«هیچ وسوسه‌ای بر شما نیامده که برای انسان‌ها غیرمعمول باشد» (اول قرنتیان ۱۰:۱۳).

وسوسه‌ها برای ذهنی که ناامن است و برای کسی که هنوز تصمیم قاطعی برای پیروی از احکام خداوند دقیقاً همان‌گونه که به ما داده شده نگرفته، دشوارتر است. همان‌طور که کشتی بدون سکان توسط امواج دریا به این سو و آن سو پرتاب می‌شود، فردی ضعیف و جدا از خدا، قدرت مقاومت را از دست می‌دهد و به‌راحتی در برابر انواع وسوسه‌ها سقوط می‌کند.

ما باید هوشیار باشیم، به‌ویژه در آغاز وسوسه، زیرا در همین لحظه است که دشمن را می‌توان آسان‌تر شکست داد. زمانی که اولین نشانه شر ظاهر می‌شود، باید با قاطعیت موضع بگیریم. نباید اجازه دهیم که او وارد ذهن یا قلب ما شود؛ باید در برابر اولین ضربه‌اش مقاومت کنیم و با عزم و ایمان در را ببندیم.

قدرت غلبه بر وسوسه‌ها از ارتباط با خدا و اطاعت از احکام او می‌آید. هنگامی که با اطمینان تصمیم می‌گیریم طبق اراده خداوند زندگی کنیم، جان ما استواری لازم برای مقاومت در برابر حملات دشمن را می‌یابد. ذهنی که به خدا متصل است، استوار و مصمم می‌شود و تزلزل‌ناپذیر می‌گردد، زیرا توسط قدرت کسی که بالاتر از همه چیز و همه کس است، حمایت می‌شود. – اقتباس از توماس آ کمپیس. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، تو را شکر می‌کنم که در ساعات وسوسه، قوت و پناه من هستی. اعتراف می‌کنم که بدون حضور و کلام تو، ضعیف و به‌راحتی توسط وسوسه‌های دشمن متزلزل می‌شوم. کمکم کن از همان ابتدا هوشیار باشم و با عزم و ایمان، در را به روی شر ببندم و همواره هدایت و محافظت تو را بجویم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که ذهن و قلبم را تقویت کنی تا تصمیم قاطع برای زندگی در اطاعت از احکام تو بگیرم. باشد که ارتباطم با تو در لحظات ضعف مرا حمایت کند و یقین لازم برای مقاومت در برابر وسوسه‌ها را به من ببخشد. مرا در ایمان استوار گردان تا اسیر امواج دنیا یا صدای دشمن نشوم.

ای خدای قدوس، تو را می‌ستایم که وفادار و قدرتمند هستی و کسانی را که با صداقت تو را می‌جویند حمایت می‌کنی. سپاسگزارم که به من یادآوری می‌کنی پیروزی بر گناه در زندگی در حضور و طبق اراده توست. فرزند محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو همیشه با من است و دوست وفادارم بوده است. احکام تو همچون نغمه‌های ملایمی هستند که جانم را آرام و قلبم را سرشار از صلح می‌کنند. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«این چیزها را به شما گفتم تا شادی من در شما بماند و شادی شما کامل شود» (یوحنا ۱۵:۱۱).

شادی‌ای وجود دارد که خود به خود در دل پدید می‌آید، بدون هیچ علت بیرونی یا حتی منطقی. مانند چاهی است که بی‌زحمت می‌جوشد، چشمه‌ای پایان‌ناپذیر که از ژرفای جان می‌جوشد. دل شاد می‌شود زیرا نمی‌تواند از آن بگریزد. این جلال خداست، این قلب مسیح است.

این شادی زمانی ظاهر می‌شود که پدر ما را به سوی پسر هدایت می‌کند، زیرا تصمیم می‌گیریم به خدای خود وفادار باشیم و اطاعت از احکام قدرتمند او را، علی‌رغم همه موانع، برمی‌گزینیم. این شادی مسیح است که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را از ما بگیرد. کسانی که این چشمه را دارند، از شرایط پیرامون خود دلسرد نمی‌شوند؛ بلکه اغلب با شادی عمیق و شیرینی که بدون دلیل ظاهری پدیدار می‌شود، شگفت‌زده می‌شوند.

