«خوشا به حال پاک‌دلان، زیرا آنان خدا را خواهند دید» (متی ۵:۸).

آسمان تنها مقصدی دوردست نیست؛ جایی است که حضور خدا را به‌تمامی، با همه زیبایی و جلالش، درک خواهیم کرد. اینجا بر زمین، پرتوهایی از آن جلال را تجربه می‌کنیم، اما آنجا بی‌هیچ محدودیتی آشکار خواهد شد. وعده روزی که در حضور آفریدگار بایستیم و او را آن‌گونه که هست ببینیم، نه‌تنها مایه تسلی ماست، بلکه ما را نیز سرافراز می‌کند. دانستن اینکه آفریده شده‌ایم تا در حضور شاه شاهان، در کنار موجودات آسمانی، حاضر شویم، شیوه زندگی ما را در اینجا دگرگون می‌کند.

از همین روست که باید از همین حالا با دلی هماهنگ با فرمان‌های زیبای خداوند زندگی کنیم. اطاعت از آنچه خدا آشکار کرده، تنها ما را به انسان‌هایی بهتر تبدیل نمی‌کند؛ بلکه ما را برای آن روز پرجلالِ حضور جاودان آماده می‌سازد. آسمان جای کنجکاوان نیست، بلکه جای مطیعان است. آنان که صادقانه در پی پدرند و در راه‌هایی گام برمی‌دارند که خود او مقرر کرده است، از خاک این جهان برکشیده خواهند شد تا جلال حضرت اعلی را نظاره کنند.

پدر مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. باشد که زندگی امروزت آمادگی آگاهانه‌ای برای آن دیدار جاودان باشد. همچون کسی زندگی کن که فراخوانده شده تا در برابر تخت حاضر شود؛ با فروتنی، حرمت و وفاداری. — برگرفته از نوشته‌های اچ. ملوِل. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خداوند متعال، چه وعده بزرگی است که روزی در حضورت بایستم! هرچند نمی‌دانم آن روز چگونه خواهد بود، دلم از امید لبریز می‌شود، چون می‌دانم جلالت را به‌تمامی آشکار خواهم دید.

به من بیاموز چنان زندگی کنم که گویی چشم‌به‌راه تو هستم. باشد که هر انتخابی که اینجا بر زمین می‌کنم، نشان‌دهنده اشتیاقم برای بودن با تو باشد. باشد که اطاعت امروز من، نشانه امیدی باشد که به فردا دارم.

ای خدای محبوبم، سپاسگزارم که مرا به این سرانجام پرجلال فراخوانده‌ای. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو راهی است که مرا برای دیدار رویت آماده می‌کند. فرمان‌هایت پله‌هایی هستند که مرا به سوی جاودانگی با تو هدایت می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.