«و هنگامی که قوم شکایت کردند، این امر خداوند را ناخشنود ساخت» (اعداد ۱۱:۱).

در قلبی که با شادی و شکرگزاری خود را به خدا می‌سپارد، حتی در میان سختی‌ها، زیبایی عمیقی نهفته است. زمانی که تصمیم می‌گیریم با ایمان هر آنچه را که خداوند اجازه می‌دهد تحمل کنیم، شریک چیزی بسیار بزرگ‌تر از خودمان می‌شویم. بلوغ روحانی در اجتناب از رنج نیست، بلکه در دانستن چگونگی مواجهه با آن با فروتنی و اعتماد به اینکه در هر آزمایشی هدفی نهفته است. و مردی که با تمام نیرویی که خدا به او می‌بخشد، متعهد می‌شود که اراده مقدس خداوند را وفادارانه انجام دهد، به شکلی شرافتمندانه در برابر آسمان زندگی می‌کند.

معمول است که برای تسلی، دردهای خود را با اطرافیان در میان بگذاریم. اما حکمت در این است که همه چیز را فقط نزد خداوند ببریم — با فروتنی، بدون مطالبه، بدون سرکشی. حتی در دعاهایمان نیز باید تمرکز خود را اصلاح کنیم. به جای اینکه فقط برای تسکین فریاد بزنیم، باید از خدا بخواهیم که اطاعت را به ما بیاموزد، و ما را تقویت کند تا با وفاداری به شریعت قدرتمندش ادامه دهیم. این درخواست، اگر صادقانه باشد، همه چیز را دگرگون می‌کند. زیرا اطاعت از احکام باشکوه خدا نه تنها مشکل را حل می‌کند — بلکه ریشه را شفا می‌بخشد، جان را بازسازی می‌کند و آرامشی را برقرار می‌سازد که جهان قادر به بخشیدن آن نیست.

کسی که اینگونه زندگی را برمی‌گزیند، به چیزی پرشکوه دست می‌یابد: دوستی با خدا. همان‌گونه که برای ابراهیم رخ داد، کسی که اطاعت می‌کند، کسی که کاملاً تسلیم اراده متعال می‌شود، به عنوان دوست پذیرفته می‌شود. عنوانی بزرگ‌تر از این وجود ندارد، پاداشی والاتر نیست. آرامشی که از این دوستی زاده می‌شود، وابسته به شرایط نیست. استوار است، پایدار است، ابدی است — میوه‌ای مستقیم از زندگی‌ای که با اطاعت از شریعت مقدس، کامل و ابدی خدا شکل گرفته است. -اقتباس از جان تاولر. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر جاودانی، تو را شکر می‌کنم برای فرصتی که به من دادی تا زندگی‌ام را به طور کامل به تو بسپارم، حتی در میان سختی‌ها. نمی‌خواهم از آنچه تو برایم مقدر کرده‌ای بگریزم، بلکه می‌خواهم با شادی و شکرگزاری تحمل کنم، با اعتماد به اینکه همه چیز برای خیریت کسانی که تو را دوست دارند و از تو اطاعت می‌کنند، همکاری می‌کند. ای خداوند، نیرویی که از بالا می‌آید به من عطا کن تا اراده‌ات را در هر جزئیات زندگی‌ام به انجام رسانم.

ای خداوند، امروز تصمیم می‌گیرم که دیگر فقط بر مشکلاتم تمرکز نکنم. می‌خواهم در دعاهایم چیزی بزرگ‌تر بجویم: فهم، حکمت و قدرت برای اطاعت از شریعت قدرتمندت با صداقت و احترام. بگذار دهانم در برابر مردم بسته شود و قلبم با فروتنی و ایمان در برابر تو گشوده گردد. به من بیاموز که بر طبق احکام باشکوهت گام بردارم، زیرا می‌دانم این تنها راه رسیدن به آرامش حقیقی است.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که به کسانی که با صداقت تو را می‌جویند وفادار هستی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو همچون مهری الهی بر کسانی است که تو را دوست دارند و حتی در میان طوفان‌ها به ایشان آرامش می‌بخشد. احکام تو همچون کلیدهای طلایی‌اند که درهای دوستی با تو و آرامشی را که فراتر از هر فهمی است می‌گشایند. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«راه خود را به خداوند بسپار؛ بر او توکل کن، و او همه چیز را به انجام خواهد رسانید.» (مزمور ۳۷:۵)

سپردن خود به اراده خدا فقط صبر کردن و منتظر ماندن برای وقوع چیزی نیست — بسیار فراتر از این است. این یعنی به هر آنچه او اجازه می‌دهد با قلبی سرشار از شگفتی و شکرگزاری بنگریم. کافی نیست که فقط روزهای سخت را تحمل کنیم؛ باید بیاموزیم که دست خداوند را در هر جزئیات تشخیص دهیم، حتی زمانی که ما را در مسیرهای غیرمنتظره هدایت می‌کند. تسلیم واقعی، سکوت و تسلیم محض نیست، بلکه سرشار از اعتماد و سپاسگزاری است، زیرا می‌دانیم هر آنچه از سوی خدا می‌آید، نخست از حکمت و محبت او عبور کرده است.

