«فقط در خدا، ای جان من، خاموشانه انتظار بکش، زیرا امید من از اوست» (مزامیر ۶۲:۵).

این آیه به ما می‌آموزد که سکوت واقعی فراتر از نبود کلمات است. نوع دیگری از سکوت وجود دارد که باید آن را پرورش دهیم: سکوت نسبت به خودمان. این به معنای کنترل افکارمان، پرهیز از آشفتگی تخیل و اجازه ندادن به ذهنمان برای گرفتار شدن بیش از حد به آنچه شنیده‌ایم، گفته‌ایم یا از گذشته به یاد می‌آوریم است. باید خود را از حواس‌پرتی‌های درونی که ما را از حضور خدا دور می‌کند، رها سازیم.

پیشرفت در زندگی روحانی نیازمند انضباط بر تخیل ماست. زمانی که بتوانیم ذهن خود را به سوی آنچه واقعاً اهمیت دارد هدایت کنیم و اجازه ندهیم خیال‌پردازی‌های بی‌هدف ما را با خود ببرد، صلحی عمیق‌تر را تجربه خواهیم کرد. افکار بی‌نظم مانند امواج متلاطم‌اند، اما کسی که می‌آموزد ذهن خود را بر اراده خدا ثابت نگه دارد، ثبات و امنیت می‌یابد.

آنچه واقعاً وجود دارد خداست – خدایی پر از محبت، بخشش و نجات. اگر زندگی خود را وقف خشنود ساختن او کنیم و در پی اطاعت از شریعت مقدس و قدرتمندش باشیم، همه چیزهای نیکو رخ خواهد داد. خداوند کسانی را که او را حرمت می‌نهند، گرامی می‌دارد. وقتی تصمیم می‌گیریم در اطاعت زندگی کنیم، از برکات او، محافظت او و بالاتر از همه، از یقین به حیات جاودان از طریق عیسی، پسر خدا، بهره‌مند می‌شویم. باشد که این سکوت درونی را پرورش دهیم و دل‌ها و ذهن‌هایمان را بر تنها کسی که می‌تواند ما را به صلح واقعی رهنمون سازد، استوار نگاه داریم. – اقتباس از نیکولا گرو. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که صلح واقعی فقط زمانی یافت می‌شود که جان من بیاموزد خاموشانه در تو انتظار بکشد. این فقط به معنای سکوت بیرونی نیست، بلکه آرام ساختن قلبم، کنترل افکارم و اجازه ندادن به نگرانی‌ها و حواس‌پرتی‌هایی است که مرا از حضورت دور می‌کند.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من کمک کنی تا ذهنم را منضبط سازم تا در خیال‌پردازی‌های بی‌فایده یا یادآوری‌هایی که مرا از زمان حال دور می‌کند، گم نشوم. می‌خواهم بر آنچه واقعاً اهمیت دارد تمرکز کنم: اطاعت از اراده تو و زندگی مطابق با احکامت. می‌دانم افکار بی‌نظم مانند امواجی هستند که مرا بی‌ثبات می‌کنند، اما وقتی ذهنم بر تو ثابت است، امنیت و ثبات می‌یابم. به من بیاموز که در حقیقت تو آرام گیرم، بی‌آنکه اسیر توهمات گذرا شوم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم زیرا تنها بنیاد استوار در میان نااطمینانی‌های زندگی هستی. شکر که کسانی را که تو را حرمت می‌نهند، گرامی می‌داری و کسانی را که راه اطاعت را برمی‌گزینند، هدایت می‌کنی. می‌دانم که با اعتماد به تو، از برکات، محافظت و بالاتر از همه، امید به حیات جاودان برخوردار خواهم شد. باشد که این سکوت درونی را پرورش دهم و جانم را در تو، تنها سرچشمه صلح واقعی، استوار نگاه دارم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو تکیه‌گاهی مطمئن در زندگی من است. هرگز از ستایش احکام تو خسته نمی‌شوم. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«بدون اینکه بداند به کجا می‌رود» (عبرانیان ۱۱:۸).

آیا تا به حال احساس کرده‌اید مانند ابراهیم هستید؟ حرکت می‌کنید، آنچه را که برایتان آشناست پشت سر می‌گذارید، بدون اینکه مطمئن باشید چه چیزی در انتظار شماست؟ چنین لحظاتی چالش‌برانگیز هستند، زیرا توضیح منطقی برای ارائه دادن وجود ندارد وقتی کسی می‌پرسد: «قصد داری چه کار کنی؟» حقیقت این است که اغلب نمی‌دانیم، اما اطمینان داریم که خدا می‌داند. و همین کافی است. مسیر ایمان داشتن به این معنا نیست که برنامه‌ای دقیق داشته باشیم، بلکه به این معناست که مطمئن باشیم خدا هدفی کامل دارد و ما را با امنیت هدایت می‌کند.

