«و سرور یوسف او را گرفت و به زندان انداخت، جایی که زندانیان پادشاه زندانی بودند؛ و او در آنجا در زندان ماند» (پیدایش ۳۹:۲۰).

سخت‌ترین جنبه رنج، اغلب زمان آن است. دردی کوتاه و شدید را می‌توان آسان‌تر تحمل کرد، اما زمانی که اندوه برای مدت طولانی، روز به روز، نیروی ما و امیدمان را می‌فرساید، قلب در برابر ناامیدی آسیب‌پذیر می‌شود. بدون کمک خدا، به‌راحتی می‌توان تسلیم شد. داستان یوسف در مصر به ما نشان می‌دهد که آزمایش‌های طولانی هدفی دارند. خداوند، همچون پالاینده‌ای ماهر، اجازه می‌دهد از آتش رنج عبور کنیم تا شخصیت ما را شکل دهد و ما را برای چیزی بزرگ‌تر آماده سازد. همان‌طور که در ملاکی ۳:۳ آمده است: «او همچون پالاینده و پاک‌کننده نقره خواهد نشست.» و مانند یک صنعتگر دقیق، خداوند دقیقاً می‌داند چه زمانی کار تمام است و در لحظه مناسب آتش را خاموش می‌کند.

کلید مقابله و حتی کاهش مدت رنج، تسلیم کامل به اراده خداوند است. هنگامی که تصمیم می‌گیریم از فرامین او اطاعت کنیم، قلب خود را به روی هدف او می‌گشاییم و اجازه می‌دهیم با حکمتش ما را هدایت کند. این تسلیم نه تنها شخصیت ما را شکل می‌دهد، بلکه ما را به پدر نزدیک‌تر می‌کند؛ او ما را همچون فرزندان وفادار در آغوش می‌گیرد. او ما را به فراوانی برکت می‌دهد و به سوی عیسی هدایت می‌کند، جایی که آرامش، نیرو و هدایت برای زندگی‌مان می‌یابیم.

وقتی به این سطح از رابطه با خدا و عیسی می‌رسیم، می‌توانیم مطمئن باشیم که بسیاری از رنج‌هایی که امروز به دلیل مقاومت یا نافرمانی خود تجربه می‌کنیم، قابل اجتناب خواهند بود. پدر، خدایی رحیم است و زمانی که می‌بیند قلب‌های ما کاملاً به او سپرده شده‌اند، از نجات فرزندانش خوشنود می‌شود. در اطاعت، نه تنها تسکینی برای دردهای روح می‌یابیم، بلکه شادی زندگی در مرکز اراده خدا را نیز تجربه می‌کنیم؛ دانستن اینکه برای جلال او و خیر ابدی خودمان پالایش می‌شویم. – اقتباس از لتی بی. کوومن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که سخت‌ترین جنبه رنج اغلب زمان آن است. اعتراف می‌کنم که بدون کمک تو، در برابر آزمایش‌هایی که پایان‌ناپذیر به نظر می‌رسند، به‌راحتی می‌توانم تسلیم ناامیدی شوم. اما همچنین می‌دانم که تو پالاینده‌ای ماهر هستی که شخصیت مرا شکل می‌دهی و اجازه می‌دهی برای هدفی بزرگ‌تر از این سختی‌ها عبور کنم. همان‌طور که یوسف در مصر، می‌خواهم بیاموزم که اعتماد کنم تو در زمان مناسب آتش را خاموش می‌کنی، زمانی که کار تو در من به پایان رسیده باشد.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که کمکم کنی تا کاملاً به اراده‌ات تسلیم شوم، حتی زمانی که شرایط دشوار است. به من بیاموز تا از فرامینت اطاعت کنم و قلبم را به روی هدفت بگشایم و اجازه دهم با حکمتت مرا هدایت کنی. به من نیرو بده تا هر آنچه لازم است تحمل کنم و شخصیت مرا شکل بده تا بتوانم در هماهنگی با تو زندگی کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا در رحمت و مهربانی‌ات، رنج ابدی نیست، بلکه ابزاری است برای تبدیل من و نزدیک‌تر شدنم به تو. سپاسگزارم که در اطاعت، تسکین دردهای جان و شادی بودن در مرکز اراده‌ات را می‌یابم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو جان مرا در زمان آزمایش تقویت می‌کند. جانم به خاطر فرامینت از شادی می‌سراید. من در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«بر اساس ایمانتان، برای شما انجام شود» (متی ۹:۲۹).

«دعا کردن تا پایان» به معنای پایداری در دعا تا رسیدن به ایمان کامل است؛ پیش رفتن با اعتماد در حالی که هنوز دعا می‌کنیم، تا زمانی که دل کاملاً مطمئن شود که نزد خدا شنیده شده است. این دعا کردن با چنان شدت و اطمینانی است که حتی پیش از دیدن نتیجه، آگاه می‌شویم آنچه خواسته‌ایم عطا خواهد شد. این انتظار راسخ بر اساس شرایط ناپایدار و نامطمئن نیست، بلکه بر کلام تغییرناپذیر خداست که در همه زمان‌ها وفادار و راستین باقی می‌ماند.

