«خداوند صخرهٔ من و دژ من و رهانندهٔ من است؛ خدای من، صخرهٔ پناه من که بر او توکل دارم؛ سپر من و نیروی نجات من و پناهگاه بلند من» (مزامیر ۱۸:۲).

کسانی که حقیقتاً با خدا گام برمی‌دارند، از روی تجربه می‌دانند که نجات فقط رویدادی در گذشته نیست؛ واقعیتی روزانه و نیازی همیشگی است. هرکس که حتی تا اندازه‌ای از ضعف دل خویش، قدرت وسوسه‌ها و حیله‌گری دشمن آگاه باشد، می‌داند که بدون یاری پیوستهٔ خداوند، پیروزی ممکن نیست. نبرد میان جسم و روح نشانهٔ شکست نیست، بلکه نشان کسانی است که به خانوادهٔ آسمانی تعلق دارند.

در همین نبرد روزانه است که فرمان‌های والای خدا همچون ابزارهای حیات آشکار می‌شوند. آن‌ها فقط راه را نشان نمی‌دهند، بلکه جان را نیرو می‌بخشند. اطاعت آزمونی یک‌باره نیست، بلکه تمرینی پیوسته در ایمان، انتخاب و وابستگی به خداست. مسیحِ قیام‌کرده نه‌تنها برای ما مرد، بلکه زنده است تا اکنون، لحظه‌به‌لحظه، در حالی که در این جهان پرخطر گام برمی‌داریم، پشتیبان ما باشد.

پدر نقشه‌های خود را تنها بر مطیعان آشکار می‌کند. نجاتی که او هر روز عرضه می‌کند، برای کسانی در دسترس است که حتی در میانهٔ نبرد، وفادارانه پیروی‌کردن را برمی‌گزینند. باشد که امروز نیاز خود را بشناسید و با اطاعت، این نجات زنده و حاضر را بجویید. ـ برگرفته از نوشتهٔ جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خداوند من، تو را می‌ستایم، زیرا به من نشان می‌دهی که نجات فقط چیزی نیست که در گذشته دریافت کرده‌ام، بلکه چیزی است که امروز، همین‌جا و همین‌اکنون، به آن نیاز دارم. هر صبح درمی‌یابم که برای استوارماندن تا چه اندازه به تو وابسته‌ام.

کمکم کن ضعف خود را بی‌آنکه نومید شوم بپذیرم و همواره به یاری تو روی آورم. بگذار حضورت در میانهٔ کشمکش پشتیبانم باشد و اطاعت از کلامت با اطمینان راهنمایم شود.

ای خدای محبوب، سپاسگزارم که نجاتی زنده، حاضر و پرقدرت به من عطا می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت پرقدرت تو سپری است که در نبردهای روزانه از من محافظت می‌کند. فرمان‌هایت زنجیرهای حیات‌اند که مرا به پیروزی پیوند می‌دهند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.