«مرا بخوان، و تو را اجابت خواهم کرد و چیزهای بزرگ و پنهانی را که نمی‌دانی به تو خواهم گفت» (ارمیا ۳۳:۳).

هرگاه در درونمان حیاتی باشد، خود را آشکار می‌کند؛ حتی اگر در آه‌ها، ناله‌ها یا فریادهای خاموش باشد. جانی که خدای زنده آن را لمس کرده، نمی‌تواند در سرمای گناه یا رخوت روحانی آرام بگیرد. می‌جنگد، ناله می‌کند و در پی هواست. حتی اگر جسم و سنگینی طبیعت کهنه آن را خفه کنند، حیاتی که از بالا آمده، حاضر نیست خاموش بماند. می‌کوشد راهی به بیرون بگشاید، برخیزد و از آن بدنِ مرگ رهایی یابد؛ بدنی که پیوسته در پی خفه‌کردن آن است.

این کشمکش درونی نشانه آن است که چیزی گران‌بها در ما ساکن است. و درست در همین نبرد است که اهمیت اطاعت از فرمان‌های والای خدا آشکار می‌شود. اطاعت از شریعت نیرومند اوست که حیاتی را که در دل ما نهاده، نیرو می‌بخشد. طبیعت جسمانی می‌کوشد ما را به زمین ببندد، اما فرمان‌های خداوند ما را به‌سوی بالا می‌کشند و به یادمان می‌آورند که کیستیم و باید به کجا برویم.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. در برابر کشمکش‌های درونی نومید نشوید؛ اگر حیاتی هست، امید هم هست. همچنان بجویید، فریاد برآورید و اطاعت کنید… و خداوند که در نهان می‌بیند، خواهد شنید و عمل خواهد کرد. او خود حیاتی را که در شما کاشته است نیرو خواهد بخشید تا بر هر آنچه می‌کوشد خفه‌اش کند، پیروز شود. — برگرفته از نوشته‌های جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، تنها تو از نبردهایی که در درونم می‌گذرند آگاهی. گاهی احساس می‌کنم زیر باری عظیم می‌کوشم نفس بکشم، اما بااین‌همه همچنان فریاد برمی‌آورم، چون می‌دانم حیاتی در من هست و این حیات از توست.

به من نیرو بده تا با هر آنچه می‌کوشد مرا به امور زمینی، سرد و تهی پایبند کند، بجنگم. اشتیاق اطاعت از تو را در من زنده کن، حتی وقتی نیرویم ناچیز به نظر می‌رسد. مگذار هرگز به خاموشی جانم خو بگیرم؛ یاری‌ام کن تا با صداقت همچنان در پی تو باشم.

ای پدر محبوب، سپاسگزارم که جرقه حیات حقیقی را در من افروختی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو نفسی است که روح افسرده‌ام را تازه می‌کند. فرمان‌هایت رشته‌هایی از نورند که مرا از تاریکی بیرون می‌کشند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.