«و چنین خواهد شد که هر که نام خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت» (یوئیل ۲:۳۲).
وقتی قدوسیت و عدالت خدا بر وجدان ما آشکار میشود، بهروشنی پرتگاهی را میبینیم که گناه در درونمان کنده است. هیچ امید راستینی نمیتواند از قلبی فاسد سر برآورد؛ قلبی که بیایمانیِ بهارثرسیده از سقوط آدم آن را نشاندار کرده است. در همین لحظه رویارویی با وضعیت واقعیمان است که نگاهمان را از خود برمیگیریم و به بیرون میدوزیم؛ در جستوجوی نجاتدهندهای که بتواند کاری را انجام دهد که ما هرگز بهتنهایی از عهدهاش برنمیآییم.
آنگاه، بهواسطهٔ ایمانی زنده، برهٔ خدا را میبینیم؛ پسری که بهعنوان میانجی میان آسمان و زمین فرستاده شد. خون ریختهشده بر صلیب در برابر چشمانمان حقیقتی زنده میشود و کفارهای که او بهجا آورد، دیگر صرفاً یک اندیشه نیست، بلکه تنها امید ماست. اما هرچه این نجات را بهتر درک میکنیم، درمییابیم که راه رسیدن به آن از خشنود ساختن پدر میگذرد؛ همان پدری که وقتی تصمیم میگیریم مطابق احکام شگفتانگیزی که آشکار کرده است زندگی کنیم، ما را به سوی پسر هدایت میکند.
اطاعت برایمان برکت، رهایی و نجات به ارمغان میآورد. همانگونه که قربانیهای باستانی پیش از مرگ حیوان بیگناه، وفاداری به شریعت را میطلبیدند، پدر امروز نیز کسانی را که صادقانه در راههای او گام برمیدارند، به سوی بره میفرستد. باشد که دلمان آمادهٔ اطاعت باشد تا او ما را به سرچشمهٔ رهایی هدایت کند. — برگرفته از نوشتهٔ جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: ای خدای قدوس، وقتی به درون خود مینگرم، میبینم که چقدر به نجات نیاز دارم. هیچ تلاشی از سوی خودم برای بیرون آوردنم از وضعیت سقوطکردهای که در آن هستم کافی نیست. ازاینرو، چشمانم را به سوی تو میگردانم؛ تو که سرچشمهٔ هر چیز پاک و راستینی.
چشمانم را بگشا تا ارزش قربانی پسرت را ببینم و به من بیاموز که با وفاداری در راههایت گام بردارم. مبادا هرگز با دلی سرکش بکوشم به عیسی نزدیک شوم؛ بلکه همچون کسی باشم که تسلیم ارادهٔ توست و میکوشد در همهچیز تو را خشنود سازد.
ای خداوند محبوب، سپاسگزارم که به من نشان دادی نجات تنها در پسرت یافت میشود. پسر محبوبت شاهزاده و نجاتدهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو راهی است که جانم را برای دیدار با او آماده میکند. احکامت همچون پلههایی هستند که مرا به سوی رهایی میبرند. به نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.