«آتش باید پیوسته بر مذبح افروخته باشد و خاموش نشود» (لاویان ۶:۱۳)

روشن نگه‌داشتن شعله بسیار آسان‌تر از آن است که پس از خاموش‌شدنش بکوشیم دوباره آن را بیفروزیم. زندگی روحانی ما نیز چنین است. خدا ما را فرا می‌خواند تا با پایداری در او بمانیم و با اطاعت، دعا و وفاداری آتش را فروزان نگه داریم. وقتی هر روز با جدیت از مذبح دل خود مراقبت می‌کنیم، حضور خداوند در ما زنده و فعال می‌ماند و نیازی نیست پیوسته از نو آغاز کنیم.

شکل‌دادن به عادتِ عبادت زمان می‌برد و در آغاز تلاش می‌طلبد؛ اما وقتی این عادت بر فرمان‌های شکوهمند خدا استوار شود، بخشی از وجود ما می‌شود. آن‌گاه راه خداوند را با آسودگی و آزادی می‌پیماییم، زیرا اطاعت دیگر باری بر دوشمان نیست، بلکه مایه شادی است. به‌جای آنکه پیوسته به نقطه آغاز بازگردیم، فراخوانده شده‌ایم که پیش برویم، رشد کنیم و به‌سوی آنچه پدر می‌خواهد در ما به انجام رساند گام برداریم.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. باشد که امروز انتخاب کنی آتش را با انضباط، محبت و پایداری روشن نگه داری. آنچه با تلاش آغاز شد، به مایه لذت تبدیل خواهد شد و مذبح دلت همچنان در پیشگاه خدا خواهد درخشید. — برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خداوند من، به من بیاموز که شعلهٔ حضورت را در وجودم زنده نگه دارم. نگذار بی‌ثبات باشم یا گرفتار فرازونشیب شوم؛ بلکه استوار بمانم و از مذبحی که از آنِ توست مراقبت کنم.

یاری‌ام کن تا با جدیت و وفاداری عادت‌های مقدس را در خود پرورش دهم. بگذار اطاعت در زندگی روزمره‌ام راهی پیوسته باشد، تا پیروی از راه‌های تو به طبیعی‌بودنِ نفس‌کشیدن شود.

ای پدر مهربان، سپاسگزارم که ارزش روشن نگه‌داشتن آتش را به من نشان دادی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو سوخت پاکی است که عبادتم را فروزان می‌کند. فرمان‌هایت شعله‌های زنده‌ای هستند که دلم را روشن و گرم می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.