اما در این تسلیم، نکته‌ای عمیق‌تر وجود دارد: با ایمان و فروتنی، دستورهای مقدسی را که خود خدا به ما داده است — احکام باشکوه او — بپذیریم. نقطه مرکزی تسلیم ما این است که نه تنها رویدادهای زندگی را بپذیریم، بلکه زندگی بر اساس شریعت قدرتمند خدا را نیز بپذیریم. وقتی درمی‌یابیم که این شریعت کامل است و با محبت از طریق پیامبران عطا شده و توسط خود عیسی تأیید گردیده، دیگر راهی جز اطاعت با احترام برایمان باقی نمی‌ماند. در همین نقطه است که جان، آرامش حقیقی را می‌یابد — زمانی که تصمیم می‌گیرد در همه چیز اطاعت کند، نه فقط در بخشی از امور.

خداوند بردبار است، سرشار از صبر، و با مهربانی منتظر لحظه‌ای است که ما کاملاً تسلیم شویم. اما او همچنین گنجینه‌ای از برکات را برای روزی که غرور را کنار بگذاریم و در برابر شریعت مقدس او فروتنی کنیم، کنار گذاشته است. وقتی آن روز فرا می‌رسد، او نزدیک می‌شود، فیض می‌بخشد، جان را تازه می‌سازد و ما را به سوی پسرش برای آمرزش و نجات می‌فرستد. اطاعت راز کار است. و اطاعت حقیقی زمانی آغاز می‌شود که بحث با خدا را متوقف کنیم و بگوییم: «بله، ای خداوند، هر آنچه فرمان دادی نیکوست و من پیروی خواهم کرد.» – اقتباس از ویلیام لاو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر شگفت‌انگیز، چه آزادی‌بخش است که بدانم هر آنچه تو اجازه می‌دهی هدفی دارد. نمی‌خواهم فقط سختی‌های زندگی را تحمل کنم، بلکه می‌خواهم آن‌ها را با شکرگزاری بپذیرم، زیرا می‌دانم دست محبت‌آمیز تو پشت همه چیز است. به من بیاموز که اعتماد کنم، شادی کنم و حتی در روزهای ابری تو را پرستش نمایم، زیرا می‌دانم تو در همه حال نیکو و وفادار هستی.

ای خداوند، توبه می‌کنم از اینکه بارها در برابر دستورهای مقدس تو مقاومت کردم. تلاش کردم اراده تو را با خواسته‌های خودم تطبیق دهم، اما اکنون فهمیده‌ام: راه برکت در این است که با شادی و ترس، هر یک از احکام باشکوه تو را بپذیرم. می‌خواهم با تمامی وجود، با فروتنی و با لذت اطاعت کنم، زیرا می‌دانم این تنها راه زندگی در صلح حقیقی با توست.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که همه چیز را با حکمت و صبر هدایت می‌کنی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون سرودی از عدالت است که در جان مطیعانت طنین‌انداز می‌شود و آن‌ها را به آزادی حقیقی می‌رساند. احکام تو همچون الماس‌های آسمانی، پاک و نشکن هستند که زندگی وفاداران را زیبا می‌سازند. من در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«به دل‌شکستگان بگویید: قوی باشید، نترسید! خدای شما خواهد آمد» (اشعیا ۳۵:۴).

چند بار صلیب‌هایی را حمل می‌کنیم که خود خدا هرگز به ما نداده است؟ نگرانی برای آینده، ترس از آنچه ممکن است رخ دهد، بی‌قراری که خواب را می‌گیرد — هیچ‌کدام از اینها از جانب خدا نیست. وقتی سعی می‌کنیم رویدادها را پیش‌بینی کنیم و آنچه را که قرار است بیاید کنترل کنیم، حتی اگر با کلمات نگوییم، در واقع اعلام می‌کنیم که کاملاً به عنایت خداوند اعتماد نداریم. انگار می‌گوییم: «خداوندا، بگذار خودم این را مدیریت کنم.» اما آینده به ما تعلق ندارد. و حتی اگر بیاید، ممکن است کاملاً متفاوت از آنچه تصور می‌کنیم باشد. تلاش ما برای کنترل بیهوده است و اغلب ریشه این نگرانی در نبود تسلیم واقعی نهفته است.

اما راهی برای آرامش وجود دارد — و آن در دسترس است. این راه، اطاعت از شریعت قدرتمند خداست. وقتی تصمیم می‌گیریم با تمام توان خود خداوند را خشنود سازیم و از صمیم قلب از احکام شگفت‌انگیز او اطاعت کنیم، چیزی در درون ما تغییر می‌کند. حضور خدا با قدرت ظاهر می‌شود و با آن، آرامشی می‌آید که قابل توصیف نیست. آرامشی که وابسته به شرایط نیست، آرامشی که نگرانی‌ها را همچون خورشید که مه صبحگاهی را پراکنده می‌کند، از بین می‌برد. این پاداش کسی است که با وفاداری در حضور خالق زندگی می‌کند.

