«نه هر که مرا «خداوندا، خداوندا» گوید، به پادشاهی آسمان وارد خواهد شد، بلکه کسی که ارادۀ پدر مرا که در آسمان است به‌جا آورد» (متی ۷:۲۱).

چیزی هست که همۀ ما باید بیاموزیم: اندیشه‌ها، نظریه‌ها و تفسیرهای انسانی ما دربارۀ خدا محدود و گذرا هستند. هیچ نظام الهیاتی به‌خودی‌خود حقیقت ابدی نیست؛ این‌ها فقط چارچوب‌هایی موقتی‌اند که برای مدتی سودمندند، مانند معبد باستانی. آنچه باقی می‌ماند و دل خدا را لمس می‌کند، دیدگاه‌های ما نیست، بلکه ایمان زنده و اطاعت عملی است. اتحاد حقیقی میان فرزندان خدا از توافق اعتقادی پدید نمی‌آید، بلکه از تسلیم صادقانه و خدمت به خداوند با محبت و حرمت سرچشمه می‌گیرد.

عیسی ما را فرا نخواند تا آموزگارانِ اندیشه‌ها باشیم، بلکه خواست ارادۀ پدر را به‌جا آوریم. او ایمانی را تعلیم داد که فراتر از کلمات است، در زندگی روزمره آزموده می‌شود و بر صخرۀ اطاعت بنا می‌گردد. همین ایمان که بر فرمان‌های باشکوه خدا استوار است، مایۀ اتحاد و دگرگونی می‌شود و ما را به مسیحیت راستین می‌رساند. هنگامی که از دفاع از دیدگاه‌های خود دست می‌کشیم و حقیقت آشکارشده را زندگی می‌کنیم، نور خدا با قدرت در جوامع کوچک ما می‌درخشد و وحدتی حقیقی و حیاتی سرشار به ارمغان می‌آورد.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. باشد که امروز انتخاب کنی نه‌فقط با ذهن ایمان بیاوری، بلکه با دل اطاعت کنی و با دستانت خدمت کنی. — برگرفته از جِی. اِم. ویلسون. اگر خداوند اجازه دهد، تا فردا.

با من دعا کنید: خداوند، مرا از غرورِ دیدگاه‌ها برهان و به‌سوی جست‌وجوی جوهرۀ آنچه ابدی است هدایت کن. مگذار دانش را با تقدس و سخن را با اطاعت اشتباه بگیرم. به من بیاموز آنچه را واقعاً اهمیت دارد ارج نهم.

کمکم کن هر جا هستم به ایجاد اتحاد یاری رسانم؛ نه با اصرار بر اینکه همه یکسان بیندیشند، بلکه با فروتنی و خدمت از روی محبت. بگذار گواهی زندگی‌ام از هر استدلالی رساتر باشد و زندگی‌ام از حقیقت تو سخن بگوید.

ای پدر مهربان، سپاسگزارم که به من نشان دادی مسیحیت راستین در اطاعت و محبت است. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندۀ ابدی من است. شریعت نیرومند تو بنیادی است که ایمان راستین را استوار نگه می‌دارد. فرمان‌های تو پل‌هایی هستند که کسانی را که می‌خواهند برای تو زندگی کنند به هم پیوند می‌دهند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«هر چیز را در وقت خود نیکو ساخته است؛ و نیز ابدیت را در دل انسان نهاده است» (جامعه ۳:۱۱).

نه تصادف و نه دشمن ما را درست در این زمان قرار داده است. خودِ خدا این نسل را میدان نبرد و سهم ما از تاریخ مقرر کرده است. اگر او ما را اینجا قرار داده، برای آن است که در همین‌جا فراخوانده شده‌ایم تا زندگی کنیم، بجنگیم و اطاعت کنیم. آرزوی روزهایی آسان‌تر سودی ندارد، زیرا زمان مناسب همین اکنون است؛ و فیض در این است که با شجاعت، حرمت و راستی با آن روبه‌رو شویم. هر دشواری ابزاری الهی است تا ایمانی عمیق‌تر، جدی‌تر و واقعی‌تر را در ما بیدار کند.

