«به من بیاموز که ارادهات را بهجا آورم، زیرا تو خدای من هستی. روح نیکوی تو مرا در راهی راست و امن به پیش هدایت کند» (مزامیر ۱۴۳:۱۰).
نیکی ساختهٔ دست انسان نیست. چیزی نیست که بتوانیم آن را مطابق احساسات یا مصلحتهای خود شکل دهیم. نیکی مستقیماً از تخت خدا جاری میشود و در مسیری روشن پیش میرود: مسیر اطاعت. هرچند جهان میگوید میتوانیم «راه خودمان را انتخاب کنیم» یا «حقیقت خودمان را تعریف کنیم»، واقعیت همچنان تغییرناپذیر است؛ انسان نمیتواند وظایف خود را در برابر آفریدگار انتخاب کند. وظیفهٔ ما از پیش تعیین شده است: اطاعت از آنکه ما را آفرید.
بسیاری میکوشند از این دعوت بگریزند و برای رسیدن به زندگیای آسانتر و کممشقتتر، فرمانهای خدا را ترک میکنند. اما در پایان این راه چه مییابند؟ فقط خلأ. بدون اطاعت از شریعت قدرتمند خدا، نه روزیِ حقیقی وجود دارد و نه آرامشی پایدار. شاید آسودگیای گذرا و احساس کاذبی از آزادی پدید آید، اما اندکی بعد گرسنگی روحانی، بیقراری جان و خستگیِ زندگی دور از سرچشمهٔ حیات فرا میرسد. گریختن از اطاعت، دور شدن از خودِ دلیل وجود است.
رضایت حقیقی در گفتن «آری» به خداست، حتی هنگامی که این کار مستلزم فداکاری باشد. هنگامی که وظایفی را که او پیش چشم ما نهاده است ــ بهویژه وظیفهٔ اطاعت از فرمانهای مقدسش ــ در آغوش میگیریم، آنچه را جاودانه است تجربه میکنیم: برکت الهی، نیکی حقیقی و آرامشی که به شرایط وابسته نیست. در همینجاست که همهچیز دگرگون میشود؛ زیرا روح در اطاعت، هدف و جهت مییابد و زندگی پربرکتی را تجربه میکند که تنها آسمان میتواند عطا کند. ــ برگرفته از جورج الیوت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: پدر جاودان، تو را شکر میکنم که نشانم میدهی نیکی چیست و کجا یافت میشود. اعتراف میکنم که نیکی از من سرچشمه نمیگیرد، بلکه از تو میآید؛ همچون رودی که از تخت تو جاری میشود. دیگر نمیخواهم با انتخاب راههای خود یا تعیین وظایف خویش زندگی کنم. میخواهم از آنچه تو پیشتر آشکار کردهای اطاعت کنم.
خداوندا، مرا نیرومند ساز تا از مسئولیت مقدس اطاعت از تو نگریزم. میدانم که شریعت قدرتمند تو راه نیکی حقیقی، برکت و زندگی کامل است. حتی هنگامی که جهان میانبُرهایی پیش پایم میگذارد، یاریام کن تا در فرمانهای مقدست استوار بمانم و اعتماد داشته باشم که هر وظیفهای که بهجا میآورم، بذری از جاودانگی است.
ای خدای قدوس، تو را میپرستم و میستایم، زیرا سرچشمهٔ هر نیکی هستی. پسر محبوبت، شاهزاده و نجاتدهندهٔ جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون رودی از پاکی است که روح خسته را آبیاری میکند و آن را در وفاداری شکوفا میسازد. فرمانهای تو مانند راههای زرین در تاریکی این جهاناند و کسانی را که تو را دوست دارند، با اطمینان به خانهٔ جاودان هدایت میکنند. به نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