و شگفت‌انگیزترین نکته این است که این شادی درست در همان لحظاتی که همه چیز در شرایط و اوضاع ما به نظر می‌رسد برای پر کردن ما از رنج و افسردگی همدست شده‌اند، شدیدتر می‌شود. این هدیه‌ای الهی است، ثمره اطاعت و مشارکت با خدا. این شادی فراتر از طبیعت است و ما را بالا می‌برد، و به ما یادآوری می‌کند که قوت و آرامش ما از خداوند است، که وفادار است و هرگز ما را ترک نمی‌کند. – اقتباس از ای. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو برای شادی الهی که از ژرفای جان می‌جوشد، چشمه‌ای که هیچ چیز نمی‌تواند آن را بخشکاند یا بدزدد، سپاسگزارم. اعتراف می‌کنم که این شادی از توست، ثمره مشارکت و اطاعت از احکام قدرتمند توست. ای خداوند، به من بیاموز که این شادی کامل را بجویم، شادی‌ای که فراتر از هر شرایطی است و مرا در سخت‌ترین لحظات حمایت می‌کند.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که دلم را با همان شادی که مسیح وعده داد پر کنی. بگذار حتی در میان موانع یا آزمایش‌ها، ایمان و وفاداری من به تو سرچشمه این آرامش غیرقابل توصیف باشد. کمکم کن به یاد داشته باشم که وقتی اطاعت و اعتماد به تو را انتخاب می‌کنم، تو مرا به سوی پسر هدایت می‌کنی و شادی او قوت و تسلی من می‌شود.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که سرچشمه پایان‌ناپذیر این شادی هستی، شادی‌ای که جهان نمی‌تواند بدهد و نمی‌تواند بگیرد. سپاسگزارم که به من یادآوری می‌کنی در تو قوت، آرامش و امید می‌یابم، حتی زمانی که همه چیز اطرافم علیه من به نظر می‌رسد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو مرا در امنیت نگه می‌دارد. احکام تو برای من همچون جواهرات گرانبهاست. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«و یعقوب خواب دید: اینک نردبانی بر زمین بود که سر آن به آسمان می‌رسید؛ و فرشتگان خدا بر آن صعود و نزول می‌کردند» (پیدایش ۲۸:۱۲).

فرشتگان خدا بر نردبانی که یعقوب در خواب خود دید، صعود و نزول می‌کردند و این رؤیا شباهتی زیبا با مسیح دارد. او خود، که خدا و انسان است، واسطه‌ای میان این دو شد و ارتباط میان آسمان و زمین را برقرار ساخت. او در تجسد فرود آمد و زمانی که توسط شاگردان رنج‌کشیده‌اش در کوه بیت‌عنیا پذیرفته شد، صعود کرد. مسیح همان پل زنده‌ای است که الهی را به انسانی، و ابدی را به زمانی پیوند می‌دهد.

رؤیای یعقوب همچنین تصویری زنده از زندگی مسیحی ارائه می‌دهد. ایمان ما چیست جز این ارتباط مداوم با خدا؟ همانند فرشتگان بر نردبان، دعاها و اطاعت ما به سوی او بالا می‌رود و برکات و نیکویی‌های او بر ما نازل می‌شود. هنگامی که محبت خود را به خدا از طریق اطاعت از احکامش نشان می‌دهیم، این نردبان استوار می‌گردد و ما را از طریق پسر به پدر متصل می‌سازد.

