«فریب نخورید: خدا را استهزا نمی‌توان کرد؛ زیرا هر چه انسان بکارد، همان را نیز درو خواهد کرد» (هوشع ۸:۷).

این قانون در پادشاهی خدا به همان اندازه واقعی است که در دنیای انسان‌ها. هر چه بکاری، همان را درو خواهی کرد. کسی که فریب بکارد، فریب درو خواهد کرد؛ کسی که ناپاکی بکارد، میوه‌های آن را برداشت خواهد کرد؛ کسی که راه اعتیاد را برگزیند، نابودی را درو خواهد کرد. این حقیقت را نمی‌توان پاک کرد یا دور زد — همواره برقرار است. هیچ تعلیمی در کتاب‌مقدس جدی‌تر از این نیست: زندگی، پاسخ انتخاب‌هایی است که در حضور خدا انجام می‌دهیم.

انتظار محافظت، برکت و هدایت از خداوند بی‌معناست وقتی که زندگی خود را بی‌اعتنا به آنچه او فرمان داده، سپری می‌کنیم. خدا نقشه‌های خود را به مطیعان آشکار می‌سازد؛ پدر، سرکشان را نزد پسر نمی‌فرستد. نافرمانی درها را می‌بندد، در حالی که وفاداری راه زندگی را می‌گشاید. کسی که بر کاشتن سرکشی اصرار دارد، نمی‌تواند انتظار برداشت نجات را داشته باشد.

پس، آنچه را که کاشته‌اید بررسی کنید. زندگی خود را با دستورات آفریدگار هماهنگ سازید و اطاعت را به عنوان یک عادت روزانه برگزینید. برداشت، پیرو بذر است — و تنها کسانی که وفاداری می‌کارند، صلح، محافظت و زندگی جاودان را درو خواهند کرد. اقتباس از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، کمکم کن تا با آگاهی در حضورت زندگی کنم، دانسته که هر انتخابی ثمره‌ای به بار می‌آورد. مبادا هرگز خود را فریب دهم که می‌توانم نافرمانی بکارم و برکت برداشت کنم.

خدای من، دلی حساس عطا فرما تا در همه زمینه‌های زندگی‌ام اطاعت کنم. بگذار هر راه سرکشی را رد کنم و آنچه را که تو برای خیرو صلاحم فرمان داده‌ای، در آغوش بگیرم.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که یادم می‌آوری اطاعت، زندگی می‌آورد. پسر عزیزت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو بذر مقدسی است که میوه‌های صلح می‌آورد. احکام تو راه مطمئن برداشت جاودان است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«کسی که در اندک وفادار است، در بسیار نیز وفادار است» (لوقا ۱۶:۱۰).

یافتن مأموریت شما نیازمند مکاشفات عظیم و فوری نیست، بلکه وفاداری در جایی است که خداوند امروز شما را قرار داده است. وظایف ساده، مسئولیت‌های پنهان و خدمت‌های فروتنانه سال‌های نخست، اتلاف وقت نیستند — بلکه آموزش‌اند. در همین مکان‌های ظاهراً کوچک است که شخصیت شکل می‌گیرد و قلب آماده می‌شود. کسی که می‌آموزد در اندک به خوبی خدمت کند، بی‌آنکه بداند، برای امور بزرگ‌تر توانمند می‌گردد.

در همین روند است که شریعت عالی خدا و احکام زیبای او حکمت خود را نشان می‌دهند. اطاعت روزانه در امور عادی، پله به پله، راه را تا هدف بزرگ‌تر می‌سازد. خداوند نقشه‌های خود را بر مطیعان آشکار می‌سازد و هرگز مراحل را نادیده نمی‌گیرد. آنان که وظایف ساده را بی‌ارزش می‌شمارند، مأموریت خود را از دست می‌دهند، زیرا برای دعوت الهی هیچ میان‌بری وجود ندارد — فقط راه وفاداری است که از مسئولیت‌های عادی می‌گذرد؛ همان مسئولیت‌هایی که بسیاری رد می‌کنند.

