«پس خداوند به ابرام فرمود: از سرزمین خود، از میان خویشاوندانت و از خانه پدرت بیرون برو و به سرزمینی برو که من به تو نشان خواهم داد» (پیدایش ۱۲:۱).

«پس خداوند به ابرام فرمود: از سرزمین خود بیرون برو.» این فرمان الهی آغاز سفری بود که نه تنها زندگی ابراهیم، بلکه مسیر تاریخ را دگرگون ساخت. ما دقیقاً نمی‌دانیم او چگونه از اراده خدا مطمئن شد و گمانه‌زنی درباره آن بی‌فایده است. آنچه اهمیت دارد این است که ابراهیم کاملاً یقین داشت که این خداست که او را فرا می‌خواند.

برخلاف ابراهیم، ما کتاب‌مقدس را داریم که در آن خدا اراده خود را به طور کامل و قابل دسترس آشکار کرده است. او از طریق پیامبران عهد عتیق و خود عیسی سخن گفته و به وضوح بیان کرده است که از ما چه انتظاری دارد. ما نیازی به انتظار نشانه‌های خاص نداریم تا بدانیم خدا چه می‌خواهد، زیرا او قبلاً به ما دستور داده است که در اطاعت از شریعت مقدس او زندگی کنیم. همان‌طور که ابراهیم به دلیل انتخاب اطاعت، حتی زمانی که این کار مستلزم فداکاری و ترک بود، برکت یافت، ما نیز زمانی که در برابر خداوند فروتن می‌شویم و اراده او را بالاتر از خواسته‌های خود قرار می‌دهیم، برکت خواهیم یافت.

اطاعت همیشه آسان نخواهد بود، اما این راه رسیدن به بزرگ‌ترین برکات است. ما نیز باید از ابراهیم پیروی کنیم و اطمینان داشته باشیم که با فروتنی و اطاعت از خدا، به کمال وعده‌های او هدایت خواهیم شد. خدمتگزار واقعی فقط زمانی اطاعت نمی‌کند که موافق یا راحت باشد، بلکه چون می‌داند اراده خدا کامل است و پیروی از احکام او تنها راه زندگی کامل در حضور اوست. – اقتباس از جِی. هیستینگز. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اراده تو اغلب ما را فرا می‌خواند تا آنچه برایمان آشناست را ترک کنیم، همان‌گونه که با ابراهیم کردی. او تردید نکرد، زیرا مطمئن بود که این تو هستی که او را می‌خوانی. می‌خواهم همین یقین و آمادگی را برای اطاعت از تو داشته باشم، حتی زمانی که این کار مستلزم ترک و فداکاری است. کمکم کن به دعوت تو اعتماد کنم و بی‌قید و شرط در راه‌هایت گام بردارم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که قلبم را تقویت کنی تا نه فقط زمانی که آسان یا راحت است، بلکه همیشه اطاعت کنم، چون می‌دانم تو بهترین را برای من می‌خواهی. به من بیاموز اراده‌ات را بالاتر از خواسته‌هایم قرار دهم و بدانم بزرگ‌ترین گنج‌ها در پیروی از راه خودم نیست، بلکه در تسلیم شدن به توست.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم، زیرا کسانی را که دوستت دارند به زندگی حقیقی مشارکت و هدف فرا می‌خوانی. می‌دانم آنان که با تمام دل از تو پیروی می‌کنند، شادی را در حضورت می‌یابند. بگذار زندگی من شهادتی از ایمان و اطاعت باشد تا مانند ابراهیم در راه‌هایت گام بردارم و تحقق وعده‌هایت را در زندگی خود ببینم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت پرقدرت تو مرا زمانی که همه چیز فرو می‌ریزد، نگاه می‌دارد. امید من بر احکام مقدس توست. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خداوند، خدای خود را با تمام دل خود و با تمام جان خود دوست خواهی داشت» (لوقا ۱۰:۲۷).

برادر، بیدار شو و دلت را به سوی خیر اعلی بازگردان، همان کسی که تمام نیکویی در او ساکن است و بدون او هیچ چیز واقعاً نیکو نیست. هیچ مخلوقی، هرچقدر هم زیبا یا سخاوتمند باشد، نمی‌تواند کاملاً آرزوهای جان ما را برآورده سازد، زیرا هیچ‌یک از آن‌ها کمال نیکی را در خود ندارد. آن‌ها فقط بازتابی از نیکویی الهی هستند، مانند جویباری که از چشمه‌ای بی‌پایان جاری می‌شود. اما چشمه در جویبار نیست، بلکه در خداست. پس چرا باید از چشمه دور شویم تا از آبی بنوشیم که تنها بازتابی از آن است؟

تمام نیکویی که در جهان می‌بینیم پژواکی از آن چیزی است که خدا هست. او فقط صاحب نیکویی نیست – او خود نیکویی است. اگر این حقیقت را بشناسیم، چگونه می‌توانیم به چیزی کمتر قانع شویم؟ و بالاتر از همه، اگر این‌قدر به او نیازمندیم، چگونه می‌توانیم در برابر آنچه او از ما می‌خواهد مقاومت کنیم؟ احکام او دعوتی است برای غوطه‌ور شدن در چشمه آنچه کامل و جاودان است. اطاعت، راه دسترسی به همه بهترین‌های خداست.