کلام خدا پر از وعده‌هایی است که برای فرزندان مطیع در نظر گرفته شده و هرگز در تحقق آن‌ها کوتاهی نمی‌کند. زمانی که خود را با اراده او هماهنگ می‌کنیم و فرمان‌هایش را اطاعت می‌نماییم، دعاهای ما بُعدی ویژه می‌یابند، زیرا با دلی پاک و تسلیم‌شده به خالق ادا می‌شوند. یوحنا این را به روشنی یادآور می‌شود که: «و هر چه بخواهیم، از او می‌گیریم، زیرا که فرمان‌های او را نگاه می‌داریم و آنچه پسندیده اوست به جا می‌آوریم» (اول یوحنا ۳:۲۲). این وعده، انگیزه‌ای نیرومند است تا زندگی اطاعت و مشارکت با خدا را بجوییم.

کلید دریافت پاسخ دعاهای ما در اطاعت است. کسی که با تمام دل می‌کوشد خدا را خشنود سازد و فرمان‌های او را نگاه می‌دارد، از امتیاز اجابت درخواست‌هایش برخوردار می‌شود. این یقین به ما نیرو می‌بخشد تا در دعا پایداری کنیم و اطمینان داشته باشیم که خداوند در وفاداری خود، هر آنچه وعده داده است به انجام خواهد رساند. وقتی با ایمان و اطاعت دعا می‌کنیم، شریک برکاتی می‌شویم که برای کسانی که برای جلال خدا زندگی می‌کنند، محفوظ است و مطمئنیم که وعده‌های او به اندازه خود او استوار است. – اقتباس از سِر آر. اندرسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که پایداری در دعا تا رسیدن به ایمان کامل، سفری از اعتماد و تسلیم به حضور توست. اعتراف می‌کنم که دعا کردن با شدت و اطمینان، تا زمانی که دلم مطمئن شود که شنیده شده‌ام، عملی از ایمان است که بر کلام تو استوار است؛ کلامی که هرگز شکست نمی‌خورد. به شرایط ناپایدار اعتماد نمی‌کنم، بلکه به حقیقت تغییرناپذیر تو که در همه زمان‌ها وفادار می‌مانی، تکیه دارم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من بیاموزی با دلی پاک و تسلیم‌شده به اراده‌ات دعا کنم و خود را با فرمان‌هایت هماهنگ سازم. به من نیرو بده تا در اطاعت زندگی کنم، زیرا می‌دانم در این راه است که دعاهایم نزد تو قدرت می‌یابد. بگذار زندگی من بازتاب آنچه یوحنا نوشت باشد: کسانی که فرمان‌های تو را نگاه می‌دارند، آنچه می‌خواهند از تو دریافت می‌کنند.

«نترس، زیرا من با تو هستم» (اشعیا ۴۱:۱۰).

شیطان همواره تلاش می‌کند ایمان ما را با استفاده از ترس به عنوان سلاحی تضعیف کند. او استاد بهره‌برداری از قدرت فلج‌کننده ترس است، که مستقیماً در برابر ایمان قرار دارد. ایمان پلی است که ما را به یاری آسمانی متصل می‌کند، در حالی که ترس همچون مانعی عمل می‌کند که ما را از اعتماد به خدا و در نتیجه از برکاتی که او برای ما دارد، دور می‌سازد. ایوب این خطر را درک کرد و با اندوه اعلام نمود: «آنچه می‌ترسیدم بر من آمد» (ایوب ۳:۲۵). ترس تنها یک احساس نیست؛ بلکه ابزاری است که دشمن برای کاشتن شک و دور ساختن ما از راه اطاعت به کار می‌برد.

ترس از شیطان سرچشمه می‌گیرد، که پدر دروغ است و هر آنچه به ما ارائه می‌دهد بر پایه فریب استوار است. تهدیدها و ترس‌های او هیچ بنیاد واقعی ندارند، زیرا او بر کسانی که در وفاداری به خدا زندگی می‌کنند، قدرتی ندارد. دروغ‌های او، هرچند اغلب ترسناک، باید ما را بیشتر تشویق کند تا بر حقیقت خدا استوار بمانیم. از زمان عدن، هدف نهایی شیطان تنها ترساندن ما نیست، بلکه کشاندن ما به نافرمانی و دور ساختن ما از نقشه کامل خداست. او می‌داند که ترس می‌تواند دریچه‌ای برای شک باشد و شک ما را به نادیده گرفتن احکام خداوند سوق می‌دهد.

