«ای خداوند، راههای خود را به من بشناسان؛ طریقهای خویش را به من بیاموز» (مزامیر ۲۵:۴).
هیچ چیز به اندازه نخستین زمزمههای صدای خدا در قلبمان پاک و تأثیرگذار نیست. در چنین لحظاتی، وظیفه روشن است؛ بدون سردرگمی و بدون ذرهای تردید. اما اغلب، ما آنچه را ساده است پیچیده میکنیم. اجازه میدهیم احساسات، ترسها یا خواستههای شخصی بر سر راه قرار گیرند و در نتیجه، وضوح هدایت الهی را از دست میدهیم. شروع میکنیم به «در نظر گرفتن»، «تأمل کردن»، «کمی بیشتر صبر کردن»… در حالی که در واقع فقط به دنبال بهانهای هستیم تا اطاعت نکنیم. اطاعتِ بهتأخیرافتاده، در عمل نافرمانیِ پنهان است.
خدا ما را در تاریکی رها نکرده است. از زمان عدن، او بهروشنی نشان داده است که از مخلوقاتش چه انتظاری دارد: وفاداری، اطاعت و تقدس. شریعت قدرتمند او راهنمای خوشبختی حقیقی است. اما قلب سرکش میکوشد استدلال کند، در کتابمقدس دست ببرد و خطا را توجیه کند؛ و بدینگونه وقت را از دست میدهد. خدا فریب نمیخورد. او قلب را میبیند. او از درون انسان آگاه است. و کسانی را که از اطاعت سر باز میزنند برکت نمیدهد. برکت از آنِ کسانی است که تسلیم میشوند؛ کسانی که میگویند: «نه اراده من، بلکه اراده تو، ای خداوند.»
اگر خواهان آرامش هستید، اگر میخواهید احیا شوید و هدفی حقیقی بیابید، تنها یک راه وجود دارد: اطاعت. منتظر نباشید احساس کنید آمادهاید؛ منتظر نباشید همهچیز را درک کنید؛ فقط آغاز کنید. اطاعت را آغاز کنید و با قلبی صادق از فرمانهای آفریدگار پیروی کنید. خدا این آمادگی را خواهد دید و به سوی شما خواهد آمد. او رنجتان را سبک خواهد کرد، قلبتان را دگرگون خواهد ساخت و شما را نزد پسر محبوبش خواهد فرستاد تا بخشش و نجات را بیابید. زمان تردید به پایان رسیده است. زمان اطاعت اکنون است. ــ اقتباسشده از فردریک ویلیام رابرتسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.
با من دعا کنید: پدر جاودان، سپاسگزارم که هنوز با دل کسانی سخن میگویی که با صداقت تو را میجویند. صدای تو برای کسانی که خواهان اطاعتاند روشن است. دیگر نمیخواهم آنچه را خداوند به من نشان داده است با استدلالهای انسانی توجیه کنم یا به تأخیر بیندازم. قلبی فروتن به من عطا کن که بیدرنگ به هدایت تو پاسخ دهد. به من بیاموز تا زمانی که دعوتت هنوز تازه است اطاعت کنم، پیش از آنکه احساساتم در حقیقت تو دخالت کنند.
خداوندا، اعتراف میکنم که بارها با خودم صادق نبودهام و کوشیدهام نافرمانیام را با بهانهها توجیه کنم. اما امروز با قلبی شکسته در حضورت میایستم. میخواهم اراده و غرور خود را کنار بگذارم و با ترس و محبت در راههای تو گام بردارم. مرا در شریعت خود هدایت کن، برای انجام هرآنچه فرمان دادهای به من نیرو ببخش و با حقیقت خود مرا پاک ساز.
ای خدای قدوس، تو را میپرستم و میستایم، زیرا عادل، مقدس و تغییرناپذیری. پسر محبوبت شاهزاده و نجاتدهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون فانوسی روشن در میان تاریکی است که وفاداران را در راههای حیات هدایت میکند. فرمانهای تو همچون سنگهایی استوار زیر پا هستند که کسانی را که به تو اعتماد دارند استوار میسازند و راه آرامش حقیقی را آشکار میکنند. به نام گرانبهای عیسی دعا میکنم، آمین.