وقتی اطاعت را انتخاب می‌کنیم، به ذات خودِ آفریننده و پسر او، عیسی، متصل می‌شویم. در تسلیم شدن به احکام اوست که وفور واقعی را می‌یابیم، زیرا آنجاست که از چشمه حیات، راستی و آرامش می‌نوشیم. تنها کسانی که در این چشمه غوطه‌ور می‌شوند، کمال آنچه خدا برای دوستدارانش آماده کرده را تجربه می‌کنند. – اقتباس از یوهان گرهارد. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که تمام نیکویی از توست، زیرا تو خود ذات نیکی هستی و هیچ چیز بیرون از تو نمی‌تواند جان مرا کاملاً سیراب کند. ای خداوند، چند بار در چیزهای گذرا آنچه را جسته‌ام که تنها در تو یافت می‌شود؟ اما می‌خواهم بیاموزم که مستقیماً به سوی چشمه بیایم، از کمال تو بنوشم و به سایه‌ها قانع نباشم وقتی می‌توانم حقیقت محبت تو را داشته باشم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که دلم را شکل دهی تا هرگز در برابر اراده‌ات مقاومت نکنم. می‌دانم که احکام تو باری نیستند، بلکه دعوتی به حیات سرشار و دری گشوده به سوی همه بهترین‌های تو هستند. کمکم کن تا درک کنم که خوشبختی واقعی در پیروی از راه‌های خودم نیست، بلکه در تسلیم شدن به هدایت کامل توست.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا تو به ما تنها خرده‌ها را نمی‌دهی، بلکه ضیافتی از حیات، شادی و آرامش را عطا می‌کنی. سپاس که مرا دعوت می‌کنی تا در چشمه بی‌پایان محبتت غوطه‌ور شوم تا کمال آنچه را برای مطیعانت آماده کرده‌ای، تجربه کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت پرقدرت تو پاسخ همه تردیدهای من است. چیزهای زیبای بسیاری می‌دانم، اما هیچ‌چیز به احکام تو نزدیک نمی‌شود. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«آنها نگاه کردند… و اینک جلال خداوند در ابر ظاهر شد» (خروج ۱۶:۱۰).

امید را به یک عادت تبدیل کن. بیاموز که به سمت روشن‌تر ابر نگاه کنی و وقتی آن را یافتی، چشمانت را بر آن ثابت نگه دار، به جای اینکه در تاریکی میانه گم شوی. ناامیدی یکی از خطرناک‌ترین دشمنان جان است، زیرا ما را در برابر چالش‌ها ناتوان و در مقابل حملات دشمن آسیب‌پذیر می‌سازد. مهم نیست چقدر تحت فشار یا محاصره باشی، از تسلیم شدن به ناامیدی خودداری کن. ناامیدی زمانی جای می‌گیرد که ما سعی می‌کنیم جدا از اطاعت از خدا زندگی کنیم و برکات او را بدون تسلیم به اراده‌اش بخواهیم. اما رازی وجود دارد که کمتر کسی به آن پی می‌برد: اطاعت، قدرتی می‌آورد که جان را تازه می‌کند و سنگینی ناامیدی را پراکنده می‌سازد.

خدا می‌خواهد ما را تقویت کند و با شادی حقیقی پر سازد، اما این تا زمانی که مقاومت آگاهانه در برابر اطاعت وجود داشته باشد، رخ نخواهد داد. برای کسانی که تصمیم می‌گیرند فرامین خداوند را نادیده بگیرند، صلح واقعی وجود ندارد. اما در همان لحظه‌ای که تصمیم می‌گیری در وفاداری به شریعت او گام برداری، همه چیز تغییر می‌کند. ناامیدی جایی که اطاعت هست نمی‌تواند بماند، زیرا در آنجاست که روح‌القدس با قدرت عمل می‌کند، ایمان را زنده می‌سازد و نیروی الهی به جان می‌بخشد. آنچه پیش‌تر سنگین و سرکوبگر به نظر می‌رسید، قدرت خود را از دست می‌دهد، زیرا حضور خدا در جایی که تسلیم صادقانه است، آشکار می‌شود.

