«هوشیار باشید و بیدار بمانید. شیطان، دشمن شما، مانند شیری غرّان به اطراف می‌گردد و می‌کوشد کسی را ببلعد» (اول پطرس ۵:۸).

تا زمانی که زنده‌ایم، هرگز کاملاً از وسوسه‌ها آزاد نخواهیم شد، زیرا سرچشمه آن‌ها در درون ماست – طبیعت ما که از بدو تولد به گناه تمایل دارد. وقتی یک وسوسه یا آزمایش پایان می‌یابد، دیگری ظاهر می‌شود. همواره چیزی برای مقابله و رنج کشیدن وجود خواهد داشت، زیرا خوشبختی اولیه‌ای را که به ما داده شده بود، از دست داده‌ایم. با این حال، از طریق صبر و فروتنی حقیقی است که قوی‌تر از همه دشمنان خود می‌شویم.

وسوسه‌هایی که به طور منظم ما را احاطه می‌کنند، زمانی به طور چشمگیری کاهش می‌یابند که ما محکم در اراده خداوند بایستیم. هنگامی که قلب خود را تسلیم می‌کنیم و آماده اطاعت کامل از فرامین او می‌شویم، نیرو و محافظت را در برابر حملات دشمن می‌یابیم. اطاعت همچون سپری است که ما را از حواس‌پرتی‌ها دور نگه می‌دارد و تمرکز ما را بر مشارکت با خدا حفظ می‌کند.

زیستن در اراده خدا نه تنها وسوسه‌ها را کاهش می‌دهد، بلکه آرامش درونی‌ای به ما می‌بخشد که مقاومت ما را تقویت می‌کند. هرچه زندگی خود را بیشتر با احکام الهی هماهنگ کنیم، فضای کمتری برای گناه باقی می‌گذاریم. وفاداری به خدا آنچه را که به نظر می‌رسید نبردی مداوم است، به سفری برای رشد روحانی تبدیل می‌کند و ما را به زندگی‌ای کامل‌تر و نزدیک‌تر به خداوند هدایت می‌کند. – اقتباس از توماس آ کمپیس. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اعتراف می‌کنم که تا زمانی که زنده‌ام با وسوسه‌ها و آزمایش‌ها روبرو خواهم بود، زیرا تمایل به گناه در طبیعت من است. به من کمک کن تا با صبر و فروتنی با این مبارزات روبرو شوم و بر تو توکل کنم تا مرا تقویت و در برابر حملات دشمن محافظت نمایی. به من بیاموز که در هر چالش فرصتی برای رشد و نزدیکی به تو ببینم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که قلبم را با اراده‌ات هماهنگ سازی و مرا یاری دهی تا به‌طور وفادارانه از فرامین تو اطاعت کنم. بگذار زندگی‌ام بازتاب حقیقت تو باشد، تقویت‌شده از طریق مشارکت با تو. به من شجاعت و اراده عطا کن تا در برابر حواس‌پرتی‌های گناه مقاومت کنم و همواره راهی را که برایم آماده کرده‌ای بجویم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که در میان نبردهایم دژ محکم من هستی. سپاسگزارم برای آرامش و نیرویی که در حضورت می‌یابم، که نبردهایم را به گام‌هایی برای رشد روحانی تبدیل می‌کند. فرزند محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو مرا به خودت پیوند می‌دهد. چه شیرین‌اند فرامینت در کام من. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«رایگان دریافت کردید، رایگان بدهید» (متی ۱۰:۸).

اگر خدا خود را به ما به عنوان کسی که ما را تقدیس می‌کند آشکار ساخته است، این برای آن است که بتوانیم به دیگران کمک کنیم تا او را به عنوان تقدیس‌کننده خود بشناسند. اگر او پزشک ما شده است، به این دلیل است که جان‌هایی بیمار و رنجور وجود دارند که می‌توانیم برکات شفا را به آنان برسانیم. به همین ترتیب، اگر امید آمدن خداوند برای ما گرانبها شده است، پنهان کردن این شهادت و نگه داشتن آن فقط برای راحتی شخصی خود، بدتر از ناسپاسی خواهد بود.