نفسی که اطاعت را انتخاب می‌کند دیگر نیازی به زندگی در تنش ندارد. او می‌داند خدایی که خدمتش می‌کند بر همه چیز مسلط است. اطاعت از شریعت مقدس و جاودان خدا نه تنها خداوند را خشنود می‌سازد، بلکه ما را در جریان آرامش و مراقبت او قرار می‌دهد. این یک چرخه مبارک است: اطاعت حضور را به ارمغان می‌آورد و حضور خدا ترس را می‌راند. چرا باید همچنان بار فردا را حمل کنیم، در حالی که همین امروز می‌توانیم در وفاداری خدایی که مطیعانش را گرامی می‌دارد، آرام بگیریم؟ – اقتباس از ف. فنلون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر رحمت، چند بار سعی کردم چیزی را کنترل کنم که فقط به تو تعلق دارد؟ مرا ببخش برای شب‌های بی‌خوابی، برای تصمیم‌هایی که بر اساس ترس گرفتم، برای افکاری که آرامشی را که تو می‌خواهی به من بدهی ربودند. امروز انتخاب می‌کنم این بار را رها کنم. دیگر نمی‌خواهم با پیش‌بینی یا کنترل آینده زندگی کنم. می‌خواهم در مراقبت تو آرام بگیرم.

ای خداوند، اکنون می‌فهمم که ریشه نگرانی در نافرمانی است. وقتی از احکام شگفت‌انگیز تو دور می‌شوم، از حضورت جدا می‌شوم و با این کار آرامشم را از دست می‌دهم. اما انتخاب می‌کنم بازگردم. می‌خواهم طوری زندگی کنم که تو را خشنود سازد، با تمام قلبم از شریعت قدرتمندت اطاعت کنم. بگذار جانم در کلام تو لنگر بیندازد، استوار، آرام و در امان باشد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم زیرا در تو هیچ سایه‌ای از تغییر یا بی‌ثباتی نیست. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو همچون سپری از نور است که مطیعان را در بر می‌گیرد، ترس را دور می‌سازد و آرامش را برقرار می‌کند. احکام تو همچون طناب‌های زرین ما را به قلبت پیوند می‌دهد و ما را به آزادی و آرامش حقیقی هدایت می‌کند. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«حتی اگر در تاریکی باشم، خداوند نور من خواهد بود» (میکاه ۷:۸).

همهٔ ما در مقطعی باید بیاموزیم که از مرکز بودن دست بکشیم و اجازه دهیم خدا کنترل را به دست گیرد. حقیقت این است که ما برای حمل بار جهان بر دوش خود آفریده نشده‌ایم. زمانی که سعی می‌کنیم همه چیز را با قدرت بازوی خود حل کنیم، در نهایت دچار ناامیدی، خستگی و سردرگمی می‌شویم. تسلیم واقعی زمانی آغاز می‌شود که دست از تلاش برای درک همه چیز برداریم و صرفاً اعتماد کنیم. این رها کردن ارادهٔ خود ــ این تسلیم کامل ــ راهی است که ما را به سوی آرامش حقیقی و اتحاد با خدا می‌برد.

بخش بزرگی از بی‌قراری درونی ما از یک دلیل روشن سرچشمه می‌گیرد: جان هنوز تصمیم نگرفته است که کاملاً از شریعت قدرتمند خدا اطاعت کند. تا زمانی که تردید وجود داشته باشد، تا زمانی که فقط به طور ناقص از فرامین شگفت‌انگیز خالق اطاعت کنیم، قلب تقسیم‌شده باقی می‌ماند و ناامنی غالب می‌شود. اطاعت ناقص باعث عدم اطمینان می‌شود، زیرا در اعماق وجودمان می‌دانیم که فقط به طور سطحی به خدا نزدیک شده‌ایم. اما زمانی که نگرانی دربارهٔ نظر دیگران را کنار می‌گذاریم و تصمیم می‌گیریم در همه چیز اطاعت کنیم، خداوند به شکلی قدرتمند نزدیک می‌شود. و با این نزدیکی، شجاعت، آرامش، برکت و نجات نیز می‌آید.

اگر می‌خواهید آرامش واقعی، آزادی حقیقی و هدایت به سوی پسر برای آمرزش را تجربه کنید، پس دیگر تعلل نکنید. خود را کاملاً تسلیم کنید. با صداقت و استواری از شریعت مقدس و ابدی خدا اطاعت نمایید. راهی امن‌تر و چشمه‌ای پاک‌تر از شادی و حفاظت وجود ندارد. هرچه بیشتر خود را وقف پیروی وفادارانه از فرامین مقدس خدا کنید، به قلب او نزدیک‌تر خواهید شد. و این نزدیکی همه چیز را دگرگون می‌کند: مسیر زندگی را تغییر می‌دهد، جان را تقویت می‌کند و به حیات جاودان می‌رساند. -اقتباس از جیمز هینتون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر جاودانی، اعتراف می‌کنم که بارها تلاش کردم همه چیز را به تنهایی حل کنم و به قدرت، منطق و احساسات خودم تکیه کردم. اما اکنون می‌فهمم که آرامش حقیقی فقط زمانی حاصل می‌شود که خود را کاملاً به تو بسپارم. به من بیاموز که هر بخش از زندگی‌ام را بدون هیچ قید و شرط، بدون ترس و بدون تلاش برای کنترل، به تو بسپارم.