در ابتدا شاید این تحول را بلافاصله احساس نکنی، اما هرچه بیشتر با خدا هم‌قدم شوی، همان‌گونه که اخنوخ کرد، آثار آن آشکارتر خواهد شد. تاریکی شروع به محو شدن می‌کند و نیروهای ظلمت در برابر نوری که در جان مطیع می‌درخشد، عقب‌نشینی خواهند کرد. اطاعت کلید یک زندگی کامل و سرشار از حضور خداست، جایی که ناامیدی سلطه خود را از دست می‌دهد و صلح آسمانی به طور دائمی برقرار می‌شود. – اقتباس از لتی بی. کوومن. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که امید باید عادتی همیشگی در زندگی من باشد و باید بیاموزم که بر سمت روشن‌تر سفر تمرکز کنم، به جای اینکه در سایه‌های ناامیدی گم شوم. می‌دانم این دشمن جان مرا تضعیف و آسیب‌پذیر می‌سازد، اما همچنین می‌فهمم که تنها زمانی جای می‌گیرد که از اطاعت از اراده تو دور شوم. به من بیاموز در نور تو گام بردارم و هرگونه مقاومت درونی را رد کنم تا جانم با نیرویی که از تو می‌آید، تازه شود.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم هر مانعی را که مانع از زندگی کامل در حضور تو می‌شود، از من برداری. می‌دانم که صلح واقعی فقط در وفاداری به فرامین تو یافت می‌شود و اطاعت، قدرت تحول‌بخش روح تو را به همراه دارد. کمکم کن استوار بمانم، به سنگینی مشکلات تسلیم نشوم و شادی حقیقی را که از تسلیم صادقانه می‌آید، تجربه کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم، زیرا در حضور تو جایی برای ناامیدی نیست، فقط صلح و کمالی که از تو می‌آید. بگذار هرگز اطاعت را باری نبینم، بلکه کلیدی برای وجودی سرشار از محبت و صلح تو باشد، جایی که جانم آرامش می‌یابد و ایمانم استوار می‌ماند. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو هر صبح امید مرا تازه می‌کند. فرامین تو مرا در میان طوفان‌ها نگاه می‌دارد. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«…زیرا با خود می‌گفت: اگر فقط به دامن لباس او دست بزنم، شفا خواهم یافت» (متی ۹:۲۱).

تمرین ایمان همواره باید مقدم بر شفا باشد. خداوند برکات خود را به طور تصادفی یا بدون تمایز عطا نمی‌کند؛ همواره هدف و شرایط روحانی در کار است. کسی که می‌خواهد چیزی از خداوند دریافت کند باید در حالت آمادگی باشد، با دلی فروتن و آماده برای اعتماد کردن. باید حرکتی درونی در جان باشد، جستجویی صادقانه و اشتیاقی زنده برای نزدیک شدن به او. فقط زمانی که این اشتیاق واقعی برای حضور او وجود داشته باشد، فضیلت الهی می‌تواند آزاد شده و دگرگونی‌های عمیق را به عمل آورد.

خداوند اغلب در سکوت عمل می‌کند و این سکوت می‌تواند به عنوان آزمونی برای کسانی باشد که در جستجوی کمک او هستند. این سکوت، سکوت بی‌تفاوتی نیست، بلکه سکوتی است که وضعیت قلب انسان را آشکار می‌سازد. کسانی که از نظر روحانی آماده‌اند، دست خدا را حتی زمانی که همه چیز ساکت به نظر می‌رسد، درک خواهند کرد. آنان یاری الهی را خواهند شناخت و با ایمانی حقیقی به آن پاسخ خواهند داد.

کلید این آمادگی روحانی، اطاعت است. زمانی که با فروتنی تصمیم می‌گیریم از فرامین خداوند پیروی کنیم، به خداوند ثابت می‌کنیم که واقعاً به او نیازمندیم و آماده‌ایم هر کاری انجام دهیم تا اراده او در ما تحقق یابد. از این روحیه تسلیم و وفاداری، ایمانی قوی پدید می‌آید؛ ایمانی که نه تنها باور دارد، بلکه دل خدا را نیز به حرکت درمی‌آورد. – اقتباس از جی. پی. پاردینگتون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که ایمان باید همواره مقدم بر شفا باشد، زیرا تو برکاتت را بدون هدف عطا نمی‌کنی. می‌دانم که باید در آمادگی باشم، با دلی فروتن و آماده برای اعتماد کامل به تو. می‌خواهم این جستجوی صادقانه برای حضورت و این اشتیاق زنده برای نزدیک شدن به تو را در خود پرورش دهم تا فضیلت تو دگرگونی‌های عمیقی در زندگی‌ام به عمل آورد.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که کمکم کنی تا دست تو را حتی در سکوت بشناسم. نمی‌خواهم فقط تماشاگر منفعل باشم، بلکه کسی باشم که فعالانه تو را می‌جوید و آمادگی اخلاقی و روحانی برای دریافت آنچه برایم آماده کرده‌ای نشان می‌دهد. اعتراف می‌کنم که بارها در پیروی از شریعت مقدس و جاودان تو مقاومت کرده‌ام. تقصیر از من است، فقط از من. نیاز دارم که چشمانم را بگشایی و به من دلگرمی و شجاعت ببخشی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا اطاعت کلیدی است که مرا برای دریافت برکاتت آماده می‌کند. سپاسگزارم که به ما آموختی با پیروی از فرامینت با فروتنی و وفاداری، نیاز خود به تو را ثابت می‌کنیم و دل تو را به حرکت درمی‌آوریم. می‌دانم که این ایمان زنده و فعال درها را می‌گشاید، شفا می‌آورد و ما را به کمال وعده‌هایت می‌رساند. بگذار زندگیم بازتاب این تسلیم کامل باشد تا بتوانم قدرت حضورت را در هر قدمی که برمی‌دارم تجربه کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو مرهم جلعاد است که زخم‌های زندگی را شفا می‌بخشد. فرامین تو همچون نغمه‌های آرام‌بخشی هستند که جانم را آرام و دلم را پر از صلح می‌کنند. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«و چنین خواهد شد که به محض اینکه کف پای کاهنانی که تابوت خداوند را حمل می‌کنند به آب‌های اردن برسد، آب‌ها جدا خواهند شد» (یوشع ۳:‏۱۳).