پس امروز وفادار باش. آنچه اکنون پیش روی توست را به خوبی انجام بده. هر عمل اطاعت، پله‌ای از نردبانی است که به مکانی که خداوند آماده کرده، منتهی می‌شود. کسی که این نردبان را با استقامت می‌سازد، در زمان مناسب درمی‌یابد که دقیقاً همان جایی است که پدر می‌خواست باشد. اقتباس از جِی. آر. میلر. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، به من بیاموز تا وظایف کوچک را که تو پیش رویم قرار می‌دهی، ارزشمند بدانم. مبادا که آغازهای ساده و کارهای پنهان را بی‌ارزش بشمارم.

ای خدای من، مرا یاری کن تا در وفاداری همیشگی زندگی کنم، دانسته که هر گام اطاعت، چیزی بزرگ‌تر را آماده می‌سازد. شکیبایی عطا فرما تا در زمان تو و مطابق اراده‌ات رشد کنم.

ای خداوند محبوب، برای هر فرصت روزانه خدمت به تو شکرگزارم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو نردبان استواری است که گام‌هایم را حمایت می‌کند. احکام تو پله‌های مطمئنی هستند که مرا به هدفی که برایم آماده کرده‌ای، هدایت می‌کنند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«من تاک هستم و شما شاخه‌ها. هر که در من بماند و من در او، او بسیار میوه می‌آورد؛ زیرا بدون من هیچ نمی‌توانید کرد» (یوحنا ۱۵:۵).

دین چه ارزشی دارد اگر از خدا سرچشمه نگیرد، اگر به دست او حمایت نشود و اگر در او پایان نیابد؟ هر ایمانی که از اراده انسانی آغاز شود، با روش‌های انسانی پیش رود و به جلال انسانی ختم گردد، از حیات تهی است. وقتی خداوند آغاز، میانه و پایان نباشد، تنها شکل بدون قدرت باقی می‌ماند. بنابراین، وقتی به درون خود می‌نگریم، اعتراف می‌کنیم که چقدر اندیشیده‌ایم، سخن گفته‌ایم و عمل کرده‌ایم بدون هدایت از بالا، و چگونه این امور هرگز میوه ابدی به بار نیاورده است.

خدا جهت روشنی به ما داده است که به صمیمیت با او منتهی می‌شود. باید درک کنیم که احکام خداوند برای تغذیه دینداری داده نشده‌اند، بلکه برای هدایت ما به سوی حیات خود خداست. فقط اطاعت است که ما را در تعلیم، حکمت و قدرت خداوند نگاه می‌دارد. خدا نقشه‌های خود را بر مطیعان آشکار می‌سازد؛ به این ترتیب ایمان از سخن به زندگی تبدیل می‌شود و پدر این جان‌ها را به سوی پسر هدایت می‌کند.

پس، ایمانی بدون مسح و قدرت را رد کن. بکوش که اطاعتی را زندگی کنی که از بالا زاده می‌شود و در بالا باقی می‌ماند. وقتی خدا آغاز، راه و مقصد باشد، زندگی روحانی معنا، استواری و جهت می‌یابد—و هر آنچه از او نیست، بی‌ارزش می‌شود. اقتباس از J.C. Philpot. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، مرا از ایمانی صرفاً ظاهری، بی‌حیات و بی‌قدرت رهایی بخش. به من بیاموز که در هر آنچه می‌اندیشم، می‌گویم و می‌کنم، به تو وابسته باشم.

ای خدای من، مرا به اطاعتی صادقانه هدایت کن که از روح تو زاده می‌شود و در حقیقت تو باقی می‌ماند. بگذار به دانش انسانی اعتماد نکنم، بلکه به هدایت همیشگی تو.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که مرا به ایمانی می‌خوانی که در تو آغاز می‌شود، در تو پیش می‌رود و در تو پایان می‌یابد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت پرقدرت تو بنیاد زنده ایمان من است. احکام تو بیانگر حکمت توست که زندگی مرا نگاه می‌دارد. من به نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خوشا به حال کسانی که کلام خدا را می‌شنوند و آن را نگاه می‌دارند» (لوقا ۱۱:۲۸).

