«هر که گناه می‌کند، قانون‌شکنی نیز می‌کند؛ زیرا گناه، قانون‌شکنی است» (اول یوحنا ۳:۴).

گناه تصادفی نیست؛ گناه تصمیم است. گناه، سرپیچی آگاهانه از چیزی است که می‌دانیم خداوند آن را به‌روشنی بیان کرده است. کلام خدا قاطع است: گناه، نقض قانون خداست. مسئله کمبود اطلاعات نیست، بلکه انتخابی عمدی است. حصار را می‌بینیم، هشدارها را می‌خوانیم، ندای وجدان را احساس می‌کنیم… و با این حال تصمیم می‌گیریم از حصار بپریم. در روزگار ما، بسیاری می‌کوشند این حقیقت را کم‌رنگ کنند. نام‌های تازه، توضیحات روان‌شناختی و سخنان مدرن می‌سازند تا گناه را «کمتر گناه» جلوه دهند. اما حقیقت همچنان همان است: نامش هرچه باشد، زهر همچنان می‌کشد.

خبر خوب ــ و واقعاً خبر خوبی است ــ این است که تا زمانی که زندگی هست، همیشه امید وجود دارد. راه اطاعت باز است. هر کسی می‌تواند امروز تصمیم بگیرد از سرپیچی از قانون قدرتمند خدا دست بکشد و با صداقت از آن اطاعت کند. این تصمیم به مدرک تحصیلی، گذشته‌ای بی‌عیب یا کمال وابسته نیست؛ فقط به قلبی شکسته و آماده نیاز دارد. و هنگامی که خداوند این خواست راستین را می‌بیند، هنگامی که دل را می‌آزماید و صداقت را در آن می‌یابد، با فرستادن روح‌القدس پاسخ می‌دهد تا آن جان را نیرومند سازد، هدایت کند و تازه گرداند.

از آن لحظه، همه‌چیز تغییر می‌کند. نه فقط به این دلیل که شخص تلاش می‌کند، بلکه چون آسمان به نفع او به حرکت درمی‌آید. همراه روح‌القدس، قدرت غلبه بر گناه، استواری برای پابرجا ماندن، برکت‌ها، رهایی‌ها و بیش از همه، نجات در مسیح عیسی می‌آید. تغییر با یک تصمیم آغاز می‌شود ــ و این تصمیم همین اکنون در اختیار توست: با تمام دل از قانون مقدس و جاودانه خدا اطاعت کنی. ــ اقتباس‌شده از جان جویت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خداوند من، اعتراف می‌کنم که بارها نشانه‌ها را دیدم و با این حال راه نادرست را انتخاب کردم. می‌دانم که گناه، سرپیچی از قانون توست و هیچ عذر یا نام ملایم‌تری این حقیقت را تغییر نمی‌دهد. امروز دیگر نمی‌خواهم خودم را فریب دهم. می‌خواهم با گناهم جدی روبه‌رو شوم و با توبه‌ای واقعی به سوی تو بازگردم.

ای پدر، از تو می‌خواهم: قلبم را بیازما. ببین آیا در من خواستی واقعی برای اطاعت از تو وجود دارد ــ و این خواست را نیرومند ساز. می‌خواهم هرگونه سرپیچی را ترک کنم و در اطاعت از قانون قدرتمند تو زندگی کنم و با وفاداری از فرمان‌های مقدست پیروی نمایم. روح‌القدس خود را بفرست تا مرا هدایت کند، به من نیرو ببخشد و در راه قدوسیت استوار نگه دارد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا حتی در برابر گناه من، رستگاری را به من عرضه می‌کنی. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودانه من است. قانون قدرتمند تو همچون دیواری محافظ پیرامون کسانی است که از تو اطاعت می‌کنند و گام‌هایشان را از خطا و نابودی حفظ می‌نماید. فرمان‌های تو همچون رودهای پاکی هستند که جان را می‌شویند و به تخت جلال هدایت می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«آنان در بیابان سرگردان بودند، گمشده و بی‌خانمان. گرسنه و تشنه، به آستانه مرگ رسیدند. در تنگنای خود نزد خداوند فریاد برآوردند، و او آنان را از رنج‌هایشان رهایی بخشید» (مزامیر ۱۰۷:۴-۶).

وفادارانه پیروی کردن از خدا، اغلب به معنای انتخاب راهی تنهاست. و آری، این راه ممکن است مانند بیابان به نظر برسد؛ خشک، دشوار و بی‌تشویق. اما دقیقاً در همان‌جا عمیق‌ترین درس‌ها را درباره اینکه خدا کیست و ما واقعاً در او چه کسی هستیم، می‌آموزیم. جست‌وجوی تأیید انسان‌ها مانند نوشیدن تدریجی زهر است. این کار جان را فرسوده می‌کند، زیرا ما را وادار می‌سازد به‌جای جلال دادن خدای جاودان و تغییرناپذیر، برای خشنود کردن انسان‌های بی‌ثبات و محدود زندگی کنیم. مرد یا زن واقعی خدا باید آماده باشد که تنها گام بردارد و بداند همراهی خداوند از پذیرفته شدن نزد تمام جهان ارزشمندتر است.