لاویان شجاع! چه کسی می‌تواند در حالی که آنان تابوت را تا جریان آب حمل می‌کنند و می‌دانند که آب‌های اردن تنها زمانی باز خواهند شد که پایشان به آب برسد، آنان را تحسین نکند؟ آنان تردید نکردند، زیرا به وعده خدا اعتماد داشتند. ایمانشان مشروط نبود و منتظر ندیدند تا معجزه رخ دهد و سپس عمل کنند. آنان فقط اطاعت کردند. خداوند همیشه به ایمان کسانی که به او وفادارند احترام می‌گذارد. این ترکیب ایمان و اطاعت سرسختانه است که به ما اجازه می‌دهد وعده را ببینیم و محکم بر آن بایستیم، بدون اینکه به سختی‌ها یا تردید دیگران نگاه کنیم.

می‌توانیم مردم را تصور کنیم که صحنه را تماشا می‌کنند، برخی با ترس، شاید زیر لب می‌گویند: «آنها دارند وارد جریان آب می‌شوند! تابوت کشیده خواهد شد!» اما این اتفاق نیفتاد. کاهنان بر زمین خشک ایستادند، زیرا خداوند شکست نمی‌خورد. او کسانی را که اعتماد و اطاعت می‌کنند، رها نمی‌کند. همین اصل در سفر روحانی ما نیز صدق می‌کند: وقتی با اطاعت کامل گام‌های ایمان برمی‌داریم، خدا عمل می‌کند. موانعی که غیرقابل عبور به نظر می‌رسیدند، از میان می‌روند و راه پیش روی ما باز می‌شود.

پیروی از خدا با ایمان و اطاعت ما را شریک نقشه‌های او می‌کند، همان‌طور که لاویان نقش اساسی در عبور از اردن داشتند. و این افتخار بزرگی است. کسی که با تمام دل می‌کوشد از خدا اطاعت کند، نه تنها شاهد معجزات است، بلکه بخشی از آنها می‌شود. – اقتباس از توماس چمپنس. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که کسانی که به تو اعتماد می‌کنند و بدون تردید اطاعت می‌کنند، همان‌هایی هستند که معجزات تو را تجربه می‌کنند. لاویان منتظر نماندند تا آب‌ها باز شوند و سپس پیش بروند؛ آنان با ایمان گام برداشتند، مطمئن بودند که تو وعده‌ات را عملی خواهی کرد. می‌خواهم همان شجاعت و همان اعتماد تزلزل‌ناپذیر را داشته باشم که با شرایط یا ترس متوقف نشود. به من بیاموز که بدون پرسش اطاعت کنم، دانسته که تو هرگز شکست نمی‌خوری و همیشه به کسانی که با وفاداری تو را پیروی می‌کنند احترام می‌گذاری.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که ایمانم را تقویت کنی تا پیش بروم، حتی زمانی که راه نامشخص به نظر می‌رسد. می‌دانم که موانع پیش رویم برای تو مانع نیستند، زیرا تو خدایی هستی که اردن را می‌گشایی و غیرممکن را ممکن می‌سازی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا هرگز کسانی را که با تمام دل اطاعتت می‌کنند، رها نمی‌کنی. سپاسگزارم که ما را فرا می‌خوانی تا بخشی از نقشه‌هایت باشیم و اجازه می‌دهی شاهد و تجربه‌کننده معجزاتت باشیم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو بزرگ‌ترین هدیه‌ای است که تاکنون دریافت کرده‌ام، زیرا مرا راهنمایی می‌کند. نمی‌توانم از اندیشیدن به فرمان‌های زیبایت دست بردارم. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«جوان بودم و اکنون پیر شده‌ام، اما هرگز ندیدم که شخص عادل ترک شده باشد یا نسل او نان گدایی کند» (مزامیر ۳۷:۲۵).

