاهی آرزو میکنم به گذشته بازگردم، رؤیای روزهای آسانتر را داشته باشم یا تصور کنم که برای چیز دیگری آمادهتر بودم، اما اکنون میفهمم که این لحظه هدیه توست تا مرا شکل دهی، تا به من بیاموزی که به تو وابسته باشم نه به خودم.
ای پدر من، امروز از تو میخواهم که به من حکمت و نیرو بدهی تا چالشهای این زمان را بپذیرم، و بفهمم که روزهای سخت ابزار تو برای جدیتر، متمرکزتر و وابستهتر شدن به توست. به من بیاموز که در نقشه کامل تو زندگی کنم، و بدانم که این امر مستلزم اطاعت وفادارانه از کلام توست، نه ایدهها یا راحتیهای خودم. از تو میخواهم که ارزش پیروی از دستوراتت را همانگونه که هستند به من نشان دهی، بدون اینکه آنها را نادیده بگیرم یا بخواهم راه خودم را بسازم، تا بتوانم با تمام دل به تو اعتماد کنم.
ای خدای قدوس، تو را میپرستم و ستایش میکنم که مرا به صمیمیتی عمیق با خود فرا میخوانی، صمیمیتی که برای کسانی است که اطاعت از ارادهات را انتخاب میکنند و با نیرو، هدف و مشارکت واقعی با تو با چالشها روبرو میشوند. پسر محبوب تو شاهزاده و نجاتدهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو بنیانی است که مرا استوار نگه میدارد، نوری جاودان که گامهایم را هدایت میکند. دستورات تو زنجیرههای محبتاند که مرا به تو پیوند میدهند، نغمهای از عدالت که در جانم میسراید. در نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