این ارتباط یک امتیاز است، فرصتی که متأسفانه اکثر مردم آن را رد می‌کنند. با زندگی در وفاداری به خدا، ما رؤیای یعقوب را تجربه می‌کنیم. از طریق اطاعت از پدر است که به نردبان یعقوب، مسیحای خدا، دسترسی می‌یابیم؛ همان که قربانی‌اش هر کسی را که ایمان آورد و اطاعت کند، به حیات جاودان می‌رساند. – اقتباس از هنری مولر. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو برای عیسی مسیح، پل زنده‌ای که ما را به تو پیوند می‌دهد، سپاسگزارم. اعتراف می‌کنم که از طریق او به حضور مستقیم تو و همه برکاتت دسترسی دارم. کمکم کن تا در ارتباطی مداوم با تو زندگی کنم، دعاها و اطاعتم را به سوی تو بفرستم و در عین حال نیکویی و هدایتت را دریافت نمایم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که ایمانم را تقویت کنی تا هرگز از این ارتباط الهی که عیسی ممکن ساخته، دور نشوم. به من بیاموز تا با محبت و وفاداری از احکامت اطاعت کنم و این «نردبان» که مرا به آسمان پیوند می‌دهد، استوار سازم. بگذار زندگی‌ام قدردانی از این امتیاز و تعهد به زندگی مطابق اراده تو را منعکس کند.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که پسرت را فرستادی تا واسطه‌ای میان آسمان و زمین باشد. سپاسگزارم برای فرصتی که از طریق مسیح این‌چنین به تو نزدیک باشم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو نوری است که هر روز گام‌هایم را روشن می‌کند. احکام زیبای تو لذتی برای کام من هستند. من در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«شمعون در پاسخ به او گفت: استاد، تمام شب را زحمت کشیدیم و چیزی نگرفتیم، اما به فرمان تو، تورها را می‌اندازم» (لوقا ۵:۵).

اطاعت ساده از کلام خدا یک فضیلت عالی است. به واسطه کلام خدا بود که تمام آفرینش فعال شد. بر اساس کلام خدا، پطرس باید تورهای خود را برای صید بیندازد. ماهیگیری شغلی معمول برای کسانی است که نزدیک دریا زندگی می‌کنند، اما زمانی که انسانی طبق هدایت خدا ماهیگیری می‌کند، با جهان هستی هماهنگ می‌شود و مانند پطرس، برکات فراوانی برداشت خواهد کرد.

همان‌طور که یک پدر انتظار دارد فرزندش به سخنان او گوش دهد و اطاعت کند، ما نیز زمانی که در اطاعت از اراده خدا زندگی می‌کنیم، فرزندان خدا هستیم. دریای بزرگ زندگی پیش روی هر یک از ماست و همه ما در آن ماهیگیر هستیم. اما آنچه واقعاً اهمیت دارد، موفقیت یا شکست در نگاه انسان‌ها نیست، بلکه این است که آیا زندگی خود را مطابق با دستورات خدا می‌گذرانیم و با وفاداری به احکام مقدس او اطاعت می‌کنیم یا نه.

وقتی مطابق اراده خدا زندگی می‌کنیم، اعمال ما—even اگر ساده به نظر برسند—فوق‌العاده می‌شوند. موضوع بر سر آنچه انجام می‌دهیم نیست، بلکه درباره چگونگی و برای چه کسی انجام می‌دهیم است. سؤال واقعی این است: آیا من در اطاعت از کلام خدا زندگی می‌کنم؟ زیرا تنها در این اطاعت است که هدف، جهت و آرامشی فراتر از هر نتیجه زمینی می‌یابیم. – اقتباس از اچ. استنتون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو برای کلامت که زنده و قدرتمند است و مرا در راهی که باید بروم هدایت می‌کند، سپاسگزارم. به من بیاموز که در اطاعتی ساده و وفادار به تو زندگی کنم و اطمینان داشته باشم که حتی در عادی‌ترین کارها، هدایت تو امور معمولی را به امری فوق‌العاده تبدیل می‌کند. کمکم کن به یاد داشته باشم که آنچه واقعاً اهمیت دارد، انجام همه چیز مطابق با اراده توست.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که آمادگی مرا برای پیروی از دستوراتت، حتی زمانی که راه پیش رو را به طور کامل درک نمی‌کنم، تازه کنی. به من فروتنی برای شنیدن و شجاعت برای اطاعت عطا کن، زیرا می‌دانم وقتی زندگی‌ام را با کلام تو هماهنگ می‌کنم، هدف و جهت می‌یابم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که پدر مهربانی هستی که ما را با حکمتی کامل هدایت می‌کنی. سپاسگزارم که به من یادآوری می‌کنی موضوع انجام خواسته خودم نیست، بلکه انجام همه چیز برای تو و در اطاعت از اراده توست. بگذار زندگی من شهادتی بر وفاداری به کلام تو باشد، تا نامت جلال یابد و قلبم آرامش یابد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو مرا استوار نگه می‌دارد. آه، چقدر احکام زیبای تو را تحسین می‌کنم. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«هوشیار باشید و بیدار بمانید. شیطان، دشمن شما، مانند شیری غرّان به اطراف می‌گردد و می‌کوشد کسی را ببلعد» (اول پطرس ۵:۸).