ما نباید وسایلی را که خداوند از طریق آن‌ها ما را برکت می‌دهد کم‌اهمیت بشماریم، اما همچنین نباید به آن‌ها به‌عنوان منبع نهایی روزی خود اعتماد کنیم. راز این است که با سپاسگزاری از آن‌ها استفاده کنیم و بدانیم که این برکت خداست که سبب رونق آن‌ها می‌شود. نانی که ما را سیر می‌کند، دارویی که ما را شفا می‌بخشد، دوستی که ما را تسلی می‌دهد – همه این‌ها ابزارهایی هستند، اما تأمین واقعی از جانب خداوند است. اوست که همه چیز را نگاه می‌دارد و به کسانی که او را می‌جویند، زندگی، سلامتی و تسلی عطا می‌کند.

شریران به وسایل اعتماد می‌کنند و نه به خدا؛ آن‌ها وسایل را بت خود می‌سازند و امیدشان را به چیزهای فانی می‌بندند. وقتی کسی تکه‌ای نان می‌خورد بدون اینکه بداند خدا آن را فراهم کرده است، نان را منبع خود می‌داند و نه خداوندی که آن را عطا کرده است. این نشان‌دهنده ایمانی منحرف است که به محسوسات می‌چسبد و نادیدنی را که ابدی است فراموش می‌کند. ایمان حقیقی می‌داند که هر آنچه داریم و دریافت می‌کنیم از دستان خداست و بدون برکت او هیچ چیز واقعاً نمی‌تواند ما را نگاه دارد.

برکات خداوند برای فرزندان مطیع او محفوظ است. نافرمانان نیز از خوبی‌هایی که خداوند بر زمین می‌باراند بهره‌مند می‌شوند – چرا که او بر عادل و شریر باران می‌فرستد – اما آن برکاتی را که زندگی را دگرگون و بنا می‌کند، تجربه نمی‌کنند. وعده‌های الهی برای کسانی است که با جان و تن، پیروی از شریعت مقدس و قدرتمند خدا را برگزیده‌اند. اینان نه تنها روزی دریافت می‌کنند، بلکه زیر محافظت ویژه پدر زندگی می‌کنند و از آرامش، امنیت و اطمینان برخوردارند که او در همه لحظات با ایشان است. و در پایان، اینان کسانی هستند که با عیسی خواهند رفت. – اقتباس از هنری مولر. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که همه برکاتی که دریافت می‌کنم از توست و نه از وسایلی که برای زندگی به کار می‌برم. نانی که مرا نگاه می‌دارد، درمانی که مرا قوت می‌بخشد، تسلی‌ای که مرا آرام می‌کند – همه این‌ها تنها ابزارهایی در دستان تو هستند، زیرا این تویی که واقعاً تأمین می‌کنی.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که دلم را از هر توهمی که باعث شود به چیزهای فانی اعتماد کنم، حفظ کنی. نمی‌خواهم مانند کسانی باشم که وسایل را امنیت خود می‌دانند و فراموش می‌کنند که همه چیز از توست. روح شکرگزاری و قدردانی به من عطا کن تا هرگاه چیزی دریافت می‌کنم، همیشه دست تو را پشت هر تأمین ببینم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا به کسانی که از تو اطاعت می‌کنند و زندگی بر اساس شریعت تو را برمی‌گزینند، وفادار هستی. شکر که علاوه بر تأمین نیازها، محافظت ویژه‌ای بر فرزندانت می‌ریزی و به آن‌ها آرامش، امنیت و اطمینان می‌دهی که هرگز ایشان را ترک نمی‌کنی. فرزند محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو دیواری از محافظت به دور من است. احکام تو مانند نور سحرگاهی است که تاریکی را از مسیرم می‌زداید. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«از جایی که هستی، به شمال، جنوب، شرق و غرب نگاه کن؛ زیرا تمام زمینی که می‌بینی، آن را به تو خواهم داد» (پیدایش ۱۳:‏۱۴-۱۵).

هر آنچه را که با چشمان ایمان و اطاعت می‌توانی ببینی، متعلق به توست. خداوند برای کسانی که به او اعتماد دارند و در راه‌های او قدم می‌زنند، محدودیتی قائل نیست. تا جایی که می‌توانی دور بنگر، زیرا هر آنچه خداوند به عنوان وعده برای خادمانش آشکار ساخته، حق توست. هر آنچه می‌خواهی به عنوان یک مسیحی باشی و هر آنچه مشتاقی برای خدا انجام دهی، در محدودهٔ ایمان و اطاعت قرار دارد. برای کسی که خود را کاملاً به ارادهٔ خداوند می‌سپارد، هیچ مانعی وجود ندارد، زیرا خود او راه‌ها را می‌گشاید و نیرو می‌بخشد تا بتوانیم به آنچه برای ما آماده شده است، دست یابیم.

