«زیرا مرد عادل هفت بار می‌افتد و باز برمی‌خیزد» (امثال ۲۴:۱۶)

روحی که حقیقتاً وقف خداست، با هرگز زمین نخوردن شناخته نمی‌شود، بلکه با فروتنی برخاستن و با ایمان به راه خود ادامه دادن. کسی که حقیقتاً خدا را دوست دارد، وقتی لغزش می‌کند تسلیم ناامیدی نمی‌شود؛ بلکه با اطمینان به درگاه خداوند فریاد برمی‌آورد، رحمت او را به یاد می‌آورد و با شادی‌ای تازه به راه بازمی‌گردد. دلِ مطیع بر خطا تمرکز نمی‌کند، بلکه به نیکی‌ای می‌اندیشد که هنوز می‌توان انجام داد و ارادهٔ خدا که هنوز می‌توان به‌جا آورد.

و همین عشق صادقانه به نیکی و به فرمان‌های زیبای خداوند است که راهِ خدمتگزار وفادار را هدایت می‌کند. او از ترس خطا کردن فلج نمی‌شود؛ ترجیح می‌دهد با وجود نقص، خطرِ اطاعت کردن را بپذیرد تا اینکه در برابر احتمال شکست دست روی دست بگذارد. وقف حقیقی، پویا، شجاعانه و سخاوتمندانه است. چنین ایمانی تنها در پی دوری از بدی نیست، بلکه با تمام دل برای انجام نیکی می‌کوشد.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. پس از اینکه هر چند بار لازم باشد دوباره آغاز کنید، نترسید. خداوند اشتیاقِ کسی را که دوستش دارد می‌بیند و به کسانی پاداش می‌دهد که با وجود ضعف، همچنان صادقانه می‌کوشند او را خشنود سازند. — برگرفته از ژان نیکولا گرو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر مهربان، بارها در راه می‌لغزم، اما محبت تو مرا برمی‌خیزاند. سپاسگزارم که وقتی می‌افتم طردم نمی‌کنی و همواره مرا فرامی‌خوانی تا با فروتنی و ایمان از نو آغاز کنم.

به من شجاعت عطا کن تا همچنان به تو خدمت کنم، با اینکه می‌دانم کامل نیستم. بگذار دلم بیش از آنکه از شکست بترسد، مشتاق اطاعت باشد. به من بیاموز که با تمام توانم نیکی را دوست بدارم.

ای خدای محبوبم، سپاسگزارم که هر بار به سوی تو بازمی‌گردم، با مهربانی مرا می‌پذیری. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو راهی امن است که حتی پس از افتادن نیز راهنمایم می‌شود. فرمان‌هایت همچون دست‌هایی نیرومندند که مرا برمی‌خیزانند و به ادامهٔ راه دلگرمم می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.