به همین دلیل، باید همیشه نگرش خود را نسبت به خدا بازنگری کنیم. آیا واقعاً همه چیز را رها کرده‌ایم و کاملاً به او اعتماد داریم؟ اعتماد ما نباید بر فهم یا برنامه‌های خودمان باشد، بلکه باید بر راهنمایی‌ای باشد که او قبلاً در احکامش به ما داده است. خداوند قوانین کاملی به ما داده و چون کامل‌اند، هرگز ما را به راه‌های اشتباه نمی‌برند. اطاعت از اراده او یعنی با امنیت گام برداشتن، حتی زمانی که جزئیات آینده برایمان ناشناخته است. ایمان حقیقی نیاز ندارد که بدانیم چه چیزی در پیش است؛ فقط کافی است به خدایی که ما را هدایت می‌کند، اعتماد کنیم.

این اعتماد ما را پیوسته شگفت‌زده نگه می‌دارد، زیرا هر روز جدید، سفری تازه در ایمان است. وقتی دست از نگرانی درباره چیزهایی که پیش از «حرکت» برایمان ارزشمند بود برمی‌داریم، یاد می‌گیریم که به طور واقعی به خدا تکیه کنیم. تنها مسئولیت ما این است که مطیعانه راه او را دنبال کنیم، با این آگاهی که او پیشاپیش ماست و ما را به حیاتی که برای دوستداران و پیروان اراده‌اش آماده کرده، هدایت می‌کند. -اقتباس از او. چمبرز. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که پیروی از تو اغلب به معنای حرکت کردن بدون دانستن مقصد است و تنها به این اعتماد داریم که تو راه را می‌دانی. می‌دانم که ایمان بر پایه برنامه‌های دقیق انسانی نیست، بلکه بر یقین به این است که تو هدفی کامل داری و کسانی را که از تو اطاعت می‌کنند، هدایت می‌کنی. می‌خواهم بیاموزم که در این حقیقت آرام بگیرم، بدون اینکه توضیحات یا تضمین‌های قابل مشاهده بخواهم، بلکه با اعتماد به اینکه همه چیز در دستان تو امن است.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که قلبم را تقویت کنی تا واقعاً هر آنچه مرا اسیر کرده رها کنم و کاملاً به تو اعتماد کنم. می‌دانم که کلامت راه درست را به من نشان داده و با اطاعت از احکامت، هرگز گمراه نخواهم شد. بگذار ایمانم وابسته به منطق انسانی یا تأیید دیگران نباشد، بلکه محکم در اراده تو استوار گردد. به من بیاموز که با امنیت گام بردارم، حتی زمانی که جزئیات آینده برایم ناشناخته است.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا وفادارانه کسانی را که پیروی‌ات را برمی‌گزینند، هدایت می‌کنی. شکر که مسیر ایمان وابسته به یقین‌های من نیست، بلکه به وفاداری تغییرناپذیر تو بستگی دارد. بگذار زندگی‌ام شهادتی باشد از وابستگی کامل به تو، تا هر روز بیشتر اعتماد کنم، بیشتر اطاعت کنم و در یقین اینکه تو مرا به مقصدی که برای دوستدارانت آماده کرده‌ای، هدایت می‌کنی، آرام بگیرم. فرزند محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمندت راه راست و پاک را به من نشان می‌دهد. احکامت جانم را از آرامش لبریز می‌سازد. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«نیکودیموس پاسخ داد و به او گفت: چگونه ممکن است این چنین باشد؟» (یوحنا ۳:۹).

این پرسش نیکودیموس بازتاب‌دهنده نگرشی رایج در میان کسانی است که پذیرش امور ماوراءالطبیعه برایشان دشوار است. در مسائل روحانی، به‌ویژه آن‌هایی که اهمیت زیادی دارند، تردید مداوم اغلب ریشه‌ای عمیق دارد: غرور عقل انسانی. عقل‌گرایان خود را در مرکز همه چیز قرار می‌دهند و انتظار دارند خدا در منطق محدودشان بگنجد، به جای آنکه با فروتنی در برابر آفریدگار تسلیم شوند. به جای آنکه با دلی باز در جستجوی خدا باشند، خواهان شواهدی می‌شوند که دیدگاه شخصی‌شان را راضی کند و خود را داور اموری می‌دانند که تنها با ایمان قابل درک است.

همین طرز فکر امروزه نیز وجود دارد. ما همه چیز را بر اساس آنچه قبلاً باور داریم قضاوت می‌کنیم و از پذیرش هر چیزی که با نظرات پیش‌داورانه‌مان هم‌راستا نباشد، سر باز می‌زنیم. این خودمحوری روحانی ما را نسبت به حقیقت و حتی بدتر، نسبت به اطاعت مقاوم می‌سازد. زیرا کسی که خود را داور اراده خدا می‌داند، به‌سختی تسلیم احکام او خواهد شد.