همان‌طور که با شروع اطاعت از احکام مقدس او برکاتی دریافت کرده‌ایم، باید دیگران را نیز به اطاعت از آن‌ها تعلیم دهیم تا آنان نیز این برکات را تجربه کنند. خدا ما را فرا نمی‌خواند تا وعده‌هایش را فقط برای خود نگه داریم، بلکه این حقیقت را با کسانی که سر راه ما قرار می‌دهد، به اشتراک بگذاریم و به آنان کمک کنیم تا همان صلح، امید و شادی را که ما دریافت کرده‌ایم، بیابند.

پیام نجات به ما داده شده است، اما نه منحصراً برای ما. این گنجی است که باید با همه کسانی که خداوند ما را نزد آن‌ها می‌فرستد، تقسیم کنیم. اطاعت از دعوت خدا فقط به معنای زیستن کلام او نیست؛ بلکه انتقال آن نیز هست تا دیگران نیز عظمت محبت او و وفاداری وعده‌هایش را بشناسند. – اقتباس از ای. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، تو را برای برکات و مکاشفاتی که بر زندگی من فرو ریخته‌ای شکر می‌کنم. اعتراف می‌کنم که هر آنچه از تو دریافت می‌کنم فقط برای راحتی من نیست، بلکه باید با کسانی که سر راهم قرار می‌دهی، تقسیم شود. به من قلبی سخاوتمند و آماده عطا کن تا به دیگران کمک کنم تو را به عنوان تقدیس‌کننده، پزشک و نجات‌دهنده‌شان بشناسند.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که مرا توانمند سازی تا حقیقتت را با محبت و شجاعت منتقل کنم. به من بیاموز امید، صلح و شادی‌ای را که در اطاعت از احکامت می‌یابم، با دیگران تقسیم کنم تا جان‌های دیگر نیز به واسطه نیکویی تو دگرگون شوند. مرا در شهادت به عظمتت وفادار نگاه دار و دیگران را به راه اطاعت و رفاقت با تو هدایت کن.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که پدری هستی که نه تنها ما را برکت می‌دهی، بلکه ما را فرا می‌خوانی تا کانال‌های برکت تو برای جهان باشیم. سپاسگزارم که به من اعتماد کردی و امتیاز تقسیم کلامت را به من دادی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو همیشه مرا با تو هماهنگ نگاه می‌دارد. نمی‌توانم بگویم کدام یک از احکامت را بیشتر دوست دارم، زیرا همه عادلانه و دوست‌داشتنی هستند. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«در دنیا دچار رنج خواهید شد؛ اما دل قوی دارید؛ من بر دنیا غلبه یافته‌ام» (یوحنا ۱۶:۳۳).

خوب است که گاهی با مشکلات و سختی‌ها روبرو شویم، زیرا این امر ما را وادار می‌کند تا به درون خود بنگریم و بپذیریم که ما تبعیدیانی هستیم که خانه و امید حقیقی‌مان در این جهان نیست. این دشواری‌ها به ما یادآوری می‌کنند که انتظارات ما نباید بر چیزهای زمینی استوار باشد، بلکه باید بر خدا و وعده‌های ابدی او تکیه کنیم.

خوب است که هر از گاهی دچار ناکامی شویم یا حتی زمانی که نیت‌مان پاک است، مورد سوءتفاهم قرار گیریم. این تجربیات ابزارهای ارزشمندی برای پرورش فروتنی در دل‌های ما هستند. آن‌ها مانع می‌شوند که مغرور و متکی به خود شویم. در چنین شرایطی، ما در خدا شاهد وجدان خود را می‌جوییم، زیرا زمانی که از بیرون تحقیر و بی‌اعتبار می‌شویم، می‌آموزیم که برای تأیید و نیرو به او تکیه کنیم.