تا زمانی که زنده‌ایم، هرگز کاملاً از وسوسه‌ها آزاد نخواهیم شد، زیرا سرچشمه آن‌ها در درون ماست – طبیعت ما که از بدو تولد به گناه تمایل دارد. وقتی یک وسوسه یا آزمایش پایان می‌یابد، دیگری ظاهر می‌شود. همواره چیزی برای مقابله و رنج کشیدن وجود خواهد داشت، زیرا خوشبختی اولیه‌ای را که به ما داده شده بود، از دست داده‌ایم. با این حال، از طریق صبر و فروتنی حقیقی است که قوی‌تر از همه دشمنان خود می‌شویم.

وسوسه‌هایی که به طور منظم ما را احاطه می‌کنند، زمانی به طور چشمگیری کاهش می‌یابند که ما محکم در اراده خداوند بایستیم. هنگامی که قلب خود را تسلیم می‌کنیم و آماده اطاعت کامل از فرامین او می‌شویم، نیرو و محافظت را در برابر حملات دشمن می‌یابیم. اطاعت همچون سپری است که ما را از حواس‌پرتی‌ها دور نگه می‌دارد و تمرکز ما را بر مشارکت با خدا حفظ می‌کند.

زیستن در اراده خدا نه تنها وسوسه‌ها را کاهش می‌دهد، بلکه آرامش درونی‌ای به ما می‌بخشد که مقاومت ما را تقویت می‌کند. هرچه زندگی خود را بیشتر با احکام الهی هماهنگ کنیم، فضای کمتری برای گناه باقی می‌گذاریم. وفاداری به خدا آنچه را که به نظر می‌رسید نبردی مداوم است، به سفری برای رشد روحانی تبدیل می‌کند و ما را به زندگی‌ای کامل‌تر و نزدیک‌تر به خداوند هدایت می‌کند. – اقتباس از توماس آ کمپیس. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اعتراف می‌کنم که تا زمانی که زنده‌ام با وسوسه‌ها و آزمایش‌ها روبرو خواهم بود، زیرا تمایل به گناه در طبیعت من است. به من کمک کن تا با صبر و فروتنی با این مبارزات روبرو شوم و بر تو توکل کنم تا مرا تقویت و در برابر حملات دشمن محافظت نمایی. به من بیاموز که در هر چالش فرصتی برای رشد و نزدیکی به تو ببینم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که قلبم را با اراده‌ات هماهنگ سازی و مرا یاری دهی تا به‌طور وفادارانه از فرامین تو اطاعت کنم. بگذار زندگی‌ام بازتاب حقیقت تو باشد، تقویت‌شده از طریق مشارکت با تو. به من شجاعت و اراده عطا کن تا در برابر حواس‌پرتی‌های گناه مقاومت کنم و همواره راهی را که برایم آماده کرده‌ای بجویم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که در میان نبردهایم دژ محکم من هستی. سپاسگزارم برای آرامش و نیرویی که در حضورت می‌یابم، که نبردهایم را به گام‌هایی برای رشد روحانی تبدیل می‌کند. فرزند محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو مرا به خودت پیوند می‌دهد. چه شیرین‌اند فرامینت در کام من. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«رایگان دریافت کردید، رایگان بدهید» (متی ۱۰:۸).