اما ترس زمانی به طور قطعی شکست می‌خورد که ما تصمیم به اطاعت از خدا می‌گیریم. در اطاعت، حضور همیشگی خداوند را می‌یابیم و همین حضور است که به ما شجاعت و نیرو می‌بخشد. هنگامی که در اطاعت گام برمی‌داریم، با حفاظت الهی احاطه می‌شویم و جایی که حفاظت است، ترس قدرت خود را از دست می‌دهد. اطاعت از احکام خدا ما را در ارتباط مستقیم با او قرار می‌دهد و این ارتباط پادزهری برای ترس است. در حضور خدا نه تنها شجاعت می‌یابیم، بلکه اطمینان داریم که او در همه شرایط با ماست و پیروزی بر هر تهدید یا فریب دشمن را تضمین می‌کند. – اقتباس از ای. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که دشمن می‌کوشد ما را با استفاده از ترس به عنوان سلاحی برای دور ساختن ما از حقیقت و حضورت تضعیف کند. اعتراف می‌کنم که ترس، که از پدر دروغ می‌آید، راهبردی برای کشاندن ما به شک و در نتیجه نافرمانی است.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که مرا تقویت کنی تا هرگز تسلیم دروغ‌های دشمن نشوم، بلکه بر حقیقت تو که جاودان و تغییرناپذیر است استوار بمانم. به من شجاعت عطا کن تا در اطاعت گام بردارم، حتی در برابر تهدیدها یا عدم قطعیت‌ها، زیرا می‌دانم که در تو حفاظت و نیروی من است. کمکم کن تا دروغ‌های ترس را تشخیص داده و فوراً آن‌ها را رد کنم، وفادار به نقشه کامل تو باقی بمانم و اطمینان داشته باشم که تو همیشه با من هستی و مرا در پیروزی هدایت می‌کنی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا در حضور تو جایی برای ترس نیست، بلکه فقط اعتماد و آرامش است. برای وفاداری‌ات، حفاظت همیشگی‌ات و اینکه شجاعت لازم برای مواجهه با هر موقعیتی را به من عطا می‌کنی، سپاسگزارم. می‌دانم که در همراهی با تو ایمن هستم و اطاعت از احکام تو راهی به سوی زندگی در مشارکت و نیروست. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو مایه امنیت همیشگی من است. احکام تو همچون ضیافت پادشاهان برای جان من است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«زیرا ما به چیزهایی که دیده می‌شوند توجه نمی‌کنیم، بلکه به آنهایی که دیده نمی‌شوند» (۲ قرنتیان ۴:۱۸).

راه‌های بی‌شماری برای نگاه کردن به جهان وجود دارد، اما فقط یک راه درست است: همان‌گونه که خدا آن را می‌بیند. انسان لذت‌جو، انسان پول‌دوست و انسان اهل عقل هر یک دیدگاه خاص خود را دارند، همان‌طور که ثروتمندان، فقرا، حاکمان و فرمانبرداران نیز چنین‌اند. هر کس زندگی را بر اساس تجربیات و خواسته‌های خود تفسیر می‌کند، اما همه این دیدگاه‌ها ناقص و محدود هستند. تنها راه حقیقی دیدن جهان، دیدن آن از منظر خداوند است، زیرا فقط او واقعیت را در کمالش می‌شناسد.

تلاش برای دیدن جهان همان‌گونه که خدا می‌بیند ممکن است چالشی به نظر برسد، اما او ما را بدون راهنما نگذاشته است. خداوند احکام خود را به ما داده تا بدانیم چگونه به طور کامل و درست زندگی کنیم. اطاعت از شریعت او کامل‌ترین راه زندگی است. وقتی افکار و اعمال خود را با اراده خدا هماهنگ می‌کنیم، زندگی را آن‌گونه که طراحی شده تجربه می‌کنیم؛ سرشار از هدف، معنا و آرامش. و در این مسیر، مراقبت ویژه خدا را دریافت می‌کنیم که ما را با برکات، حفاظت و حضور دائمی عیسی در زندگی‌مان احاطه می‌کند.

علاوه بر این، اطاعت از شریعت خدا نه تنها زندگی کنونی ما را دگرگون می‌کند، بلکه سرنوشت ابدی ما را نیز شکل می‌دهد. پیروی از احکام ما را برای پاداش نهایی آماده می‌کند: زندگی جاودان در کنار خالق. خداوند در نیکویی خود ما را دعوت می‌کند تا به روش او زندگی کنیم. وقتی با چشمان خدا به جهان نگاه می‌کنیم، راهنمایی، آرامش و اطمینان می‌یابیم که آینده‌مان در دستان او امن است. – اقتباس از ج. ه. نیومن. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اعتراف می‌کنم که دید من نسبت به جهان محدود است و اغلب تحت تأثیر خواسته‌ها و تجربیات شخصی‌ام قرار می‌گیرد. از تو می‌خواهم که کمکم کنی جهان را همان‌گونه که تو می‌بینی، با وضوح، هدف و حقیقت ببینم. می‌دانم که تنها تو واقعیت را در کمالش می‌شناسی و آرزو دارم ذهن و قلبم را با دید الهی تو هماهنگ کنم و به حکمت کامل تو اعتماد داشته باشم.

