«به‌خاطر نام خود، مرا در راه‌های عدالت هدایت می‌کنی. حتی اگر از درۀ سایۀ مرگ بگذرم، از هیچ بدی نخواهم ترسید، زیرا تو با من هستی» (مزامیر 23:3-4).

وقتی برمی‌گزینیم که در اطاعت و وقف زندگی کنیم، چیزی ارزشمند در دل ما شروع به رشد می‌کند: ایمانی پایدار، خاموش اما استوار؛ ایمانی که حضور خدا را واقعی می‌سازد، حتی وقتی دیده نمی‌شود. او بخشی از همه‌چیز می‌شود. و حتی وقتی راه دشوار و پر از سایه‌ها و رنج‌هایی می‌شود که هیچ‌کس جز ما نمی‌بیند، او همچنان آنجاست، استوار در کنارمان، و هر گام را با محبت هدایت می‌کند.

این سفر آسان نیست. گاهی از اضطراب‌های عمیق، خستگی‌های پنهان و دردهای خاموشی می‌گذریم که حتی نزدیک‌ترین کسانمان هم متوجهشان نمی‌شوند. اما کسی که از فرمان‌های زیبای خداوند پیروی می‌کند، در آنها هدایت، تسلی و نیرو می‌یابد. پدر، مطیعان را با مهربانی هدایت می‌کند و چون از راه منحرف می‌شویم، با قاطعیت اما همواره از روی محبت اصلاحمان می‌کند. هدف او در همه‌چیز یکی است: هدایت ما به آرامش جاودان در کنار خود.

پدر، سرکشان را به سوی پسر نمی‌فرستد. اما به کسانی که می‌گذارند هدایت شوند، حتی در میان رنج، وعدۀ حضور، هدایت و پیروزی می‌دهد. باشد که امروز از دل و جان خود را به راه خداوند بسپارید؛ زیرا با او، حتی تاریک‌ترین راه‌ها نیز به روشنایی می‌انجامند. — برگرفته از هنری ادوارد منینگ. اگر خداوند بخواهد، تا فردا.

با من دعا کنید: ای خداوند من، حتی وقتی راه طولانی و تنهایی به نظر می‌رسد، اعتماد دارم که با من هستی. تو از کشمکش‌های پنهان و دردهای خاموشم آگاهی و در همه‌چیز، مقصودی آکنده از محبت داری.

دلی فروتن و مطیع به من عطا کن تا بتوانم صدایت را، چه در نسیم ملایم و چه در صدای قاطعِ توبیخت، بشنوم. مبادا هرگز در خواست خود گم شوم؛ بلکه تسلیم هدایت تو گردم و بدانم که فرجام تو همواره آرامش و صلح است.

ای خدای محبوب، سپاسگزارم که با چنین مراقبتی هدایتم می‌کنی، حتی وقتی نمی‌فهمم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندۀ جاودان من است. شریعت نیرومند تو عصایی است که در راه‌های دشوار نگاهم می‌دارد. فرمان‌هایت راه امنی هستند که مرا به آرامگاه تو می‌رسانند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.