اگر خدا خود را به ما به عنوان کسی که ما را تقدیس می‌کند آشکار ساخته است، این برای آن است که بتوانیم به دیگران کمک کنیم تا او را به عنوان تقدیس‌کننده خود بشناسند. اگر او پزشک ما شده است، به این دلیل است که جان‌هایی بیمار و رنجور وجود دارند که می‌توانیم برکات شفا را به آنان برسانیم. به همین ترتیب، اگر امید آمدن خداوند برای ما گرانبها شده است، پنهان کردن این شهادت و نگه داشتن آن فقط برای راحتی شخصی خود، بدتر از ناسپاسی خواهد بود.

همان‌طور که با شروع اطاعت از احکام مقدس او برکاتی دریافت کرده‌ایم، باید دیگران را نیز به اطاعت از آن‌ها تعلیم دهیم تا آنان نیز این برکات را تجربه کنند. خدا ما را فرا نمی‌خواند تا وعده‌هایش را فقط برای خود نگه داریم، بلکه این حقیقت را با کسانی که سر راه ما قرار می‌دهد، به اشتراک بگذاریم و به آنان کمک کنیم تا همان صلح، امید و شادی را که ما دریافت کرده‌ایم، بیابند.

پیام نجات به ما داده شده است، اما نه منحصراً برای ما. این گنجی است که باید با همه کسانی که خداوند ما را نزد آن‌ها می‌فرستد، تقسیم کنیم. اطاعت از دعوت خدا فقط به معنای زیستن کلام او نیست؛ بلکه انتقال آن نیز هست تا دیگران نیز عظمت محبت او و وفاداری وعده‌هایش را بشناسند. – اقتباس از ای. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، تو را برای برکات و مکاشفاتی که بر زندگی من فرو ریخته‌ای شکر می‌کنم. اعتراف می‌کنم که هر آنچه از تو دریافت می‌کنم فقط برای راحتی من نیست، بلکه باید با کسانی که سر راهم قرار می‌دهی، تقسیم شود. به من قلبی سخاوتمند و آماده عطا کن تا به دیگران کمک کنم تو را به عنوان تقدیس‌کننده، پزشک و نجات‌دهنده‌شان بشناسند.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که مرا توانمند سازی تا حقیقتت را با محبت و شجاعت منتقل کنم. به من بیاموز امید، صلح و شادی‌ای را که در اطاعت از احکامت می‌یابم، با دیگران تقسیم کنم تا جان‌های دیگر نیز به واسطه نیکویی تو دگرگون شوند. مرا در شهادت به عظمتت وفادار نگاه دار و دیگران را به راه اطاعت و رفاقت با تو هدایت کن.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که پدری هستی که نه تنها ما را برکت می‌دهی، بلکه ما را فرا می‌خوانی تا کانال‌های برکت تو برای جهان باشیم. سپاسگزارم که به من اعتماد کردی و امتیاز تقسیم کلامت را به من دادی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو همیشه مرا با تو هماهنگ نگاه می‌دارد. نمی‌توانم بگویم کدام یک از احکامت را بیشتر دوست دارم، زیرا همه عادلانه و دوست‌داشتنی هستند. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«در دنیا دچار رنج خواهید شد؛ اما دل قوی دارید؛ من بر دنیا غلبه یافته‌ام» (یوحنا ۱۶:۳۳).

خوب است که گاهی با مشکلات و سختی‌ها روبرو شویم، زیرا این امر ما را وادار می‌کند تا به درون خود بنگریم و بپذیریم که ما تبعیدیانی هستیم که خانه و امید حقیقی‌مان در این جهان نیست. این دشواری‌ها به ما یادآوری می‌کنند که انتظارات ما نباید بر چیزهای زمینی استوار باشد، بلکه باید بر خدا و وعده‌های ابدی او تکیه کنیم.