تنها از طریق اطاعت از قوانین خداست که به راستی با او صمیمیت می‌یابیم. و در همین اطاعت است که او ما را بالاتر از مصیبت‌های این جهان می‌برد. در رفاقت با خدا، دشواری‌های کنونی قدرت خود را از دست می‌دهند و جان ما نیرومند می‌شود و به سوی هدف ابدی که او برای ما در نظر گرفته، گام برمی‌دارد. – اقتباس از توماس آ کمپیس. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو برای سختی‌هایی که با آن‌ها روبرو می‌شوم سپاسگزارم، زیرا آن‌ها به من یادآوری می‌کنند که این جهان خانه نهایی من نیست. کمکم کن چشمانم را بر وعده‌های ابدی تو بدوزم و اطمینان داشته باشم که هر سختی هدفی در اراده حاکم تو دارد. به من بیاموز که در تو نیرو و آرامشی را بجویم که جهان نمی‌تواند ارائه دهد.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که ناکامی‌ها و سوءتفاهم‌ها را برای پرورش فروتنی در قلبم به کار ببری. مرا از غرور و اتکای به خود رهایی بخش و کمکم کن که کاملاً برای تأیید و هدایت به تو وابسته باشم. بگذار بیاموزم حتی در سخت‌ترین شرایط به تو اطاعت کنم، زیرا می‌دانم وفاداری‌ام به تو سرچشمه صمیمیت و نیروی حقیقی است.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که پناه من در میان مصیبت‌ها هستی. سپاسگزارم که حتی لحظات رنج را برای شکل دادن به قلبم و نزدیک‌تر شدن به خودت به کار می‌بری. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت نیرومند تو تکیه‌گاه قابل اعتمادی در زندگی من است. نمی‌توانم از تأمل در احکام زیبای تو دست بکشم. دعا می‌کنم به نام گرانبهای عیسی، آمین.

«انجیل هم به ما و هم به ایشان موعظه شد، اما کلام موعظه شده برای ایشان سودی نداشت، زیرا با ایمان در کسانی که آن را شنیدند، آمیخته نشد» (عبرانیان ۴:۲).

ایمان اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد. ایمان حلقه‌ای است که ما را به تمام وعده‌های خدا متصل می‌کند – این ایمان است که هر برکتی را به سوی ما می‌آورد. اما اینجا درباره یک ایمان مرده صحبت نمی‌کنیم، بلکه درباره ایمانی زنده سخن می‌گوییم. بین این دو تفاوت بزرگی وجود دارد. این مانند آن است که کسی به من بگوید ده هزار دلار به نام من در بانکی خاص سپرده شده است. من ممکن است این اطلاعات را باور کنم، اما اگر اقدام نکنم و پول را برداشت نکنم، این باور هیچ سودی برای من نخواهد داشت.

از سوی دیگر، بی‌ایمانی در را می‌بندد و مانع رسیدن برکت می‌شود. بی‌ایمانی مستقیماً در نافرمانی از خدا ظاهر می‌گردد. تمام وعده‌های خدا برای کسانی است که اطاعت می‌کنند، اما بسیاری تصمیم می‌گیرند اطاعت نکنند چون شک دارند که واقعاً آنچه خدا به وفاداران وعده داده را دریافت خواهند کرد یا نه. این کمبود ایمان است که نافرمانی را تغذیه می‌کند و انسان را به زندگی دور از برکاتی که خداوند می‌خواهد عطا کند، می‌کشاند.