این نگرش انسان‌محور یکی از دلایل بزرگ نافرمانی بسیاری از مردم نسبت به قوانین خداست. کسی که در برابر اطاعت مقاومت می‌کند، به‌طور طبیعی از آفریدگار دور می‌شود و دیگر قادر به تجربه آرامش و برکاتی که مشتاقانه در پی آن است، نخواهد بود. قلبی که با تردید و غرور سخت شده، فرصت زندگی کامل در حضور خدا را از دست می‌دهد. آرامش و فراوانی حقیقی زمانی حاصل می‌شود که دست از تلاش برای گنجاندن خدا در منطق خود برداریم و با اعتماد به اینکه راه‌های او بالاتر از راه‌های ماست، تسلیم اطاعت شویم. تنها در این صورت است که می‌توانیم از تمام خوبی‌هایی که او برای پیروان واقعی‌اش آماده کرده، بهره‌مند شویم. – اقتباس از ج. ه. نیومن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که عقل انسانی، زمانی که با غرور هدایت شود، مانعی برای درک و پذیرش اراده تو می‌شود. اما می‌دانم که تو بزرگ‌تر از هر فهم انسانی هستی و ایمان حقیقی در تسلیم و اطاعت ظاهر می‌شود، نه در درخواست شواهدی که دیدگاه ما را راضی کند. به من بیاموز که بی‌قید و شرط به تو اعتماد کنم و امیدم را بر حکمت تو بگذارم، نه بر فهم خودم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم هر گونه مقاومت یا غروری را که مانع تسلیم کامل من به اراده‌ات می‌شود، از من دور کنی. نمی‌خواهم مانند کسانی باشم که حقیقت تو را بر اساس نظرات خود قضاوت می‌کنند، بلکه می‌خواهم کسی باشم که با دلی باز و فروتن در جستجوی توست. کمکم کن که قلبم را در برابر احکام تو سخت نکنم، زیرا می‌دانم آرامش و فراوانی حقیقی تنها در اطاعت کامل از تو یافت می‌شود.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا راه‌های تو بالاتر از راه‌های من است و حکمت تو کامل است. شکر می‌کنم که ما را فرا می‌خوانی تا نه بر فهم خود، بلکه بر حقیقت جاودان و تغییرناپذیرت زندگی کنیم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت پرقدرت تو مرا با حکمت و راستی هدایت می‌کند. هر روز در احکام تو شادی می‌یابم. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«و خداوند به ابرام گفت: از سرزمین خود، از قوم خود و از خانه پدرت بیرون برو و به سرزمینی برو که به تو نشان خواهم داد» (پیدایش ۱۲:۱).

دستور خدا به ابراهیم نیازمند ایمانی فوق‌العاده بود. اما آیا این کار برای او که پیشگام سفر ایمان بود، آسان‌تر از ما بود که امروز نمونه‌های بی‌شماری از ایمان را در کتاب مقدس داریم؟ شاید خدا با او به شیوه‌ای متفاوت از ما سخن گفته باشد، اما دشواری‌ها و چالش‌هایی که او با آن روبرو شد، به همان اندازه واقعی بودند که ما اکنون با آن‌ها مواجه هستیم.

حقیقت این است که وقتی خدا سخن می‌گوید، صدای او برای کسانی که می‌شنوند، به وضوح آشکار می‌شود. فرقی نمی‌کند که او از چه طریقی ارتباط برقرار کند—چه صدایی ماورایی باشد، چه اطمینانی عمیق در وجدان، یا احساسی تزلزل‌ناپذیر از وظیفه. ابراهیم دانست که این خداست که او را فرا می‌خواند و همین یقین او را به عمل واداشت. به همین صورت، خدا امروز از طریق کتاب مقدس با ما سخن می‌گوید و به وضوح بیان می‌کند که چه انتظاری از ما دارد. اراده او آشکار است و این ما هستیم که باید تصمیم بگیریم آیا مانند ابراهیم بدون سؤال اطاعت خواهیم کرد یا تردید خواهیم کرد و برکت اطاعت را از دست خواهیم داد.

همان‌گونه که ابراهیم در حالی که از دستور خدا پیروی می‌کرد، هدایت، محافظت و برکت یافت، ما نیز اگر از شریعت خداوند اطاعت کنیم، این تأمین الهی را تجربه خواهیم کرد. فقط از طریق اطاعت است که می‌توانیم مطمئن باشیم خدا ما را به جایی که برایمان آماده کرده، هدایت خواهد کرد. تا زمانی که به آنجا برسیم، می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که محافظت و برکات او بر کسانی خواهد بود که انتخاب می‌کنند با ایمان و اطاعت زندگی کنند. – اقتباس از ای. بی. دیویدسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که صدای تو برای کسانی که تو را می‌شنوند و می‌خواهند از تو پیروی کنند، غیرقابل اشتباه است. ابراهیم وقتی فرمان تو را دریافت کرد، تردید نکرد، زیرا می‌دانست که این تو هستی که او را فرا می‌خوانی. من نیز می‌خواهم همین آمادگی و همان ایمانی را داشته باشم که بدون سؤال اطاعت می‌کند، حتی زمانی که تمام مسیر پیش رویم را نمی‌بینم. می‌دانم که تو اراده‌ات را از طریق کتاب مقدس آشکار ساخته‌ای و این به من بستگی دارد که تصمیم بگیرم آیا مانند ابراهیم وفادار باشم یا اجازه دهم تردید مانع قدم برداشتنم شود.