ای خداوند، از اینکه شریعت قدرتمندت را به طور کامل اطاعت نکرده‌ام، توبه می‌کنم. می‌دانم که اطاعت ناقص مرا از تجربهٔ حضور کامل تو بازداشته است. امروز در برابر تو زانو می‌زنم و تصمیم می‌گیرم در همه چیز از تو اطاعت کنم. دیگر نمی‌خواهم ایمانی نصفه و نیمه داشته باشم. می‌خواهم با شادی و غیرت از همهٔ فرامین شگفت‌انگیز تو پیروی کنم. بگذار زندگی‌ام با وفاداری به آنچه تو از ابتدا مقرر کردی، مشخص شود.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا نسبت به وفاداران عادل هستی و با توبه‌کنندگان صادق شکیبا. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودانی من است. شریعت قدرتمند تو همچون رودی از قداست است که جان را می‌شوید و به کسی که از تو اطاعت می‌کند، زندگی می‌بخشد. فرامین تو همچون ستون‌های نوری هستند که راه حقیقت را نگه می‌دارند و قدم‌های دوستدارانت را محافظت می‌کنند. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«حتی اگر در دره سایه مرگ راه می‌رفتم، از هیچ بدی نمی‌ترسم، زیرا تو با من هستی؛ عصا و چوبدستی تو مرا تسلی می‌دهند» (مزامیر ۲۳:۴).

جان مطیع برای امنیت خود به شرایط وابسته نیست — او به خداوند تکیه دارد. وقتی همه چیز اطرافش نامطمئن به نظر می‌رسد، همچنان استوار می‌ماند، زیرا هر وضعیت، چه خوب و چه بد، را به فرصتی برای پناه بردن به آغوش خدا تبدیل کرده است. ایمان، اعتماد و تسلیم برای این جان فقط مفاهیم نیستند، بلکه رفتارهای روزانه‌اند. و این همان چیزی است که ثبات واقعی را به ارمغان می‌آورد: زندگی برای خشنود ساختن خدا، به هر قیمتی که باشد. وقتی این تسلیم واقعی باشد، هیچ بحرانی نمی‌تواند قلبی را که در اراده پدر آرام گرفته است، متزلزل کند.

این جان، وقف‌شده و متمرکز، وقت خود را با حواس‌پرتی‌ها یا بهانه‌ها هدر نمی‌دهد. او با هدفی روشن زندگی می‌کند: اینکه کاملاً به خالق خود تعلق داشته باشد. و به همین دلیل، همه چیز به نفعش همکاری می‌کند. نور او را به ستایش می‌برد؛ تاریکی او را به اعتماد سوق می‌دهد. رنج او را فلج نمی‌کند؛ بلکه او را به پیش می‌راند. شادی او را فریب نمی‌دهد؛ بلکه او را به شکرگزاری هدایت می‌کند. چرا؟ چون او فهمیده است که همه چیز — مطلقاً همه چیز — می‌تواند توسط خدا برای نزدیک‌تر شدنش به او استفاده شود، به شرطی که به اطاعت از شریعت قدرتمند او ادامه دهد.

اگر نزدیکی به خالق همان چیزی است که می‌خواهی، پس پاسخ پیش روی توست: اطاعت کن. نه فردا. نه وقتی که همه چیز آسان‌تر شد. همین حالا اطاعت کن. هرچه نسبت به احکام خداوند وفادارتر باشی، آرامش، محافظت و هدایت بیشتری را تجربه خواهی کرد. این همان کاری است که شریعت خدا انجام می‌دهد — شفا می‌بخشد، محافظت می‌کند و به نجات هدایت می‌کند. هیچ دلیلی برای به تعویق انداختن نیست. همین امروز شروع کن و میوه اطاعت را بچش: آزادی، برکت و زندگی جاودان در مسیح عیسی. -برگرفته از ویلیام لاو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر، تو را شکر می‌کنم زیرا امنیت جان من به آنچه در اطرافم می‌گذرد وابسته نیست، بلکه به اطاعت من از اراده تو بستگی دارد. تو پناه من در زمان نور و تکیه‌گاه من در زمان تاریکی هستی. به من بیاموز که هر لحظه از زندگی‌ام را به فرصتی تازه برای سپردن خود به دستان تو با ایمان و اعتماد تبدیل کنم.

ای خداوند، آرزو دارم کاملاً به تو تعلق داشته باشم. بگذار هیچ چیز در این دنیا مرا از حضورت منحرف نکند و وفاداری من به شریعت تو حتی در روزهای سخت نیز پایدار باشد. قلبی استوار به من عطا کن که در احکام تو امن‌ترین راه را ببیند. بگذار این تسلیم را دیگر به تعویق نیندازم. بگذار با شادی و استواری اطاعت را انتخاب کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که لنگر جان‌های وفادار هستی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو همچون دیواری استوار است که قلب مطیع را محافظت می‌کند. احکام تو رودخانه‌های آرامشی هستند که به سوی حیات جاودان جاری‌اند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«راه‌های خود را به من بشناسان، ای خداوند؛ مرا به راه‌های خود تعلیم ده» (مزامیر ۲۵:۴).