خوب است که هر از گاهی دچار ناکامی شویم یا حتی زمانی که نیت‌مان پاک است، مورد سوءتفاهم قرار گیریم. این تجربیات ابزارهای ارزشمندی برای پرورش فروتنی در دل‌های ما هستند. آن‌ها مانع می‌شوند که مغرور و متکی به خود شویم. در چنین شرایطی، ما در خدا شاهد وجدان خود را می‌جوییم، زیرا زمانی که از بیرون تحقیر و بی‌اعتبار می‌شویم، می‌آموزیم که برای تأیید و نیرو به او تکیه کنیم.

تنها از طریق اطاعت از قوانین خداست که به راستی با او صمیمیت می‌یابیم. و در همین اطاعت است که او ما را بالاتر از مصیبت‌های این جهان می‌برد. در رفاقت با خدا، دشواری‌های کنونی قدرت خود را از دست می‌دهند و جان ما نیرومند می‌شود و به سوی هدف ابدی که او برای ما در نظر گرفته، گام برمی‌دارد. – اقتباس از توماس آ کمپیس. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو برای سختی‌هایی که با آن‌ها روبرو می‌شوم سپاسگزارم، زیرا آن‌ها به من یادآوری می‌کنند که این جهان خانه نهایی من نیست. کمکم کن چشمانم را بر وعده‌های ابدی تو بدوزم و اطمینان داشته باشم که هر سختی هدفی در اراده حاکم تو دارد. به من بیاموز که در تو نیرو و آرامشی را بجویم که جهان نمی‌تواند ارائه دهد.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که ناکامی‌ها و سوءتفاهم‌ها را برای پرورش فروتنی در قلبم به کار ببری. مرا از غرور و اتکای به خود رهایی بخش و کمکم کن که کاملاً برای تأیید و هدایت به تو وابسته باشم. بگذار بیاموزم حتی در سخت‌ترین شرایط به تو اطاعت کنم، زیرا می‌دانم وفاداری‌ام به تو سرچشمه صمیمیت و نیروی حقیقی است.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که پناه من در میان مصیبت‌ها هستی. سپاسگزارم که حتی لحظات رنج را برای شکل دادن به قلبم و نزدیک‌تر شدن به خودت به کار می‌بری. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت نیرومند تو تکیه‌گاه قابل اعتمادی در زندگی من است. نمی‌توانم از تأمل در احکام زیبای تو دست بکشم. دعا می‌کنم به نام گرانبهای عیسی، آمین.

«انجیل هم به ما و هم به ایشان موعظه شد، اما کلام موعظه شده برای ایشان سودی نداشت، زیرا با ایمان در کسانی که آن را شنیدند، آمیخته نشد» (عبرانیان ۴:۲).

ایمان اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد. ایمان حلقه‌ای است که ما را به تمام وعده‌های خدا متصل می‌کند – این ایمان است که هر برکتی را به سوی ما می‌آورد. اما اینجا درباره یک ایمان مرده صحبت نمی‌کنیم، بلکه درباره ایمانی زنده سخن می‌گوییم. بین این دو تفاوت بزرگی وجود دارد. این مانند آن است که کسی به من بگوید ده هزار دلار به نام من در بانکی خاص سپرده شده است. من ممکن است این اطلاعات را باور کنم، اما اگر اقدام نکنم و پول را برداشت نکنم، این باور هیچ سودی برای من نخواهد داشت.

از سوی دیگر، بی‌ایمانی در را می‌بندد و مانع رسیدن برکت می‌شود. بی‌ایمانی مستقیماً در نافرمانی از خدا ظاهر می‌گردد. تمام وعده‌های خدا برای کسانی است که اطاعت می‌کنند، اما بسیاری تصمیم می‌گیرند اطاعت نکنند چون شک دارند که واقعاً آنچه خدا به وفاداران وعده داده را دریافت خواهند کرد یا نه. این کمبود ایمان است که نافرمانی را تغذیه می‌کند و انسان را به زندگی دور از برکاتی که خداوند می‌خواهد عطا کند، می‌کشاند.