در همین روزهای دشوار است که می‌آموزیم دیگر به خودمان اعتماد نکنیم و خود را به هدایت فرمان‌های شکوهمند خداوند بسپاریم. وقتی باور آسان از میان می‌رود، ایمان حقیقی آشکار می‌شود. و با اطاعت از آنچه خدا پیش‌تر گفته و گام برداشتن در راهی که او از پیش برایمان ترسیم کرده است، برای ادامه دادن نیرو می‌گیریم. زمانه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم، استواری و تشخیص درست می‌طلبد؛ و اطاعت از شریعت پدر دقیقاً همین‌ها را در ما پدید می‌آورد.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. باشد که امروز انتخاب کنی این زمان را با شجاعت و فروتنی زندگی کنی و نه به نیروی خود، بلکه به حکمت خدایی اعتماد داشته باشی که تو را برای همین لحظه از تاریخ فراخوانده است. — برگرفته از جان اف. دی. موریس. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خدای جاودان، تو زمان‌ها و فصل‌ها را می‌شناسی و می‌دانم که این زمان را تو برای من برگزیده‌ای. نمی‌خواهم از مسئولیت زندگی کردن در امروز، در همین‌جا و به شیوه‌ای که خداوند می‌خواهد، بگریزم.

کمکم کن آرزوی گذشته‌ای آسان‌تر را نداشته باشم، بلکه در این زمان حال که خداوند برایم آماده کرده است، استوار و وفادار شوم. به من بیاموز که با پختگی ایمان بیاورم، با شجاعت اطاعت کنم و با چشمانی دوخته به اراده‌ات گام بردارم.

ای خداوند محبوب، سپاسگزارم که مرا با هدفی در این زمان قرار دادی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومندت سکان راهنمای من است، حتی در بادهای مخالف. فرمان‌هایت زمینی استوارند که می‌توانم بر آن گام بردارم، حتی وقتی همه‌چیز در اطرافم نامطمئن به نظر می‌رسد. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«شما نیز همچون سنگ‌های زنده، بنا می‌شوید تا خانه‌ای روحانی باشید و کاهنانی مقدس» (اول پطرس ۲:۵).

زندگی‌ای که اینجا می‌گذرانیم، کارگاهی برای ساخت چیزی بسیار بزرگ‌تر و باشکوه‌تر است. تا وقتی بر این زمین گام برمی‌داریم، همچون سنگ‌های نتراشیده در معدن هستیم که با هدف شکل می‌گیرند، تراش می‌خورند و آماده می‌شوند. هر ضربهٔ رنج، هر بی‌عدالتی‌ای که تحمل می‌کنیم و هر چالشی که با آن روبه‌رو می‌شویم، بخشی از کار الهی است؛ زیرا جایگاه ما اینجا نیست، بلکه در بنای باشکوه آسمانی‌ای است که خداوند برپا می‌کند؛ بنایی که از چشم‌ها پنهان است، اما قطعی و جاودان.

در این فرایند آماده‌سازی است که اطاعت از فرمان‌های زیبای خدا اهمیت می‌یابد. او با دقت، همچون شاقولی، ما را می‌سنجد و می‌خواهد دل ما کاملاً با اراده‌اش هماهنگ شود. آنچه امروز تنها درد یا ناراحتی به نظر می‌رسد، در حقیقت تنظیمی است که به دست آفریدگار انجام می‌شود تا روزی در هماهنگی کامل معبد جاودان او جای بگیریم. اینجا هنوز از هم جدا و پراکنده‌ایم؛ اما آنجا یک پیکر خواهیم بود، در یگانگی کامل و هر یک در جایگاه شایستهٔ خود.

خدا نقشه‌هایش را تنها بر مطیعان آشکار می‌کند. باشد که با ایمان، کار پدر را در زندگی‌ات بپذیری و انتخاب کنی که مطابق ارادهٔ او شکل بگیری. زیرا کسانی که می‌گذارند آماده شوند، در زمان مقرر به معبد آسمانی برده خواهند شد تا بخشی از آن باشند؛ جایی که پری خدا در آن ساکن است. — اقتباس از جی. وان. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خداوند پرجلال، حتی وقتی مقاصدت را درک نمی‌کنم، به دستانت که مرا شکل می‌دهند اعتماد دارم. می‌دانم هر لحظهٔ دشوار ارزشی جاودان دارد، زیرا روحم را برای چیزی بسیار بزرگ‌تر از آنچه اکنون می‌بینم آماده می‌کنی.