در مقابل، ایمان زنده فعال و عملی است. ایمان زنده ما را وادار می‌کند بر اساس آنچه خدا وعده داده عمل کنیم و اطمینان داشته باشیم که او وفادار است تا کلامش را به انجام برساند. ایمان حقیقی ما را به اطاعت وا می‌دارد، حتی اگر نبینیم، زیرا می‌دانیم خداوند کسانی را که از دستوراتش پیروی می‌کنند، گرامی می‌دارد. این همان ایمانی است که درهای آسمان را می‌گشاید و به ما اجازه می‌دهد ثروت وعده‌های خدا را تجربه کنیم. – اقتباس از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، به من کمک کن ایمانی زنده پرورش دهم که مرا به وعده‌هایت متصل کند و باعث شود با اطمینان به کلامت عمل کنم. مرا از ایمان مرده که فقط باور می‌کند اما عمل نمی‌کند، رهایی بخش و به من بیاموز آنچه را که از من می‌خواهی به عمل درآورم. بگذار اعتمادم به تو در اطاعت منعکس شود، حتی زمانی که بلافاصله نتیجه را نمی‌بینم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که ایمانم را تقویت کنی تا بر هر شکی که مرا از اراده‌ات دور می‌کند، غلبه کنم. کمکم کن طوری زندگی کنم که اطاعتم نشان‌دهنده اعتمادم به وعده‌هایت باشد. به من شجاعت بده تا از دستوراتت پیروی کنم، زیرا می‌دانم تو وفادار هستی که هر آنچه را به مطیعانت وعده داده‌ای، به انجام برسانی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا خدایی وفادار و شایسته هر اعتمادی هستی. سپاسگزارم برای وعده‌هایت که هرگز شکست نمی‌خورند و برای اینکه کسانی را که با ایمان زندگی می‌کنند، گرامی می‌داری. فرزند محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو چراغی قوی بوده که مرا در این زندگی هدایت می‌کند. احکام زیبایت برای من همچون جواهرات است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«با ایمان، ابراهیم بدون دانستن مقصد حرکت کرد» (عبرانیان ۱۱:۸).

ابراهیم سفر خود را آغاز کرد بدون آنکه مقصد نهایی را بداند. او از یک انگیزه شریف پیروی کرد، بی‌آنکه همه پیامدها را تشخیص دهد. او «یک قدم» برداشت بدون اینکه بخواهد تمام صحنه را از دور ببیند. این است ایمان: انجام دادن اراده خدا در همین لحظه و اکنون، و سپردن بی‌صدای نتایج به دستان او. ایمان نگران درک تمام زنجیره نیست؛ بلکه توجه خود را بر حلقه فعلی متمرکز می‌کند.

ایمان دانستن یک فرایند اخلاقی نیست، بلکه وفاداری در یک عمل اخلاقی است. این است که آنقدر به خدا اعتماد کنیم که بدون سؤال و بدون نیاز به تضمین برای آینده اطاعت کنیم. ایمان واقعی به دنبال کنترل مسیر نیست؛ بلکه جهت و مقصد را به مراقبت خدا می‌سپارد، در حالی که خود را وقف انجام دستور فعلی با وفاداری و شجاعت می‌کند.

همان‌طور که ابراهیم، ما نیز فراخوانده شده‌ایم تا قدم بعدی را بدون دیدن تصویر کامل برداریم، با اعتماد به اینکه خداوند، در حکمت بی‌پایان خود، قبلاً مسیر کامل را ترسیم کرده است. ایمان در زمان حال عمل می‌کند، به دعوت فوری خدا پاسخ می‌دهد و در حاکمیت او آرام می‌گیرد، با این آگاهی که او هر قدم را با محبت و هدف هدایت خواهد کرد. – اقتباس از جان جووت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، کمکم کن ایمانی مانند ابراهیم داشته باشم، که بدون درخواست تضمین یا درک تمام مسیر پیش رو اطاعت کند. به من بیاموز تا کاملاً به تو اعتماد کنم، قدم بعدی را با شجاعت بردارم و نتایج را به دستان تو بسپارم. بگذار در زمان حال زندگی کنم و تمرکزم بر انجام اراده تو با وفاداری و فروتنی باشد.

ای پدر من، امروز از تو نیرو می‌طلبم تا با اعتماد به دعوت فوری تو عمل کنم. به من آرامش عطا کن تا جهت و مقصد را به مراقبت تو بسپارم، در حالی که با تمام وجودم مطیع دستورات تو در همین لحظه باشم. بگذار ایمانم زنده باشد و در اعمالی که نام تو را جلال می‌بخشد و اعتمادم به حکمت تو را نشان می‌دهد، منعکس گردد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که راهنمایی کامل و محبت‌آمیز هستی. سپاسگزارم که مسیر را پیش رویم ترسیم می‌کنی، حتی زمانی که نمی‌توانم آن را ببینم. بگذار زندگی من شهادتی از ایمان و اطاعت باشد، قدم به قدم در جهت تو حرکت کنم، با این یقین که تو هر قدم را با هدف و محبت هدایت خواهی کرد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو هرگز در هدایت من به سوی آسمان شکست نمی‌خورد. من مجذوب احکام شگفت‌انگیز تو هستم. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«انسان اول از خاک بود و خاکی است؛ انسان دوم از آسمان است» (اول قرنتیان ۱۵:۴۷).

