«پس هر یک از شما که از هر آنچه دارد دست نکشد، نمی‌تواند شاگرد من باشد» (لوقا ۱۴:۳۳).

عیسی کاملاً روشن سخن گفت: هر که می‌خواهد نجات یابد، باید خود را انکار کند. یعنی ارادهٔ خود را کنار بگذارد و کاملاً تسلیم ارادهٔ خدا شود. چنین کسی دیگر در پی خشنود کردن یا بزرگ جلوه دادن خود نیست، بلکه خود را نیازمندترین شخص به رحمت آفریدگار می‌بیند. این دعوتی است به ترک غرور و دل‌بریدن از همه‌چیز، از سر محبت به مسیح.

انکار خویشتن همچنین به معنای چشم‌پوشی از فریبندگی‌های این جهان است: جلوه‌های ظاهری، خواسته‌ها و وعده‌های پوچ آن. خرد انسانی و استعدادهای طبیعی، هرقدر هم ستودنی به نظر برسند، نباید پایهٔ اعتماد ما باشند. خادم راستین می‌آموزد که تنها به خدا تکیه کند و هرگونه اعتماد به توانایی‌های بشری یا آفریدگان را کنار بگذارد.

این دگرگونی تنها با اطاعت از شریعت نیرومند خدا و پایبندی صادقانه به فرمان‌های مقدس او ممکن است. در این راهِ تسلیم و فرمان‌برداری است که جان می‌آموزد غرور، طمع، خواهش‌های جسمانی و همهٔ گرایش‌های انسان کهنه را کنار بگذارد. زیستن برای خدا یعنی مردن برای خویشتن؛ و تنها کسی که برای جهان می‌میرد، می‌تواند وارث آنچه جاودانه است شود. — برگرفته از یوهان آرنت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که مرا به زندگی‌ای سراسر تسلیم فرامی‌خوانی. تو می‌دانی که اراده‌ام چقدر ناتوان و متمایل به خطاست، و بااین‌حال دعوتم می‌کنی برای تو زندگی کنم.

یاری‌ام کن هر روز خود را انکار کنم. مبادا در پی منافع خود باشم، به استعدادهایم تکیه کنم یا خواهان بیهوده‌های این جهان شوم. به من بیاموز از آنچه هستم و آنچه دارم، به‌خاطر پسرت چشم بپوشم و با تمام دل از شریعت نیرومندت و فرمان‌های مقدست اطاعت کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا زندگی تازه‌ای به من می‌بخشی؛ دور از بندگیِ خودخواهی‌ام و نزدیک به قلب تو. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومندت راه باریکی است که به آزادی حقیقی می‌انجامد. فرمان‌های کاملت همچون شمشیرهایی هستند که انسان کهنه را می‌بُرند و زیبایی اطاعت را آشکار می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم. آمین.