ایمان ضروری است، زیرا ما را به هر وعده خداوند پیوند می‌دهد و راه را برای هر برکتی باز می‌کند. اما تفاوت عمیقی میان ایمان زنده و ایمان مرده وجود دارد. فقط با ذهن ایمان داشتن، زندگی را دگرگون نمی‌کند. همان‌طور که کسی ممکن است بداند سپرده‌ای به نام او وجود دارد اما هرگز برای دریافت آن نرود، بسیاری می‌گویند به خدا ایمان دارند اما آنچه را که او وعده داده است، تصاحب نمی‌کنند. ایمان حقیقی زمانی آشکار می‌شود که دل حرکت کند، زمانی که اعتماد به عمل تبدیل شود.

به همین دلیل باید ارتباط جدایی‌ناپذیر بین ایمان زنده و اطاعت از شریعت باشکوه خداوند و فرمان‌های عالی او را درک کنیم. بسیاری اعتراف می‌کنند که خداوند نیکو، عادل و کامل است، اما دستوراتی را که او خود از طریق پیامبران و خود مسیح داده است، رد می‌کنند. این ایمانی نیست که ثمر بیاورد. خداوند نقشه‌های خود را به مطیعان آشکار می‌کند و این ایمان مطیع است که درِ برکات را می‌گشاید و جان را به سوی فرستاده شدن نزد پسر هدایت می‌کند. بی‌ایمانی فقط در انکار خدا نیست، بلکه در نادیده گرفتن آنچه او فرمان داده نیز هست.

پس، ایمان خود را بیازمایید. بگذارید فقط کلمات نباشد، بلکه زندگی عملی باشد. ایمانی که اطاعت می‌کند، زنده، نیرومند و مؤثر است. کسی که واقعاً ایمان دارد، در راه‌های خداوند گام برمی‌دارد و هر آنچه او آماده کرده را تجربه می‌کند. در همین ایمان مطیع است که جان راهنمایی، امنیت و راه زندگی جاودان را می‌یابد. اقتباس از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، به من بیاموز که فقط با ایمان اعلام‌شده زندگی نکنم، بلکه با ایمانی عملی. بگذار دل من همیشه آماده باشد تا مطابق اراده تو عمل کند.

خدای من، مرا از جدا کردن ایمان و اطاعت رهایی بخش. بگذار کاملاً به تو اعتماد کنم و هر فرمانی را که تو آشکار کرده‌ای، محترم بشمارم، زیرا می‌دانم این راهی امن است.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که به من نشان دادی ایمان زنده با اطاعت همراه است. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو بیان وفادار اراده توست. فرمان‌های تو راهی است که ایمان من در آن زنده و بارور می‌شود. من به نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«کسانی که به خداوند امید دارند، قوت تازه خواهند یافت» (اشعیا ۴۰:۳۱).

تفاوت بزرگی وجود دارد میان زندگی کردن با نگرانی از آزمایش‌های آینده و آماده بودن برای رویارویی با آن‌ها، اگر پیش آیند. نگرانی انسان را تضعیف می‌کند؛ اما آمادگی، انسان را تقویت می‌نماید. کسی که با پیروزی از زندگی عبور می‌کند، همان کسی است که خود را منضبط می‌سازد، برای لحظات دشوار، برای سربالایی‌های سخت و برای نبردهای سنگین آماده می‌شود. در عرصه روحانی نیز این حقیقت برقرار است: پیروز کسی نیست که فقط به بحران‌ها واکنش نشان می‌دهد، بلکه کسی است که روز به روز، ذخیره‌ای درونی بنا می‌کند که هنگام آمدن آزمایش، روح را پشتیبانی می‌نماید.