هیچ چیز به پاکی و تأثیرگذاری نجواهای نخستین صدای خدا در قلب ما نیست. در همین لحظات است که وظیفه روشن است — بدون سردرگمی، بدون سایه‌ای از تردید. اما اغلب ما آنچه را که ساده است، پیچیده می‌کنیم. می‌گذاریم احساسات، ترس‌ها یا خواسته‌های شخصی‌مان مانع شوند و با این کار، وضوح هدایت الهی را از دست می‌دهیم. شروع می‌کنیم به «در نظر گرفتن»، «تأمل کردن»، «کمی بیشتر صبر کردن»… در حالی که در واقع فقط به دنبال بهانه‌ای هستیم تا اطاعت نکنیم. اطاعت به تعویق افتاده، در عمل، نافرمانی پنهان است.

خدا ما را در تاریکی رها نکرده است. از زمان عدن، او به روشنی بیان کرده که از مخلوقات خود چه انتظاری دارد: وفاداری، اطاعت، تقدس. شریعت قدرتمند او راهنمای خوشبختی واقعی است. اما قلب سرکش سعی می‌کند بحث کند، کتاب مقدس را تحریف کند، خطا را توجیه کند — و وقت را تلف می‌کند. خدا فریب نمی‌خورد. او قلب را می‌بیند. او درون را می‌شناسد. و کسانی را که از اطاعت سر باز می‌زنند، برکت نمی‌دهد. برکت بر کسانی است که تسلیم می‌شوند، بر کسانی که می‌گویند: «نه اراده من، بلکه اراده تو، ای خداوند.»

اگر خواهان آرامش هستی، اگر می‌خواهی بازسازی شوی و هدفی واقعی بیابی، راه فقط یکی است: اطاعت. منتظر نمان که آماده شوی، منتظر نمان که همه چیز را بفهمی — فقط شروع کن. شروع کن به اطاعت، شروع کن به پیروی از احکام آفریدگار با دلی صادق. خدا این آمادگی را خواهد دید و به سوی تو خواهد آمد. او رنجت را سبک خواهد کرد، قلبت را دگرگون خواهد ساخت و تو را نزد پسر محبوبش برای بخشش و نجات خواهد فرستاد. زمان تردید به پایان رسیده است. زمان اطاعت، همین اکنون است. -اقتباس از فردریک ویلیام رابرتسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر جاودانی، شکر که تو هنوز با قلب کسانی که با صداقت تو را می‌جویند سخن می‌گویی. صدای تو برای کسانی که می‌خواهند اطاعت کنند، روشن است. دیگر نمی‌خواهم توجیه کنم یا به تعویق بیندازم آنچه را که تو به من نشان داده‌ای. به من قلبی فروتن عطا کن که با آمادگی به هدایت تو پاسخ دهد. به من بیاموز که اطاعت کنم، تا زمانی که دعوتت هنوز تازه است، پیش از آنکه احساساتم در حقیقت تو دخالت کند.

ای خداوند، اعتراف می‌کنم که بارها با خودم صادق نبوده‌ام و تلاش کرده‌ام نافرمانی‌ام را با بهانه‌ها توجیه کنم. اما امروز با دلی شکسته در حضورت می‌ایستم. می‌خواهم اراده و غرور خود را رها کنم و با ترس و محبت، در راه‌های تو گام بردارم. مرا در شریعت خود هدایت کن، مرا تقویت کن تا هر آنچه را که تو امر فرموده‌ای به انجام رسانم و با حقیقت خود مرا پاک ساز.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که عادل، مقدس و تغییرناپذیر هستی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودانی من است. شریعت قدرتمند تو همچون چراغی روشن در تاریکی است که وفاداران را در راه‌های حیات هدایت می‌کند. احکام تو همچون سنگ‌های استواری زیر پاهاست که تکیه‌گاه کسانی است که به تو اعتماد دارند و راه صلح حقیقی را آشکار می‌سازد. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خدای جاودان پناهگاه توست، و بازوان ابدی او تو را حمایت می‌کنند» (تثنیه ۳۳:۲۷).

لحظاتی وجود دارد که تنها چیزی که نیاز داریم آرامش است — آرامشی فراتر از جسم، که به جان می‌رسد. و در همین مکان است که بازوان ابدی خدا ما را در آغوش می‌گیرند. هیچ تصویری نیرومندتر از مراقبت الهی وجود ندارد: بازوانی که هرگز خسته نمی‌شوند، هرگز دست نمی‌کشند، هرگز رها نمی‌کنند. حتی زمانی که با سنگینی نبردها و تردیدها روبرو می‌شویم، او با مهربانی کسانی را که اطاعت را برگزیده‌اند، حمایت می‌کند. بازوان خداوند پناهگاه‌اند، نیرو هستند، زندگی‌اند — اما فقط برای کسانی که مطابق اراده او زندگی می‌کنند.

