«پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهانتان محو شود و ایام آسایش از حضور خداوند فرا رسد» (اعمال رسولان ۳:۱۹).
حافظه موهبتی از جانب خداست، اما در روز بزرگ گواه ما نیز خواهد بود. بسیاری می‌کوشند خطاهای گذشته را فراموش کنند و کارهای نادرست خود را به خاک بسپارند، گویی گذر زمان می‌تواند آن‌ها را محو کند. اما اگر خون پسر خدا این آثار را پاک نکرده باشد، زمانی فرا خواهد رسید که خود خدا خواهد گفت: «به یاد آور»، و همه‌چیز در یک لحظه بازخواهد گشت، با تمام سنگینی و دردی که پیش‌تر کوشیده‌ایم نادیده بگیریم.
نیازی نیست کسی ما را متهم کند؛ وجدان خودمان با صدای بلند سخن خواهد گفت. تنها راه یافتن آرامش حقیقی، اطاعت از شریعت شگفت‌انگیز خدا و اجازه دادن به اوست تا ما را به سوی نجات‌دهنده هدایت کند. این اطاعتی ظاهری نیست، بلکه تسلیم‌شدنی واقعی است که خطر گناه و ارزش بی‌اندازه بخششی را که تنها پسر خدا می‌تواند عطا کند، به رسمیت می‌شناسد. پدر سرکشان را نزد پسر نمی‌فرستد؛ او کسانی را می‌فرستد که حقیقت دلشان را لمس کرده و تصمیم می‌گیرند در راه‌های والای او گام بردارند.
امروز روز آن است که خود را با فرمان‌های خداوند هماهنگ کنیم و دل را آماده سازیم تا بی‌هراس، با جانی پاک و آرام، در حضور او بایستیم. باشد که خاطره ما در روز مقرر نه مایه اتهام، بلکه گواه زندگی‌ای سرشار از اطاعت و دگرگونی باشد. — برگرفته از نوشته‌های دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: خدای من، تو از همه راه‌های من آگاهی. هیچ‌چیز از چشمان تو پنهان نیست و می‌دانم روزی همه‌چیز آشکار خواهد شد. به من بیاموز با دلی پاک در حضورت زندگی کنم و خود را با بهانه‌تراشی یا فراموشی فریب ندهم.
کمکم کن هر فرصتی را که برای اطاعت و گام برداشتن در راه تو دارم، ارج نهم. باشد که روح تو آنچه را باید اصلاح شود به من نشان دهد و به من نیرو بخشد تا با صداقت و حرمت‌گزاری استوار بمانم.
ای پدر وفادار، سپاسگزارم که درباره سنگینی خاطره و ارزش بخشش به من هشدار می‌دهی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو آینه‌ای است که حقیقتِ وجودم را آشکار می‌کند. فرمان‌های تو راهی امن برای رسیدن به وجدانی آرام‌اند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.