با سقوط آدم، انسان خاکی، جسمانی و شیطانی شد؛ بی‌خدا و در نتیجه، بی‌محبت. با دور شدن از خدا، توانایی محبت حقیقی را نیز از دست داد و به محبت دنیا و به‌ویژه محبت به خود روی آورد. در همه موقعیت‌ها، انسان اکنون خود را وقف مطالعه، حمایت، ستایش و بزرگداشت خویش می‌کند، که این امر توضیح‌دهنده رشد متخصصان خودیاری و سخنرانان انگیزشی است.

این فساد طبیعت انسانی باید کاملاً زدوده شود؛ و این تنها از طریق توبه‌ای عمیق، نگرانی مقدس، میرانیدن لذات جسمانی و به صلیب کشیدن غرور و خودمحوری ممکن است. انسان باید به اطاعت جدی از احکام خدا بازگردد.

انسان جسمانی در تشخیص وخامت وضعیت خود دچار مشکل است و به همین دلیل به یک توبه ناقص قناعت می‌کند. او باید وضعیت واقعی خود را ببیند – بیگانگی‌اش از خدا و تمایلش به گناه – تا برای یک تغییر اساسی در زندگی آماده شود. تنها زمانی که با طبیعت سقوط‌کرده خود روبرو شود و به دنبال نوسازی کامل در خدا باشد، می‌تواند هدف واقعی آفرینش خود را تجربه کند: زندگی در مشارکت با خدا و محبت به او بالاتر از هر چیز دیگر. – اقتباس از یوهان آرنت. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اعتراف می‌کنم که دور از تو، طبیعتم خودخواه و متمایل به گناه است. از تو می‌خواهم قلبم را روشن کنی تا وخامت وضعیت خود را ببینم و به توبه‌ای عمیق و صادقانه هدایت شوم. کمکم کن محبت به دنیا و خود را ترک کنم و کاملاً به اراده و حقیقت تو بازگردم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که هر غرور، هر خودمحوری افراطی و هر دلبستگی به لذات زمینی را در من بمیرانی. قلبم را دگرگون کن تا تو را بالاتر از هر چیز دوست بدارم و با وفاداری به احکام تو عمل کنم. به من قوت بده تا با طبیعت سقوط‌کرده خود روبرو شوم و به دنبال نوسازی کاملی باشم که تنها تو می‌توانی عطا کنی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم، زیرا سرچشمه هر زندگی و محبت حقیقی هستی. برای رحمتت شکرگزارم که مرا به زندگی در مشارکت با خودت و ترک هر آنچه مرا از تو جدا می‌کند، فرا می‌خواند. بگذار زندگی من شهادتی از اطاعت و محبت باشد و هدفی را که برای آن آفریده شده‌ام منعکس کند: جلال دادن تو و لذت بردن از حضورت تا ابد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو همیشه مرا از فریب‌های دشمن محافظت می‌کند. نمی‌توانم از تفکر در احکام زیبای تو دست بکشم. دعا می‌کنم به نام گرانبهای عیسی، آمین.

«آیا من تو را فرمان ندادم؟ قوی و دلیر باش؛ مترس و هراسان مشو، زیرا خداوند، خدای تو، با توست هر جا که بروی.» (یوشع ۱:۹).

منتظر ماندن منفعلانه برای خدا در واقع نوعی بی‌ایمانی پنهان است؛ یعنی به او اعتماد نداریم. ما منتظریم که او کاری آشکار یا ملموس انجام دهد تا بتوانیم اعتماد خود را بر آن بگذاریم. اما خدا این‌گونه عمل نمی‌کند، زیرا این اساس رابطه بین خدا و انسان نیست. این رابطه ایجاب می‌کند که انسان از خود بیرون بیاید، همان‌طور که خدا از خود بیرون آمد تا با ما عهد ببندد.