این ذخیره زمانی شکل می‌گیرد که انتخاب می‌کنیم مطابق شریعت باشکوه خدا و فرامین گرانبهای او زندگی کنیم. اطاعت روزانه، نیرویی خاموش، استوار و عمیق ایجاد می‌کند. خداوند نقشه‌های خود را به مطیعان آشکار می‌سازد و اینان همان کسانی هستند که در روز بد پابرجا می‌مانند. همانند پیامبران، رسولان و شاگردان، کسی که در وفاداری گام برمی‌دارد، می‌آموزد که آماده زندگی کند — با روغن اضافی، با چراغی آماده و با دلی هماهنگ با اراده پدر.

پس، نگران فردا نباشید. امروز مطیع زندگی کنید. کسی که هر روز از حقیقت خداوند تغذیه می‌کند، زمانی که جامش خالی می‌شود، دچار وحشت نمی‌گردد، زیرا می‌داند کجا دوباره پر شود. پدر این وفاداری مداوم را می‌بیند و جان آماده را نزد پسر می‌فرستد تا امنیت، بخشش و حیات را بیابد. اقتباس از جِی. آر. میلر. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، به من بیاموز که آماده زندگی کنم، نه نگران. بگذار پیش از آمدن روزهای سخت، بیاموزم که روحم را تقویت نمایم.

ای خدای من، یاریم کن تا وفاداری روزانه را پرورش دهم تا ایمانم وابسته به شرایط نباشد. بگذار ذخایر روحانی‌ام از طریق اطاعت مستمر از فرامین تو شکل گیرد.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که به من می‌آموزی در سکوت در حضورت آماده شوم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو خزانه‌ای امن است که جانم در آن قوت می‌یابد. فرامین تو همان روغنی است که چراغم را روشن نگاه می‌دارد. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«چرا افسرده‌ای، ای جان من؟ به خدا امید داشته باش، زیرا هنوز او را خواهم ستود» (مزامیر ۴۲:۱۱).

خداوند امید را درون جان گسترش می‌دهد، همان‌گونه که کسی اندازه لنگر را افزایش می‌دهد و همزمان کشتی را نیز تقویت می‌کند. وقتی او امید را رشد می‌دهد، ظرفیت ما را برای تحمل، اعتماد و پیشروی نیز افزایش می‌دهد. هرچه کشتی بزرگ‌تر می‌شود، وزنی که حمل می‌کند نیز بیشتر می‌شود — اما همه چیز در تناسب کامل رشد می‌کند. به همین ترتیب، امید با قدرت بیشتری فراتر از پرده استوار می‌شود، عمیق‌تر به حضور خدا وارد می‌شود و با اطمینان به وعده‌های ابدی او چنگ می‌زند.

امید حقیقی بی‌هدف سرگردان نیست؛ بلکه در وفاداری لنگر می‌اندازد و به جان اجازه می‌دهد لنگر را عمیق‌تر بیندازد و خود را در محبت تغییرناپذیر خالق و استواری مقاصد او نگه دارد. وقتی در احکام او گام برمی‌داریم، امید دیگر شکننده نیست، بلکه به یقین آرامی تبدیل می‌شود که می‌تواند از هر طوفانی عبور کند.

لحظاتی هست که این امید چنان گسترش می‌یابد که تقریباً به یقین کامل می‌رسد. ابرها پراکنده می‌شوند، فاصله میان جان و خدا از میان می‌رود و دل در آرامش استراحت می‌کند. کسی که می‌کوشد در اطاعت از شریعت قدرتمند خدا زندگی کند، این پیش‌درآمدهای آرامش ابدی را تجربه می‌کند و با اطمینان پیش می‌رود، زیرا می‌داند که با امنیت تا بندری که پدر آماده کرده هدایت خواهد شد. اقتباس از J.C. Philpot. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، تو را شکر می‌کنم که امید مرا تقویت می‌کنی و به من می‌آموزی که عمیق‌تر به تو اعتماد کنم. بگذار جانم بیاموزد که در وفاداری تو آرام گیرد.

