«خدا را برای عطای وصفناشدنیاش شکر کنید!» (دوم قرنتیان ۹:۱۵).
بهترین راه برای اینکه انسان واقعاً از زندگی بهرهمند شود ــ با عمق، آرامش و هدف ــ این است که ارادهٔ الهی را که در همهچیز کامل و تغییرناپذیر است، کاملاً، آماده و شادمانه بپذیرد. این یعنی پذیرفتن اینکه از سرچشمهٔ همهٔ نیکیها، یعنی خدا، چیزی جز آنچه در ذات خود نیکوست نمیتواند صادر شود. روحی که این حقیقت را درک میکند، میآموزد که آرام گیرد. از راههای خداوند آزرده نمیشود، دربارهٔ تصمیمهای او پرسش نمیکند و در برابر ارادهٔ او مقاومت نمیورزد، زیرا میداند که همهچیز بر اساس قانونی جاودانه از حکمت و محبت هدایت میشود.
انسانِ حقیقتاً نیکو و فروتن با طرح الهی هماهنگ زندگی میکند، زیرا حتی در دشواریها نیز دست پدری مهربان را میبیند. او درمییابد که محبتی بینهایت و قادر مطلق بر همهچیز فرمان میراند؛ محبتی که از خودخواهی یا حسادت چیزی را دریغ نمیکند، بلکه سخاوتمندانه خود را به آفرینش میبخشد. این محبت هدایت میکند، اصلاح مینماید، پشتیبانی میکند و دگرگون میسازد؛ همواره برای خیر کسانی که تصمیم میگیرند اعتماد کنند. و آنچه این اعتماد واقعی را ممکن میسازد، یقین به این است که خداوند اساس استوار زندگی را بر ما آشکار کرده است: شریعت نیرومند او که بهوسیلهٔ پیامبران عطا شد و عیسی آن را تأیید کرد.
این شریعت، بنیاد خوشبختی است. این راه روشن، امن و مقدسی است که از طریق آن میتوانیم هماهنگ با ارادهٔ الهی زندگی کنیم. هنگامی که روح از مقاومت دست میکشد، دیگر با خواستههای خود چانه نمیزند و با فروتنی میپذیرد که شریعت خدا را بهطور کامل ــ بدون هیچ استثنایی ــ دنبال کند، آنگاه هرآنچه نیکوست بهطور طبیعی از قلب آفریدگار به قلب مؤمن جاری میشود. آرامش، شادی، هدایت و نجات دیگر لازم نیست همچون چیزی دوردست جستوجو شوند. آنها در روحی سکونت میگزینند که کاملاً تسلیم ارادهٔ پدر شده است. ــ دکتر جان اسمیت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو سپاسگزارم که به من آموختی راه حقیقی زندگی کردن با آرامش، عمق و هدف، پذیرفتن شادمانهٔ ارادهٔ کامل توست. سپاسگزارم که به من یادآوری میکنی روحی که به هدایت تو اعتماد دارد، آرام میگیرد ــ پرسش نمیکند، مقاومت نمیورزد، بلکه تسلیم میشود و میداند که همهچیز بهوسیلهٔ حکمتی جاودانه و سرشار از محبت هدایت میشود.
ای پدر من، امروز از تو میخواهم قلبم را شکل دهی تا در هماهنگی کامل با طرح الهی تو زندگی کنم. کمکم کن دست تو را حتی در دشواریها بشناسم و بیاموزم مراقبت تو را در جایی ببینم که پیشتر فقط موانع میدیدم. به من بیاموز که کاملاً به این محبت بینهایت اعتماد کنم؛ محبتی که چیزی را برای خود نگه نمیدارد، بلکه سخاوتمندانه خود را میبخشد تا زندگیام را هدایت، اصلاح، پشتیبانی و دگرگون کند. باشد که این اعتماد هر روز در من رشد کند و با اطاعت صادقانه از شریعت شگفتانگیز تو نیرو بگیرد.
ای خدای قدوس، تو را میپرستم و میستایم، زیرا بنیاد خوشبختی حقیقی را بر من آشکار کردهای. پسر محبوب تو، شاهزاده و نجاتدهندهٔ جاودانهٔ من است. شریعت نیرومند تو همچون جریانی زنده است که قلب مرا به قلب تو پیوند میدهد و آرامش، شادی و نجات را به درونم جاری میسازد. فرمانهای تو همچون دروازههای مقدسی هستند که مرا به هماهنگی با ارادهٔ تو هدایت میکنند؛ جایی که هرآنچه نیکوست دیگر وعدهای دوردست نیست، بلکه در درون من سکونت میگزیند. به نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