ای پدر من، سپاسگزارم که مرا بدون راهنما نگذاشتی. تو احکام خود را به من دادی تا راهنمای زندگی کامل و معنادارم باشند. کمکم کن تا در اطاعت از شریعت تو زندگی کنم و بفهمم که این کامل‌ترین راه زیستن است. بگذار افکار و اعمالم بازتاب اراده تو باشد تا بتوانم آرامش، هدف و برکاتی را که از همراهی با تو می‌آید تجربه کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌ستایم زیرا نیکویی تو بی‌پایان است. سپاسگزارم که مرا فراخواندی تا به روش تو زندگی کنم و حال و آینده‌ام را مطابق اراده‌ات شکل دهی. بگذار وقتی با چشمان تو به جهان می‌نگرم، راهنمایی، آرامش و اطمینان یابم که سرنوشتم در دستان تو امن است. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو قطب‌نمای قابل اعتماد من به سوی حیات جاودان است. احکام تو گنجینه‌های ارزشمندی هستند که با دقت نگاه می‌دارم. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«ببینید چگونه یک آتش کوچک جنگلی بزرگ را شعله‌ور می‌کند» (یعقوب ۳:۵).

وقتی سنگی را در دریاچه‌ای می‌اندازیم، موج‌هایی ایجاد می‌کند که در دایره‌هایی بزرگ‌تر و بزرگ‌تر گسترش می‌یابند و هر کدام منشأ دیگری می‌شوند. گناه در زندگی ما نیز همین‌گونه است. آنچه در ابتدا کوچک و بی‌ضرر به نظر می‌رسد، اغلب نقطه شروع چیزی بسیار بزرگ‌تر و ویرانگرتر می‌شود. اما قلبی که خود را به خدا می‌سپارد، می‌کوشد هم از گناهان کوچک و هم از گناهان بزرگ محافظت کند، زیرا می‌داند که گناهان بزرگ معمولاً از لغزش‌های کوچک آغاز می‌شوند.

گناهان کوچک، مانند دانه‌های شن، ممکن است به‌تنهایی بی‌اهمیت به نظر برسند، اما وقتی جمع می‌شوند، می‌توانند ما را به نابودی بکشانند. به همین ترتیب، قطرات باران ضعیف به نظر می‌رسند، اما با هم می‌توانند رودخانه‌ها را طغیان دهند و ویرانی به بار آورند. گناه، چه بزرگ و چه کوچک، همواره نقض شریعت خداست و تنها راه رهایی از آن، تصمیمی قاطع و مصمم برای اطاعت از شریعت خدا با تمام توان است.

خبر خوش این است که وقتی خدا در جان ما اشتیاقی صادقانه و حقیقی برای زندگی در اطاعت می‌بیند، ما را تقویت می‌کند. با نیرویی که از خدا می‌آید، سرانجام می‌توانیم از بند گناه آزاد شویم. مهم نیست چقدر دشوار به نظر برسد، با خدا در کنارمان، یقین داریم که می‌توانیم بر گناه غلبه کنیم و در راستی گام برداریم. اطاعت از شریعت خدا کلید این پیروزی است و با یاری الهی می‌توانیم استوار، آزاد و در صلح با خدای پدر و عیسی بمانیم. – اقتباس از هنری مولر. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اعتراف می‌کنم که گناه، حتی در لطیف‌ترین شکل خود، می‌تواند رشد کند و در زندگی‌ام ویرانی به بار آورد، همان‌گونه که سنگ کوچکی می‌تواند موج‌هایی در دریاچه ایجاد کند. از تو می‌خواهم که به من کمک کنی تا قلبم را مراقبت کنم و حتی کوچک‌ترین لغزش‌ها را نیز جدی بگیرم، زیرا می‌دانم هر گناهی نقض شریعت مقدس توست و مرا از تو دور می‌کند.

ای پدر من، به من نیرو و اراده بده تا با تمام وجودم از شریعت تو اطاعت کنم. نمی‌خواهم تأثیر گناه را در زندگی‌ام دست‌کم بگیرم، بلکه می‌خواهم در راستی زندگی کنم، زیرا می‌دانم تنها در حضور تو آرامش و آزادی حقیقی را می‌یابم. کمکم کن گناه را با جدیتی که شایسته آن است بنگرم و در اطاعتی وفادارانه گام بردارم، با اطمینان از اینکه تو در همه نبردهای روحانی‌ام مرا حمایت می‌کنی.

ای خدای قدوس، تو را می‌ستایم زیرا ما را در مبارزه با گناه تنها نمی‌گذاری. سپاسگزارم که وقتی اشتیاقی صادقانه برای اطاعت از تو نشان می‌دهیم، ما را تقویت می‌کنی. اطمینان دارم که با کمک تو می‌توانم بر هر وسوسه‌ای غلبه کنم و به گونه‌ای زندگی کنم که تو را خشنود سازد. بگذار زندگی من شهادتی باشد بر قدرت دگرگون‌کننده مهربانی تو و شادی زندگی در اطاعت از تو. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودانی من است. شریعت قدرتمند تو خورشید و ماه کامل من است که هرگز نمی‌گذارد در تاریکی گام بردارم. فرامین تو قطب‌نمایی است که زندگی‌ام را هدایت می‌کند و همواره مرا در مسیر راستی راهنمایی می‌کند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«از در تنگ داخل شوید، زیرا در وسیع است و راه فراخ است که به هلاکت می‌انجامد و بسیاری هستند که از آن داخل می‌شوند» (متی ۷:۱۳).