وقتی تصمیم می‌گیریم با خدا گام برداریم، صدای او را خواهیم شنید؛ استوار، پیوسته و غیرقابل‌اشتباه. این صدای جمعیت یا پژواک دیدگاه‌های انسانی نخواهد بود، بلکه دعوت شیرین و قدرتمند خداوند برای اعتماد و اطاعت خواهد بود. و این دعوت همواره ما را به یک نقطه می‌رساند: اطاعت از شریعت قدرتمند او. زیرا راه زندگی در آن است. خدا شریعت خود را نه به‌عنوان باری سنگین، بلکه همچون نقشه‌ای امین به ما داده است؛ نقشه‌ای که به برکت، حفاظت و بیش از همه، نجات در مسیح هدایت می‌کند. پیروی از آن، پیمودن راهی امن است، حتی اگر این راه تنها باشد.

پس اگر لازم است تنها گام برداری، گام بردار. اگر برای خشنود کردن خدا لازم است تأیید دیگران را از دست بدهی، بگذار چنین باشد. زیرا اطاعت از فرمان‌های باشکوه پدر است که آرامشی پایدار، رهایی از دام‌های جهان و مشارکتی حقیقی با آسمان به ارمغان می‌آورد. و کسی که با خدا گام برمی‌دارد، حتی در سکوت و تنهایی، هرگز حقیقتاً تنها نیست. -اقتباس از آ. ب. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: پدر محبوب، از تو برای حضورت که همواره با من است سپاسگزارم، حتی در لحظاتی که همه‌چیز مانند بیابان به نظر می‌رسد. می‌دانم که گام برداشتن با تو اغلب مستلزم آن است که از درک شدن، تحسین شدن یا پذیرفته شدن از سوی دیگران چشم بپوشم. اما همچنین می‌دانم هیچ‌چیز با آرامشِ بودن در کنار تو قابل مقایسه نیست. به من بیاموز که صدای تو را بیش از هر صدای دیگری ارزشمند بدانم.

خداوندا، مرا از میل به خشنود کردن انسان‌ها رهایی ده. می‌خواهم با تو گام بردارم، حتی زمانی که این به معنای تنها پیمودن راه باشد. می‌خواهم صدای تو را بشنوم، از دعوتت اطاعت کنم و مطابق شریعت قدرتمندت زندگی کنم، با اعتماد به اینکه آن راه درست است؛ راهی که به برکت، رهایی و نجات می‌انجامد. باشد که گام‌هایم استوار باشند، حتی اگر تنها باشند، به شرط آنکه بر حقیقت تو استوار شده باشند.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا با کسانی که در قدوسیت با تو گام برمی‌دارند وفادار هستی. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون مسیری نورانی در میان تاریکی است که دل‌های وفادار را تا تخت تو هدایت می‌کند. فرمان‌های تو همچون لنگرهایی جاودان‌اند که گام‌های کسانی را که از تو اطاعت می‌کنند استوار می‌سازند، حتی هنگامی که تمام جهان از آنان روی برمی‌گرداند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خداوندا، تو مرا می‌آزمایی و می‌شناسی. می‌دانی کی می‌نشینم و کی برمی‌خیزم؛ از دور افکارم را درک می‌کنی» (مزامیر 139:1-2).

هیچ جایی نیست که بتوانیم گناهانمان را در آن پنهان کنیم. هیچ نقابی در برابر چشمان آن‌کس که همه‌چیز را می‌بیند، کارآمد نیست. شاید بتوانیم مردم را فریب دهیم، تظاهر به دینداری کنیم و از بیرون درستکار به نظر برسیم؛ اما خدا دل را می‌شناسد. او آنچه را پنهان است و هیچ‌کس دیگر نمی‌بیند، مشاهده می‌کند. و این باید ما را از ترس مقدس لبریز سازد، زیرا هیچ‌چیز از نگاه او پنهان نمی‌ماند. اما در عین حال، حقیقتی عمیقاً تسلی‌بخش نیز وجود دارد: همان خدایی که گناه پنهان را می‌بیند، کوچک‌ترین میل به انجام کار درست را نیز می‌بیند. او آن اشتیاق شکننده برای تقدس و آن خواست کم‌رنگ برای نزدیک شدن به خود را درک می‌کند.

خدا از طریق همین میل صادقانه، هرچند هنوز ناقص، کاری بزرگ را آغاز می‌کند. هنگامی که دعوت او را می‌شنویم و با اطاعت پاسخ می‌دهیم، اتفاقی فراطبیعی رخ می‌دهد. شریعت نیرومند خدا، که بسیاری آن را رد می‌کنند، با قدرت و دگرگون‌کنندگی در درون ما شروع به کار می‌کند. این شریعت انرژی الهی دارد؛ فقط مطالبه نمی‌کند، بلکه نیرو می‌بخشد، تسلی می‌دهد و تشویق می‌کند. اطاعت ما را به سوی بار سنگین نمی‌برد، بلکه به آزادی می‌رساند. جانی که تصمیم می‌گیرد مطابق فرمان‌های باشکوه خدا زندگی کند، آرامش، هدف و خودِ خدا را می‌یابد.