به من شکیبایی و ایمان عطا کن تا کار روح خود را بپذیرم. بگذار همچون سنگی زنده باشم، آماده تا با طرح تو هماهنگ شوم. به من بیاموز اطاعت کنم و کاملاً تسلیم اراده‌ات شوم، حتی وقتی پیش از آنکه شفایم دهد، مرا می‌آزارد.

ای خدای محبوب، سپاسگزارم که مرا در ساخت معبد جاودانت سهیم کردی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومندت معیاری است که مرا با آسمان هماهنگ می‌کند. فرمان‌هایت ابزارهای وفاداری هستند که مرا به کمال می‌تراشند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«ترس از خداوند آغاز حکمت است، و شناخت قدوس فهم است» (امثال ۹:۱۰).

وقتی دل، ذهن و حکمت زیر هدایت خداوند در کنار هم گام برمی‌دارند، نیرویی عظیم پدید می‌آید. این محبت است که وجود ما را به حرکت درمی‌آورد؛ بی‌آن، روح به خواب می‌رود و نسبت به هدفی که برای آن آفریده شده، بی‌اعتنا می‌ماند. ذهن نیز نیرو و توانایی است؛ ابزاری که آفریدگار برای درک حقیقت به ما بخشیده است. اما این حکمتِ آسمانی است که همه این‌ها را به هم پیوند می‌دهد و ما را به سوی چیزی والاتر راهنمایی می‌کند: زیستن هماهنگ با سرشت جاودانه‌مان و بازتاب دادن منش خود خداوند.

این همان حکمتی است که در فرمان‌های باشکوه خداوند آشکار شده و زندگی ما را در قدوسیت شکل می‌دهد. این حکمت جوهره وجودمان را از میان نمی‌برد؛ برعکس، وجودمان را کامل می‌کند و سرشت را به فیض، فهم را به نور و مهر را به ایمانی زنده بدل می‌سازد. وقتی از آنچه خدا آشکار کرده اطاعت می‌کنیم، از امور معمول فراتر می‌رویم. حکمت ما را راهنمایی می‌کند تا همچون فرزندان جاودانگی، با هدف، تعادل و ژرفا زندگی کنیم.

پدر نقشه‌های خود را تنها بر مطیعان آشکار می‌سازد. و هنگامی که دل و ذهن خود را با اطاعت از راه‌های والای خداوند پیوند می‌دهیم، او ما را دگرگون می‌کند و آماده می‌سازد تا برای رهایی و کمال به سوی پسر فرستاده شویم. باشد که این ریسمان سه‌لا امروز و همیشه در ما استوار بماند. ـ برگرفته از جی. وان. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خدای جاودان، چه حکمت زیبایی داری! تو ما را با دل، ذهن و روح آفریدی و تنها در توست که همه این بخش‌ها به کمال با یکدیگر هماهنگ می‌شوند. یاری‌ام کن تا با هدف زندگی کنم و موهبت‌هایی را که خداوند به من بخشیده، هدر ندهم.

به من بیاموز که پاک محبت کنم، روشن بیندیشم و با حکمت گام بردارم. مبادا هرگز ایمان را از خرد و محبت را از حقیقت جدا کنم؛ بلکه همه وجودم به حضور و کلام تو تقدیس شود.

ای پدر محبوب، سپاسگزارم که به من نشان دادی حکمت حقیقی از توست. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو سرچشمه‌ای است که وجودم را با جاودانگی هماهنگ می‌سازد. فرمان‌هایت رشته‌هایی مقدس‌اند که ذهن، دل و روح را در وحدتی کامل به هم پیوند می‌دهند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«بنگر، امروز زندگی و نیکویی، مرگ و بدی را پیش روی تو می‌گذارم… پس زندگی را برگزین» (تثنیه ۳۰:۱۵،۱۹).

خدا چیزی به ما عطا کرده که هم موهبت است و هم مسئولیت: قدرت انتخاب. از همان آغاز راه، به ما نزدیک می‌شود و می‌پرسد: «هرچه می‌خواهی، از من بخواه تا به تو بدهم.» زندگی جریانی نیست که ما را بی‌اختیار با خود ببرد؛ زندگی عرصه‌ای از تصمیم‌هاست که هر انتخاب، آنچه را در دل داریم آشکار می‌کند. نادیده گرفتن این دعوت یا صرفاً سر باز زدن از انتخاب، خود انتخابی است. آنچه سرنوشت ما را رقم می‌زند، شرایط پیرامونمان نیست، بلکه مسیری است که تصمیم می‌گیریم در برابر آن شرایط در پیش بگیریم.

