«خوشا به حال کسی که گناهش آمرزیده شده و خطایش پوشیده شده است» (مزامیر ۳۲:۱).
این آگاهی واقعی از گناهانمان در حضور خداست که ما را قادر میسازد تا تأدیب خداوند را بدون شکایت تحمل کنیم. تا زمانی که غرور و خودکفایی بر دل حاکم است، جان انسان زمانی که دست خدا سنگین میشود، سرکشی میکند. اما وقتی با صداقت، آنچه را که واقعاً سزاوارش هستیم میبینیم، روح آرام میگیرد. شناخت وضعیت خود، زبان شکایت را میبندد و راه را برای توبه حقیقی باز میکند.
در این نقطه، شریعت باشکوه خدا نقش اساسی ایفا میکند. شریعت، معیار مقدس آفریدگار را آشکار میسازد و نیاز واقعی ما به اصلاح را برملا میکند. اطاعت ما را از خودبرحقپنداری میرهاند و ما را به سوی فروتنیای هدایت میکند که تأدیب را میپذیرد. خدا نقشههای خود را بر مطیعان آشکار میسازد و در همین مسیر است که جان میآموزد تأدیب را با ملایمت تحمل کند، زیرا میداند که پدر از روی ظلم عمل نمیکند، بلکه از روی محبت و هدف.
پس، زمانی که تقدیر سنگین به نظر میرسد، دل خود را سخت مساز. بگذار آگاهی از آنچه سزاوارش هستی، درد را به توبهای صادقانه بدل کند. کسی که تسلیم میشود، اطاعت میکند و از تأدیب میآموزد، در زمان مقرر خداوند رشد، آرامش و بازسازی را خواهد یافت. اقتباس از جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: ای پدر محبوب، مرا از غروری که شکایت میکند و دلی که خود را توجیه مینماید، رهایی بخش. به من بیاموز که وضعیت خود را با فروتنی در حضورت بشناسم.
ای خدای من، مرا یاری ده تا تأدیب تو را بدون مقاومت بپذیرم. بگذار آزمایشها توبه حقیقی و نه سرکشی در جانم به بار آورد.
ای خداوند محبوب، تو را شکر میکنم زیرا تأدیب تو مرا به سوی حیات هدایت میکند. پسر محبوب تو شاهزاده و نجاتدهنده جاودان من است. شریعت پرقدرت تو آینهای است که نیاز من به تغییر را نشان میدهد. فرامین تو راهی است که درد را به توبه و بازسازی تبدیل میکند. من در نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