در مقابل، ایمان زنده فعال و عملی است. ایمان زنده ما را وادار می‌کند بر اساس آنچه خدا وعده داده عمل کنیم و اطمینان داشته باشیم که او وفادار است تا کلامش را به انجام برساند. ایمان حقیقی ما را به اطاعت وا می‌دارد، حتی اگر نبینیم، زیرا می‌دانیم خداوند کسانی را که از دستوراتش پیروی می‌کنند، گرامی می‌دارد. این همان ایمانی است که درهای آسمان را می‌گشاید و به ما اجازه می‌دهد ثروت وعده‌های خدا را تجربه کنیم. – اقتباس از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، به من کمک کن ایمانی زنده پرورش دهم که مرا به وعده‌هایت متصل کند و باعث شود با اطمینان به کلامت عمل کنم. مرا از ایمان مرده که فقط باور می‌کند اما عمل نمی‌کند، رهایی بخش و به من بیاموز آنچه را که از من می‌خواهی به عمل درآورم. بگذار اعتمادم به تو در اطاعت منعکس شود، حتی زمانی که بلافاصله نتیجه را نمی‌بینم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که ایمانم را تقویت کنی تا بر هر شکی که مرا از اراده‌ات دور می‌کند، غلبه کنم. کمکم کن طوری زندگی کنم که اطاعتم نشان‌دهنده اعتمادم به وعده‌هایت باشد. به من شجاعت بده تا از دستوراتت پیروی کنم، زیرا می‌دانم تو وفادار هستی که هر آنچه را به مطیعانت وعده داده‌ای، به انجام برسانی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا خدایی وفادار و شایسته هر اعتمادی هستی. سپاسگزارم برای وعده‌هایت که هرگز شکست نمی‌خورند و برای اینکه کسانی را که با ایمان زندگی می‌کنند، گرامی می‌داری. فرزند محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو چراغی قوی بوده که مرا در این زندگی هدایت می‌کند. احکام زیبایت برای من همچون جواهرات است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«با ایمان، ابراهیم بدون دانستن مقصد حرکت کرد» (عبرانیان ۱۱:۸).

ابراهیم سفر خود را آغاز کرد بدون آنکه مقصد نهایی را بداند. او از یک انگیزه شریف پیروی کرد، بی‌آنکه همه پیامدها را تشخیص دهد. او «یک قدم» برداشت بدون اینکه بخواهد تمام صحنه را از دور ببیند. این است ایمان: انجام دادن اراده خدا در همین لحظه و اکنون، و سپردن بی‌صدای نتایج به دستان او. ایمان نگران درک تمام زنجیره نیست؛ بلکه توجه خود را بر حلقه فعلی متمرکز می‌کند.

ایمان دانستن یک فرایند اخلاقی نیست، بلکه وفاداری در یک عمل اخلاقی است. این است که آنقدر به خدا اعتماد کنیم که بدون سؤال و بدون نیاز به تضمین برای آینده اطاعت کنیم. ایمان واقعی به دنبال کنترل مسیر نیست؛ بلکه جهت و مقصد را به مراقبت خدا می‌سپارد، در حالی که خود را وقف انجام دستور فعلی با وفاداری و شجاعت می‌کند.

همان‌طور که ابراهیم، ما نیز فراخوانده شده‌ایم تا قدم بعدی را بدون دیدن تصویر کامل برداریم، با اعتماد به اینکه خداوند، در حکمت بی‌پایان خود، قبلاً مسیر کامل را ترسیم کرده است. ایمان در زمان حال عمل می‌کند، به دعوت فوری خدا پاسخ می‌دهد و در حاکمیت او آرام می‌گیرد، با این آگاهی که او هر قدم را با محبت و هدف هدایت خواهد کرد. – اقتباس از جان جووت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، کمکم کن ایمانی مانند ابراهیم داشته باشم، که بدون درخواست تضمین یا درک تمام مسیر پیش رو اطاعت کند. به من بیاموز تا کاملاً به تو اعتماد کنم، قدم بعدی را با شجاعت بردارم و نتایج را به دستان تو بسپارم. بگذار در زمان حال زندگی کنم و تمرکزم بر انجام اراده تو با وفاداری و فروتنی باشد.

