«چه کسی به کوه خداوند برخواهد آمد؟ و چه کسی در مکان مقدس او خواهد ایستاد؟ آن‌که دست‌هایش پاک و دلش پاک است» (مزامیر ۲۴:۳-۴).

بهشت جایی نیست که کسی اتفاقی یا از روی مصلحت وارد آن شود. خانه‌ای است که خدا آماده کرده و برای کسانی در نظر گرفته که او را به‌راستی دوست دارند و او نیز دوستشان داشته و دگرگونشان کرده است. جایگاه‌های آسمانی به دل‌های بی‌تفاوت سپرده نمی‌شوند، بلکه به کسانی می‌رسند که همین‌جا آموخته‌اند از امور آسمانی شادمان شوند. خداوند بهشت را آماده می‌کند، اما دلِ کسی را هم که قرار است در آن ساکن شود آماده می‌سازد و جانش را شکل می‌دهد تا خواهان امور ابدی باشد، مشتاقشان شود و از آن‌ها لذت ببرد.

این آمادگی زمانی پدید می‌آید که با اطاعت از فرمان‌های والای پدر، آنچه را او دوست دارد دوست بداریم. اندیشه‌مان والاتر می‌شود، دل‌مان سبک‌تر، و جان‌مان چنان در فضای مقدس نفس می‌کشد که گویی از هم‌اکنون آنجاست. این معنویت حقیقی چیزی تحمیلی نیست؛ از اطاعت روزانه، اشتیاق صادقانه برای خشنود ساختن پدر و رها کردن آنچه زمینی و پوچ است سرچشمه می‌گیرد.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. همین افرادند که چون از درون شکل گرفته‌اند، با شادی در جایگاه‌های ابدی سکونت خواهند کرد. بگذار جانت در اینجا آماده شود تا برای خانه‌ای که خداوند برایت مهیا کرده آماده باشی. — اقتباس از جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر مقدس، دلم را برای سکونت در حضور تو آماده کن. نمی‌خواهم فقط دربارهٔ بهشت بدانم؛ می‌خواهم مشتاق بهشت باشم، برای بهشت زندگی کنم و برای بهشت شکل بگیرم. به من بیاموز آنچه را ابدی است دوست بدارم.

بگذار حضورت مرا از درون تا بیرون دگرگون کند و از امور آسمانی لذت ببرم. هر آنچه مرا به این جهان وابسته می‌کند از من دور کن و مرا از شیرینی قدوسیتت سرشار ساز.

ای خدای محبوبم، سپاسگزارم که هم بهشت و هم دلم را آماده می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ ابدی من است. شریعت نیرومندت قالبی است که مرا با فضای آسمانی هماهنگ می‌سازد. فرمان‌هایت نسیم‌های پاکی هستند که مرا به حضورت برمی‌کشند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.