زندگی انسان با پویایی و تغییرات مداومش مشخص می‌شود. ما ساکنان دائمی این جهان نیستیم؛ بلکه مسافرانی هستیم که همواره در حرکتیم، عصا به دست و غبار بر کفش‌هایمان نشسته است. همه ما در سفری هستیم، رو به جلو می‌رویم، همراه با جمعیتی بزرگ که همان مسیر را می‌پیمایند، در حالی که دیگران از دور قدم‌هایمان را زیر نظر دارند. در این سفر، هیچ آسایش دائمی وجود ندارد، نه در روز و نه در شب.

این سفر جدی است و نیازمند تأمل، زیرا هر یک از ما به سوی یکی از دو مقصد حرکت می‌کنیم: نجات یا هلاکت. این روند در جان ما، به طور پیوسته، در حالی که زندگی می‌کنیم و انتخاب می‌کنیم که به چه کسی خدمت کنیم، رخ می‌دهد. خداوند، در نیکویی خود، راه حیات جاودان را از ما پنهان نکرده است. او به وضوح بیان کرده که فقط دو چیز لازم است: ایمان داشتن به اینکه عیسی بره خداست که گناهان جهان را برمی‌دارد و اطاعت وفادارانه از شریعت او. این دو شرط ساده و مستقیم، ما را در مسیر درست قرار می‌دهد و به مقصد نهایی که خداوند آماده کرده، هدایت می‌کند.

با این حال، میلیون‌ها نفر تصمیم می‌گیرند این شرایط روشن را نادیده بگیرند. بسیاری فرمان‌های خدا را رد می‌کنند و در نافرمانی زندگی می‌کنند، در حالی که دیگران انکار می‌کنند که عیسی فرستاده خداست، یگانه کسی که می‌تواند انسان را با خالق آشتی دهد. این انتخاب، چه آگاهانه و چه ناخودآگاه، آنان را از حیات جاودان دور می‌سازد و به راه هلاکت می‌کشاند. با این حال، خداوند به همه فرصت تغییر جهت، ایمان و اطاعت را می‌دهد تا بتوانند حیات حقیقی و هدف جاودانی را که برای پیروانش در نظر گرفته، بیابند. -اقتباس از جیمز هستینگز. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اعتراف می‌کنم که من مسافری در این جهانم، همواره در حرکت، و هر قدمم سرنوشت جاودانه‌ام را شکل می‌دهد. از تو می‌خواهم قدم‌هایم را در مسیر درست هدایت کنی تا سفرم مرا به تو نزدیک‌تر سازد، مرا به صورت تو درآورد و از دام‌های فساد و ضعف دور کند.

ای پدر من، کمکم کن تا دو شرطی را که پیش روی ما نهادی به یاد داشته باشم: ایمان به اینکه عیسی بره خداست و اطاعت وفادارانه از شریعت تو. بگذار ایمانم به عیسی استوار و اطاعتم از فرمان‌هایت همیشگی باشد تا بتوانم با اطمینان به سوی مقصدی که برای فرزندانت آماده کرده‌ای، گام بردارم.

ای خدای قدوس، تو را می‌ستایم که به همه فرصت تغییر مسیر، ترک راه هلاکت و پیروی از راه حیات جاودان را عطا می‌کنی. سپاسگزارم که اراده‌ات را این‌گونه روشن آشکار ساخته‌ای و در رحمتت ما را به ایمان و اطاعت می‌خوانی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودانه من است. شریعت پرقدرت تو همواره بر دل من نوشته شده است. فرمان‌هایت همچون ستارگانی هستند که شب‌های تار زندگی‌ام را روشن می‌کنند و امید و هدایت می‌بخشند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«عادل به ایمان زیست خواهد کرد» (عبرانیان ۱۰:۳۸).

ظاهر و احساسات، اگرچه بخشی از تجربه مسیحی هستند، اما نمی‌توانند جایگزین ایمان و اطاعت شوند. احساسات خوشایند و لحظات رضایت عمیق روحانی هدایایی هستند که مسیر ما با خدا را غنی می‌سازند، اما نباید اساس رابطه ما با او باشند. هنگامی که در اطاعت از فرمان‌های او زندگی می‌کنیم، می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که او با ماست، حتی در زمان‌هایی که احساسات ما این واقعیت را منعکس نمی‌کنند.

بسیاری با مشکلات روبرو می‌شوند زیرا تلاش می‌کنند مسیر مسیحی خود را بر احساسات بنا کنند، نه بر ایمان و اطاعت. این رویکرد خطرناک است، زیرا احساسات ناپایدارند و می‌توانند ما را فریب دهند. حضور خدا در زندگی ما وابسته به احساسات ما نیست، بلکه به وفاداری او و پاسخ ما در اطاعت از او بستگی دارد. باید درک کنیم که واقعیت حضور خدا همواره ثابت است، حتی زمانی که احساس این واقعیت را تجربه نمی‌کنیم.