اما این انتخاب در خلأ صورت نمی‌گیرد؛ باید بر اطاعت از راه شگفت‌انگیزی استوار باشد که خدا ترسیم کرده است. او نه‌تنها حق انتخاب را به ما می‌دهد، بلکه با فرمان‌های شگفت‌انگیزش راه درست را نیز به ما نشان می‌دهد. وقتی کسی می‌کوشد به شیوهٔ خودش زندگی کند و صدای آفریدگار را نادیده بگیرد، زندگی به تباهی می‌انجامد و جانش رو به خاموشی می‌رود. اما وقتی اطاعت را برمی‌گزینیم، حتی در میانهٔ سختی‌ها شکست‌ناپذیر می‌شویم، زیرا هیچ بدی‌ای نمی‌تواند ما را از پا درآورد، مگر آنکه خود اجازه دهیم.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. امروز، در برابر دعوت الهی، خردمندانه انتخاب کنید. اطاعت، زندگی و پیروزی را برگزینید؛ زیرا راه خدا تنها راهی است که به زندگی کامل می‌انجامد. ـ برگرفته از هربر ایوانز. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر عادل، در برابر صدای تو که مرا به انتخاب فرامی‌خواند، با فروتنی و حرمت سر فرود می‌آورم. نمی‌خواهم همچون کسی زندگی کنم که از مسئولیت تصمیم‌گیری می‌گریزد، بلکه می‌خواهم سنگینی و زیبایی پیروی صادقانه از تو را درک کنم.

در من شهامتِ آری گفتن به اراده‌ات و نه گفتن به راه‌هایی را قرار بده که فقط خوب به نظر می‌رسند. به من بیاموز که با خرد، ایمان و اطاعت انتخاب کنم، زیرا می‌دانم پیروزی حقیقی تنها در توست.

ای خداوند محبوب، سپاسگزارم که آزادی انتخاب و نیز راه‌های درست را برای پیمودن به من عطا کرده‌ای. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو مشعلی فروزان در دوراهی‌های زندگی است. فرمان‌هایت لنگرهایی استوارند که در زمان تصمیم‌گیری، جانم را ایمن نگه می‌دارند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«بخواهید، که به شما داده خواهد شد؛ بجویید، که خواهید یافت؛ بکوبید، که در به روی شما گشوده خواهد شد» (متی ۷:۷).

خداوند در نیکویی خود، درها و فرصت‌هایی پیش روی ما می‌گشاید و حتی در امور دنیوی نیز از ما می‌خواهد که درخواست کنیم: «هر چه می‌خواهی، بخواه تا به تو بدهم.» اما درخواست کردن کاری بی‌معنا نیست. دعای راستین از دلی صادق سرچشمه می‌گیرد که آماده است برای رسیدن به آنچه خواسته، گام بردارد. خداوند به تنبلی پاداش نمی‌دهد و بر خواسته‌های سطحی برکت نمی‌باراند. کسانی که از صمیم دل درخواست می‌کنند، صداقت خود را با عمل، پایداری و پایبندی به راه‌هایی نشان می‌دهند که خود خداوند مقرر کرده است.

درست در همین‌جاست که اطاعت از شریعت باشکوه خداوند اهمیت می‌یابد. فرمان‌ها مانعی بر سر راه برآورده شدن خواسته‌های ما نیستند، بلکه راه‌های امنی هستند که او از طریقشان ما را به سوی آنچه می‌خواهد به ما ببخشد هدایت می‌کند. دعایی که با تلاش و وفاداری همراه باشد، در پیشگاه پدر ارزشی بسیار دارد. و هنگامی که درخواست می‌کنیم و مطابق اراده او گام برمی‌داریم، می‌توانیم مطمئن باشیم که نتیجه برکت خواهد بود.

پدر برکت می‌دهد و مطیعان را برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. اگر برای چیزی دعا کرده‌اید، بررسی کنید که آیا در راه‌های درست گام برداشته‌اید. خداوند ایمانی را که در عمل نمود می‌یابد ارج می‌نهد، و دعای صادقانه هنگامی که با اطاعت همراه شود، سرنوشت‌ها را دگرگون می‌کند. — برگرفته از اف. دبلیو. فارار. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر مهربان، کمکم کن تا هر آنچه را نیاز دارم با صداقت بجویم. مبادا سخنانم در حضورت بی‌معنا یا شتاب‌زده باشند، بلکه از دلی سرچشمه بگیرند که تو را به‌راستی حرمت می‌نهد.

