«کسانی که به خداوند اعتماد دارند، مانند کوه صهیون هستند که نمیتوان آن را متزلزل کرد، بلکه تا ابد پابرجا میماند» (مزامیر ۱۲۵:۱).
هنگامی که خداوند در مرکز یک پادشاهی یا شهر حضور دارد، آن را استوار و تزلزلناپذیر میسازد؛ همچون کوه صهیون که تا ابد پابرجا میماند. به همین ترتیب، وقتی خداوند در درون یک روح ساکن باشد، حتی اگر آن روح با فاجعهها، آزار و جفا یا آزمایشها احاطه شده باشد، آرامشی عمیق در درون آن وجود دارد؛ آرامشی که جهان هرگز نمیتواند آن را عطا کند یا از آن بگیرد. این ثبات به شرایط بیرونی وابسته نیست، بلکه به حضور همیشگی خداوندی بستگی دارد که بر تخت قلب فرمانروایی میکند.
مشکل بزرگ این است که بسیاری چنین پناهگاه درونیای ندارند. آنان اجازه میدهند جهان جایگاهی را اشغال کند که تنها به خدا تعلق دارد و ازاینرو در ناامنی و آسیبپذیری زندگی میکنند و ترس بر آنان چیره میشود. وقتی جهان بر قلب فرمانروایی کند، حتی کوچکترین تهدید به زلزلهای تبدیل میشود. اما وقتی خداوند فرمانروا باشد، حتی سهمگینترین طوفانها نیز نمیتوانند روح را متزلزل کنند. حضور خداوند در ما تصادفی رخ نمیدهد؛ بلکه با عملی آگاهانه و عملی از اطاعت ارادهٔ او که در کتاب مقدس آشکار شده است، فعال میگردد.
و این اراده بهروشنی آشکار شده است: از طریق شریعت قدرتمندی که خداوند بهوسیلهٔ پیامبران خود و عیسی در انجیلها به ما عطا کرده است. هنگامی که روحی با قاطعیت تصمیم میگیرد صدای دشمن را نادیده بگیرد و در برابر فشار جهان مقاومت کند تا از فرمانهای خداوند اطاعت نماید، روحالقدس بهگونهای واقعی و دائمی در آن ساکن میشود. اما این هرگز برای کسانی رخ نخواهد داد که با وجود شناخت شریعت، انتخاب میکنند آن را نادیده بگیرند. حضور خدا برای مطیعان است. آنان هستند که آرامش حقیقی، نیروی درونی و استواریای را تجربه میکنند که هیچ چیز نمیتواند متزلزلش سازد. -رابرت لیتون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو سپاسگزارم، زیرا هنگامی که در مرکز یک روح ساکن میشوی، هیچ طوفانی نمیتواند آن را نابود کند. این تو هستی که آنچه را جهان میکوشد سرنگون سازد، استوار میکنی. حتی در میان آزار و جفا، دردها و نااطمینانیها، حضور تو در درون من پناهگاهی تزلزلناپذیر و آرامشی عمیق است که هیچکس نمیتواند آن را از من برباید. سپاسگزارم که کوه صهیون من هستی؛ امن، جاودان و ثابت، هنگامی که به نظر میرسد همهچیز در اطراف فرو میریزد.
ای پدر من، امروز از تو میخواهم جایگاه خود را بر تخت قلبم بگیری. دیگر نمیخواهم جهان بر افکار یا احساساتم فرمانروایی کند. به من شجاعت عطا کن تا صدای دشمن را نادیده بگیرم، در برابر فشارهای این عصر مقاومت کنم و با وفاداری از شریعت قدرتمند تو اطاعت نمایم. میدانم که در همین عمل آگاهانهٔ تسلیم شدن به ارادهٔ توست که روحالقدس تو بهگونهای واقعی و دگرگونکننده در من ساکن میشود. مرا نیرومند ساز تا هرگز آنچه را با چنین وضوحی برایم آشکار کردهای، نادیده نگیرم.
ای خدای قدوس، تو را میپرستم و میستایم، زیرا آرامشی عطا میکنی که جهان هرگز نمیتواند ببخشد. پسر محبوب تو، شاهزاده و نجاتدهندهٔ جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون دیواری در اطراف روح من است و مرا از هجوم ترس و نااطمینانی محافظت میکند. فرمانهای تو مانند ریشههایی عمیق هستند که هنگامی که همهچیز میلرزد، مرا استوار نگه میدارند و به من استواری، هدایت و آرامش در تو میبخشند. به نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