ای پدر من، امروز از تو شجاعت می‌خواهم تا از صدای تو اطاعت کنم، حتی زمانی که مسیر نامشخص به نظر می‌رسد. می‌دانم همان‌گونه که ابراهیم را هدایت و محافظت کردی، اگر من نیز انتخاب کنم که از شریعت تو پیروی کنم و به وعده‌هایت اعتماد کنم، با من خواهی بود. کمکم کن تا به خاطر ترس یا دودلی، برکت اطاعت را از دست ندهم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا خدایی هستی که هدایت می‌کنی، محافظت می‌کنی و بر کسانی که در راه‌های تو گام برمی‌دارند، برکت می‌دهی. سپاسگزارم که کلامت را به عنوان راهنمایی روشن برای ما باقی گذاشتی تا هرگز مجبور نباشیم در تاریکی گام برداریم. بگذار هر روز را در اطاعت زندگی کنم و اطمینان داشته باشم که تو مرا به جایی که برای دوستداران و پیروانت آماده کرده‌ای، هدایت خواهی کرد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو گنجی است که با شادی حفظ می‌کنم. آه، چقدر از تأمل در احکام زیبایت لذت می‌برم. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«پس الیشع گفت: برو و از همه همسایگان خود ظرف‌هایی قرض بگیر. سپس با فرزندانت به خانه برو و در را ببند» (دوم پادشاهان ۴:‏۳-۴).

دستور خداوند به آن بیوه زن روشن بود: معجزه در خلوت اطاعت رخ می‌دهد، دور از نگاه‌های بی‌ایمان، دور از منطق انسانی. آن بیوه و فرزندانش باید با خدا تنها می‌ماندند، بدون دخالت شرایط، شک‌ها یا نظرات دیگران. آنچه قرار بود رخ دهد، نه از قوانین طبیعی و نه از قدرت انسان، بلکه فقط از قدرت الهی می‌آمد. برای وقوع معجزه، بیوه باید بدون تردید اطاعت می‌کرد.

این داستان حقیقتی اساسی را نشان می‌دهد: خداوند دستورات متعددی در کتاب‌مقدس به ما داده است. اگر می‌خواهیم برکات او را دریافت کنیم، باید بدون سؤال اطاعت کنیم، بدون اینکه به دنبال راه میانبر یا راه‌حل‌های خودمان باشیم، و بدون اینکه بخواهیم او را به روش‌هایی که شریعت مقدس و قدرتمندش را نادیده می‌گیرد، خشنود سازیم. خدا همیشه مطابق اصولی که مقرر کرده عمل می‌کند و او تغییر نمی‌کند. اطاعت راه دیدن قدرت او در زندگی ماست. همان‌طور که بیوه قبل از پیروی از دستورات معجزه را ندید، ما نیز عمل خدا را نخواهیم دید مگر اینکه ابتدا مایل به اطاعت باشیم.

ایمان حقیقی زمانی آشکار می‌شود که منطق خود را کنار بگذاریم و تسلیم اطاعت شویم. وقتی دستورات خدا را با ایمان دنبال می‌کنیم، بدون انتظار نشانه‌های ظاهری، معجزات رخ می‌دهد. شفا می‌یابیم، نیازهایمان رفع می‌شود، برکت می‌گیریم و به حیات جاودان در مسیح عیسی هدایت می‌شویم. بیوه باید در را می‌بست و اعتماد می‌کرد. و وقتی این کار را می‌کنیم، درمی‌یابیم که او همیشه به کسانی که با ایمان و اطاعت زندگی می‌کنند احترام می‌گذارد. – اقتباس از لتی بی. کوومن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که معجزات تو در خلوت اطاعت رخ می‌دهد، دور از شک‌ها و منطق انسانی. همان‌طور که بیوه باید در را می‌بست و اعتماد می‌کرد، می‌خواهم بیاموزم که از صداهای بی‌ایمان دور شوم و کاملاً خود را به دستان تو بسپارم. می‌دانم که قدرت تو به شرایط وابسته نیست و اطاعت راه دیدن شگفتی‌های توست.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که ایمانم را تقویت کنی تا به نشانه‌های ظاهری وابسته نباشم، بلکه با دلی صادق اطاعت کنم. کمکم کن در را به روی شک، ترس و امنیت‌های کاذب این جهان ببندم و زندگی‌ام را کاملاً به اراده تو باز کنم. می‌دانم که تو مطابق اصول تغییرناپذیرت عمل می‌کنی و وفاداری تو هرگز شکست نمی‌خورد. بگذار اعتمادم به تو باشد نه به فهم خودم، زیرا در اطاعت است که عمل تو را می‌یابم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا همیشه به کسانی که با ایمان و اطاعت زندگی می‌کنند احترام می‌گذاری. سپاسگزارم که کلامت استوار است و وعده‌ات برای کسانی که بی‌قید و شرط از تو پیروی می‌کنند، قطعی است. می‌دانم که وقتی اطاعت می‌کنم، قدرتت را آشکار می‌بینم و به کمال برکاتی که برای دوستدارانت ذخیره کرده‌ای دست می‌یابم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمندت مرا از دام‌های دشمن محافظت می‌کند. حتی یک روز بدون احکام تو در قلبم را نمی‌توانم تصور کنم. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«راه هلاکت پهن است» (متی ۷:‏۱۳-۱۴).