پس پرسش ساده و مستقیم است: چرا باید آن را به تأخیر بیندازیم؟ چرا همچنان می‌کوشیم پنهان شویم و زندگی را به شیوه خودمان کنترل کنیم؟ خدا از پیش همه‌چیز را می‌بیند؛ هم شکست‌ها و هم میل ما به درست عمل کردن را. بنابراین، اگر او از پیش ما را کاملاً می‌شناسد، چرا یک‌باره تسلیم نشویم؟ از امروز به اطاعت آغاز کن. بیش از این منتظر نمان. آرامش و شادی‌ای که این‌همه در جست‌وجوی آنی، در همان جایی است که شاید از آن دوری کرده باشی: در اطاعت از شریعت نیرومند و جاودان خدا. ـ اقتباس از جان جویت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: پدر محبوب، در برابر قدوسیت تو اعتراف می‌کنم: جایی برای پنهان شدن ندارم. تو هر گوشه وجودم، هر فکر و هر نیتی را می‌شناسی. این حقیقت مرا از ترس مقدس لبریز می‌کند، اما در عین حال امید نیز می‌بخشد، زیرا می‌دانم خداوند نه‌تنها گناهانم، بلکه میل مرا برای خشنود ساختن تو نیز می‌بیند؛ حتی زمانی که این میل کوچک و شکننده به نظر می‌رسد.

خداوندا، از تو می‌خواهم این میل را در درونم نیرومند کنی. بگذار رشد کند و بر هر مقاومتی پیروز شود. کمکم کن نه‌فقط دعوت تو به اطاعت را بشنوم، بلکه با اعمالی واقعی و تسلیمی حقیقی پاسخ دهم. یاری‌ام کن مطابق شریعت نیرومند تو زندگی کنم و با استواری در مسیر فرمان‌های باشکوهت گام بردارم، زیرا می‌دانم آرامش، شادی و معنای حقیقی زندگی در همین‌جاست.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که با رحمت به کوچک‌ترین میل به تقدس می‌نگری. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو همچون بادی آسمانی است که هر دروغی را می‌روبد و حقیقت را در دل کسانی که از تو اطاعت می‌کنند برقرار می‌سازد. فرمان‌های تو همچون ستون‌هایی جاودان‌اند که در میان طوفان‌ها روح را استوار نگه می‌دارند و با نوری ثابت آن را تا قلب تو هدایت می‌کنند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«دانیال، همین که شروع به دعا کردی، پاسخ آمد و من آن را برایت آوردم، زیرا تو بسیار محبوب هستی» (دانیال ۹:۲۳).

دانستن اینکه خدا هر دعای برخاسته از قلبی مطیع را می‌شنود و پاسخ می‌دهد، آرامشی عمیق به همراه دارد. لازم نیست فریاد بزنیم، کلمات را تکرار کنیم یا بکوشیم آسمان را متقاعد سازیم؛ کافی است با اراده او هماهنگ باشیم. و این اراده چیست؟ اینکه از آنچه پیش‌تر به‌وسیله پیامبرانش و عیسی آشکار شده است اطاعت کنیم. هنگامی که به نام مسیح، با ایمان و تسلیم در برابر شریعت قدرتمند خدا دعا می‌کنیم، اتفاقی نیرومند رخ می‌دهد: پاسخ، حتی پیش از آنکه دعایمان را به پایان برسانیم، صادر شده است. پاسخ در آسمان کامل شده، هرچند هنوز در راه رسیدن به زمین باشد.

اما متأسفانه بسیاری از مردم در چرخه‌ای دائمی از درد، ناکامی و سکوت روحانی زندگی می‌کنند، زیرا در حالی دعا می‌کنند که همچنان در نافرمانی به سر می‌برند. آنان کمک خدا را می‌خواهند، بی‌آنکه خود را تسلیم چیزی کنند که او پیش‌تر فرمان داده است. این کار نتیجه‌ای ندارد. رد کردن فرمان‌های شگفت‌انگیز خدا همان رد کردن اراده اوست، و هنگامی که در سرکشی زندگی می‌کنیم، نمی‌توانیم انتظار پاسخ‌های مثبت از او داشته باشیم. خدا نمی‌تواند راهی را برکت دهد که برخلاف چیزی است که خود او مقدس و جاودانه اعلام کرده است.

اگر می‌خواهید دعاهایتان را با وضوح و قدرت پاسخ‌یافته ببینید، نخستین گام این است که از طریق اطاعت با خدا هماهنگ شوید. از همان چیزی آغاز کنید که او پیش‌تر به شما نشان داده است؛ یعنی فرمان‌هایی که در شریعت مقدس او آشکار شده‌اند. کار را پیچیده نکنید؛ فقط اطاعت کنید. و هنگامی که زندگی‌تان با اراده پدر هماهنگ شود، خواهید دید که پاسخ‌ها با آرامش، با قدرت و با این یقین خواهند آمد که آسمان پیشاپیش به نفع شما به حرکت درآمده است. ــ اقتباس‌شده از لتی بی. کاومن. اگر خداوند اجازه دهد، تا فردا.

با من دعا کنید: پدر مقدس، چه شادی‌بخش است دانستن اینکه تو فرزندان وفادارت را حتی پیش از آنکه کلمات از لبانشان خارج شود، می‌شنوی. از تو سپاسگزارم، زیرا وفاداری‌ات هرگز شکست نمی‌خورد و وعده‌هایت را برای کسانی که با اراده‌ات هماهنگ می‌شوند، نگاه می‌داری. به من بیاموز به‌گونه‌ای زندگی کنم که تو را خشنود سازد و هر دعای من از قلبی تسلیم و مطیع سرچشمه بگیرد.