به من اراده‌ای عطا کن تا مطابق خواست تو عمل کنم و در راه‌هایی گام بردارم که خود خداوند پیش پایم نهاده است. به من بیاموز که راه‌های تو را ارج نهم و در آن‌ها استوار بمانم، در حالی که چشم‌به‌راه پاسخ دعاهایم هستم.

ای خدای وفادار من، سپاسگزارم که به من می‌آموزی دعای راستین همراه با اطاعت است. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو نقشه راهی است که در همه تصمیم‌ها راهنمای من می‌شود. فرمان‌هایت همچون مسیرهای نورانی‌اند که مرا به سوی وعده‌هایت هدایت می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«اما پارسا به ایمان خود زیست خواهد کرد؛ و اگر عقب‌نشینی کند، جان من از او خشنود نخواهد بود» (حبقوق ۲:۴).

ایمان حقیقی نه در لحظه‌های شتاب، بلکه در گام‌برداشتن پیوسته آشکار می‌شود، حتی وقتی به نظر می‌رسد ثمرات دیر می‌رسند. خدا به‌ندرت کار خود را یک‌باره به انجام می‌رساند. او لایه‌به‌لایه و در زمان‌ها و فصل‌ها کار می‌کند، همچون رشد آهستهٔ درختی تنومند از دانه‌ای تقریباً ناپیدا. هر دشواری‌ای که از سر می‌گذرانیم و هر انتظار خاموشی، آزمونی است که آنچه را اصیل است نیرومند می‌سازد و آنچه را تنها ظاهری است آشکار می‌کند. کسی که به‌راستی ایمان دارد، می‌آموزد که انتظار بکشد و تسلیم نشود، حتی در برابر گیج‌کننده‌ترین چالش‌ها.

این فرایندِ بلوغ چیزی بیش از شکیبایی می‌طلبد؛ تسلیم‌شدن به هدایت پدر را می‌خواهد؛ پدری که با حکمت و به‌واسطهٔ فرمان‌های زیبایش ما را راهنمایی می‌کند. ایمانی که شتاب نمی‌کند، همان ایمانی است که گام‌به‌گام از آموزه‌های جاودانهٔ خدا اطاعت می‌کند. و در همین راه‌پیمایی وفادارانه است که پدر ما را می‌آزماید و آماده می‌سازد و آنان را که حقیقتاً از آنِ او هستند از کسانی که فقط چنین می‌نمایند جدا می‌کند.

پدر سرکشان را نزد پسر نمی‌فرستد. اما به کسانی که پایداری می‌کنند، حتی بی‌آنکه همه‌چیز را به‌روشنی ببینند، راه را آشکار می‌سازد و آنان را به سوی نجات هدایت می‌کند. استوار بمانید، اعتماد کنید و اطاعت نمایید، زیرا زمان خدا کامل است و آنان که به او اعتماد دارند هرگز سرافکنده نخواهند شد. — اقتباس از جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خداوند من، به من بیاموز که در زمان درست، بی‌گله و بی‌آنکه تسلیم شوم، انتظار بکشم. شکیبایی‌ای به من عطا کن که نیروی ایمان را آشکار می‌سازد و شخصیت مرا مطابق ارادهٔ تو شکل می‌دهد. مگذار شتاب‌زده عمل کنم؛ یاری‌ام کن تا با آرامش گام بردارم.

مرا نیرومند ساز تا حتی وقتی همه‌چیز کند یا دشوار به نظر می‌رسد، اطاعت کنم. به یادم آور که رشد روحانی، همچون رشد طبیعی، زمان می‌برد و هر گام، وقتی در راه‌های تو استوارم، ارزشمند است.

ای خدای محبوبم، سپاسگزارم که با شکیبایی و هدفی روشن در من کار می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو همچون بارانی است که ایمان حقیقی را در قلبم می‌رویاند. فرمان‌های تو پله‌هایی استوار در سفر بلوغ روحانی‌اند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«همان‌گونه که مادری فرزندش را تسلی می‌دهد، من نیز شما را تسلی خواهم داد؛ و در اورشلیم تسلی خواهید یافت» (اشعیا ۶۶:۱۳).