بدون اطاعت، ایمان ثمری نمی‌آورد و نه برکات و حمایت الهی را جذب می‌کند. فردی ممکن است با یک موعظه احساساتی شود یا با یک موسیقی تحت تأثیر قرار گیرد، اما اگر مایل به اطاعت از فرمان‌های خدا نباشد، این احساس سطحی و گذرا خواهد بود. ارتباط واقعی با خدا از یک زندگی تسلیم‌شده به اراده او سرچشمه می‌گیرد که بر ایمان حقیقی و اطاعت از کلمات آشکارشده او توسط عیسی و پیامبران بنا شده است. در همین تسلیم است که ما به آرامش، حمایت و برکاتی دست می‌یابیم که تنها او می‌تواند عطا کند. – اقتباس از لتی بی. کوومن. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو سپاسگزارم که به من آموختی رابطه من با تو نباید بر احساسات استوار باشد، بلکه بر ایمان و اطاعت از کلام تو بنا شود. اگرچه لحظات شادی و رضایت روحانی هدایایی هستند که مسیرم را غنی می‌سازند، اما کمکم کن به یاد داشته باشم که امنیت واقعی در دانستن این است که تو با من هستی، حتی زمانی که احساساتم این واقعیت را نشان نمی‌دهند.

ای پدر من، از تو حکمت می‌طلبم تا زندگی مسیحی‌ام را بر تجربیات گذرا بنا نکنم، بلکه بر یقین وعده‌های تو و اطاعت از فرمان‌هایت. به من بیاموز تا مطابق اراده تو زندگی کنم، حتی در لحظات دشواری یا تردید.

ای خدای قدوس، تو را می‌ستایم زیرا تو وفادار و ثابت هستی، فارغ از تغییرات احساسات من. سپاسگزارم که مرا به زندگی تسلیم کامل فرا می‌خوانی، جایی که ایمان و اطاعت ثمرات پایدار به بار می‌آورند. باشد که ارتباط من با تو بر اراده تو و یقین به اینکه با اطاعت از تو به آرامش، حمایت و برکاتی دست می‌یابم که تنها تو می‌توانی عطا کنی، استوار باشد. فرزند محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو هرگز اجازه نمی‌دهد که سردرگم شوم. هر یک از فرمان‌هایت از دیگری زیباتر است. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خوشا به حال فقیران در روح، زیرا ملکوت آسمان از آنِ ایشان است» (متی ۵:‏۳).

عیسی به ما آموخت که از طریق نمونه خود، جستجوی جلال و جاه‌طلبی انسانی را رها کنیم و کاملاً تسلیم اراده پدر شویم. کلمات او، «خداوند، خدای خود را عبادت کن و فقط او را خدمت نما»، یادآوری قدرتمندی است که هدف واقعی زندگی، خدمت و تکریم خدا بالاتر از هر چیز دیگر است. او از طریق انبیا اعلام کرد که قومی فروتن برخواهد گزید که در برابر کلامش بلرزند و شادی را در اطاعت از احکام کامل او بیابند. در این دعوت به فروتنی و اطاعت، عیسی پایه‌های خوشبختی‌ای را بنا نهاد که فراتر از شرایط زمینی است.

کسانی که دارای منش فروتنی و تسلیم هستند، همان‌هایی‌اند که عیسی ایشان را وارث ملکوت آسمانی خود قرار داده است. آنان وضعیت خود را به‌عنوان مخلوقاتی ساده، که از ابتدایی‌ترین عناصر آفرینش شکل گرفته‌اند اما به واسطه خالق، بدنی و ذهنی کامل یافته‌اند، می‌شناسند. این آگاهی آنان را به غرور نمی‌کشاند، بلکه به شناسایی وابستگی کاملشان به خدا سوق می‌دهد. آنان به یاد دارند که هرآنچه دارند – از توانایی احساس، اندیشیدن و عمل کردن – موهبتی الهی است و همین امر آنان را به زندگی در تسلیم به اراده خدا سوق می‌دهد.

خوشبختی حقیقی در جستجوی عظمت یا قدرت انسانی نیست، بلکه در اطاعت از خالق با دلی فروتن است. آنان که درک می‌کنند برای زندگی در هماهنگی با مقاصد الهی آفریده شده‌اند، شادی عمیقی را که از اطاعت می‌آید، کشف می‌کنند. با شناسایی جایگاه خود به‌عنوان خادمان خدا، خوشبختی وعده داده شده توسط عیسی را تجربه می‌کنند: مکانی در ملکوت آسمانی و آرامشی که تنها در تسلیم کامل به خداوند یافت می‌شود. – اقتباس از هیلاریوس پواتیه. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو سپاسگزارم برای نمونه عیسی که به ما نشان داد چگونه جستجوی جلال انسانی را رها کنیم و کاملاً تسلیم اراده تو شویم. کلمات او به ما یادآور می‌شود که هدف واقعی زندگی، خدمت و تکریم تو بالاتر از هر چیز است. کمکم کن با فروتنی زندگی کنم، در برابر کلام تو بلرزم و شادی را در اطاعت از احکام تو بیابم.

