«دانیال، همین که شروع به دعا کردی، پاسخ آمد و من آن را برایت آوردم، زیرا تو بسیار محبوب هستی» (دانیال ۹:۲۳).

دانستن اینکه خدا هر دعای برخاسته از قلبی مطیع را می‌شنود و پاسخ می‌دهد، آرامشی عمیق به همراه دارد. لازم نیست فریاد بزنیم، کلمات را تکرار کنیم یا بکوشیم آسمان را متقاعد سازیم؛ کافی است با اراده او هماهنگ باشیم. و این اراده چیست؟ اینکه از آنچه پیش‌تر به‌وسیله پیامبرانش و عیسی آشکار شده است اطاعت کنیم. هنگامی که به نام مسیح، با ایمان و تسلیم در برابر شریعت قدرتمند خدا دعا می‌کنیم، اتفاقی نیرومند رخ می‌دهد: پاسخ، حتی پیش از آنکه دعایمان را به پایان برسانیم، صادر شده است. پاسخ در آسمان کامل شده، هرچند هنوز در راه رسیدن به زمین باشد.

اما متأسفانه بسیاری از مردم در چرخه‌ای دائمی از درد، ناکامی و سکوت روحانی زندگی می‌کنند، زیرا در حالی دعا می‌کنند که همچنان در نافرمانی به سر می‌برند. آنان کمک خدا را می‌خواهند، بی‌آنکه خود را تسلیم چیزی کنند که او پیش‌تر فرمان داده است. این کار نتیجه‌ای ندارد. رد کردن فرمان‌های شگفت‌انگیز خدا همان رد کردن اراده اوست، و هنگامی که در سرکشی زندگی می‌کنیم، نمی‌توانیم انتظار پاسخ‌های مثبت از او داشته باشیم. خدا نمی‌تواند راهی را برکت دهد که برخلاف چیزی است که خود او مقدس و جاودانه اعلام کرده است.

اگر می‌خواهید دعاهایتان را با وضوح و قدرت پاسخ‌یافته ببینید، نخستین گام این است که از طریق اطاعت با خدا هماهنگ شوید. از همان چیزی آغاز کنید که او پیش‌تر به شما نشان داده است؛ یعنی فرمان‌هایی که در شریعت مقدس او آشکار شده‌اند. کار را پیچیده نکنید؛ فقط اطاعت کنید. و هنگامی که زندگی‌تان با اراده پدر هماهنگ شود، خواهید دید که پاسخ‌ها با آرامش، با قدرت و با این یقین خواهند آمد که آسمان پیشاپیش به نفع شما به حرکت درآمده است. ــ اقتباس‌شده از لتی بی. کاومن. اگر خداوند اجازه دهد، تا فردا.

با من دعا کنید: پدر مقدس، چه شادی‌بخش است دانستن اینکه تو فرزندان وفادارت را حتی پیش از آنکه کلمات از لبانشان خارج شود، می‌شنوی. از تو سپاسگزارم، زیرا وفاداری‌ات هرگز شکست نمی‌خورد و وعده‌هایت را برای کسانی که با اراده‌ات هماهنگ می‌شوند، نگاه می‌داری. به من بیاموز به‌گونه‌ای زندگی کنم که تو را خشنود سازد و هر دعای من از قلبی تسلیم و مطیع سرچشمه بگیرد.

خداوندا، دیگر نمی‌خواهم ناسازگارانه زندگی کنم و در حالی که فرمان‌های شگفت‌انگیزت را نادیده می‌گیرم، منتظر برکاتت باشم. مرا به‌خاطر دفعاتی که پیش از تسلیم شدن در برابر شریعت قدرتمندت، که به‌وسیله پیامبران و پسر محبوبت آشکار شده است، چیزی از تو خواستم، ببخش. امروز تصمیم می‌گیرم مطابق هر آنچه تاکنون بر من آشکار شده است، به‌صورت مقدس زندگی کنم، زیرا می‌دانم این همان راهی است که تو را خشنود می‌سازد و درهای آسمان را بر زندگی‌ام می‌گشاید.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و به‌خاطر اینکه با محبت و وفاداری به کسانی که از تو اطاعت می‌کنند پاسخ می‌دهی، تو را می‌ستایم. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودانه من است. شریعت قدرتمندت همچون رودخانه‌ای از عدالت است که مستقیماً از تخت تو جاری می‌شود و به کسانی که در راستی گام برمی‌دارند، حیات می‌بخشد. فرمان‌هایت همچون نت‌های مقدس یک سرود آسمانی هستند که جان را با نوای اراده کامل تو هماهنگ می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«به خدایی اعتماد داریم که مردگان را زنده می‌کند» (دوم قرنتیان ۱:۹).