ما زمانی از خود بیرون می‌آییم که صدای خدا را بشنویم و دقیقاً همان‌گونه که هست اطاعت کنیم، بدون اینکه سعی کنیم آن را منطقی یا با منطق خودمان تطبیق دهیم. این یک مسئله ایمان است – اعتماد خالص و ساده به خدا، که یکی از نادرترین چیزهاست. اغلب، ما بیشتر به احساسات خود اعتماد می‌کنیم تا به او. ما به دنبال شواهد عینی هستیم، چیزی در دستانمان که حضور او را تأیید کند تا سپس بگوییم: «اکنون ایمان دارم.» اما این ایمان واقعی نیست.

خدا ما را فرا می‌خواند که به او بنگریم و بی‌قید و شرط اعتماد کنیم. «به من بنگرید و نجات یابید.» ایمان واقعی به شواهد دیدنی وابسته نیست، بلکه به اعتماد تزلزل‌ناپذیر به کلام خدا بستگی دارد. وقتی دست از طلب نشانه‌ها برمی‌داریم و فقط اطاعت می‌کنیم، جوهر ایمان را می‌یابیم و نجاتی را که او وعده داده تجربه می‌کنیم. ایمان یعنی کاملاً اعتماد کردن، حتی بدون دیدن، زیرا می‌دانیم خدا وفادار است. – اقتباس از اسوالد چیمبرز. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، به من کمک کن تا نیاز به شواهد دیدنی را برای اعتماد به تو رها کنم. به من بیاموز که از خودم بیرون بیایم، صدای تو را بشنوم و با ایمانی ساده و خالص اطاعت کنم، بدون اینکه اراده‌ات را با افکار خودم تطبیق دهم. قلبی عطا کن که کاملاً به وفاداری تو اعتماد کند، حتی زمانی که راه پیش رو را نمی‌بینم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که مرا تقویت کنی تا اعتمادم را فقط بر کلام تو بگذارم. مرا از وابستگی به احساساتم یا جستجوی نشانه‌ها برای ایمان آوردن به تو رهایی بخش. بیاموزم که به تو بنگرم و امنیت را در تو بیابم، بدانم که وعده‌ات راست است و نجاتت برای کسانی که بی‌قید و شرط به تو اعتماد می‌کنند، قطعی است.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که همیشه وفادار هستی، حتی زمانی که ایمان من ضعیف است. سپاسگزارم که مرا به اعتمادی عمیق‌تر فرا می‌خوانی، اعتمادی که بر کلام تو استوار است و نه بر شواهد ملموس. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمندت تکیه‌گاه همیشگی من است. هرگز از تأمل در احکام زیبایت بازنمی‌ایستم. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«دنیا و آنچه در آن است را دوست ندارید. اگر کسی دنیا را دوست بدارد، محبت پدر در او نیست» (اول یوحنا ۲:۱۵).

هنگامی که ما از دنیا دور می‌شویم و حواس‌پرتی‌های آن را پشت سر می‌گذاریم، به ویرانی یا بی‌پناهی واگذار نمی‌شویم، زیرا خداوند با آغوش باز ما را می‌پذیرد! او منتظر ماست، آماده است تا خلائی را که با ترک همه چیز پرهیز کرده‌ایم، پر کند. به محض اینکه با رفاقت‌ها و امیال قدیمی خداحافظی می‌کنیم، یک رفاقت جدید و باشکوه آغاز می‌شود. «شما را یتیم نخواهم گذاشت.» آنچه از دست می‌دهیم، با سودی بی‌پایان و جاودانه جبران می‌شود.

ما از «دنیا» صرف‌نظر می‌کنیم تا «ثروت‌های غیرقابل سنجش مسیح» را به دست آوریم. و این ثروت‌ها فقط وعده‌هایی برای آینده نیستند؛ بهشت همین‌جا و همین‌اکنون آغاز می‌شود، در لحظه‌ای که اراده خود را قربانی می‌کنیم تا اراده خدا را انجام دهیم. هر تصمیمی برای اطاعت از خداوند، علی‌رغم نیروهای شر که سعی دارند ما را بازدارند، گامی به سوی حیات جاودان و رفاقت کامل با اوست.

