«بدون ایمان محال است خدا را خشنود ساخت، زیرا هر که به او نزدیک می‌شود باید ایمان داشته باشد که او هست و جویندگان خود را پاداش می‌دهد» (عبرانیان ۱۱:۶).

ابرام سفر خود را آغاز کرد، بی‌آنکه بداند خدا او را به کجا خواهد برد. او به دعوتی والا پاسخ داد، هرچند نمی‌دانست چه چیزی در انتظارش است. تنها یک گام برداشت، بی‌آنکه توضیح یا تضمینی بخواهد. این ایمان راستین است: در زمان حال خواست خدا را به‌جا آوردن و نتیجه را به او سپردن.

ایمان لازم نیست تمام مسیر را ببیند؛ کافی است بر گامی تمرکز کند که خدا اکنون فرمان داده است. مسئله درک تمام روند اخلاقی نیست، بلکه وفادار بودن در عمل اخلاقی‌ای است که پیش روی ماست. ایمان یعنی اطاعت بی‌درنگ، حتی وقتی همه‌چیز روشن نیست، زیرا به سرشت خداوندی که فرمان داده کاملاً اعتماد دارد.

این ایمان زنده در اطاعت از شریعت نیرومند خدا و فرمان‌های شگفت‌انگیز او جلوه می‌کند. هر که حقیقتاً ایمان دارد، بی‌درنگ اطاعت می‌کند. جان وفادار مطابق خواست آفریدگار عمل می‌کند و هدایت و سرانجام خود را به دست او می‌سپارد. همین اعتماد است که اطاعت را آسان و سفر را ایمن می‌سازد. ـ برگرفته از جان جویت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، تو را سپاس می‌گویم که مرا فراخوانده‌ای تا با تو گام بردارم، حتی وقتی تمام مسیر را نمی‌بینم. تو همه‌چیز را یک‌باره بر من آشکار نمی‌کنی، بلکه دعوتم می‌کنی گام‌به‌گام اعتماد کنم.

یاری‌ام کن این ایمان راستین را زندگی کنم؛ ایمانی نه فقط در گفتار، بلکه در کردار. به من شهامت بده تا حتی وقتی همه‌چیز را نمی‌فهمم اطاعت کنم، و وفاداری عطا کن تا آنچه را پیش‌تر در شریعت و فرمان‌هایت بر من آشکار کرده‌ای به‌جا آورم. مگذار دلم با آینده منحرف شود؛ بگذار در آنچه خداوند امروز از من می‌خواهد استوار بمانم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا شایسته اعتمادی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو راهی استوار است که می‌توانم بی‌هراس بر آن گام بردارم. فرمان‌های شگفت‌انگیزت همچون چراغ‌هایی هستند که در هر گام روشن می‌شوند و با محبت راهنمایی‌ام می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.