وقتی درباره این هشدار عیسی می‌اندیشیم، معمولاً یک دو راهی واضح را تصور می‌کنیم: یک راه پهن و جذاب در مقابل یک مسیر باریک و چالش‌برانگیز. اما واقعیت بسیار ظریف‌تر است. همیشه نقطه‌ای مشخص وجود ندارد که راه‌ها به‌طور آشکار از هم جدا شوند. در حقیقت، مسیری که می‌پیماییم هر روز با تصمیمات ما شکل می‌گیرد. این انتخابی نیست که فقط یک بار انجام شود، بلکه سفری مداوم است که هر انتخاب نشان می‌دهد آیا در مسیر اطاعت هستیم یا راحت‌طلبی.

پهنای راه در آسانی پیشروی ما نمایان می‌شود. اگر رابطه ما با خدا ما را به چالش نمی‌کشد، اگر فداکاری، محرومیت و چشم‌پوشی نمی‌طلبد، احتمالاً در راه پهن هستیم، نه راه باریک. راه باریک فقط دشوار نیست – بلکه تنهاست. عیسی به‌وضوح گفت که اندکی آن را می‌یابند. کسی که این راه را انتخاب می‌کند، به‌زودی درمی‌یابد که تقریباً بی‌همراه قدم می‌زند، در حالی که راه پهن همیشه پر از صداهایی است که برای دوری از اطاعت توجیه می‌آورند. کسی که تصمیم می‌گیرد در راه حقیقت قدم بردارد، با مقاومت، طرد شدن و حتی تمسخر روبرو خواهد شد. اکثر مردم حاضر به پرداخت این بها نیستند.

آزمون نهایی اینکه در مسیر درست هستیم، عزم ما برای ادامه دادن تا پایان است، هر قیمتی که داشته باشد. کسانی که خدا را بیش از هر چیز دوست دارند، در ماندن در راه اطاعت تردید نمی‌کنند، حتی زمانی که جمعیت راه دیگری را انتخاب می‌کند. وقتی دیگران را به این سفر دعوت می‌کنیم، بسیاری تردید می‌کنند، می‌اندیشند و در نهایت راه پهن را برمی‌گزینند، زیرا نمی‌خواهند از خواسته‌های خود بگذرند. اما آن اندکانی که با وجود همه سختی‌ها پیش می‌روند، همان‌هایی هستند که واقعاً به پادشاهی خواهند رسید. زیرا راه نجات برای کسانی نیست که راحتی می‌جویند، بلکه برای کسانی است که تصمیم گرفته‌اند بهای اطاعت را بپردازند و تا پایان استقامت کنند. – اقتباس از M. DaSilva. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که راه هلاکت پهن و جذاب است و بسیاری بدون آنکه بدانند آن را انتخاب می‌کنند. می‌خواهم به انتخاب‌هایم هوشیار باشم، زیرا هر یک از آنها مسیرم را تعیین می‌کند. به من بیاموز که راحت‌طلبی و آسانی را رد کنم تا مبادا با آسایش جمعیت فریب بخورم، بلکه در مسیر اطاعتی که به حیات می‌انجامد، استوار بمانم.

ای پدرم، امروز از تو شجاعت و قدرت می‌طلبم تا با چالش‌های راه باریک روبرو شوم. می‌دانم که اغلب پیمودن این راه به معنای تنها رفتن، تحمل طرد شدن و مقاومت در برابر فشار کسانی است که نافرمانی خود را توجیه می‌کنند. اما می‌خواهم وفادار بمانم، هر قیمتی که داشته باشد. کمکم کن وقتی ایمانم آزموده می‌شود تردید نکنم، در برابر مخالفت عقب‌نشینی نکنم، بلکه با عزم راسخ پیش بروم، زیرا می‌دانم تو کسی هستی که پیروانت را با تمام دل حمایت می‌کنی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم، زیرا هرگز کسانی را که راه باریک را انتخاب می‌کنند، ترک نمی‌کنی. سپاسگزارم که حتی اگر اندکانی با وفاداری تو را پیروی کنند، تو آنان را تقویت می‌کنی و به پیروزی می‌رسانی. می‌دانم که بهای اطاعت سنگین است، اما پاداش آن ابدی است. بگذار زندگی‌ام با استقامت مشخص شود و هرگز دعوت تو را با امنیت کاذب راه پهن عوض نکنم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو مرا چون سپری از حفاظت و حقیقت در بر می‌گیرد. جانم تسلیم فرمان‌های توست. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«پس خداوند به ابرام فرمود: از سرزمین خود، از میان خویشاوندانت و از خانه پدرت بیرون برو و به سرزمینی برو که من به تو نشان خواهم داد» (پیدایش ۱۲:۱).

