«بدون اینکه بداند به کجا میرود» (عبرانیان ۱۱:۸).
آیا تا به حال احساس کردهاید مانند ابراهیم هستید؟ حرکت میکنید، آنچه را که برایتان آشناست پشت سر میگذارید، بدون اینکه مطمئن باشید چه چیزی در انتظار شماست؟ چنین لحظاتی چالشبرانگیز هستند، زیرا توضیح منطقی برای ارائه دادن وجود ندارد وقتی کسی میپرسد: «قصد داری چه کار کنی؟» حقیقت این است که اغلب نمیدانیم، اما اطمینان داریم که خدا میداند. و همین کافی است. مسیر ایمان داشتن به این معنا نیست که برنامهای دقیق داشته باشیم، بلکه به این معناست که مطمئن باشیم خدا هدفی کامل دارد و ما را با امنیت هدایت میکند.
به همین دلیل، باید همیشه نگرش خود را نسبت به خدا بازنگری کنیم. آیا واقعاً همه چیز را رها کردهایم و کاملاً به او اعتماد داریم؟ اعتماد ما نباید بر فهم یا برنامههای خودمان باشد، بلکه باید بر راهنماییای باشد که او قبلاً در احکامش به ما داده است. خداوند قوانین کاملی به ما داده و چون کاملاند، هرگز ما را به راههای اشتباه نمیبرند. اطاعت از اراده او یعنی با امنیت گام برداشتن، حتی زمانی که جزئیات آینده برایمان ناشناخته است. ایمان حقیقی نیاز ندارد که بدانیم چه چیزی در پیش است؛ فقط کافی است به خدایی که ما را هدایت میکند، اعتماد کنیم.
این اعتماد ما را پیوسته شگفتزده نگه میدارد، زیرا هر روز جدید، سفری تازه در ایمان است. وقتی دست از نگرانی درباره چیزهایی که پیش از «حرکت» برایمان ارزشمند بود برمیداریم، یاد میگیریم که به طور واقعی به خدا تکیه کنیم. تنها مسئولیت ما این است که مطیعانه راه او را دنبال کنیم، با این آگاهی که او پیشاپیش ماست و ما را به حیاتی که برای دوستداران و پیروان ارادهاش آماده کرده، هدایت میکند. -اقتباس از او. چمبرز. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که پیروی از تو اغلب به معنای حرکت کردن بدون دانستن مقصد است و تنها به این اعتماد داریم که تو راه را میدانی. میدانم که ایمان بر پایه برنامههای دقیق انسانی نیست، بلکه بر یقین به این است که تو هدفی کامل داری و کسانی را که از تو اطاعت میکنند، هدایت میکنی. میخواهم بیاموزم که در این حقیقت آرام بگیرم، بدون اینکه توضیحات یا تضمینهای قابل مشاهده بخواهم، بلکه با اعتماد به اینکه همه چیز در دستان تو امن است.
ای پدر من، امروز از تو میخواهم که قلبم را تقویت کنی تا واقعاً هر آنچه مرا اسیر کرده رها کنم و کاملاً به تو اعتماد کنم. میدانم که کلامت راه درست را به من نشان داده و با اطاعت از احکامت، هرگز گمراه نخواهم شد. بگذار ایمانم وابسته به منطق انسانی یا تأیید دیگران نباشد، بلکه محکم در اراده تو استوار گردد. به من بیاموز که با امنیت گام بردارم، حتی زمانی که جزئیات آینده برایم ناشناخته است.
ای خدای قدوس، تو را میپرستم و ستایش میکنم زیرا وفادارانه کسانی را که پیرویات را برمیگزینند، هدایت میکنی. شکر که مسیر ایمان وابسته به یقینهای من نیست، بلکه به وفاداری تغییرناپذیر تو بستگی دارد. بگذار زندگیام شهادتی باشد از وابستگی کامل به تو، تا هر روز بیشتر اعتماد کنم، بیشتر اطاعت کنم و در یقین اینکه تو مرا به مقصدی که برای دوستدارانت آماده کردهای، هدایت میکنی، آرام بگیرم. فرزند محبوبت شاهزاده و نجاتدهنده جاودان من است. شریعت قدرتمندت راه راست و پاک را به من نشان میدهد. احکامت جانم را از آرامش لبریز میسازد. در نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