وعده آرامش و مراقبت برای همه نیست — برای وفاداران است. خدا خود را آشکار می‌سازد و لطفش را بر کسانی که فرمان‌های او را نگاه می‌دارند، می‌ریزد. شریعت نیرومند او زمینی حاصلخیز است که نیکویی‌اش در آن ساکن است، و بیرون از آن تنها اندوه باقی می‌ماند. وقتی تصمیم می‌گیری مطابق این شریعت زندگی کنی، حتی در میان سختی‌ها، نشان می‌دهی که فقط به او تکیه داری — و این عمیقاً دل پدر را شاد می‌کند. اطاعت زبانی است که او می‌فهمد؛ عهدی است که او به آن احترام می‌گذارد.

پس، دفعه بعد که احساس خستگی یا گم‌گشتگی کردی، به یاد داشته باش: بازوان ابدی برای وفاداران گشوده‌اند. این بازوان نه تنها تسلی می‌بخشند، بلکه قدرت ادامه دادن را نیز عطا می‌کنند. خداوند شورشی را حمایت نمی‌کند — او مطیع را حمایت می‌کند. او کسانی را که در شریعتش شادی می‌کنند، هدایت و تقویت می‌کند. اطاعت کن، اعتماد داشته باش، و خواهی دید — آرامشی که از خداوند می‌آید واقعی است، استراحت عمیق است، و عشقی که او بر فرزندانش می‌ریزد ابدی و شکست‌ناپذیر است. -اقتباس از آدلین دی. تی. ویتنی. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: پدر محبوب، چه گرانبهاست دانستن اینکه بازوان ابدی تو کسانی را که از تو اطاعت می‌کنند حمایت می‌کند. در روزهای سخت، در شب‌های سکوت، این مراقبت توست که مرا حفظ می‌کند و وفاداری توست که مرا تازه می‌سازد. سپاسگزارم که مرا در حضور خود می‌پوشانی و نشان می‌دهی که آنان که فرمان‌هایت را نگاه می‌دارند هرگز تنها نخواهند بود. به من بیاموز که در تو آرام بگیرم، با قلبی استوار در اطاعت.

ای خداوند، ترس مقدسی را در من تازه کن که به وفاداری می‌انجامد. هر گونه غرور و هر میل به پیروی از راه‌های خودم را از من دور کن. من انتخاب می‌کنم که تو را خشنود سازم. می‌خواهم در راستی گام بردارم، زیرا می‌دانم که در آنجاست که برکت تو آشکار می‌شود. بگذار زندگی من شاهد زنده‌ای باشد که پیروی از شریعت تو تنها راه صلح حقیقی و نجات واقعی است.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که پناهگاه عادلان و آتش سوزان برای سرکشان هستی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت نیرومند تو همچون دیوار عدالت است که ترسندگان تو را محافظت می‌کند و کسانی را که تو را تحقیر می‌کنند رد می‌کند. فرمان‌های تو همچون ستارگان ثابت در آسمان‌اند: استوار، تغییرناپذیر و پر از جلال. من به نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«دعا کن تا خداوند، خدای تو، به ما نشان دهد که چه باید بکنیم و به کجا باید برویم» (ارمیا ۴۲:۳).

خوشبختی چیزی نیست که با تلاش انسانی به دست آید یا با نصیحت‌های پوچ بر دیگران تحمیل شود. خوشبختی نتیجه طبیعی انتخاب‌های درست است — انتخاب‌هایی که همیشه مطابق میل لحظه‌ای ما نیستند، اما خدا را جلال می‌دهند. لذت زودگذر شاید فریبنده باشد، اما در پایان همیشه بهایی سنگین دارد. اما اطاعت، حتی اگر مستلزم چشم‌پوشی باشد، با خود آرامش، معنا و مهم‌تر از همه، تأیید الهی را به همراه دارد. وقتی تصمیم می‌گیریم صدای خدا را به جای امیال خود پیروی کنیم، گامی به سوی خوشبختی واقعی، پایدار و ابدی برمی‌داریم.

در اینجاست که فرمول خدا وارد عمل می‌شود: اطاعت از شریعت قدرتمند او. شاید برای برخی کهنه به نظر برسد، اما این راز خوشبختی حقیقی است. خدا هیچ‌گاه از ما کار غیرممکن نمی‌خواهد. احکام او باری نیستند، بلکه حفاظتی هستند. راه‌هایی امن برای جان‌های صادق. آنچه او از ما انتظار دارد فقط اولین قدم است — تصمیم به اطاعت. وقتی این قدم با ایمان و صداقت برداشته شود، او وارد صحنه می‌شود. او نیرو می‌بخشد، تشویق می‌کند و حمایت می‌کند. خدا هرگز کسی را که راه اطاعت را انتخاب می‌کند، تنها نمی‌گذارد.