این انتخاب قاطع و شجاعانه زندگی ما را دگرگون می‌کند. این فقط تعویض ارزش‌های زمینی با ارزش‌های روحانی نیست؛ بلکه تسلیم کامل است که صلح، شادی و حضور بهشت را به روح ما می‌آورد. وقتی به خداوند اعتماد می‌کنیم و با وفاداری از او اطاعت می‌کنیم، ثروتی می‌یابیم که دنیا هرگز نمی‌تواند ارائه دهد – شادی زیستن در نور خدا، اکنون و تا ابد. – اقتباس از جان جوت. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو سپاسگزارم که پناهگاهی هستی که مرا می‌پذیری وقتی تصمیم می‌گیرم حواس‌پرتی‌ها و امیال این دنیا را پشت سر بگذارم. به من بیاموز که اعتماد کنم هر آنچه از آن صرف‌نظر می‌کنم، بی‌نهایت با حضور و رفاقت با تو جبران می‌شود. بگذار قلبم همیشه آماده باشد تا اراده خود را برای انجام اراده تو قربانی کند، دانسته که در تو کمال و آرامش می‌یابم.

پدرم، امروز از تو نیرو می‌خواهم تا در برابر هر آنچه می‌خواهد مرا از تو دور کند مقاومت کنم. کمکم کن تا در هر تصمیمی اراده تو را انتخاب کنم، حتی اگر این کار شجاعت و فداکاری بخواهد. بگذار زندگی‌ام با شادی اطاعت از تو دگرگون شود، و بدانم که بهشت از همان لحظه‌ای آغاز می‌شود که در تسلیم به اراده تو زندگی می‌کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که منبع ثروت‌های غیرقابل سنجشی هستی که دنیا نمی‌تواند عرضه کند. سپاسگزارم که خلأ ناشی از ترک آنچه پشت سر می‌گذارم را پر می‌کنی و مرا به نور حضورت هدایت می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت نیرومند تو هرگز مرا سردرگم نمی‌کند. احکام تو شیرینی کام من است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«بگذارید صلح مسیح بر دل‌های شما حکومت کند، زیرا شما به عنوان اعضای یک بدن، فراخوانده شده‌اید که در صلح زندگی کنید. و همیشه شکرگزار باشید» (کولسیان ۳:۱۵).

به صدای روح‌القدس گوش فرا دهید و اجازه دهید نیروهای خشن و سرسخت طبیعتتان آرام گیرند، سختی عواطف شما نرم شود و اراده خودخواهانه‌تان مغلوب گردد. هرگاه چیزی مخالف درون شما برخیزد، خود را در اقیانوس مبارک ملایمت و محبت غوطه‌ور سازید. خداوند فروتنان را دوست دارد، آنان که حاضرند برای برادران و خواهران خود رنج بکشند و خیر دیگران را بر خود مقدم بدارند.

خداوند همچنین مطیعان را دوست دارد، کسانی که حتی زمانی که طبیعتشان به نافرمانی متمایل است، از فرامین او پیروی می‌کنند. اطاعت حقیقی تنها یک عمل ظاهری نیست، بلکه اشتیاقی عمیق برای احترام گذاشتن به خداوند بالاتر از همه چیز است، با اعتماد به حکمت و نیکویی او. این وفاداران که از اراده خود چشم می‌پوشند تا اراده خدا را به جا آورند، لطف الهی را می‌یابند.

