«به من بیاموز تا ارادهٔ تو را به‌جا آورم، زیرا تو خدای من هستی؛ روح نیکوی تو مرا در زمینی هموار هدایت کند» (مزامیر ۱۴۳:۱۰).

والاترین مرتبهٔ روحانی، حالتی است که زندگی خودبه‌خود و طبیعی جریان می‌یابد؛ مانند آب‌های عمیق رودخانهٔ حزقیال، جایی که شناگر دیگر تقلا نمی‌کند، بلکه جریان نیرومند آب او را با خود می‌برد. این همان حالتی است که جان برای نیکوکاری نیازی به زور زدن ندارد؛ با آهنگ زندگی الهی حرکت می‌کند و انگیزه‌هایی هدایتش می‌کنند که از خود خدا سرچشمه می‌گیرند.

اما این آزادی روحانی از احساسی گذرا پدید نمی‌آید؛ با تلاش، انضباط و وفاداری شکل می‌گیرد. عادت‌های عمیق روحانی نیز مانند هر عادت راستینی با تصمیمی روشن و ارادی آغاز می‌شوند. باید اطاعت را برگزید، حتی وقتی دشوار است، و این انتخاب را آن‌قدر تکرار کرد تا اطاعت بخشی طبیعی از وجودمان شود.

جانی که می‌خواهد چنین زندگی کند، باید بر قانون نیرومند خدا استوار بماند و فرمان‌های زیبای او را به‌جا آورد. وفاداریِ پیوسته است که اطاعت را از تلاشی همیشگی به حرکتی خودانگیخته در جان تبدیل می‌کند. و چون چنین شود، خودِ روح خداوند انسان را هدایت می‌کند و او در پیوند با آسمان زندگی می‌کند. — برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خداوندِ من، از تو سپاسگزارم که می‌خواهی زندگی روحانی‌ام استوار، آزاد و سرشار از حضور تو باشد. تو مرا به زندگی‌ای پر از تلاش بیهوده فرا نمی‌خوانی، بلکه به راهی دعوت می‌کنی که در آن اطاعت مایهٔ شادی می‌شود.

کمکم کن کار درست را برگزینم، حتی وقتی دشوار است. به من انضباطی عطا کن تا نیکی را آن‌قدر تکرار کنم که بخشی از وجودم شود. می‌خواهم عادت‌های مقدسی در خود پرورش دهم که تو را خشنود می‌کنند و هر روز بیش از پیش بر قانون و فرمان‌هایت استوار بمانم، زیرا می‌دانم زندگی راستین در آنهاست.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا خودت مرا برای اطاعت نیرو می‌بخشی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. قانون نیرومند تو راهی است که جانم در آن بی‌هراس گام برداشتن را می‌آموزد. فرمان‌های زیبایت همچون جریان‌های رودخانه‌ای آسمانی‌اند که مرا پیوسته به تو نزدیک‌تر می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.