ای پدر من، اعتراف می‌کنم که هرآنچه هستم و دارم از توست، ای خالقی که زندگی‌ام را با کمال و محبت شکل داده‌ای. دلی مطیع به من عطا کن، تا از وابستگی کامل خود به تو آگاه باشم. بگذار زندگی‌ام بازتاب شکرگزاری و اطاعت باشد و به یاد داشته باشم که هر توانایی احساس، اندیشه و عمل، هدیه‌ای از توست که باید برای جلال تو به کار رود.

ای خدای قدوس، تو را می‌ستایم زیرا خوشبختی حقیقی در عظمت یا قدرت انسانی نیست، بلکه در تسلیم به مقصود توست. سپاسگزارم که مرا فراخواندی تا در هماهنگی با تو زندگی کنم و شادی و آرامشی را که از اطاعت می‌آید، تجربه نمایم. بگذار در شمار فروتنان و مطیعانی باشم که وارث ملکوت آسمانی تو هستند و تا ابد در حضور پرجلالت زندگی می‌کنند. فرزند محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت پرقدرت تو همواره با من است. احکام تو گنجینه‌هایی گرانبها هستند که با اشتیاق نگاه می‌دارم، زیرا در آن‌ها خوشبختی حقیقی را می‌یابم. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«زیرا هیچ چیز برای خدا غیرممکن نیست» (لوقا ۱:۳۷).

وقتی نعمان در شستن خود در رود اردن تردید کرد، اعتراض او ناشی از ناتوانی در درک این بود که چگونه آن رودخانه ظاهراً معمولی می‌تواند او را شفا دهد. او اردن را با رودخانه‌های دمشق مقایسه کرد و نمی‌توانست منطق فرمان پیامبر را درک کند. به همین صورت، نیکودیموس از عیسی درباره تولد دوباره روحانی سؤال کرد، زیرا ذهنش به آنچه قابل مشاهده و منطقی بود، محدود شده بود. حتی توما، پس از راه رفتن در کنار خداوند، به رستاخیز او شک کرد، زیرا آنچه را که با منطق انسانی سازگار نبود، غیرممکن می‌دانست.

از باغ عدن تا کنون، می‌بینیم که چگونه شک زمانی وارد می‌شود که فهم انسانی می‌خواهد بر اعتماد به خدا غلبه کند. حوا فرمان الهی را زیر سؤال برد تا اینکه چشمانش او را متقاعد کرد که میوه «خوشمزه برای خوردن» است. امروز نیز همین اتفاق می‌افتد، زمانی که بسیاری وعده‌های عیسی را که پدر همه نیازهای کسانی را که در پی عدالت او هستند، برآورده خواهد کرد، زیر سؤال می‌برند. اما حقیقت باقی می‌ماند: وفاداری خدا هرگز شکست نمی‌خورد و وعده‌های او برای کسانی است که کاملاً به اراده او اعتماد و اطاعت می‌کنند.

جستجوی عدالت خدا به معنای تسلیم کردن تمام وجودمان – جسم، ذهن و روح – به فرمان‌های اوست. این یعنی با تمام وجود از هر آنچه خدا از طریق پیامبران و عیسی آشکار کرده، پیروی کنیم. اطاعت بی‌قید و شرط، نشانه اعتماد ما به اوست و همین اعتماد است که به ما اطمینان می‌دهد که او در همه زمینه‌های زندگی از ما مراقبت خواهد کرد. لازم نیست همه جزئیات نحوه عمل خدا را بفهمیم؛ فقط باید ایمان داشته باشیم که او وفادار است تا آنچه را وعده داده، انجام دهد. – اقتباس از ج. ه. نیومن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اعتراف می‌کنم که اغلب ذهنم تلاش می‌کند راه‌های تو را با منطق انسانی درک کند و این باعث تردید من نسبت به وعده‌هایت می‌شود. همان‌طور که نعمان، نیکودیموس و توما با شک و تردید روبرو شدند، من نیز خود را در حال سؤال کردن از چیزهایی می‌بینم که کاملاً درک نمی‌کنم. به من کمک کن تا به تو اعتماد کنم، حتی زمانی که عمل تو را نمی‌بینم یا نمی‌فهمم، و بدانم که وفاداری تو هرگز شکست نمی‌خورد.

ای پدر من، می‌خواهم با تمام وجود – جسم، ذهن و روح – در پی عدالت تو باشم. به من بیاموز که بدون هیچ قید و شرطی از فرمان‌هایت اطاعت کنم و ایمان داشته باشم که با تسلیم شدن به اراده تو، راه زندگی و آرامش را انتخاب می‌کنم. قلبی فروتن و آماده پیروی از هر آنچه از طریق پیامبران و عیسی آشکار کرده‌ای به من عطا کن، با این اطمینان که تو از هر جزئیات زندگی من مراقبت می‌کنی.

