«محبت تو از زندگی بهتر است! ازاین‌رو لب‌هایم تو را ستایش خواهند کرد» (مزامیر ۶۳:۳).
وقتی دل سنگین است، نشان می‌دهد که ارادهٔ خدا هنوز شیرین‌ترین چیز برای جان نیست. این نشان می‌دهد که آزادی حقیقی، همان آزادی‌ای که از اطاعت پدر می‌آید، هنوز به‌تمامی درک نشده است. همچنین نشانهٔ آن است که فرزندیِ الهی ــ امتیازِ فرزندِ خدای متعال خوانده‌شدن ــ هنوز با تمام نیرو و شادی‌اش تجربه نشده است.
اگر جان با ایمان هر آنچه را که خداوند اجازه می‌دهد می‌پذیرفت، حتی آزمایش‌ها نیز به اعمال اطاعت تبدیل می‌شدند. هیچ‌چیز بیهوده نمی‌ماند. پذیرفتن صادقانهٔ نقشهٔ خدا، درد را به پیشکش، بار را به تسلیم و مبارزه را به مشارکت تبدیل می‌کند. این تسلیم تنها زمانی ممکن است که جان در چارچوب شریعت نیرومند خدا گام بردارد و فرمان‌های کامل او را نگاه دارد.
فرزند خدا از راه این اطاعت عملی، روزانه و سرشار از محبت درمی‌یابد که آزادی حقیقی و شادی حقیقی چیست. وقتی کسی ارادهٔ پدر را می‌پذیرد و مطابق راه‌های او زندگی می‌کند، حتی لحظه‌های دشوار نیز به فرصت‌هایی برای پرستش تبدیل می‌شوند. اطاعت از ارادهٔ آفریدگار تنها راه تبدیل رنج به برکت و سنگینی به آرامش است. ــ برگرفته از هنری ادوارد منینگ. اگر خداوند بخواهد، تا فردا.
با من دعا کنید: خداوند، خدای من، اعتراف می‌کنم که بارها دلم اندوهگین می‌شود، زیرا هنوز ارادهٔ خودم را بیش از ارادهٔ تو دوست دارم. مرا به‌خاطر هر بار که در برابر آنچه درست است مقاومت می‌کنم و از دیدن ارادهٔ تو به‌عنوان بزرگ‌ترین خیر سر باز می‌زنم، ببخش.
ای پدر، به من بیاموز که حتی در آزمایش‌ها نیز از تو اطاعت کنم. می‌خواهم همه‌چیز را به تو بسپارم؛ نه فقط لحظه‌های آسان، بلکه مبارزه‌ها و دشواری‌ها را نیز. بگذار هر رنجی که با آن روبه‌رو می‌شوم به اطاعت تبدیل شود و تمام زندگی‌ام پیشکش زنده‌ای در برابر مذبح تو باشد. دلی به من عطا کن که با شادی نقشهٔ تو را بپذیرد.
ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که مرا فرزند خود خوانده‌ای و فرصت زندگی برای تو را به من داده‌ای. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو کلید آزادی حقیقی است؛ آزادی‌ای که زنجیرهایم را می‌گسلد و مرا به تو نزدیک‌تر می‌کند. فرمان‌های شگفت‌انگیز تو همچون گام‌هایی استوار در راه صلح و جلال‌اند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.