«چه کسی به کوه خداوند بالا خواهد رفت؟ چه کسی در مکان مقدس او خواهد ایستاد؟ آن‌که دست‌هایش پاک و دلش پاک است» (مزامیر ۲۴:۳-۴).

بی‌تردید، اندیشیدن و سخن گفتن دربارهٔ آسمان نادرست نیست. طبیعی است که بخواهیم دربارهٔ جایی که جان تا ابد در آن زندگی خواهد کرد، بیشتر بدانیم. اگر کسی قرار بود به شهری تازه نقل مکان کند، دربارهٔ آب‌وهوا، مردم و محیط آن پرس‌وجو می‌کرد و می‌کوشید هرچه را می‌تواند بداند. و در نهایت، همهٔ ما در آستانهٔ رفتن به جهانی دیگر هستیم؛ جهانی جاودان که خدا در آن فرمانروایی می‌کند.

پس بجاست که بکوشیم این مقصد جاودان را بشناسیم. چه کسانی اکنون آنجا هستند؟ آنجا چگونه جایی است؟ و مهم‌تر از همه، چه راهی به آنجا می‌رسد؟ این پرسش‌ها مهم‌اند، زیرا سخن از سفری موقت نیست، بلکه از اقامتگاهی همیشگی است. آسمان واقعی است و برای کسانی محفوظ است که مورد تأیید خداوند قرار گرفته‌اند.

اما این تأیید با گمانه‌زنی یا نیت‌های نیک به دست نمی‌آید، بلکه از راه اطاعت از شریعت نیرومند خدا و به‌جا آوردن فرمان‌های کامل او حاصل می‌شود. کسانی که وارث این جهان پرشکوه خواهند شد، کسانی‌اند که برگزیده‌اند در اینجا مطابق راه‌های آفریدگار زندگی کنند. جستن آسمان مستلزم آن است که با وفاداری و خداترسی، شایستهٔ حضور خدا زندگی کنیم. ـ برگرفته از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، تو را شکر می‌کنم که برای کسانی که دوستت دارند و از تو اطاعت می‌کنند، مکانی جاودان آماده کرده‌ای. آسمان واقعی است و می‌خواهم در آن جهان پرشکوه که تو در آن فرمانروایی می‌کنی، با تو باشم.

در دلم اشتیاقی راستین بگذار تا تو را بیشتر بشناسم، در راه‌هایت گام بردارم و با جدیت برای ابدیت آماده شوم. نمی‌خواهم با امور گذرا حواسم پرت شود، بلکه می‌خواهم بر ارادهٔ تو متمرکز بمانم و در شریعت نیرومند و فرمان‌های مقدست استوار باشم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که امید زندگی بی‌پایان در کنار خودت را به من بخشیده‌ای. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو نقشه‌ای است که گام‌های پارسا را تا دروازه‌های اقامتگاهت راهنمایی می‌کند. فرمان‌های کامل تو همچون تابلوهایی مطمئن‌اند که راه آسمان را نشان می‌دهند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.