«تو را تعلیم خواهم داد و راهی را که باید در آن بروی به تو خواهم آموخت؛ تو را با چشمان خود هدایت خواهم کرد» (مزامیر ۳۲:۸).

زندگی روحانیِ والاتر، زندگی‌ای نیست که با تلاش مداوم شناخته شود، بلکه زندگی‌ای است روان و بی‌تکلف؛ مانند رودخانهٔ عمیقی که حزقیال در رؤیا دید. کسی که در این رودخانه فرو می‌رود، می‌آموزد که دیگر با جریان آن نجنگد و بگذارد نیروی آن او را با خود ببرد. خدا می‌خواهد ما نیز چنین زندگی کنیم: به‌طور طبیعی با حضور او هدایت شویم و عادت‌های مقدسی ما را به پیش برانند؛ عادت‌هایی که از دلی پرورش‌یافته برای اطاعت سرچشمه می‌گیرند.

اما این آسانی خودبه‌خود پدید نمی‌آید. عادت‌های روحانی‌ای که پشتیبان ما هستند باید آگاهانه شکل بگیرند. این عادت‌ها با انتخاب‌های کوچک آغاز می‌شوند؛ تصمیم‌های استواری برای گام برداشتن در راهی که خدا نشان داده است. هر گامِ مطیعانه، گام بعدی را نیرومندتر می‌کند تا جایی که اطاعت دیگر باری سنگین به نظر نمی‌رسد، بلکه شادی‌بخش می‌شود. فرمان‌های باشکوه خداوند، وقتی پیوسته به‌جا آورده شوند، به راه‌هایی درونی بدل می‌شوند که جان ما با استواری و آرامش در آن‌ها گام برمی‌دارد.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات به سوی پسر می‌فرستد. پس با وفاداری آغاز کنید، حتی اگر هنوز دشواری احساس می‌کنید. روح‌القدس آماده است تا در شما زندگی‌ای سرشار از اطاعتی پایدار و آرام، و نیرویی از جانب آسمان شکل دهد. — برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خداوندا، ای خدای من، می‌خواهم با آسودگی و پایداری با تو گام بردارم. نگذار زندگی روحانی‌ام با فراز و نشیب شناخته شود، بلکه بگذار حضور تو در من پیوسته جاری باشد. به من بیاموز که خود را به جریان روح تو بسپارم.

یاری‌ام کن تا با شهامت، عادت‌های مقدسی را که تو می‌خواهی در خود شکل دهم. بگذار هر عمل اطاعت، هرچند کوچک، دلم را برای گام‌های بعدی نیرومند سازد. به من پایداری عطا کن تا اطاعت به طبیعت دگرگون‌شدهٔ من بدل شود.

ای خدای محبوب، سپاسگزارم که روح تو با شکیبایی در من کار می‌کند. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو بستر عمیقی است که رودخانهٔ حیات در آن جاری است. فرمان‌های تو انگیزه‌های مقدسی هستند که مرا به سوی آرامش هدایت می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.