«پس خداوند به ابرام فرمود: از سرزمین خود بیرون برو.» این فرمان الهی آغاز سفری بود که نه تنها زندگی ابراهیم، بلکه مسیر تاریخ را دگرگون ساخت. ما دقیقاً نمی‌دانیم او چگونه از اراده خدا مطمئن شد و گمانه‌زنی درباره آن بی‌فایده است. آنچه اهمیت دارد این است که ابراهیم کاملاً یقین داشت که این خداست که او را فرا می‌خواند.

برخلاف ابراهیم، ما کتاب‌مقدس را داریم که در آن خدا اراده خود را به طور کامل و قابل دسترس آشکار کرده است. او از طریق پیامبران عهد عتیق و خود عیسی سخن گفته و به وضوح بیان کرده است که از ما چه انتظاری دارد. ما نیازی به انتظار نشانه‌های خاص نداریم تا بدانیم خدا چه می‌خواهد، زیرا او قبلاً به ما دستور داده است که در اطاعت از شریعت مقدس او زندگی کنیم. همان‌طور که ابراهیم به دلیل انتخاب اطاعت، حتی زمانی که این کار مستلزم فداکاری و ترک بود، برکت یافت، ما نیز زمانی که در برابر خداوند فروتن می‌شویم و اراده او را بالاتر از خواسته‌های خود قرار می‌دهیم، برکت خواهیم یافت.

اطاعت همیشه آسان نخواهد بود، اما این راه رسیدن به بزرگ‌ترین برکات است. ما نیز باید از ابراهیم پیروی کنیم و اطمینان داشته باشیم که با فروتنی و اطاعت از خدا، به کمال وعده‌های او هدایت خواهیم شد. خدمتگزار واقعی فقط زمانی اطاعت نمی‌کند که موافق یا راحت باشد، بلکه چون می‌داند اراده خدا کامل است و پیروی از احکام او تنها راه زندگی کامل در حضور اوست. – اقتباس از جِی. هیستینگز. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اراده تو اغلب ما را فرا می‌خواند تا آنچه برایمان آشناست را ترک کنیم، همان‌گونه که با ابراهیم کردی. او تردید نکرد، زیرا مطمئن بود که این تو هستی که او را می‌خوانی. می‌خواهم همین یقین و آمادگی را برای اطاعت از تو داشته باشم، حتی زمانی که این کار مستلزم ترک و فداکاری است. کمکم کن به دعوت تو اعتماد کنم و بی‌قید و شرط در راه‌هایت گام بردارم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که قلبم را تقویت کنی تا نه فقط زمانی که آسان یا راحت است، بلکه همیشه اطاعت کنم، چون می‌دانم تو بهترین را برای من می‌خواهی. به من بیاموز اراده‌ات را بالاتر از خواسته‌هایم قرار دهم و بدانم بزرگ‌ترین گنج‌ها در پیروی از راه خودم نیست، بلکه در تسلیم شدن به توست.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم، زیرا کسانی را که دوستت دارند به زندگی حقیقی مشارکت و هدف فرا می‌خوانی. می‌دانم آنان که با تمام دل از تو پیروی می‌کنند، شادی را در حضورت می‌یابند. بگذار زندگی من شهادتی از ایمان و اطاعت باشد تا مانند ابراهیم در راه‌هایت گام بردارم و تحقق وعده‌هایت را در زندگی خود ببینم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت پرقدرت تو مرا زمانی که همه چیز فرو می‌ریزد، نگاه می‌دارد. امید من بر احکام مقدس توست. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خداوند، خدای خود را با تمام دل خود و با تمام جان خود دوست خواهی داشت» (لوقا ۱۰:۲۷).

برادر، بیدار شو و دلت را به سوی خیر اعلی بازگردان، همان کسی که تمام نیکویی در او ساکن است و بدون او هیچ چیز واقعاً نیکو نیست. هیچ مخلوقی، هرچقدر هم زیبا یا سخاوتمند باشد، نمی‌تواند کاملاً آرزوهای جان ما را برآورده سازد، زیرا هیچ‌یک از آن‌ها کمال نیکی را در خود ندارد. آن‌ها فقط بازتابی از نیکویی الهی هستند، مانند جویباری که از چشمه‌ای بی‌پایان جاری می‌شود. اما چشمه در جویبار نیست، بلکه در خداست. پس چرا باید از چشمه دور شویم تا از آبی بنوشیم که تنها بازتابی از آن است؟

تمام نیکویی که در جهان می‌بینیم پژواکی از آن چیزی است که خدا هست. او فقط صاحب نیکویی نیست – او خود نیکویی است. اگر این حقیقت را بشناسیم، چگونه می‌توانیم به چیزی کمتر قانع شویم؟ و بالاتر از همه، اگر این‌قدر به او نیازمندیم، چگونه می‌توانیم در برابر آنچه او از ما می‌خواهد مقاومت کنیم؟ احکام او دعوتی است برای غوطه‌ور شدن در چشمه آنچه کامل و جاودان است. اطاعت، راه دسترسی به همه بهترین‌های خداست.