خداوندا، دیگر نمی‌خواهم ناسازگارانه زندگی کنم و در حالی که فرمان‌های شگفت‌انگیزت را نادیده می‌گیرم، منتظر برکاتت باشم. مرا به‌خاطر دفعاتی که پیش از تسلیم شدن در برابر شریعت قدرتمندت، که به‌وسیله پیامبران و پسر محبوبت آشکار شده است، چیزی از تو خواستم، ببخش. امروز تصمیم می‌گیرم مطابق هر آنچه تاکنون بر من آشکار شده است، به‌صورت مقدس زندگی کنم، زیرا می‌دانم این همان راهی است که تو را خشنود می‌سازد و درهای آسمان را بر زندگی‌ام می‌گشاید.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و به‌خاطر اینکه با محبت و وفاداری به کسانی که از تو اطاعت می‌کنند پاسخ می‌دهی، تو را می‌ستایم. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودانه من است. شریعت قدرتمندت همچون رودخانه‌ای از عدالت است که مستقیماً از تخت تو جاری می‌شود و به کسانی که در راستی گام برمی‌دارند، حیات می‌بخشد. فرمان‌هایت همچون نت‌های مقدس یک سرود آسمانی هستند که جان را با نوای اراده کامل تو هماهنگ می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«به خدایی اعتماد داریم که مردگان را زنده می‌کند» (دوم قرنتیان ۱:۹).

موقعیت‌های دشوار قدرتی ویژه دارند: ما را بیدار می‌کنند. فشار آزمایش‌ها زوائد را کنار می‌زند، امور غیرضروری را قطع می‌کند و باعث می‌شود زندگی را روشن‌تر ببینیم. ناگهان چیزی که تضمین‌شده به نظر می‌رسید، شکننده جلوه می‌کند و ما شروع می‌کنیم به ارزش نهادن بر آنچه واقعاً اهمیت دارد. هر آزمایش به فرصتی برای آغاز دوباره تبدیل می‌شود؛ فرصتی برای نزدیک‌تر شدن به خدا و زندگی کردن با هدفی والاتر. گویی او به ما می‌گوید: «بیدار شو! زمان کوتاه است. من چیزی بهتر برای تو دارم.»

هیچ‌یک از چیزهایی که با آن‌ها روبه‌رو می‌شویم تصادفی نیست. خدا اجازه می‌دهد از مبارزات عبور کنیم، نه برای اینکه نابودمان کند، بلکه برای اینکه ما را پالایش کند و به یادمان بیاورد که این زندگی تنها گذری موقت است. اما او ما را بدون راهنمایی رها نکرده است. خدا از طریق پیامبران خود و پسرش، عیسی، شریعت قدرتمند خویش را به ما عطا کرده است؛ راهنمایی کامل برای اینکه در این زمین گذرا چگونه زندگی کنیم تا بتوانیم جاودانه با او زندگی کنیم. مشکل اینجاست که بسیاری انتخاب می‌کنند از فشار دنیا پیروی کنند، اما کسانی که تصمیم می‌گیرند از فرمان‌های شگفت‌انگیز پدر اطاعت کنند، چیزی خارق‌العاده را تجربه می‌کنند: نزدیک شدن واقعی خود خدا.

وقتی انتخاب می‌کنیم در اطاعت زندگی کنیم، خدا به سوی ما حرکت می‌کند. او تصمیم استوار و تسلیم حقیقی ما را می‌بیند و با برکت، هدایت و آرامش پاسخ می‌دهد. او ما را نزد پسر می‌فرستد؛ تنها کسی که می‌تواند ببخشد و نجات دهد. این نقشه چنین است: اطاعت به حضور خدا می‌انجامد و حضور خدا به نجات. و همه‌چیز از آنجا آغاز می‌شود که حتی در میان درد، انتخاب می‌کنیم بگوییم: «پدر، از شریعت تو پیروی خواهم کرد؛ هر بهایی که داشته باشد.» ــ اقتباس از آ. ب. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خداوندِ من، تو را برای آزمایش‌هایی که مرا نسبت به آنچه واقعاً اهمیت دارد بیدار می‌کنند، شکر می‌کنم. هر دشواری باعث شده است زندگی را روشن‌تر ببینم و عمیق‌تر در جست‌وجوی حضور تو باشم. نمی‌خواهم دردها را با شکایت هدر دهم، بلکه می‌خواهم از آن‌ها همچون پله‌هایی به سوی بلوغ روحانی استفاده کنم.

ای پدر، می‌دانم که زندگی در اینجا کوتاه است؛ ازاین‌رو تصمیم می‌گیرم مطابق دستورهای جاودانه تو زندگی کنم؛ دستورهایی که به‌وسیله پیامبرانت و عیسی، پسر محبوبت، به ما سپرده شده‌اند. می‌خواهم بر اساس شریعت قدرتمند تو گام بردارم، حتی اگر این کار برخلاف نظر دنیا باشد. به من شجاعت عطا کن تا با وفاداری از فرمان‌های شگفت‌انگیزت اطاعت کنم، حتی هنگامی که دشوار است؛ زیرا می‌دانم همین اطاعت است که لطف و حضورت را به سوی ما جلب می‌کند.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا در همه زمان‌ها وفادار و نسبت به کسانی که از تو اطاعت می‌کنند نیکویی. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودانه من است. شریعت قدرتمند تو مشعلی است که هرگز در شب تاریک خاموش نمی‌شود و راه امن را به کسانی نشان می‌دهد که خواهان زندگی جاودانه‌اند. فرمان‌های تو همچون جواهراتی فسادناپذیر، سرشار از جلال و قدرت، هستند که جانِ دوستدارانت را با راستی می‌آرایند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«و هنگامی که قوم شکایت می‌کردند، این امر خداوند را ناخشنود می‌ساخت» (اعداد ۱۱:۱).