به پدر نزدیک‌تر شو و اجازه بده حضور او تمام وجودت را دگرگون سازد. جانت را به تأثیر روح‌القدس بگشا و تعمید حضور او را دریافت کن. هر چه بیشتر به خدا نزدیک می‌شویم، او نیز کمال اراده‌اش را بیشتر بر ما آشکار می‌سازد و به ما نشان می‌دهد که گنجینه‌های روحانی بی‌شماری در اختیار کسانی است که از او می‌ترسند و از او اطاعت می‌کنند. ایمان داشته باش که خداوند هر آنچه نیاز داری، برایت فراهم کرده و هنگامی که مطابق فرمان‌های او گام برمی‌داری، زندگی‌ای سرشار از قدرت و لطف الهی را تجربه خواهی کرد.

تمام وعده‌های موجود در کلام خدا را برای خود بپذیر. در تصاحب آرزوهایی که او در قلبت نهاده، تردید نکن، زیرا این اشتیاق‌ها نشانه‌هایی از آن چیزی است که او می‌خواهد در زندگی‌ات به انجام رساند. اطاعت از احکام خدا درهای برکات بی‌شماری را در این زندگی می‌گشاید و بالاتر از همه، بزرگ‌ترین پاداش را تضمین می‌کند: حیات جاودان در مسیح. کسی که به خداوند ایمان دارد و از او اطاعت می‌کند، هرگز ناامید نخواهد شد، زیرا خداوند کسانی را که با تمام دل به او تسلیم می‌شوند، گرامی می‌دارد. -اقتباس از لتی بی. کوومن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که هر آنچه را با چشمان ایمان و اطاعت می‌بینم، متعلق به من است، زیرا تو برای کسانی که به تو اعتماد دارند و در راه‌های تو گام برمی‌دارند، محدودیتی نمی‌گذاری. می‌دانم که وعده‌هایت واقعی است و هر آنچه برای خادمانت آماده کرده‌ای، در دسترس کسانی است که خود را کاملاً به اراده‌ات می‌سپارند.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که مرا بیش از پیش به خود نزدیک کنی تا حضورت تمام وجودم را دگرگون سازد. می‌خواهم جانم را بگشایم تا کمال روح تو را دریافت کنم و مطابق اراده‌ات شکل بگیرم. به من بیاموز که در اطاعت از احکام تو زندگی کنم، زیرا می‌دانم که با راه رفتن در راستی، تحقق وعده‌هایت را تجربه خواهم کرد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم، زیرا وعده‌هایت استوار و راستین است و هیچ‌کس که به تو اعتماد کند، شرمنده نخواهد شد. سپاسگزارم که به من اجازه دادی کلامت را تصاحب کنم و مطابق اصول تو زندگی نمایم، چرا که این امر درهای برکات بی‌شماری را در این زندگی و بالاتر از همه، به حیات جاودان در مسیح می‌گشاید. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت قدرتمند تو جایگاهی ویژه در قلب من دارد. احکام تو همچون باغ‌های پرگل‌اند که وجودم را معطر و زیبا می‌سازند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«جانم را از زندان بیرون آور، تا نام تو را ستایش کنم» (مزامیر ۱۴۲:۷).

من نیز زندان‌های جان را می‌شناسم و فقط خداوند است که می‌تواند مرا از آن‌ها آزاد کند. زندان گناه وجود دارد، جایی تاریک و خفه‌کننده که نور به آن راه نمی‌یابد و هوای صبحگاهی دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد. این چاهی است که اشکال وحشتناک در آن پرسه می‌زنند، گویی گناهانم جان گرفته‌اند و به صورت‌هایی ترسناک و نفرت‌انگیز مرا عذاب می‌دهند. هیچ‌کس جز خداوند نمی‌تواند مرا از این زندان بیرون آورد، زیرا فقط او کلیدی دارد که زنجیرهای گناه را می‌شکند و آزادی حقیقی را به ارمغان می‌آورد.

همچنین زندان اندوه وجود دارد، جایی که غم‌هایم مرا مانند دیوارهایی سرد و خفه‌کننده احاطه کرده‌اند، بدون پنجره‌ای برای ورود نور و بدون دری برای فرار. اندوه به سلولی انفرادی تبدیل می‌شود و هر اشک، آجری دیگر برای تقویت دیوارهای اطرافم است. اما خداوند، در رحمت خود، ما را برای همیشه در بند نمی‌گذارد. او رهاننده کسانی است که با دل خود به سوی او بازمی‌گردند، توبه می‌کنند و می‌کوشند مطابق شریعت مقدس و کامل او زندگی کنند.