خدای من، کمکم کن تا در اطاعت مداوم زندگی کنم تا امیدم به‌خوبی در اراده تو لنگر بیندازد. بگذار هرگز بر احساسات گذرا تکیه نکنم، بلکه بر آنچه تو مقرر کرده‌ای.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که امیدم را افزون می‌کنی و مرا با امنیت هدایت می‌کنی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو لنگر محکم جان من است. احکام تو پیوندی استوار است که مرا به خدای ابدی، تغییرناپذیر و وفادار متصل نگاه می‌دارد. من به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«اگر دنیا از شما نفرت دارد، بدانید که پیش از شما از من نفرت داشته است» (یوحنا ۱۵:۱۸).

عیسی مسیح، پاک‌ترین وجودی که تا به حال بر این زمین گام نهاده است، طرد شد، متهم گردید و مصلوب شد. تاریخ حقیقتی همیشگی را آشکار می‌کند: بی‌دینی نمی‌تواند قدوسیت را تحمل کند و نور تاریکی را آزار می‌دهد. پاکی، ناپاکی را آشکار می‌سازد، عادل، ناعادل را به چالش می‌کشد و به همین دلیل همیشه مخالفت وجود داشته است. این دشمنی پایان نیافته، فقط شکل آن تغییر کرده است.

دقیقاً در چنین شرایطی است که ضرورت زندگی در اطاعت از شریعت قدرتمند خدا و فرامین باشکوه او برجسته می‌شود. محافظت واقعی در برابر حملات شر، از راهبردهای انسانی حاصل نمی‌شود، بلکه از هماهنگ ساختن زندگی با آنچه آفریننده فرمان داده است، به دست می‌آید. وقتی اطاعت می‌کنیم، خدا ما را تقویت می‌کند و خود او مرزی تعیین می‌کند که دشمن نمی‌تواند از آن عبور کند. خداوند نقشه‌های خود را بر مطیعان آشکار می‌سازد و در همین وفاداری است که نیرو، بصیرت و امنیت را می‌یابیم.

پس، در پی جلب رضایت دنیا نباش و از مخالفت تعجب نکن. اطاعت را برگزین. زمانی که زندگی با اراده آفریننده هماهنگ است، هیچ نیروی شریری نمی‌تواند محافظتی را که خدا بر گرد فرزندان خود قرار داده، بشکند. اطاعت نه تنها جان را حفظ می‌کند — بلکه آن را استوار، محافظت‌شده و آماده برای ادامه تا پایان نگاه می‌دارد. اقتباس از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، به من بیاموز که از مخالفت نترسم و در برابر طرد شدن عقب‌نشینی نکنم. بگذار حتی زمانی که وفاداری هزینه دارد، استوار بمانم.

خدای من، دلم را تقویت کن تا در همه چیزهایی که تو فرمان داده‌ای اطاعت کنم. بگذار بیشتر به محافظت تو اعتماد کنم تا به تأیید انسان‌ها.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که به من نشان دادی اطاعت، سپری مطمئن است. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو دیواری است که بر گرد من برپا می‌کنی. فرامین تو نیرویی است که مرا حفظ و حمایت می‌کند. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«هر که به خاطر محبت من جان خود را از دست بدهد، آن را خواهد یافت» (متی ۱۶:۲۵).

سریع‌ترین راه برای تهی کردن زندگی خود، تلاش برای حفظ آن به هر قیمتی است. وقتی کسی از وظیفه‌ای که نیاز به ریسک دارد فرار می‌کند، از خدمتی که نیازمند فداکاری است دوری می‌جوید و از قربانی کردن امتناع می‌ورزد، در نهایت زندگی خود را به چیزی کوچک و بی‌هدف تبدیل می‌کند. محافظت بیش از حد از خود منجر به رکود می‌شود و روح، دیر یا زود درمی‌یابد که همه چیز را حفظ کرده است—جز آنچه واقعاً اهمیت دارد.

