«گامهای انسان به دست خداوند هدایت میشوند؛ پس چگونه انسان میتواند راه خود را درک کند؟» (امثال ۲۰:۲۴).
اغلب اجازه میدهیم شکایتهایی دربارهٔ روزمرگی زندگی، سادگی نقشمان در جهان، یا نبود فرصتهای بزرگ و قدردانی، ما را با خود ببرند. احساس میکنیم تلاشهایمان هدر میروند، گویی سالها بیهدف سپری میشوند. وقتی چنین نگرشی را در پیش میگیریم، در عمل حضور مراقب پدری مهربان را که هر گام ما را هدایت میکند، انکار میکنیم. گویی میگوییم خدا ما را فراموش کرده است؛ گویی بهتر از او میدانیم چه نوع زندگیای برایمان ایدهآل است.
این نوع اندیشه از قلبی سرچشمه میگیرد که هنوز کاملاً تسلیم اطاعت از دستورهای خالق نشده است. تا زمانی که انسان قانون قدرتمند خدا را رد میکند، از سرچشمهٔ نور خود دور میماند و این امر ناگزیر به نابینایی روحانی میانجامد. و در این تاریکی درونی، هرقدر هم تلاش کنیم، هرگز بهروشنی نخواهیم دانست به کجا میرویم. بدون نور اطاعت، زندگی گیجکننده، ناامیدکننده و بیجهت به نظر میرسد. اما راهی برای رهایی وجود دارد و با یک تصمیم آغاز میشود: اطاعت.
وقتی با صداقت به فرمانهای خداوند روی میآوریم، چیزی باشکوه رخ میدهد. تاریکی جای خود را به نور میدهد و سردرگمی به وضوح تبدیل میشود. با چشمان ایمان میبینیم و درمییابیم که خدا هرگز ما را ترک نکرده است. او حتی در مسیرهای ساده و پنهان، با حکمت ما را هدایت میکند. در این بینش تازه، آرامش، آسودگی و اطمینان مییابیم که بهترینها برای کسانی محفوظ است که وفادار میمانند. و مقصد نهایی این سفر که با اطاعت روشن شده است، باشکوه است: زندگی جاودان در مسیح عیسی، جایی که سرانجام همهچیز معنا خواهد یافت. -استاپفورد ای. بروک. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: خدای عزیز، تو را شکر میکنم، زیرا حتی هنگامی که دیدم محدود است و قلبم در شکایتهای خاموش گم میشود، تو وفادار میمانی و با محبت گامهایم را هدایت میکنی. چه بسیار اوقات که روزمرگیام را زیر سؤال بردم، از سادگی زندگیام نالیدم یا خواهان قدردانی بودم و فراموش کردم که هر جزئیاتی تحت کنترل توست.
ای پدر من، امروز از تو میخواهم قلبی تسلیم به من عطا کنی؛ قلبی که هر شکایتی را کنار بگذارد و در اطاعت از دستورهای مقدس تو استوار بماند. مبادا دیگر در تاریکی نافرمانی گام بردارم، بلکه انتخاب کنم از نور قانون قدرتمند تو پیروی کنم. چشمانم را بگشا تا آنچه را که هماکنون انجام میدهی، حتی وقتی درنمییابم، بهروشنی ببینم. به من آرامش عطا کن تا مسیرهای ساده را بپذیرم و نیرو ببخش تا وفادار بمانم، زیرا میدانم تو حتی پنهانترین گامها را نیز با حکمت هدایت میکنی.
ای خدای قدوس، تو را میپرستم و میستایم، زیرا با اطاعت، همهچیز روشن و معنادار میشود. پسر محبوب تو، شاهزاده و نجاتدهندهٔ جاودان من است. قانون قدرتمند تو همچون مشعلی افروخته در دل شب است که زیبایی مراقبتت را حتی در خاموشترین درهها آشکار میکند. فرمانهای تو همچون قطبنماهای آسمانی هستند که با دقت مرا به سوی وعدهٔ زندگی جاودان هدایت میکنند؛ جایی که هر تلاشی پاداش خواهد یافت و سرانجام به هر پرسشی پاسخ داده خواهد شد. به نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