لحظاتی هست که دل چنان از درد سنگین می‌شود که تنها می‌خواهیم سفرهٔ دل بگشاییم، توضیح دهیم و گریه کنیم… اما وقتی خدا ما را در حضور خود در بر می‌گیرد، اتفاقی عمیق‌تر رخ می‌دهد. همان‌طور که کودکی با در آغوش گرفته شدن از سوی مادر، دردش را از یاد می‌برد، ما نیز وقتی تسلی شیرین پدر ما را فرا می‌گیرد، علت اندوهمان را فراموش می‌کنیم. او لزوماً نیازی ندارد شرایط را تغییر دهد؛ کافی است همان‌جا باشد و هر گوشهٔ وجودمان را از محبت و امنیت پر کند.

در همین خلوت صمیمانه است که اهمیت پیروی از راه‌های شکوهمند خدا را به یاد می‌آوریم. وقتی از صدای او اطاعت می‌کنیم و تعالیمش را نگاه می‌داریم، راه را می‌گشاییم تا خود او با آرامش به دیدارمان بیاید. حضور پدر با سرکشی درنمی‌آمیزد؛ او در دل مطیع سکونت می‌کند و در میان دشواری‌ها آرامش می‌بخشد.

اطاعت برایمان برکت، رهایی و نجات به ارمغان می‌آورد. اگر امروز دلتان ناآرام یا آزرده است، به آغوش پدر پناه ببرید. در مشکل گرفتار نمانید؛ بگذارید او جای درد را بگیرد و جانتان را از شیرینی حضورش پر کند. — برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. اگر خداوند بخواهد، تا فردا.

با من دعا کنید: پدر عزیز، چند بار با دلی پر از پرسش نزد تو آمده‌ام و تو تنها با محبتت پاسخم داده‌ای. خداوندا، لازم نیست همه‌چیز را توضیح دهی؛ کافی است با من باشی تا آرامش بیابم.

به من بیاموز که بیش از راه‌حل‌هایی که چشم‌انتظارشان هستم، به حضورت اعتماد کنم. مبادا تسلی تو را با شتاب برای حل‌وفصل امور به شیوهٔ خودم عوض کنم. حضورت کافی است و محبتت شفا می‌بخشد.

ای خداوند محبوب، سپاسگزارم که مرا در تسلی خود در بر می‌گیری و به یادم می‌آوری که تو کافی هستی. پسر عزیزت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت پرقدرت تو آغوشی است که دلم را با اراده‌ات هماهنگ می‌کند. فرمان‌هایت همچون نوازش مادری که تسلی می‌دهد، لطیف‌اند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهانتان محو شود و ایام آسایش از حضور خداوند فرا رسد» (اعمال رسولان ۳:۱۹).

حافظه موهبتی از جانب خداست، اما در روز بزرگ گواه ما نیز خواهد بود. بسیاری می‌کوشند خطاهای گذشته را فراموش کنند و کارهای نادرست خود را به خاک بسپارند، گویی گذر زمان می‌تواند آن‌ها را محو کند. اما اگر خون پسر خدا این آثار را پاک نکرده باشد، زمانی فرا خواهد رسید که خود خدا خواهد گفت: «به یاد آور»، و همه‌چیز در یک لحظه بازخواهد گشت، با تمام سنگینی و دردی که پیش‌تر کوشیده‌ایم نادیده بگیریم.

نیازی نیست کسی ما را متهم کند؛ وجدان خودمان با صدای بلند سخن خواهد گفت. تنها راه یافتن آرامش حقیقی، اطاعت از شریعت شگفت‌انگیز خدا و اجازه دادن به اوست تا ما را به سوی نجات‌دهنده هدایت کند. این اطاعتی ظاهری نیست، بلکه تسلیم‌شدنی واقعی است که خطر گناه و ارزش بی‌اندازه بخششی را که تنها پسر خدا می‌تواند عطا کند، به رسمیت می‌شناسد. پدر سرکشان را نزد پسر نمی‌فرستد؛ او کسانی را می‌فرستد که حقیقت دلشان را لمس کرده و تصمیم می‌گیرند در راه‌های والای او گام بردارند.