در مقابل، تحقق واقعی زمانی متولد می‌شود که تصمیم می‌گیریم از نمونه عیسی پیروی کنیم و در اطاعت از شریعت باشکوه خدا و فرمان‌های عظیم او گام برداریم. خادمان وفادار نیز چنین زیستند: خود را کاملاً به اراده پدر سپردند. خدا نقشه‌های خود را بر مطیعان آشکار می‌کند و ایشان را به سوی پسر هدایت می‌نماید، زیرا زندگی‌ای که با وفاداری تقدیم می‌شود، به ابزاری مقدس در دستان خالق تبدیل می‌گردد. اطاعت هزینه دارد و نیازمند انکار نفس است، اما میوه‌های ابدی به بار می‌آورد.

پس، زندگی خود را از ترس از دست دادن آن نگه مدار. آن را همچون قربانی زنده به خدا تقدیم کن و آماده باش تا در هر چیز او را خدمت نمایی. کسی که خود را به اراده پدر می‌سپارد، زندگی را هدر نمی‌دهد—بلکه هر گام را به سرمایه‌گذاری ابدی تبدیل می‌کند و با هدف به سوی پادشاهی گام برمی‌دارد. اقتباس از ج. ر. میلر. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، به من بیاموز که با ترس از تسلیم شدن زندگی نکنم. مرا از ایمانی راحت و بی‌هزینه رهایی بخش.

ای خدای من، به من شجاعت بده تا حتی زمانی که اطاعت نیازمند فداکاری است، مطیع باشم. بگذار زندگی من در دسترس باشد تا هر آنچه تو مقرر کرده‌ای به انجام رسانم.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که مرا به زندگی‌ای فراخوانده‌ای که ارزش زیستن دارد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو راهی است که زندگی من در آن معنا می‌یابد. فرمان‌های تو همان قربانی زنده‌ای است که مشتاقم به حضورت تقدیم کنم. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خداوند را بخوانید، مادامی که او نزدیک است» (اشعیا ۵۵:۶).

بسیاری از مسیحیان دوره‌هایی را تجربه می‌کنند که تخت رحمت خداوند زیر ابرها پنهان به نظر می‌رسد. خداوند پنهان، دور و خاموش به نظر می‌آید. حقیقت تار می‌شود و دل نمی‌تواند راه را به روشنی ببیند و در گام‌های خود احساس امنیت کند. وقتی به درون خود می‌نگرد، نشانه‌های اندکی از محبت و آثار فراوانی از ضعف و فساد می‌یابد که روحش را افسرده می‌سازد. او دلایل بیشتری علیه خود می‌بیند تا به نفع خود، و این باعث می‌شود که بترسد خداوند کاملاً از او دور شده باشد.

درست در همین آشفتگی جان است که ضرورت اطاعت از فرامین باشکوه خداوند آشکار می‌شود. راه برای کسی که بر استواری شریعت خداوند گام برمی‌دارد، گم نمی‌شود؛ این نافرمانان‌اند که در سایه‌های خود می‌لغزند. عیسی تعلیم داد که تنها مطیعان هستند که از سوی پدر نزد پسر فرستاده می‌شوند — و در همین فرستادن است که نور بازمی‌گردد، ذهن روشن می‌شود و جان مسیر خود را می‌یابد. کسی که دل خود را تسلیم اوامر الهی نگه می‌دارد درمی‌یابد که اطاعت، ابرها را کنار می‌زند و دوباره راه زندگی را می‌گشاید.

