در چندین بخش از کتاب مقدس، خداوند فرزندان وفادار خود را ستایش میکند. او از وفاداری برخی چنان خشنود شد که منتظر داوری نهایی نماند و آنان را همان زمان به آسمان برد، چنانکه با اخنوخ، موسی و الیاس کرد. اگر آموزه «لطف بدون استحقاق» درست بود، وفاداری این افراد بیاهمیت میشد، زیرا اعمالشان هیچ تأثیری نداشت. اما حقیقت این است که خداوند جانها را مینگرد و وقتی کسی را مطابق دل خود بیابد، تصمیم میگیرد که شایسته همه خوبیهاست. افزون بر برکت و حفاظت، او را نزد پسرش برای آمرزش و نجات میفرستد. آنچه خدا هرگز نمیکند، این است که جانهای نافرمان را نزد عیسی بفرستد. | خوشا به حال مردی که در مشورت شریران راه نمیرود… بلکه رغبت او در شریعت خداوند است و در شریعت او روز و شب تفکر میکند. (مزمور ۱:۱-۲) | shariatkhoda.org
سهم خود را در کار خدا انجام دهید. این پیام را به اشتراک بگذارید!
























