«زیرا من به گناهان خود آگاهم و خطای من همیشه پیش روی من است» (مزامیر ۵۱:۳).
گناه اعترافنشده، سدی ایجاد میکند که مانع جریان یافتن قدرت رحمت خدا میشود. این از طریق اعتراف است که جان انسان پذیرای آبهای حیاتبخشی میشود که خداوند میخواهد بر ما فرو ریزد. وقتی گناهان خود را اعتراف میکنیم، در را برای عمل خدا در قلبمان میگشاییم. تقصیری که به نور آورده میشود و با صداقت در حضور او قرار میگیرد، توسط «آتش سوزاننده» محبت او مصرف میشود. با این حال، اعتراف حقیقی تنها یک عمل لفظی نیست، بلکه عملی است برای دگرگونی. گناه کردن به معنای سرپیچی از شریعت خداست و اعتراف به گناهانمان تنها زمانی معنا دارد که روشن کنیم از این لحظه به بعد متعهد میشویم با تمام توان برای اطاعت از قوانین او تلاش کنیم.
شناخت گناه نخستین گام برای بازسازی است، اما این آمادگی برای اطاعت است که این فرآیند را کامل میکند. زمانی که خطاهای خود را میپذیریم و خود را به اطاعت از احکام خدا میسپاریم، شروع به تجربه چیزی بسیار بزرگتر میکنیم: شناخت واقعی بخشش. تقصیر جای خود را به شادی میدهد و صلح خدا که فراتر از هر فهمی است، در درون ما ساکن میشود.
خدا ما را فقط به توبه فرا نمیخواند، بلکه به زندگی در مطابقت با اراده خود دعوت میکند. این تعهد به اطاعت، نشانهای است از اینکه اعتراف ما صادقانه بوده است. اینگونه است که از زندگی پر از تقصیر و ناکامی به زندگیای فراوان، آکنده از حضور خداوند، اطمینان از بخشش و قدرت برای گام برداشتن در راههای او منتقل میشویم. – اقتباس از جان جووت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که گناه اعترافنشده سدی ایجاد میکند که مانع جریان یافتن رحمت تو در زندگی من میشود. اعتراف میکنم که بارها تقصیرات را در سکوت حمل میکنم، در حالی که باید آنها را با صداقت در حضور تو قرار دهم. به من کمک کن تا قلبی فروتن داشته باشم، آماده برای اعتراف به خطاهایم و باز کردن راه برای اینکه محبت تو درونم را دگرگون سازد. به من بیاموز که نه تنها سخن بگویم، بلکه واقعاً به تغییر زندگی متعهد شوم.
ای پدر من، امروز از تو میخواهم که به من نیرو بدهی تا با گناه بجنگم و در اطاعت از احکام تو زندگی کنم. بگذار اعتراف من تنها کلمات نباشد، بلکه تصمیمی قاطع برای هماهنگ کردن زندگیام با اراده تو باشد. کمکم کن شادی و آرامشی را که از بخشش تو میآید تجربه کنم و با اطمینان در حضور تو گام بردارم، دانسته که در هر قدم از راه با من هستی.
ای خدای قدوس، تو را میپرستم و ستایش میکنم که مهربان و عادل هستی و همواره آمادهای تا کسانی را که توبه میکنند و به سوی تو بازمیگردند ببخشی. سپاسگزارم که تقصیر را به شادی و ناکامی را به آرامش تبدیل میکنی. بگذار زندگی من بیانگر سپاسگزاری برای بخشش تو و امتیاز گام برداشتن در راههای تو باشد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجاتدهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو برای من کشتیای مطمئن در رودخانههای زندگی است. احکام تو چنان زیبا هستند که هرگز از تأمل در آنها بازنمیایستم. من در نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