وقتی اطاعت را انتخاب می‌کنیم، به ذات خودِ آفریننده و پسر او، عیسی، متصل می‌شویم. در تسلیم شدن به احکام اوست که وفور واقعی را می‌یابیم، زیرا آنجاست که از چشمه حیات، راستی و آرامش می‌نوشیم. تنها کسانی که در این چشمه غوطه‌ور می‌شوند، کمال آنچه خدا برای دوستدارانش آماده کرده را تجربه می‌کنند. – اقتباس از یوهان گرهارد. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که تمام نیکویی از توست، زیرا تو خود ذات نیکی هستی و هیچ چیز بیرون از تو نمی‌تواند جان مرا کاملاً سیراب کند. ای خداوند، چند بار در چیزهای گذرا آنچه را جسته‌ام که تنها در تو یافت می‌شود؟ اما می‌خواهم بیاموزم که مستقیماً به سوی چشمه بیایم، از کمال تو بنوشم و به سایه‌ها قانع نباشم وقتی می‌توانم حقیقت محبت تو را داشته باشم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که دلم را شکل دهی تا هرگز در برابر اراده‌ات مقاومت نکنم. می‌دانم که احکام تو باری نیستند، بلکه دعوتی به حیات سرشار و دری گشوده به سوی همه بهترین‌های تو هستند. کمکم کن تا درک کنم که خوشبختی واقعی در پیروی از راه‌های خودم نیست، بلکه در تسلیم شدن به هدایت کامل توست.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا تو به ما تنها خرده‌ها را نمی‌دهی، بلکه ضیافتی از حیات، شادی و آرامش را عطا می‌کنی. سپاس که مرا دعوت می‌کنی تا در چشمه بی‌پایان محبتت غوطه‌ور شوم تا کمال آنچه را برای مطیعانت آماده کرده‌ای، تجربه کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت پرقدرت تو پاسخ همه تردیدهای من است. چیزهای زیبای بسیاری می‌دانم، اما هیچ‌چیز به احکام تو نزدیک نمی‌شود. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«آنها نگاه کردند… و اینک جلال خداوند در ابر ظاهر شد» (خروج ۱۶:۱۰).

امید را به یک عادت تبدیل کن. بیاموز که به سمت روشن‌تر ابر نگاه کنی و وقتی آن را یافتی، چشمانت را بر آن ثابت نگه دار، به جای اینکه در تاریکی میانه گم شوی. ناامیدی یکی از خطرناک‌ترین دشمنان جان است، زیرا ما را در برابر چالش‌ها ناتوان و در مقابل حملات دشمن آسیب‌پذیر می‌سازد. مهم نیست چقدر تحت فشار یا محاصره باشی، از تسلیم شدن به ناامیدی خودداری کن. ناامیدی زمانی جای می‌گیرد که ما سعی می‌کنیم جدا از اطاعت از خدا زندگی کنیم و برکات او را بدون تسلیم به اراده‌اش بخواهیم. اما رازی وجود دارد که کمتر کسی به آن پی می‌برد: اطاعت، قدرتی می‌آورد که جان را تازه می‌کند و سنگینی ناامیدی را پراکنده می‌سازد.

خدا می‌خواهد ما را تقویت کند و با شادی حقیقی پر سازد، اما این تا زمانی که مقاومت آگاهانه در برابر اطاعت وجود داشته باشد، رخ نخواهد داد. برای کسانی که تصمیم می‌گیرند فرامین خداوند را نادیده بگیرند، صلح واقعی وجود ندارد. اما در همان لحظه‌ای که تصمیم می‌گیری در وفاداری به شریعت او گام برداری، همه چیز تغییر می‌کند. ناامیدی جایی که اطاعت هست نمی‌تواند بماند، زیرا در آنجاست که روح‌القدس با قدرت عمل می‌کند، ایمان را زنده می‌سازد و نیروی الهی به جان می‌بخشد. آنچه پیش‌تر سنگین و سرکوبگر به نظر می‌رسید، قدرت خود را از دست می‌دهد، زیرا حضور خدا در جایی که تسلیم صادقانه است، آشکار می‌شود.