موقعیت‌های دشوار قدرتی ویژه دارند: ما را بیدار می‌کنند. فشار آزمایش‌ها زوائد را کنار می‌زند، امور غیرضروری را قطع می‌کند و باعث می‌شود زندگی را روشن‌تر ببینیم. ناگهان چیزی که تضمین‌شده به نظر می‌رسید، شکننده جلوه می‌کند و ما شروع می‌کنیم به ارزش نهادن بر آنچه واقعاً اهمیت دارد. هر آزمایش به فرصتی برای آغاز دوباره تبدیل می‌شود؛ فرصتی برای نزدیک‌تر شدن به خدا و زندگی کردن با هدفی والاتر. گویی او به ما می‌گوید: «بیدار شو! زمان کوتاه است. من چیزی بهتر برای تو دارم.»

هیچ‌یک از چیزهایی که با آن‌ها روبه‌رو می‌شویم تصادفی نیست. خدا اجازه می‌دهد از مبارزات عبور کنیم، نه برای اینکه نابودمان کند، بلکه برای اینکه ما را پالایش کند و به یادمان بیاورد که این زندگی تنها گذری موقت است. اما او ما را بدون راهنمایی رها نکرده است. خدا از طریق پیامبران خود و پسرش، عیسی، شریعت قدرتمند خویش را به ما عطا کرده است؛ راهنمایی کامل برای اینکه در این زمین گذرا چگونه زندگی کنیم تا بتوانیم جاودانه با او زندگی کنیم. مشکل اینجاست که بسیاری انتخاب می‌کنند از فشار دنیا پیروی کنند، اما کسانی که تصمیم می‌گیرند از فرمان‌های شگفت‌انگیز پدر اطاعت کنند، چیزی خارق‌العاده را تجربه می‌کنند: نزدیک شدن واقعی خود خدا.

وقتی انتخاب می‌کنیم در اطاعت زندگی کنیم، خدا به سوی ما حرکت می‌کند. او تصمیم استوار و تسلیم حقیقی ما را می‌بیند و با برکت، هدایت و آرامش پاسخ می‌دهد. او ما را نزد پسر می‌فرستد؛ تنها کسی که می‌تواند ببخشد و نجات دهد. این نقشه چنین است: اطاعت به حضور خدا می‌انجامد و حضور خدا به نجات. و همه‌چیز از آنجا آغاز می‌شود که حتی در میان درد، انتخاب می‌کنیم بگوییم: «پدر، از شریعت تو پیروی خواهم کرد؛ هر بهایی که داشته باشد.» ــ اقتباس از آ. ب. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خداوندِ من، تو را برای آزمایش‌هایی که مرا نسبت به آنچه واقعاً اهمیت دارد بیدار می‌کنند، شکر می‌کنم. هر دشواری باعث شده است زندگی را روشن‌تر ببینم و عمیق‌تر در جست‌وجوی حضور تو باشم. نمی‌خواهم دردها را با شکایت هدر دهم، بلکه می‌خواهم از آن‌ها همچون پله‌هایی به سوی بلوغ روحانی استفاده کنم.