و پایان این سفر؟ باشکوه است. پدر ما را همراهی می‌کند، برکت می‌دهد، درها را می‌گشاید، زخم‌ها را شفا می‌بخشد، داستان ما را دگرگون می‌سازد و ما را به بزرگ‌ترین هدیه می‌رساند: عیسی، نجات‌دهنده ما. هیچ چیز با شادی زندگی در عهد با خدا، انجام فرامین او با شادی و اعتماد، قابل مقایسه نیست. این فرمول در دسترس ماست — و جواب می‌دهد. اطاعت کن، و خواهی دید. -اقتباس از جورج الیوت. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: پدر، تو را شکر می‌کنم که راه خوشبختی حقیقی را از ما پنهان نکردی. می‌دانم که دنیا میان‌بُرهایی ارائه می‌دهد که خوب به نظر می‌رسند، اما فقط کلام تو امن است. امروز از لذت زودگذری که مرا از تو دور می‌کند صرف‌نظر می‌کنم و تصمیم می‌گیرم از تو اطاعت کنم، زیرا ایمان دارم که اراده تو همیشه بهتر است. به من بیاموز که به فرمول تو اعتماد کنم، حتی زمانی که دلم مردد است.

ای خداوند، اعتراف می‌کنم که به کمک تو نیاز دارم. گاهی اوقات امیال جسمانی بلندتر سخن می‌گویند، اما نمی‌خواهم اسیر آن‌ها باشم. می‌خواهم آزاد باشم — آزاد برای اطاعت، آزاد برای خوشنود ساختن تو، آزاد برای زندگی در مشارکت با تو. در من دلی استوار بیافرین که تو را بیش از خواسته‌های خودم دوست بدارد. و بگذار این اطاعت مرا به نقشه و حضور تو نزدیک‌تر کند.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که راهی چنین روشن برای خوشبختی حقیقی آشکار ساختی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو همچون عطری آسمانی است که جان را پاک می‌سازد و زندگی را سرشار از هدف می‌کند. فرامین تو مانند پرتوهای خورشید هستند که قلب را گرم می‌کنند و هر گام را در میان تاریکی روشن می‌سازند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«همه راه‌های خداوند برای کسانی که عهد و شهادات او را نگاه می‌دارند، رحمت و راستی است» (مزامیر ۲۵:۱۰).

اگر خدا ما را در مکانی خاص با چالش‌هایی معین قرار داده است، به این دلیل است که می‌خواهد در همان جا از طریق زندگی ما جلال یابد. هیچ چیز تصادفی نیست. اغلب می‌خواهیم فرار کنیم، صحنه را تغییر دهیم یا منتظر بمانیم تا همه چیز حل شود و سپس اطاعت کنیم. اما خدا ما را دعوت می‌کند که همین حالا، درست در جایی که هستیم، اطاعت کنیم. جای درد، ناامیدی و مبارزه — همان‌جاست که قربانگاهی می‌شود تا وفاداری خود را به او تقدیم کنیم. و زمانی که تصمیم می‌گیریم در میان سختی‌ها اطاعت کنیم، همان‌جا است که پادشاهی خدا با قدرت ظاهر می‌شود.

افرادی هستند که در ناامیدی دائمی زندگی می‌کنند، در چرخه‌های رنج گرفتارند و فکر می‌کنند همه چیز از دست رفته است. اما حقیقت ساده و تحول‌آفرین است: آنچه کم است، نیرو، پول یا شناخته شدن نیست. آنچه کم است، اطاعت است. اطاعت از شریعت قدرتمند خدا — این راز مردان و زنانی است که در کتاب مقدس تاریخ‌ساز شدند. نبودِ مبارزه نبود، بلکه حضور وفاداری بود. وقتی اطاعت می‌کنیم، خدا عمل می‌کند. وقتی اطاعت می‌کنیم، او مسیر زندگی ما را تغییر می‌دهد.

تو می‌توانی امروز این تغییر را تجربه کنی. لازم نیست همه چیز را بفهمی یا همه مشکلاتت حل شده باشد. کافی است در دل خود تصمیم بگیری که از احکام خداوند اطاعت کنی. همان‌طور که برای ابراهیم، موسی، داوود، یحیی تعمیددهنده و مریم اتفاق افتاد، خدا شروع به عمل در زندگی تو خواهد کرد. او تو را آزاد خواهد ساخت، برکت خواهد داد و بالاتر از همه، تو را نزد عیسی برای بخشش و نجات خواهد فرستاد. اطاعت، راه است. -اقتباس از جان همیلتون تام. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای خدای من، اعتراف می‌کنم که همیشه راه‌های تو را درک نمی‌کنم، اما ایمان دارم که همه چیز هدفی دارد. می‌دانم جایی که امروز هستم تصادفی نیست. پس از تو می‌خواهم که مرا یاری کنی تا حتی در شرایط دشوار وفادار و مطیع باشم. مبادا فرصت‌هایی را که برای آشکار ساختن پادشاهی‌ات از طریق زندگی‌ام به من می‌دهی، از دست بدهم.