این همان جان‌های وفاداری هستند که خداوند دوست می‌دارد، هدایت می‌کند، برکت می‌دهد و برای بودن با عیسی آماده می‌سازد. از طریق ملایمت و اطاعت، دل به صورت مسیح شکل می‌گیرد و زندگی بازتابی از محبت و فیض خداوند می‌شود. باشد که دعای ما این باشد که همچون این وفاداران زندگی کنیم، تسلیم اراده خدا، مطمئن به محبت او و آماده برای انجام دعوتش. – اقتباس از گرهارد ترستگن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو می‌خواهم که محبت الهی‌ات نیروهای ناآرام درون مرا آرام سازد. سختی دل مرا نرم کن و اراده خودخواهانه‌ام را مغلوب گردان تا بتوانم با ملایمت زندگی کنم و خیر دیگران را بر منافع خود مقدم بشمارم. به من بیاموز که محبت تو را در هر رفتار منعکس کنم و در هر شرایطی به تو اعتماد داشته باشم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که دل مرا برای اطاعتی حقیقی شکل دهی، اطاعتی که از آرزوی صادقانه برای احترام به تو بالاتر از همه چیز سرچشمه می‌گیرد. کمکم کن تا از اراده خود چشم بپوشم و از فرامین تو پیروی کنم، حتی زمانی که طبیعتم به نافرمانی متمایل است. باشد که زندگی من بیانگر اعتماد به حکمت و نیکویی تو باشد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که پدری هستی که فرزندان وفادار خود را دوست می‌داری، هدایت می‌کنی و برکت می‌دهی. سپاسگزارم که دل مرا به صورت مسیح شکل می‌دهی و مرا برای زیستن در مشارکت با خودت آماده می‌سازی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو دوست وفادار من است که همیشه مرا از راه‌های کج محافظت می‌کند. فرامین زیبای تو هرگز از ذهن من بیرون نمی‌روند. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«در آن روز، مردم خواهند گفت: این است خدای ما! ما به او اعتماد کردیم و او ما را نجات داد! این است خداوند که به او اعتماد کردیم؛ بیایید در نجات او شادمان باشیم!» (اشعیا ۲۵:۹).

برخیز ای برادر، و حتی یک وجب از قلمرویی که تا کنون به دست آورده‌ای، عقب‌نشینی نکن. محکم به خداوند بچسب، حتی در برابر استدلال‌هایی که می‌خواهند ایمانت را منحرف کنند. اجازه نده که بی‌ایمانی با نیروی فریبنده‌اش تو را از ارتباطت با ردای خداوند جدا کند و به تاریکی مطلق بیفکند. با تمام وجودت به او بچسب، بدون توجه به شرایط.

به خدا و شریعت او بچسب، زیرا آن‌ها قطب‌نمایی هستند که راه را به سوی حیات جاودان هدایت می‌کنند. دستورات او نه تنها به ما نشان می‌دهند چگونه زندگی کنیم، بلکه ما را به رفاقت ابدی با او راهنمایی می‌کنند. فریب افکاری را نخور که می‌خواهند ارزش احکام الهی را کم‌رنگ کنند، زیرا آن‌ها بنیاد زندگی هماهنگ با هدف خداوند هستند.

قدرت ایمان تو در این است که دست خدا را رها نکنی، حتی در لحظات بیشترین تردید یا آزمایش. با اعتماد به شریعت او و گام برداشتن در اطاعت، تو امنیت، هدایت و اطمینان خواهی یافت که در مسیر زندگی با پدر و پسر برای همیشه هستی. -اقتباس از جیمز هینتون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، کمکم کن که در برابر تردیدها و استدلال‌هایی که می‌خواهند ایمانم به تو را متزلزل کنند، تسلیم نشوم. به من بیاموز که محکم به تو و کلامت بچسبم و اعتماد داشته باشم که تو تنها راهنمای مطمئن زندگی من هستی. قلبم را تقویت کن تا در برابر بی‌ایمانی مقاومت کنم و گام‌هایم را در راهی که به رفاقت با تو منتهی می‌شود، استوار نگه دار.

ای پدر من، امروز از تو شجاعت می‌خواهم تا با تمام توانم دستت را بگیرم، حتی زمانی که شرایط دشوار است. به من بصیرت بده تا فریب افکاری را که می‌خواهند شریعتت را بی‌ارزش جلوه دهند، نخورم و کمکم کن در اطاعت گام بردارم، زیرا می‌دانم دستورات تو قطب‌نمای من برای حیات جاودان است. بگذار ایمانم تزلزل‌ناپذیر و در حقیقت تو ریشه‌دار باشد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که صخره و پناه من در زمان آزمایش هستی. بگذار اعتمادم به تو هر روز بیشتر شود و زندگی‌ام را برای جلال تو، با امنیت و هدایت در اراده‌ات، سپری کنم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو هرگز مرا سردرگم نمی‌کند. تفکر در احکام زیبایت شادی همیشگی من است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.