زندان‌هایی که در زندگی با آن‌ها روبرو می‌شویم، چه گناه باشد، چه اندوه یا هر نوع دیگری، ریشه‌ای مشترک دارند: سرپیچی از اطاعت خداوند. اما خبر خوش این است که اطاعت، کلید آزادی است. وقتی با صداقت تصمیم می‌گیریم به سوی خدا بازگردیم، توبه کنیم و از فرمان‌های او پیروی نماییم، همه چیز تغییر می‌کند. خداوند، در محبت عظیم خود، فرشتگانش را می‌فرستد تا زنجیرهایی که ما را اسیر کرده‌اند بشکنند و درهایی را بگشایند که ما را به آزادی حقیقی می‌رساند. او ما را به سوی عیسی هدایت می‌کند که راه نجات، آزادی کامل و زندگی جاودان است. در اطاعت، نه تنها آزادی، بلکه آرامش و حضور بازسازنده خدا را نیز می‌یابیم. – اقتباس از جِی. جُوِت. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که فقط تو می‌توانی مرا از زندان‌های جانم که مرا احاطه کرده‌اند آزاد کنی. اعتراف می‌کنم که زندان گناه مکانی تاریک و سرکوب‌کننده است، جایی که گناهانم جان می‌گیرند تا مرا عذاب دهند، و تنها تو با کلید قدرتمندت می‌توانی این زنجیرها را بشکنی و نور را به تاریکی بیاوری.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من کمک کنی تا از این زندان‌ها بیرون بیایم و به من نیرو بدهی تا توبه کنم و در اطاعت از شریعت مقدس تو گام بردارم. به من بیاموز که به حکمت تو اعتماد کنم و در حضور تو پناه بگیرم. به من شهامت بده تا دردها، اشتباهات و تمام بارهایی را که حمل می‌کنم به تو بسپارم، زیرا می‌دانم تنها تو می‌توانی زنجیرها را بشکنی و درهای آزادی را بگشایی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا در محبت عظیمت مرا برای همیشه در بند نمی‌گذاری. سپاسگزارم که رهاننده جان‌هایی هستی که توبه می‌کنند و در اطاعت به سوی تو بازمی‌گردند. تو را می‌ستایم زیرا در حضور تو آرامش، آزادی و بازسازی می‌یابم. پسر عزیزت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو پلی مطمئن است که مرا از آب‌های خطرناک عبور می‌دهد. هر یک از فرمان‌هایت از دیگری زیباتر است. من در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«و سرور یوسف او را گرفت و به زندان انداخت، جایی که زندانیان پادشاه زندانی بودند؛ و او در آنجا در زندان ماند» (پیدایش ۳۹:۲۰).

سخت‌ترین جنبه رنج، اغلب زمان آن است. دردی کوتاه و شدید را می‌توان آسان‌تر تحمل کرد، اما زمانی که اندوه برای مدت طولانی، روز به روز، نیروی ما و امیدمان را می‌فرساید، قلب در برابر ناامیدی آسیب‌پذیر می‌شود. بدون کمک خدا، به‌راحتی می‌توان تسلیم شد. داستان یوسف در مصر به ما نشان می‌دهد که آزمایش‌های طولانی هدفی دارند. خداوند، همچون پالاینده‌ای ماهر، اجازه می‌دهد از آتش رنج عبور کنیم تا شخصیت ما را شکل دهد و ما را برای چیزی بزرگ‌تر آماده سازد. همان‌طور که در ملاکی ۳:۳ آمده است: «او همچون پالاینده و پاک‌کننده نقره خواهد نشست.» و مانند یک صنعتگر دقیق، خداوند دقیقاً می‌داند چه زمانی کار تمام است و در لحظه مناسب آتش را خاموش می‌کند.

کلید مقابله و حتی کاهش مدت رنج، تسلیم کامل به اراده خداوند است. هنگامی که تصمیم می‌گیریم از فرامین او اطاعت کنیم، قلب خود را به روی هدف او می‌گشاییم و اجازه می‌دهیم با حکمتش ما را هدایت کند. این تسلیم نه تنها شخصیت ما را شکل می‌دهد، بلکه ما را به پدر نزدیک‌تر می‌کند؛ او ما را همچون فرزندان وفادار در آغوش می‌گیرد. او ما را به فراوانی برکت می‌دهد و به سوی عیسی هدایت می‌کند، جایی که آرامش، نیرو و هدایت برای زندگی‌مان می‌یابیم.