در دلِ انسانی که با شادی و شکرگزاری، حتی در میان سختی‌ها، خود را به خدا می‌سپارد، زیبایی عمیقی وجود دارد. هنگامی که تصمیم می‌گیریم هر آنچه خداوند اجازه می‌دهد با ایمان تحمل کنیم، در چیزی بسیار بزرگ‌تر از خودمان سهیم می‌شویم. بلوغ روحانی در دوری کردن از رنج نیست، بلکه در دانستنِ چگونگی رویارویی با آن با فروتنی و اعتماد به این است که در هر آزمون، هدفی وجود دارد. و انسانی که با تمام نیرویی که خدا به او می‌بخشد، خود را متعهد می‌سازد اراده مقدس خداوند را به‌درستی به انجام رساند، در برابر آسمان با سربلندی زندگی می‌کند.

معمول است که با گفتن دردهایمان به همه اطرافیان، در پی تسلی باشیم. اما حکمت در این است که همه چیز را تنها نزد خداوند ببریم؛ با فروتنی، بدون مطالبه‌گری و بدون سرکشی. حتی در دعاهایمان نیز باید جهت نگاه خود را اصلاح کنیم. به‌جای آنکه فقط برای رهایی از مشکلات فریاد برآوریم، باید بخواهیم خدا به ما اطاعت کردن را بیاموزد و ما را نیرومند سازد تا با وفاداری از شریعت قدرتمند او پیروی کنیم. اگر این درخواست صادقانه باشد، همه چیز را دگرگون می‌کند. زیرا اطاعت از فرمان‌های باشکوه خدا نه‌تنها مشکل را حل می‌کند، بلکه ریشه آن را درمان می‌سازد، جان را احیا می‌کند و آرامشی پدید می‌آورد که جهان نمی‌تواند عطا کند.

کسی که تصمیم می‌گیرد چنین زندگی کند، چیزی جلال‌انگیز می‌یابد: دوستی با خدا. همان‌گونه که برای ابراهیم رخ داد، کسی که اطاعت می‌کند و خود را به‌تمامی تسلیم اراده خدای متعال می‌سازد، به‌عنوان دوست پذیرفته می‌شود. هیچ عنوانی بزرگ‌تر و هیچ پاداشی والاتر از این نیست. آرامشی که از این دوستی زاده می‌شود، به شرایط وابسته نیست؛ استوار، پایدار و جاودان است، ثمره مستقیم زندگی‌ای که با اطاعت از شریعت مقدس، کامل و جاودان خدا شکل گرفته است. ـ برگرفته از جان تاولر. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: پدر جاودان، تو را شکر می‌کنم که فرصت دارم زندگی‌ام را به‌طور کامل به تو بسپارم، حتی در میان سختی‌ها. نمی‌خواهم از آنچه خداوند برایم مقرر کرده بگریزم، بلکه می‌خواهم آن را با شادی و شکرگزاری تحمل کنم و اعتماد داشته باشم که همه چیز برای خیرِ کسانی که تو را دوست دارند و از تو اطاعت می‌کنند با یکدیگر همکاری می‌کند. خداوندا، نیرویی را که از بالا می‌آید به من عطا کن تا اراده تو را در هر جزئی از زندگی‌ام به انجام رسانم.

خداوندا، امروز تصمیم می‌گیرم دیگر فقط بر دشواری‌هایم تمرکز نکنم. می‌خواهم در دعاهایم چیزی بزرگ‌تر بجویم: درک، حکمت و نیرو برای اطاعت درستکارانه از شریعت قدرتمند تو. بگذار دهانم در برابر مردم خاموش شود و قلبم با فروتنی و ایمان در برابر تو گشوده گردد. به من بیاموز مطابق فرمان‌های باشکوه تو گام بردارم، زیرا می‌دانم این تنها راه رسیدن به آرامش حقیقی است.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا نسبت به کسانی که با صداقت تو را می‌جویند وفادار هستی. پسر محبوب تو، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون مُهری الهی بر کسانی است که تو را دوست دارند و در میان طوفان‌ها برای آنان آرامش به ارمغان می‌آورد. فرمان‌های تو همچون کلیدهای زرینی هستند که درهای دوستی با تو و آرامشی را می‌گشایند که از هر فهمی فراتر است. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«راه خود را به خداوند بسپار؛ بر او توکل کن، و او عمل خواهد کرد.» (مزمور ۳۷:۵).

تسلیم شدن به ارادهٔ خدا فقط این نیست که با شکیبایی منتظر وقوع چیزی باشیم؛ بلکه بسیار فراتر از این است. یعنی با قلبی سرشار از شگفتی و سپاسگزاری به هر آنچه او اجازه می‌دهد بنگریم. کافی نیست که روزهای دشوار را تحمل کنیم؛ باید بیاموزیم دست خداوند را در هر جزئی ببینیم، حتی هنگامی که ما را از راه‌هایی غیرمنتظره عبور می‌دهد. تسلیم واقعی خاموش و از سر ناچاری نیست، بلکه سرشار از اعتماد و سپاسگزاری است؛ زیرا می‌دانیم هر آنچه از جانب خدا می‌آید، نخست از حکمت و محبت او می‌گذرد.