ای پدر محبوب، هرگونه ناامیدی و نابینایی روحانی را از من دور کن. دلی مطیع به من عطا کن که حتی در سختی‌ها آماده انجام اراده‌ات باشد. دیگر نمی‌خواهم در دایره باطل بچرخم یا در رکود بمانم. می‌خواهم هدف تو را زندگی کنم و تغییری را که فقط کلام تو می‌تواند به وجود آورد، تجربه کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که پدری چنین حکیم و رحیم هستی. حتی وقتی نمی‌فهمم، تو برای من کار می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمندت همچون رودی از عدالت است که پاک می‌کند، نیرو می‌بخشد و به زندگی هدایت می‌کند. احکام تو راه‌های نور در دنیای تاریکی است، راهنمایانی کامل برای هر که می‌خواهد در تو زندگی کند. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«پارسایان فریاد می‌زنند، خداوند صدای ایشان را می‌شنود و ایشان را از همهٔ تنگی‌هایشان رهایی می‌بخشد.» (مزمور ۳۴:۱۷)

در میان یک زندگی پرشتاب، به‌راحتی می‌توان آنچه واقعاً اهمیت دارد را نادیده گرفت: مشارکت ما با خدا. اما فریب نخورید، برادر یا خواهر عزیز — تقدس بدون وقت با کیفیت با خداوند وجود ندارد. این مشارکت روزانه، امتیازی برای افراد فوق‌العاده روحانی نیست، بلکه نیازی برای همهٔ ماست. در همین مشارکت است که نیرو برای ادامه دادن، حکمت برای تصمیم‌گیری و آرامش برای تحمل یافت می‌شود. و همهٔ این‌ها با یک انتخاب آغاز می‌شود: اطاعت. پیش از آنکه به دنبال واژه‌های زیبا در دعا یا آرامش در مراقبه باشیم، باید آماده باشیم تا به آنچه خدا قبلاً بر ما آشکار کرده است، اطاعت کنیم.

بی‌فایده است که بخواهیم مراحل را نادیده بگیریم. اطاعت از فرامین خداوند زینت ایمان نیست — بلکه خود بنیاد آن است. بسیاری گمان می‌کنند می‌توانند به شیوهٔ خود با خدا رابطه داشته باشند و دستورات او را نادیده بگیرند، گویی او پدری سهل‌گیر است که همه چیز را می‌پذیرد. اما کلام خدا روشن است: خدا خود را به کسانی که اطاعت می‌کنند، آشکار می‌سازد. وقتی با اعمال عینی نشان می‌دهیم که ارادهٔ او را جدی می‌گیریم، او پاسخ می‌دهد. او دل‌های مطیع را نادیده نمی‌گیرد. برعکس، با شتاب عمل می‌کند تا ما را شفا دهد، دگرگون سازد و تا عیسی هدایت کند.

اگر آرزوی زندگی متحول‌شده‌ای دارید، باید با اطاعت آغاز کنید. می‌دانم آسان نیست. گاهی به معنای چشم‌پوشی از چیزی است که دوست داریم یا روبه‌رو شدن با انتقاد دیگران. اما هیچ پاداشی بزرگ‌تر از این نیست که حضور خدا را نزدیک حس کنیم و ببینیم که با قدرت در زندگی ما عمل می‌کند. او در میان سرکشی خود را آشکار نمی‌سازد، بلکه در تسلیم صادقانه. وقتی اطاعت را انتخاب می‌کنیم، حتی اگر همه چیز را درک نکنیم، آسمان به حرکت درمی‌آید. و اینجاست که روند تقدس واقعاً آغاز می‌شود — با اعمال وفاداری که دل پدر را لمس می‌کند. -اقتباس از هنری ادوارد منینگ. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: پدر عزیز، در این جهان پر از حواس‌پرتی و فشارها، اعتراف می‌کنم که باید به مرکز بازگردم: به حضور تو. کمکم کن که اطاعت را نخستین گام سفر روزانه‌ام قرار دهم. مبادا با ظواهر پوچ دینداری خود را فریب دهم، بلکه قلبم همیشه آماده باشد تا با صداقت از فرامین تو پیروی کنم. به من بیاموز که وقت با تو را در اولویت قرار دهم و اراده‌ات را به هیچ قیمتی در این دنیا معامله نکنم.

ای خداوند، مرا تقویت کن تا با وفاداری زندگی کنم، حتی اگر به معنای شنا کردن برخلاف جریان باشد. می‌دانم تو از کسانی که با دل اطاعت می‌کنند خشنود می‌شوی و من نیز می‌خواهم چنین باشم: کسی که با رفتارهایش دل تو را شاد می‌کند، نه فقط با کلمات. مرا شکل بده، دگرگونم کن، از هر سرسختی روحانی رهایم ساز و به مشارکت حقیقی با خودت هدایت کن، همان مشارکتی که جان را تازه و ترمیم می‌کند.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا وفادار، عادل و بردبار هستی. حکمت تو کامل است و راه‌های تو بالاتر از راه‌های من است. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ ابدی من است. شریعت قدرتمند تو همچون چشمه‌ای از نور در میان تاریکی است که راه زندگی را آشکار می‌سازد. فرامین تو همچون جواهرات گران‌بها هستند که جان را زینت می‌دهند و به صلح حقیقی می‌رسانند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.