ای پدر من، امروز از تو نیرو می‌طلبم تا با اعتماد به دعوت فوری تو عمل کنم. به من آرامش عطا کن تا جهت و مقصد را به مراقبت تو بسپارم، در حالی که با تمام وجودم مطیع دستورات تو در همین لحظه باشم. بگذار ایمانم زنده باشد و در اعمالی که نام تو را جلال می‌بخشد و اعتمادم به حکمت تو را نشان می‌دهد، منعکس گردد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که راهنمایی کامل و محبت‌آمیز هستی. سپاسگزارم که مسیر را پیش رویم ترسیم می‌کنی، حتی زمانی که نمی‌توانم آن را ببینم. بگذار زندگی من شهادتی از ایمان و اطاعت باشد، قدم به قدم در جهت تو حرکت کنم، با این یقین که تو هر قدم را با هدف و محبت هدایت خواهی کرد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو هرگز در هدایت من به سوی آسمان شکست نمی‌خورد. من مجذوب احکام شگفت‌انگیز تو هستم. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«انسان اول از خاک بود و خاکی است؛ انسان دوم از آسمان است» (اول قرنتیان ۱۵:۴۷).

با سقوط آدم، انسان خاکی، جسمانی و شیطانی شد؛ بی‌خدا و در نتیجه، بی‌محبت. با دور شدن از خدا، توانایی محبت حقیقی را نیز از دست داد و به محبت دنیا و به‌ویژه محبت به خود روی آورد. در همه موقعیت‌ها، انسان اکنون خود را وقف مطالعه، حمایت، ستایش و بزرگداشت خویش می‌کند، که این امر توضیح‌دهنده رشد متخصصان خودیاری و سخنرانان انگیزشی است.

این فساد طبیعت انسانی باید کاملاً زدوده شود؛ و این تنها از طریق توبه‌ای عمیق، نگرانی مقدس، میرانیدن لذات جسمانی و به صلیب کشیدن غرور و خودمحوری ممکن است. انسان باید به اطاعت جدی از احکام خدا بازگردد.

انسان جسمانی در تشخیص وخامت وضعیت خود دچار مشکل است و به همین دلیل به یک توبه ناقص قناعت می‌کند. او باید وضعیت واقعی خود را ببیند – بیگانگی‌اش از خدا و تمایلش به گناه – تا برای یک تغییر اساسی در زندگی آماده شود. تنها زمانی که با طبیعت سقوط‌کرده خود روبرو شود و به دنبال نوسازی کامل در خدا باشد، می‌تواند هدف واقعی آفرینش خود را تجربه کند: زندگی در مشارکت با خدا و محبت به او بالاتر از هر چیز دیگر. – اقتباس از یوهان آرنت. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اعتراف می‌کنم که دور از تو، طبیعتم خودخواه و متمایل به گناه است. از تو می‌خواهم قلبم را روشن کنی تا وخامت وضعیت خود را ببینم و به توبه‌ای عمیق و صادقانه هدایت شوم. کمکم کن محبت به دنیا و خود را ترک کنم و کاملاً به اراده و حقیقت تو بازگردم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که هر غرور، هر خودمحوری افراطی و هر دلبستگی به لذات زمینی را در من بمیرانی. قلبم را دگرگون کن تا تو را بالاتر از هر چیز دوست بدارم و با وفاداری به احکام تو عمل کنم. به من قوت بده تا با طبیعت سقوط‌کرده خود روبرو شوم و به دنبال نوسازی کاملی باشم که تنها تو می‌توانی عطا کنی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم، زیرا سرچشمه هر زندگی و محبت حقیقی هستی. برای رحمتت شکرگزارم که مرا به زندگی در مشارکت با خودت و ترک هر آنچه مرا از تو جدا می‌کند، فرا می‌خواند. بگذار زندگی من شهادتی از اطاعت و محبت باشد و هدفی را که برای آن آفریده شده‌ام منعکس کند: جلال دادن تو و لذت بردن از حضورت تا ابد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو همیشه مرا از فریب‌های دشمن محافظت می‌کند. نمی‌توانم از تفکر در احکام زیبای تو دست بکشم. دعا می‌کنم به نام گرانبهای عیسی، آمین.