اما در این تسلیم، چیزی عمیق‌تر نیز وجود دارد: پذیرفتن دستورهای مقدسی را که خود خدا به ما داده است، با ایمان و فروتنی؛ یعنی فرمان‌های باشکوه او را. محور اصلی تسلیم ما این است که نه‌تنها رویدادهای زندگی، بلکه زندگی کردن بر اساس شریعت قدرتمند خدا را نیز بپذیریم. هنگامی که درمی‌یابیم این شریعت کامل است و خدا آن را با محبت به‌وسیلهٔ پیامبران عطا کرده و خود عیسی نیز آن را تأیید نموده است، دیگر نگرشی جز اطاعت همراه با حرمت برای ما باقی نمی‌ماند. در همین نقطه است که جان به آرامش حقیقی می‌رسد؛ زمانی که تصمیم می‌گیرد در همه‌چیز اطاعت کند، نه فقط در برخی امور.

خدا بردبار و سرشار از شکیبایی است و با مهربانی منتظر زمانی می‌ماند که ما به‌طور کامل تسلیم شویم. اما او همچنین گنجینه‌ای از برکات را برای روزی ذخیره کرده است که غرور را کنار بگذاریم و در برابر شریعت مقدس او فروتن شویم. هنگامی که آن روز فرا می‌رسد، او نزدیک می‌شود، فیض می‌ریزد، جان را تازه می‌کند و ما را برای آمرزش و نجات نزد پسرش می‌فرستد. اطاعت، راز کار است. و اطاعت حقیقی زمانی آغاز می‌شود که از بحث کردن با خدا دست برداریم و بگوییم: «آری، ای خداوند، هر آنچه فرمان داده‌ای نیکوست و من از آن پیروی خواهم کرد.» ــ برگرفته از ویلیام لاو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر شگفت‌انگیز، چه رهایی‌بخش است دانستن اینکه هر آنچه خداوند اجازه می‌دهد، هدفی دارد. نمی‌خواهم فقط دشواری‌های زندگی را تحمل کنم؛ می‌خواهم با سپاسگزاری آنها را بپذیرم، زیرا می‌دانم دست محبت‌آمیز تو در پس همه‌چیز است. به من بیاموز اعتماد کنم، شادی نمایم و حتی در روزهای ابری تو را بپرستم، زیرا می‌دانم تو همیشه نیکو و وفادار هستی.

ای خداوند، از اینکه بارها در برابر دستورهای مقدس تو برای زندگی مقاومت کرده‌ام، توبه می‌کنم. کوشیدم ارادهٔ تو را با ارادهٔ خود سازگار کنم، اما اکنون می‌فهمم: راه برکت در این است که هر یک از فرمان‌های باشکوه تو را با شادی و خداترسی بپذیرم. می‌خواهم با تمام وجود، با فروتنی و با رغبت اطاعت کنم، زیرا می‌دانم این تنها راه زندگی کردن در صلح حقیقی با توست.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و به‌خاطر اینکه همه‌چیز را با حکمت و شکیبایی هدایت می‌کنی، تو را می‌ستایم. پسر محبوب تو، شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودانی من است. شریعت قدرتمند تو همچون سرودی از عدالت است که در جان کسانی که از تو اطاعت می‌کنند طنین می‌افکند و آنان را به آزادی حقیقی هدایت می‌کند. فرمان‌های تو همچون الماس‌های آسمانی، پاک و نشکستنی‌اند که زندگی ایمانداران را زیبا می‌سازند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«به دل‌های ناامید بگویید: قوی باشید و نترسید! خدای شما خواهد آمد» (اشعیا ۳۵:۴).

چند بار صلیب‌هایی را بر دوش کشیده‌ایم که خود خدا هرگز بر ما ننهاده است؟ نگرانی درباره آینده، ترس از آنچه ممکن است رخ دهد، و اضطرابی که خواب را از ما می‌گیرد—هیچ‌یک از این‌ها از جانب خدا نیست. وقتی می‌کوشیم رویدادها را پیشاپیش رقم بزنیم و آنچه را در پیش است کنترل کنیم، حتی اگر با کلمات بیان نکنیم، در واقع می‌گوییم که کاملاً به تدبیر خداوند اعتماد نداریم. گویی می‌گوییم: «خداوندا، بگذار خودم به این کار رسیدگی کنم.» اما آینده از آنِ ما نیست. و حتی اگر فرا برسد، ممکن است کاملاً متفاوت از آنچه تصور کرده‌ایم باشد. تلاش ما برای کنترل بیهوده است و اغلب ریشه این اضطراب، در تسلیم واقعی نبودن نهفته است.

اما راهی برای آسودگی وجود دارد—و این راه در دسترس است. این راه، اطاعت از شریعت قدرتمند خداست. هنگامی که تصمیم می‌گیریم با تمام توان خود خداوند را خشنود سازیم و از صمیم قلب از فرمان‌های شگفت‌انگیز او اطاعت کنیم، چیزی در درونمان تغییر می‌کند. حضور خدا با قدرت آشکار می‌شود و همراه آن، آرامشی می‌آید که نمی‌توان آن را توضیح داد؛ آرامشی که به شرایط وابسته نیست و سکونی که نگرانی‌ها را همچون خورشید که مه صبحگاهی را پراکنده می‌کند، از میان می‌برد. این پاداش کسی است که با وفاداری در حضور آفریدگار زندگی می‌کند.

