«عیسی، از آنجا با قایق به مکانی خلوت، جدا از دیگران، رفت» (متی ۱۴:۱۳).
در وقفههای زندگی، به نظر میرسد که موسیقیای وجود ندارد، اما در همین وقفههاست که چیزی نو و زیبا آفریده میشود. در ملودی زندگی ما، وقفهها اینجا و آنجا ظاهر میشوند و اغلب در نادانی خود، گمان میکنیم که موسیقی به پایان رسیده است. خداوند در حکمت خود، زمانهایی برای وقفه مقرر میکند: بیماری ناگهانی، نقشههای بر باد رفته، تلاشهایی که بیثمر به نظر میرسند. در این توقفها، ما از سکوت صدای خود مینالیم و احساس میکنیم که از گروه بزرگ سرودی که به گوش خالق میرسد، غایب هستیم. اما فراموش میکنیم که این وقفهها پایان نیستند، بلکه بخش اساسی از ترکیب الهیاند.
موسیقیدان میداند چگونه وقفه را بخواند. او گم نمیشود، بلکه با ثبات و دقت زمان را میشمارد و در انتظار نت بعدی، آن را بخشی جداییناپذیر از موسیقی میداند. وقفههایی که خداوند به ما میدهد نیز چنیناند. آنها ما را دعوت میکنند تا تأمل کنیم، مسیر خود را اصلاح نماییم و درک کنیم که کجا از فرمانهای او اطاعت نکردهایم. در همین لحظات سکوت است که خداوند بلندتر سخن میگوید و ما را به ضرورت همسویی دوباره زندگیمان با اراده کامل او بیدار میسازد.
وقتی این وقفهها را به عنوان فرصتهایی برای بازگشت به اطاعت بشناسیم، خداوند به ما نزدیک میشود. او بار رنج را سبک میکند و ملودی زندگی ما را از سر میگیرد، این بار هماهنگتر با هدف خود. موسیقی ادامه مییابد و درمییابیم که حتی فاصلهها، هرچند دشوار، بخشی از سمفونی بزرگتر و کاملتری هستند که خالق سروده است. – اقتباس از جان راسکین. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.
با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اغلب وقفههای زندگی را به عنوان لحظاتی از تردید و فقدان مینگرم و فراموش میکنم که آنها بخشی از ترکیب کامل تو هستند. در این توقفها وسوسه میشوم که فکر کنم موسیقی به پایان رسیده، اما تو در حکمتت از این زمانها برای شکل دادن قلبم و آموختن اعتماد به نقشهات استفاده میکنی. کمکم کن تا وقفهها را نه به عنوان نبود، بلکه به عنوان فرصتی برای رشد و نوسازی در حضورت ببینم.
ای پدر من، امروز از تو میخواهم که به من بیاموزی تا در طول وقفههایی که در زندگیام مقرر میکنی، با صبر انتظار بکشم. قلبی شنوا به من بده تا صدای تو را در سکوت بشنوم، درباره گامهایم تأمل کنم و در جایی که در اطاعت از فرمانهایت کوتاهی کردهام، خود را اصلاح نمایم. به من نشان بده چگونه از این لحظات برای همسویی دوباره با ارادهات و تقویت ایمانم استفاده کنم و اطمینان داشته باشم که نت بعدی در زمان مقرر به دستهای کامل تو نواخته خواهد شد.
ای خدای قدوس، تو را میپرستم و ستایش میکنم زیرا تو آهنگساز بزرگ زندگی هستی که حتی سکوتها را به بخشی از سمفونی پرجلالت بدل میکنی. سپاسگزارم که مرا گمگشته رها نمیکنی، بلکه دوباره به ملودیای که برایم نوشتهای، بازمیگردانی. فرزند محبوبت شاهزاده و نجاتدهنده ابدی من است. شریعت نیرومندت به من امنیتی همیشگی میبخشد. فرمانهایت ملودی آرامبخشی است که طوفانهای وجودم را آرام میسازد. من در نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