ای خدای قدوس، تو را می‌ستایم زیرا وفادار هستی تا هر یک از وعده‌هایت را به انجام برسانی. سپاسگزارم که لازم نیست همه جزئیات عمل تو را بفهمم، بلکه فقط باید ایمان داشته باشم که تو شایسته اعتماد هستی. بگذار زندگی من نشانه‌ای از اطاعت و ایمان باشد، تا کاملاً مراقبت و برکاتی را که برای دوستداران و پیروانت آماده کرده‌ای، تجربه کنم. فرزند محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو چراغی است که خطرات زندگی را به من نشان می‌دهد. اگر می‌توانستم از فرمان‌هایت تغذیه کنم، آن‌ها غذای مورد علاقه من بودند. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«موسی به سوی تاریکی غلیظی که خدا در آن بود نزدیک شد» (خروج ۲۰:۲۱).

خدا همچنان اسرار عمیقی را نگه می‌دارد که از کسانی که تنها به حکمت انسانی تکیه می‌کنند، پنهان است. نباید از چیزهایی که هنوز درک نکرده‌ایم بترسیم. در عوض، باید با فروتنی و شکیبایی به پذیرش اسرار خدا راضی باشیم. در زمان مناسب، او گنجینه‌های پنهان در تاریکی، ثروت‌های پرشکوه راز خود را بر ما آشکار خواهد کرد. آنچه امروز همچون پرده‌ای به نظر می‌رسد، در واقع می‌تواند تجلی حضور الهی باشد. راز چیزی جز سایه چهره خدا نیست، دعوتی برای نزدیک‌تر شدن به او.

وقتی انتخاب می‌کنیم که مانند خنوخ و بسیاری دیگر، دست در دست خدا راه برویم، در اطاعت از شریعت مقدس و جاودان او زندگی می‌کنیم. این اطاعت به ما امنیت و هدایت می‌بخشد، حتی زمانی که از مسیرهایی عبور می‌کنیم که تاریک یا غیرقابل درک به نظر می‌رسند. خدا وفادار است و کسانی را که تسلیم اراده او می‌شوند، هدایت می‌کند و هر قدم را حتی در شرایط دشوار روشن می‌سازد. با خدا راه رفتن یعنی اعتماد داشتن به اینکه او آنچه را که فراتر از دیدگان ماست، می‌داند.

اگر ابری به نظر می‌رسد که بر زندگی‌ات سایه افکنده، نترس. خدا درون آن است. او لحظات تردید را به فرصت‌هایی برای آشکارسازی و یادگیری تبدیل می‌کند. در آن سوی ابر، جلال، نور و تأیید حضور همیشگی او وجود دارد. به خدا اعتماد کن و با ایمان پیش برو، بدان که او هرگز هدایت کسانی را که دوستش دارند و از احکامش اطاعت می‌کنند، رها نمی‌کند. جلال خدا در انتظار کسانی است که در راه او استوار می‌مانند. – اقتباس از لتی بی. کوومن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، تو را شکر می‌کنم که اسراری را نگه می‌داری که فراتر از درک انسانی است و آن‌ها را به عنوان دعوتی برای نزدیک‌تر شدن به خودت به کار می‌بری. حتی زمانی که نمی‌فهمم، می‌خواهم بیاموزم که با فروتنی و شکیبایی آنچه را که هنوز بر من آشکار نشده است، بپذیرم. کمکم کن اعتماد داشته باشم که در زمان مناسب، تو فهم مرا روشن خواهی کرد و گنجینه‌های پنهان در حضورت را نشان خواهی داد.

ای پدر من، به من بیاموز که در اطاعت از شریعت مقدس و جاودان تو با تو راه بروم، همان‌گونه که خنوخ و بسیاری دیگر که کاملاً به تو اعتماد کردند، چنین کردند. حتی زمانی که راه‌ها تاریک یا گیج‌کننده به نظر می‌رسند، امنیت دانستن اینکه تو کنترل همه چیز را در دست داری و هر قدم را با وفاداری روشن می‌کنی، به من عطا کن. می‌خواهم در تسلیم به اراده تو زندگی کنم و اطمینان داشته باشم که تو آنچه را که چشمان من نمی‌توانند ببینند، می‌بینی.

ای خدای قدوس، تو را می‌ستایم زیرا حتی ابرهای تردید نیز از حضور تو پر هستند. سپاسگزارم که لحظات دشوار را به فرصت‌هایی برای آشکارسازی و رشد روحانی تبدیل می‌کنی. اطمینان دارم که در آن سوی ابرها، جلال و نور و تأیید حضور همیشگی تو وجود دارد. بگذار ایمان و اطاعت من استوار بماند تا بتوانم کمال جلال تو را تجربه کنم و همیشه در راه تو گام بردارم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو پلی مطمئن است که به من کمک می‌کند از آب‌های خطرناک عبور کنم. احکام تو همچون نغمه‌هایی ملایم‌اند که جانم را آرام و دلم را پر از صلح می‌کنند. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.