جانی که اطاعت را برمی‌گزیند، دیگر نیازی ندارد در تنش زندگی کند. او می‌داند خدایی که خدمتش می‌کند، بر همه چیز حاکم است. اطاعت از شریعت مقدس و جاودان خدا نه‌تنها خداوند را خشنود می‌سازد، بلکه ما را در مسیر آرامش و مراقبت او قرار می‌دهد. این چرخه‌ای پربرکت است: اطاعت، حضور خدا را به همراه می‌آورد و حضور خدا ترس را بیرون می‌راند. چرا باید همچنان بار فردا را بر دوش بکشید، وقتی همین امروز می‌توانید در وفاداری خدایی آرام بگیرید که به اطاعت‌کنندگان خود حرمت می‌نهد؟—اقتباس از ف. فنلون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر رحمت، چند بار کوشیده‌ام چیزی را کنترل کنم که تنها به تو تعلق دارد؟ مرا به‌خاطر شب‌های بی‌خوابی، تصمیم‌هایی که بر پایه ترس گرفته‌ام، و افکار ناآرامی که آرامشی را که می‌خواهی به من ببخشی ربوده‌اند، ببخش. امروز انتخاب می‌کنم این بار را رها کنم. دیگر نمی‌خواهم با تلاش برای پیش‌بینی یا کنترل آینده زندگی کنم. می‌خواهم در مراقبت تو آرام بگیرم.

خداوندا، اکنون درمی‌یابم که اضطراب در نافرمانی ریشه دارد. هنگامی که از فرمان‌های شگفت‌انگیز تو دور می‌شوم، از حضور تو جدا می‌گردم و در پی آن آرامشم را از دست می‌دهم. اما انتخاب می‌کنم بازگردم. می‌خواهم به‌گونه‌ای زندگی کنم که تو را خشنود سازد و با تمام قلبم از شریعت قدرتمندت اطاعت کنم. باشد که جانم در کلام تو لنگر اندازد؛ استوار، آرام و محفوظ.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا در تو هیچ سایه‌ای از تغییر و بی‌ثباتی نیست. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون سپری از نور است که مطیعان را در بر می‌گیرد، ترس را دور می‌کند و آرامش را برقرار می‌سازد. فرمان‌های تو همچون ریسمان‌هایی زرین‌اند که ما را به قلبت پیوند می‌دهند و به سوی آزادی و آسودگی حقیقی هدایت می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«هرچند در تاریکی باشم، خداوند نور من خواهد بود» (میکاه ۷:۸).

همه ما در مقطعی از زندگی باید بیاموزیم که خود را از مرکز کنار بکشیم و اجازه دهیم خدا کنترل امور را به دست گیرد. حقیقت این است که ما برای حمل بار جهان بر دوش خود آفریده نشده‌ایم. وقتی می‌کوشیم همه چیز را با نیروی خود حل کنیم، سرانجام ناامید، خسته و سردرگم می‌شویم. تسلیم واقعی زمانی آغاز می‌شود که دست از تلاش برای فهمیدن همه چیز برداریم و به‌سادگی اعتماد کنیم. این رها کردن اراده خویش ــ این تسلیم کامل ــ راهی است که ما را به آرامش حقیقی و اتحاد با خدا می‌رساند.

بخش بزرگی از ناآرامی درونی ما از دلیلی روشن سرچشمه می‌گیرد: روح هنوز تصمیم نگرفته است که کاملاً از شریعت قدرتمند خدا اطاعت کند. تا زمانی که تردید وجود داشته باشد و تا وقتی فقط بخشی از فرمان‌های شگفت‌انگیز آفریدگار را اطاعت کنیم، دل همچنان دوپاره خواهد ماند و ناامنی بر ما چیره خواهد شد. اطاعت ناقص، عدم اطمینان به وجود می‌آورد، زیرا در اعماق وجودمان می‌دانیم که تنها به‌طور سطحی به خدا نزدیک شده‌ایم. اما هنگامی که نگرانی از نظر دیگران را کنار می‌گذاریم و انتخاب می‌کنیم در همه چیز اطاعت کنیم، خدا به‌گونه‌ای قدرتمند به ما نزدیک می‌شود. و با این نزدیکی، شجاعت، آسودگی، برکت و نجات فرا می‌رسد.

اگر می‌خواهید آرامش حقیقی را تجربه کنید، آزادی واقعی بیابید و برای آمرزش به سوی پسر هدایت شوید، پس دیگر تأخیر نکنید. کاملاً تسلیم شوید. با صداقت و استواری از شریعت مقدس و جاودان خدا اطاعت کنید. راهی امن‌تر و سرچشمه‌ای پاک‌تر برای شادی و حفاظت وجود ندارد. هرچه بیشتر خود را وقف پیروی وفادارانه از فرمان‌های مقدس خدا کنید، به قلب او نزدیک‌تر خواهید شد. و این نزدیکی همه چیز را دگرگون می‌کند: مسیر زندگی را تغییر می‌دهد، روح را نیرومند می‌سازد و به زندگی جاودان هدایت می‌کند. ــ اقتباس‌شده از جیمز هینتون. اگر خداوند اجازه دهد، تا فردا.

با من دعا کنید: پدر جاودان، اعتراف می‌کنم که بارها کوشیده‌ام همه چیز را به‌تنهایی حل کنم و به نیروی خود، منطق خود و احساساتم اعتماد کرده‌ام. اما اکنون می‌فهمم که آرامش حقیقی تنها زمانی وجود دارد که کاملاً تسلیم تو شوم. به من بیاموز هر بخش از زندگی‌ام را بدون قید و شرط، بدون ترس و بدون تلاش برای کنترل، به تو بسپارم.

