«در روزی که بترسم، بر تو توکل خواهم کرد» (مزامیر ۵۶:۳).

ایمان راستین را در روزگار آسوده نمی‌آموزیم. خدا وعده‌هایش را در لحظه‌های آرامش می‌دهد، با مهربانی سخن می‌گوید و پیمان‌هایش را با کلامی شگفت‌انگیز تأیید می‌کند. اما پس از آن، مدتی کناره می‌گیرد؛ نه از روی رهاکردن، بلکه تا ببیند اعتماد کسی که سخنش را شنیده تا کجا می‌رسد. آن‌گاه آزمون فرا می‌رسد و اغلب چنان به نظر می‌آید که با هرچه خدا گفته بود در تضاد است.

در چنین لحظه‌های آزمایش، وقتی همه‌چیز در آستانه فروپاشی به نظر می‌رسد، ایمان ارزش راستین خود را نشان می‌دهد. جان باید حتی در میان توفان به بالا بنگرد و حتی وقتی هرچه پیرامونش هست ترس می‌انگیزد، به خدا اعتماد کند. خادمان وفادار نیز چنین پیروز شدند؛ نه وقتی همه‌چیز آسان بود، بلکه وقتی ایمان‌آوردن ناممکن به نظر می‌رسید. ایمان هنگامی تاج می‌گیرد که پایدار بماند، نه وقتی همه‌چیز را درک کند.

اما این ایمان باید بر اطاعت استوار باشد. ایمان‌آوردن بدون اطاعت، ایمان راستین نیست. جانی که به‌راستی به خدا اعتماد دارد، شریعت پرقدرت او را نگاه می‌دارد و در راه فرمان‌های کاملش گام برمی‌دارد. وقتی اطاعت راستین باشد، حتی سخت‌ترین آزمون نیز فرصتی برای پیروزی می‌شود و وعده در زمان مقرر، درست همان‌گونه که خدا گفته است، تحقق می‌یابد. — برگرفته از نوشتهٔ لتی بی. کاومن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای خداوند، خدای من، تو را شکر می‌کنم که حتی وقتی مدتی خاموش می‌مانی، همچنان با من هستی. تو سخن گفته‌ای و همین برای من بس است. تو وفاداری و وعده‌هایت راستین‌اند.

ایمانی به من عطا کن که حتی هنگام آزموده‌شدن تسلیم نشود. به من بیاموز که در میان توفان به تو اعتماد کنم و در روز دشوار، هرآنچه را پیش‌تر به من گفته‌ای به یاد آورم. مبادا هرگز از راه‌هایت دور شوم؛ یاری‌ام کن که حتی وقتی راه برون‌رفتی نمی‌بینم، با دلیری به اطاعت ادامه دهم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا خدایی هستی که به هر سخن خود وفا می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت پرقدرتت همچون لنگری استوار در میان موج‌هاست. فرمان‌های کاملت همچون فانوس‌هایی هستند که در تاریکی می‌درخشند و جانم را تا پیروزی راهنمایی می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.