وقتی به این سطح از رابطه با خدا و عیسی می‌رسیم، می‌توانیم مطمئن باشیم که بسیاری از رنج‌هایی که امروز به دلیل مقاومت یا نافرمانی خود تجربه می‌کنیم، قابل اجتناب خواهند بود. پدر، خدایی رحیم است و زمانی که می‌بیند قلب‌های ما کاملاً به او سپرده شده‌اند، از نجات فرزندانش خوشنود می‌شود. در اطاعت، نه تنها تسکینی برای دردهای روح می‌یابیم، بلکه شادی زندگی در مرکز اراده خدا را نیز تجربه می‌کنیم؛ دانستن اینکه برای جلال او و خیر ابدی خودمان پالایش می‌شویم. – اقتباس از لتی بی. کوومن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که سخت‌ترین جنبه رنج اغلب زمان آن است. اعتراف می‌کنم که بدون کمک تو، در برابر آزمایش‌هایی که پایان‌ناپذیر به نظر می‌رسند، به‌راحتی می‌توانم تسلیم ناامیدی شوم. اما همچنین می‌دانم که تو پالاینده‌ای ماهر هستی که شخصیت مرا شکل می‌دهی و اجازه می‌دهی برای هدفی بزرگ‌تر از این سختی‌ها عبور کنم. همان‌طور که یوسف در مصر، می‌خواهم بیاموزم که اعتماد کنم تو در زمان مناسب آتش را خاموش می‌کنی، زمانی که کار تو در من به پایان رسیده باشد.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که کمکم کنی تا کاملاً به اراده‌ات تسلیم شوم، حتی زمانی که شرایط دشوار است. به من بیاموز تا از فرامینت اطاعت کنم و قلبم را به روی هدفت بگشایم و اجازه دهم با حکمتت مرا هدایت کنی. به من نیرو بده تا هر آنچه لازم است تحمل کنم و شخصیت مرا شکل بده تا بتوانم در هماهنگی با تو زندگی کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا در رحمت و مهربانی‌ات، رنج ابدی نیست، بلکه ابزاری است برای تبدیل من و نزدیک‌تر شدنم به تو. سپاسگزارم که در اطاعت، تسکین دردهای جان و شادی بودن در مرکز اراده‌ات را می‌یابم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو جان مرا در زمان آزمایش تقویت می‌کند. جانم به خاطر فرامینت از شادی می‌سراید. من در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«بر اساس ایمانتان، برای شما انجام شود» (متی ۹:۲۹).

«دعا کردن تا پایان» به معنای پایداری در دعا تا رسیدن به ایمان کامل است؛ پیش رفتن با اعتماد در حالی که هنوز دعا می‌کنیم، تا زمانی که دل کاملاً مطمئن شود که نزد خدا شنیده شده است. این دعا کردن با چنان شدت و اطمینانی است که حتی پیش از دیدن نتیجه، آگاه می‌شویم آنچه خواسته‌ایم عطا خواهد شد. این انتظار راسخ بر اساس شرایط ناپایدار و نامطمئن نیست، بلکه بر کلام تغییرناپذیر خداست که در همه زمان‌ها وفادار و راستین باقی می‌ماند.

کلام خدا پر از وعده‌هایی است که برای فرزندان مطیع در نظر گرفته شده و هرگز در تحقق آن‌ها کوتاهی نمی‌کند. زمانی که خود را با اراده او هماهنگ می‌کنیم و فرمان‌هایش را اطاعت می‌نماییم، دعاهای ما بُعدی ویژه می‌یابند، زیرا با دلی پاک و تسلیم‌شده به خالق ادا می‌شوند. یوحنا این را به روشنی یادآور می‌شود که: «و هر چه بخواهیم، از او می‌گیریم، زیرا که فرمان‌های او را نگاه می‌داریم و آنچه پسندیده اوست به جا می‌آوریم» (اول یوحنا ۳:۲۲). این وعده، انگیزه‌ای نیرومند است تا زندگی اطاعت و مشارکت با خدا را بجوییم.

کلید دریافت پاسخ دعاهای ما در اطاعت است. کسی که با تمام دل می‌کوشد خدا را خشنود سازد و فرمان‌های او را نگاه می‌دارد، از امتیاز اجابت درخواست‌هایش برخوردار می‌شود. این یقین به ما نیرو می‌بخشد تا در دعا پایداری کنیم و اطمینان داشته باشیم که خداوند در وفاداری خود، هر آنچه وعده داده است به انجام خواهد رساند. وقتی با ایمان و اطاعت دعا می‌کنیم، شریک برکاتی می‌شویم که برای کسانی که برای جلال خدا زندگی می‌کنند، محفوظ است و مطمئنیم که وعده‌های او به اندازه خود او استوار است. – اقتباس از سِر آر. اندرسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که پایداری در دعا تا رسیدن به ایمان کامل، سفری از اعتماد و تسلیم به حضور توست. اعتراف می‌کنم که دعا کردن با شدت و اطمینان، تا زمانی که دلم مطمئن شود که شنیده شده‌ام، عملی از ایمان است که بر کلام تو استوار است؛ کلامی که هرگز شکست نمی‌خورد. به شرایط ناپایدار اعتماد نمی‌کنم، بلکه به حقیقت تغییرناپذیر تو که در همه زمان‌ها وفادار می‌مانی، تکیه دارم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من بیاموزی با دلی پاک و تسلیم‌شده به اراده‌ات دعا کنم و خود را با فرمان‌هایت هماهنگ سازم. به من نیرو بده تا در اطاعت زندگی کنم، زیرا می‌دانم در این راه است که دعاهایم نزد تو قدرت می‌یابد. بگذار زندگی من بازتاب آنچه یوحنا نوشت باشد: کسانی که فرمان‌های تو را نگاه می‌دارند، آنچه می‌خواهند از تو دریافت می‌کنند.