خداوندا، از اینکه کاملاً از شریعت قدرتمند تو اطاعت نکرده‌ام، توبه می‌کنم. می‌دانم اطاعت ناقص، مرا از تجربه کمال حضور تو بازداشته است. امروز در برابر تو زانو می‌زنم و انتخاب می‌کنم در همه چیز از تو اطاعت کنم. دیگر نمی‌خواهم ایمانی نیمه‌کاره داشته باشم. می‌خواهم همه فرمان‌های شگفت‌انگیز تو را با شادی و غیرت پیروی کنم. باشد که زندگی‌ام با وفاداری به آنچه تو از آغاز مقرر کرده‌ای شناخته شود.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا با وفاداران عادل و با کسانی که صادقانه توبه می‌کنند، شکیبا هستی. پسر محبوب تو، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون رودخانه‌ای از قداست است که روح را می‌شوید و به کسانی که از تو اطاعت می‌کنند، زندگی می‌بخشد. فرمان‌های تو همچون ستون‌های نورند که راه حقیقت را استوار می‌سازند و از پاهای کسانی که تو را دوست دارند، محافظت می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«حتی اگر از درهٔ سایهٔ مرگ بگذرم، از هیچ بدی نخواهم ترسید، زیرا تو با من هستی؛ عصای تو و چوبدستی تو مرا تسلی می‌دهند» (مزامیر ۲۳:۴).

روح مطیع برای ایمن بودن به شرایط وابسته نیست؛ بلکه به خداوند وابسته است. هنگامی که همه‌چیز در اطرافش نامطمئن به نظر می‌رسد، همچنان استوار می‌ماند، زیرا هر موقعیت، چه خوب و چه بد، را به فرصتی برای افکندن خویش در آغوش خدا تبدیل کرده است. ایمان، اعتماد و تسلیم برای چنین روحی فقط مفاهیم نیستند، بلکه نگرش‌هایی روزانه‌اند. و همین است که ثبات حقیقی می‌آورد: زندگی کردن برای خشنود ساختن خدا، به هر قیمتی که باشد. هنگامی که این تسلیم واقعی باشد، هیچ بحرانی نمی‌تواند قلبی را که در ارادهٔ پدر آرام گرفته است متزلزل کند.

این روحِ وقف‌شده و متمرکز، وقت خود را با حواس‌پرتی‌ها یا بهانه‌ها هدر نمی‌دهد. او با هدفی روشن زندگی می‌کند: اینکه به‌طور کامل از آنِ آفریدگار باشد. ازاین‌رو، همه‌چیز برای خیر او با یکدیگر همکاری می‌کند. نور او را به ستایش می‌کشاند؛ تاریکی او را به اعتماد کردن سوق می‌دهد. رنج او را از حرکت بازنمی‌دارد؛ بلکه به پیش می‌راند. شادی او را فریب نمی‌دهد؛ بلکه او را به شکرگزاری هدایت می‌کند. چرا؟ زیرا او دریافته است که خدا می‌تواند همه‌چیز ــ مطلقاً همه‌چیز ــ را برای نزدیک‌تر کردن او به خود به کار گیرد، به شرط آنکه همچنان از شریعت نیرومند او اطاعت کند.

اگر نزدیکی به آفریدگار خواستهٔ شماست، پس پاسخ پیش روی شماست: اطاعت کنید. نه فردا؛ نه زمانی که همه‌چیز آسان‌تر شود. همین اکنون اطاعت کنید. هرچه به فرمان‌های خداوند وفادارتر باشید، آرامش، حفاظت و هدایت بیشتری را تجربه خواهید کرد. این همان کاری است که شریعت خدا انجام می‌دهد ــ شفا می‌بخشد، محافظت می‌کند و به سوی نجات هدایت می‌نماید. هیچ دلیلی برای به تعویق انداختن آن وجود ندارد. همین امروز آغاز کنید و ثمرهٔ اطاعت را بچشید: رهایی، برکت و زندگی جاودان در مسیح عیسی. ــ اقتباس‌شده از ویلیام لاو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: پدر، تو را شکر می‌کنم، زیرا امنیت روح من به آنچه در اطرافم رخ می‌دهد وابسته نیست، بلکه به اطاعت من از ارادهٔ تو وابسته است. تو در زمان‌های روشنایی پناهگاه من و در زمان‌های تاریکی تکیه‌گاه من هستی. به من بیاموز که هر لحظه از زندگی‌ام را به فرصتی تازه برای افکندن خویش در دستان تو، با ایمان و اعتماد، تبدیل کنم.

خداوندا، می‌خواهم به‌طور کامل از آنِ تو باشم. مبادا هیچ‌چیز در این جهان مرا از حضور تو منحرف کند، و وفاداری‌ام به شریعت تو، حتی در روزهای دشوار، همواره پایدار بماند. قلبی استوار به من عطا کن که در فرمان‌های تو امن‌ترین راه را ببیند. مبادا دیگر این تسلیم را به تأخیر بیندازم. یاری‌ام کن تا با شادی و استواری اطاعت را برگزینم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا لنگر جان‌های وفاداری. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو همچون دیواری تسخیرناپذیر است که از قلبی که از تو اطاعت می‌کند محافظت می‌نماید. فرمان‌های تو رودهای آرامشی هستند که به سوی زندگی جاودان جاری می‌شوند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.