پس، زمانی که آسمان بسته به نظر می‌رسد، با استواری بیشتری به اطاعت بازگردید. اجازه ندهید احساسات، ایمان شما را هدایت کنند. پدر، کسانی را که فرامین او را گرامی می‌دارند، می‌نگرد و اوست که جان را به مسیر درست بازمی‌گرداند. اطاعت همواره پلی است میان آشفتگی و آرامش، میان تردید و فرستاده شدن نزد پسر. اقتباس از جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خداوند محبوب، کمکم کن در احساسات آشفته‌ای که گاه جان را فرا می‌گیرد، گم نشوم. به من بیاموز حتی زمانی که آسمان بسته به نظر می‌رسد، به تو بنگرم.

خدای من، دل مرا تقویت کن تا در وفاداری به فرامین تو بمانم، حتی زمانی که احساساتم خلاف آن را می‌گویند. بگذار کلام تو پایه‌ای استوار باشد که بر آن گام برمی‌دارم.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که به من یادآوری می‌کنی نور همواره برای کسی که اطاعت تو را برمی‌گزیند بازمی‌گردد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو نوری است که هر سایه‌ای را می‌زداید. فرامین تو راهی استوار است که جانم در آن آرامش می‌یابد. من در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«اما خداوند خدای حقیقی است؛ او خدای زنده و پادشاه ابدی است» (ارمیا ۱۰:۱۰).

قلب انسان هرگز در خدایان دروغین رضایت نیافته است. لذت، ثروت یا هیچ فلسفه‌ای نمی‌تواند روحی را که از حضور آفریننده خالی است، پر کند. بی‌خدا، دئیست، یا پانتئیست—همه می‌توانند نظام‌های فکری بسازند، اما هیچ‌یک امید واقعی ارائه نمی‌دهند. زمانی که امواج سختی و ناامیدی با قدرت برمی‌خیزند، آنان کسی را ندارند که به او فریاد زنند. باورهایشان پاسخ نمی‌دهد، تسلی نمی‌بخشد و نجات نمی‌دهد. کتاب‌مقدس پیش‌تر اعلام کرده است: «به خدایانی که برایشان بخور می‌سوزانند فریاد خواهند زد، اما ایشان در زمان تنگی نجاتشان نخواهند داد.» به همین دلیل است که با اطمینان می‌گوییم: صخرهٔ ایشان مانند صخرهٔ ما نیست.

و این اطمینان تنها توسط کسانی تجربه می‌شود که از شریعت باشکوه خدا و احکام شگفت‌انگیز او پیروی می‌کنند. جان مطیع هرگز بی‌راهنما نمی‌ماند، زیرا پدر نقشه‌های خود را بر وفاداران آشکار می‌سازد و فقط ایشان را نزد پسر برای بخشش و نجات می‌فرستد. در حالی که بت‌ها شکست می‌خورند و فلسفه‌های انسانی فرو می‌ریزند، راه اطاعت استوار و روشن باقی می‌ماند. برای پیامبران چنین بود، برای شاگردان چنین بود و امروز نیز چنین است.

پس با وفاداری به خداوند بچسبید. هرآنچه را که نمی‌تواند نجات دهد رها کنید و به سوی آنکه زنده است و تا ابد سلطنت می‌کند نزدیک شوید. کسی که در اطاعت گام برمی‌دارد هرگز بی‌امید نمی‌ماند، زیرا زندگی‌اش بر تنها صخره‌ای استوار است که حقیقتاً نگهدارنده است. اقتباس از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، شکر که تو خدای زنده، وفادار و حاضر هستی. تنها در تو جان من آرامش حقیقی می‌یابد.

ای خدای من، مرا از هر آنچه دروغین و پوچ است محافظت کن. به من بیاموز تا در اطاعت زندگی کنم و هر راهی را که مرا از حقیقتت دور می‌کند رد نمایم. بگذار احکامت همیشه انتخاب من باشد.

ای خداوند محبوب، شکر می‌کنم که شریعت تو مرا زمانی که همه چیز اطرافم فرو می‌ریزد، استوار نگاه می‌دارد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهندهٔ ابدی من است. شریعت قدرتمند تو صخره‌ای است که جانم را نگه می‌دارد. احکام تو اطمینانی است که در هر تنگی با من است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.