امروز روز آن است که خود را با فرمان‌های خداوند هماهنگ کنیم و دل را آماده سازیم تا بی‌هراس، با جانی پاک و آرام، در حضور او بایستیم. باشد که خاطره ما در روز مقرر نه مایه اتهام، بلکه گواه زندگی‌ای سرشار از اطاعت و دگرگونی باشد. — برگرفته از نوشته‌های دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای من، تو از همه راه‌های من آگاهی. هیچ‌چیز از چشمان تو پنهان نیست و می‌دانم روزی همه‌چیز آشکار خواهد شد. به من بیاموز با دلی پاک در حضورت زندگی کنم و خود را با بهانه‌تراشی یا فراموشی فریب ندهم.

کمکم کن هر فرصتی را که برای اطاعت و گام برداشتن در راه تو دارم، ارج نهم. باشد که روح تو آنچه را باید اصلاح شود به من نشان دهد و به من نیرو بخشد تا با صداقت و حرمت‌گزاری استوار بمانم.

ای پدر وفادار، سپاسگزارم که درباره سنگینی خاطره و ارزش بخشش به من هشدار می‌دهی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو آینه‌ای است که حقیقتِ وجودم را آشکار می‌کند. فرمان‌های تو راهی امن برای رسیدن به وجدانی آرام‌اند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«و چنین خواهد شد که هر که نام خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت» (یوئیل ۲:۳۲).

وقتی قدوسیت و عدالت خدا بر وجدان ما آشکار می‌شود، به‌روشنی پرتگاهی را می‌بینیم که گناه در درونمان کنده است. هیچ امید راستینی نمی‌تواند از قلبی فاسد سر برآورد؛ قلبی که بی‌ایمانیِ به‌ارث‌رسیده از سقوط آدم آن را نشان‌دار کرده است. در همین لحظه رویارویی با وضعیت واقعی‌مان است که نگاهمان را از خود برمی‌گیریم و به بیرون می‌دوزیم؛ در جست‌وجوی نجات‌دهنده‌ای که بتواند کاری را انجام دهد که ما هرگز به‌تنهایی از عهده‌اش برنمی‌آییم.

آن‌گاه، به‌واسطهٔ ایمانی زنده، برهٔ خدا را می‌بینیم؛ پسری که به‌عنوان میانجی میان آسمان و زمین فرستاده شد. خون ریخته‌شده بر صلیب در برابر چشمانمان حقیقتی زنده می‌شود و کفاره‌ای که او به‌جا آورد، دیگر صرفاً یک اندیشه نیست، بلکه تنها امید ماست. اما هرچه این نجات را بهتر درک می‌کنیم، درمی‌یابیم که راه رسیدن به آن از خشنود ساختن پدر می‌گذرد؛ همان پدری که وقتی تصمیم می‌گیریم مطابق احکام شگفت‌انگیزی که آشکار کرده است زندگی کنیم، ما را به سوی پسر هدایت می‌کند.

اطاعت برایمان برکت، رهایی و نجات به ارمغان می‌آورد. همان‌گونه که قربانی‌های باستانی پیش از مرگ حیوان بی‌گناه، وفاداری به شریعت را می‌طلبیدند، پدر امروز نیز کسانی را که صادقانه در راه‌های او گام برمی‌دارند، به سوی بره می‌فرستد. باشد که دلمان آمادهٔ اطاعت باشد تا او ما را به سرچشمهٔ رهایی هدایت کند. — برگرفته از نوشتهٔ جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خدای قدوس، وقتی به درون خود می‌نگرم، می‌بینم که چقدر به نجات نیاز دارم. هیچ تلاشی از سوی خودم برای بیرون آوردنم از وضعیت سقوط‌کرده‌ای که در آن هستم کافی نیست. ازاین‌رو، چشمانم را به سوی تو می‌گردانم؛ تو که سرچشمهٔ هر چیز پاک و راستینی.

چشمانم را بگشا تا ارزش قربانی پسرت را ببینم و به من بیاموز که با وفاداری در راه‌هایت گام بردارم. مبادا هرگز با دلی سرکش بکوشم به عیسی نزدیک شوم؛ بلکه همچون کسی باشم که تسلیم ارادهٔ توست و می‌کوشد در همه‌چیز تو را خشنود سازد.

ای خداوند محبوب، سپاسگزارم که به من نشان دادی نجات تنها در پسرت یافت می‌شود. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو راهی است که جانم را برای دیدار با او آماده می‌کند. احکامت همچون پله‌هایی هستند که مرا به سوی رهایی می‌برند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.