در ابتدا شاید این تحول را بلافاصله احساس نکنی، اما هرچه بیشتر با خدا هم‌قدم شوی، همان‌گونه که اخنوخ کرد، آثار آن آشکارتر خواهد شد. تاریکی شروع به محو شدن می‌کند و نیروهای ظلمت در برابر نوری که در جان مطیع می‌درخشد، عقب‌نشینی خواهند کرد. اطاعت کلید یک زندگی کامل و سرشار از حضور خداست، جایی که ناامیدی سلطه خود را از دست می‌دهد و صلح آسمانی به طور دائمی برقرار می‌شود. – اقتباس از لتی بی. کوومن. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که امید باید عادتی همیشگی در زندگی من باشد و باید بیاموزم که بر سمت روشن‌تر سفر تمرکز کنم، به جای اینکه در سایه‌های ناامیدی گم شوم. می‌دانم این دشمن جان مرا تضعیف و آسیب‌پذیر می‌سازد، اما همچنین می‌فهمم که تنها زمانی جای می‌گیرد که از اطاعت از اراده تو دور شوم. به من بیاموز در نور تو گام بردارم و هرگونه مقاومت درونی را رد کنم تا جانم با نیرویی که از تو می‌آید، تازه شود.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم هر مانعی را که مانع از زندگی کامل در حضور تو می‌شود، از من برداری. می‌دانم که صلح واقعی فقط در وفاداری به فرامین تو یافت می‌شود و اطاعت، قدرت تحول‌بخش روح تو را به همراه دارد. کمکم کن استوار بمانم، به سنگینی مشکلات تسلیم نشوم و شادی حقیقی را که از تسلیم صادقانه می‌آید، تجربه کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم، زیرا در حضور تو جایی برای ناامیدی نیست، فقط صلح و کمالی که از تو می‌آید. بگذار هرگز اطاعت را باری نبینم، بلکه کلیدی برای وجودی سرشار از محبت و صلح تو باشد، جایی که جانم آرامش می‌یابد و ایمانم استوار می‌ماند. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو هر صبح امید مرا تازه می‌کند. فرامین تو مرا در میان طوفان‌ها نگاه می‌دارد. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«…زیرا با خود می‌گفت: اگر فقط به دامن لباس او دست بزنم، شفا خواهم یافت» (متی ۹:۲۱).

تمرین ایمان همواره باید مقدم بر شفا باشد. خداوند برکات خود را به طور تصادفی یا بدون تمایز عطا نمی‌کند؛ همواره هدف و شرایط روحانی در کار است. کسی که می‌خواهد چیزی از خداوند دریافت کند باید در حالت آمادگی باشد، با دلی فروتن و آماده برای اعتماد کردن. باید حرکتی درونی در جان باشد، جستجویی صادقانه و اشتیاقی زنده برای نزدیک شدن به او. فقط زمانی که این اشتیاق واقعی برای حضور او وجود داشته باشد، فضیلت الهی می‌تواند آزاد شده و دگرگونی‌های عمیق را به عمل آورد.

خداوند اغلب در سکوت عمل می‌کند و این سکوت می‌تواند به عنوان آزمونی برای کسانی باشد که در جستجوی کمک او هستند. این سکوت، سکوت بی‌تفاوتی نیست، بلکه سکوتی است که وضعیت قلب انسان را آشکار می‌سازد. کسانی که از نظر روحانی آماده‌اند، دست خدا را حتی زمانی که همه چیز ساکت به نظر می‌رسد، درک خواهند کرد. آنان یاری الهی را خواهند شناخت و با ایمانی حقیقی به آن پاسخ خواهند داد.

کلید این آمادگی روحانی، اطاعت است. زمانی که با فروتنی تصمیم می‌گیریم از فرامین خداوند پیروی کنیم، به خداوند ثابت می‌کنیم که واقعاً به او نیازمندیم و آماده‌ایم هر کاری انجام دهیم تا اراده او در ما تحقق یابد. از این روحیه تسلیم و وفاداری، ایمانی قوی پدید می‌آید؛ ایمانی که نه تنها باور دارد، بلکه دل خدا را نیز به حرکت درمی‌آورد. – اقتباس از جی. پی. پاردینگتون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که ایمان باید همواره مقدم بر شفا باشد، زیرا تو برکاتت را بدون هدف عطا نمی‌کنی. می‌دانم که باید در آمادگی باشم، با دلی فروتن و آماده برای اعتماد کامل به تو. می‌خواهم این جستجوی صادقانه برای حضورت و این اشتیاق زنده برای نزدیک شدن به تو را در خود پرورش دهم تا فضیلت تو دگرگونی‌های عمیقی در زندگی‌ام به عمل آورد.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که کمکم کنی تا دست تو را حتی در سکوت بشناسم. نمی‌خواهم فقط تماشاگر منفعل باشم، بلکه کسی باشم که فعالانه تو را می‌جوید و آمادگی اخلاقی و روحانی برای دریافت آنچه برایم آماده کرده‌ای نشان می‌دهد. اعتراف می‌کنم که بارها در پیروی از شریعت مقدس و جاودان تو مقاومت کرده‌ام. تقصیر از من است، فقط از من. نیاز دارم که چشمانم را بگشایی و به من دلگرمی و شجاعت ببخشی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا اطاعت کلیدی است که مرا برای دریافت برکاتت آماده می‌کند. سپاسگزارم که به ما آموختی با پیروی از فرامینت با فروتنی و وفاداری، نیاز خود به تو را ثابت می‌کنیم و دل تو را به حرکت درمی‌آوریم. می‌دانم که این ایمان زنده و فعال درها را می‌گشاید، شفا می‌آورد و ما را به کمال وعده‌هایت می‌رساند. بگذار زندگیم بازتاب این تسلیم کامل باشد تا بتوانم قدرت حضورت را در هر قدمی که برمی‌دارم تجربه کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو مرهم جلعاد است که زخم‌های زندگی را شفا می‌بخشد. فرامین تو همچون نغمه‌های آرام‌بخشی هستند که جانم را آرام و دلم را پر از صلح می‌کنند. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.