«پیش از آنکه رنج ببینم، گمراه بودم، اما اکنون کلام تو را نگاه میدارم» (مزامیر ۱۱۹:۶۷).
آزمایشها یک محک ساده دارند: چه چیزی در شما ایجاد کردهاند؟ اگر رنج، فروتنی، ملایمت و قلبی شکستهتر در برابر خدا به ارمغان آورده باشد، پس هدف خوبی را محقق کرده است. اگر مبارزات، دعاهای صادقانه، آههای عمیق و فریادی واقعی برای نزدیک شدن خداوند، ملاقات و بازسازی جان را در شما برانگیخته باشد، پس بیهوده نبودهاند. زمانی که درد ما را به جستجوی خدا با جدیت بیشتر سوق میدهد، آن درد شروع به بار آوردن ثمر کرده است.
رنج، پوششهای دروغین را برمیدارد، توهمات روحانی را آشکار میکند و ما را به سوی آنچه استوار است بازمیگرداند. خداوند از آزمایشها استفاده میکند تا ما را صادقتر، روحانیتر و آگاهتر سازد که فقط او میتواند جان را نگاه دارد. پدر نقشههای خود را به مطیعان آشکار میسازد و اغلب در آتش سختی است که اطاعت حقیقی را میآموزیم و از تکیه به خود دست میکشیم.
پس، اثر آزمایشها را دست کم نگیرید. اگر شما را وفادارتر، هوشیارتر نسبت به کلام و مصممتر به اطاعت ساختهاند، پس به جان شما نیکی کردهاند. خداوند درد را به ابزاری برای تصفیه تبدیل میکند و مطیع را به ایمانی استوارتر و مشارکتی عمیقتر با خود هدایت میکند—راهی که به تسلی حقیقی و حیاتی پایدار میانجامد. اقتباس از جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: ای پدر محبوب، کمکم کن تا تشخیص دهم که تو از طریق آزمایشها چه کاری در من انجام میدهی. مبادا قلبم را سخت کنم، بلکه بگذار اینها مرا فروتنتر و صادقتر در حضورت سازد.
خدای من، به من بیاموز که حتی وقتی راه از میان درد میگذرد، اطاعت کنم. بگذار رنجها مرا به کلامت نزدیکتر کند و تصمیمم را برای احترام به تو در همه چیز تقویت نماید.
ای خداوند محبوب، تو را شکر میکنم که حتی از مبارزات نیز برای خیر جانم استفاده میکنی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجاتدهنده ابدی من است. شریعت نیرومند تو بنیادی استوار است که وقتی همه چیز متزلزل میشود، باقی میماند. فرامین تو راهی امن است که مرا استوارتر، پاکتر و نزدیکتر به تو میسازد. من به نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