ای پدر، می‌دانم که زندگی در اینجا کوتاه است؛ ازاین‌رو تصمیم می‌گیرم مطابق دستورهای جاودانه تو زندگی کنم؛ دستورهایی که به‌وسیله پیامبرانت و عیسی، پسر محبوبت، به ما سپرده شده‌اند. می‌خواهم بر اساس شریعت قدرتمند تو گام بردارم، حتی اگر این کار برخلاف نظر دنیا باشد. به من شجاعت عطا کن تا با وفاداری از فرمان‌های شگفت‌انگیزت اطاعت کنم، حتی هنگامی که دشوار است؛ زیرا می‌دانم همین اطاعت است که لطف و حضورت را به سوی ما جلب می‌کند.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا در همه زمان‌ها وفادار و نسبت به کسانی که از تو اطاعت می‌کنند نیکویی. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودانه من است. شریعت قدرتمند تو مشعلی است که هرگز در شب تاریک خاموش نمی‌شود و راه امن را به کسانی نشان می‌دهد که خواهان زندگی جاودانه‌اند. فرمان‌های تو همچون جواهراتی فسادناپذیر، سرشار از جلال و قدرت، هستند که جانِ دوستدارانت را با راستی می‌آرایند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«و هنگامی که قوم شکایت می‌کردند، این امر خداوند را ناخشنود می‌ساخت» (اعداد ۱۱:۱).

در دلِ انسانی که با شادی و شکرگزاری، حتی در میان سختی‌ها، خود را به خدا می‌سپارد، زیبایی عمیقی وجود دارد. هنگامی که تصمیم می‌گیریم هر آنچه خداوند اجازه می‌دهد با ایمان تحمل کنیم، در چیزی بسیار بزرگ‌تر از خودمان سهیم می‌شویم. بلوغ روحانی در دوری کردن از رنج نیست، بلکه در دانستنِ چگونگی رویارویی با آن با فروتنی و اعتماد به این است که در هر آزمون، هدفی وجود دارد. و انسانی که با تمام نیرویی که خدا به او می‌بخشد، خود را متعهد می‌سازد اراده مقدس خداوند را به‌درستی به انجام رساند، در برابر آسمان با سربلندی زندگی می‌کند.

معمول است که با گفتن دردهایمان به همه اطرافیان، در پی تسلی باشیم. اما حکمت در این است که همه چیز را تنها نزد خداوند ببریم؛ با فروتنی، بدون مطالبه‌گری و بدون سرکشی. حتی در دعاهایمان نیز باید جهت نگاه خود را اصلاح کنیم. به‌جای آنکه فقط برای رهایی از مشکلات فریاد برآوریم، باید بخواهیم خدا به ما اطاعت کردن را بیاموزد و ما را نیرومند سازد تا با وفاداری از شریعت قدرتمند او پیروی کنیم. اگر این درخواست صادقانه باشد، همه چیز را دگرگون می‌کند. زیرا اطاعت از فرمان‌های باشکوه خدا نه‌تنها مشکل را حل می‌کند، بلکه ریشه آن را درمان می‌سازد، جان را احیا می‌کند و آرامشی پدید می‌آورد که جهان نمی‌تواند عطا کند.

کسی که تصمیم می‌گیرد چنین زندگی کند، چیزی جلال‌انگیز می‌یابد: دوستی با خدا. همان‌گونه که برای ابراهیم رخ داد، کسی که اطاعت می‌کند و خود را به‌تمامی تسلیم اراده خدای متعال می‌سازد، به‌عنوان دوست پذیرفته می‌شود. هیچ عنوانی بزرگ‌تر و هیچ پاداشی والاتر از این نیست. آرامشی که از این دوستی زاده می‌شود، به شرایط وابسته نیست؛ استوار، پایدار و جاودان است، ثمره مستقیم زندگی‌ای که با اطاعت از شریعت مقدس، کامل و جاودان خدا شکل گرفته است. ـ برگرفته از جان تاولر. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: پدر جاودان، تو را شکر می‌کنم که فرصت دارم زندگی‌ام را به‌طور کامل به تو بسپارم، حتی در میان سختی‌ها. نمی‌خواهم از آنچه خداوند برایم مقرر کرده بگریزم، بلکه می‌خواهم آن را با شادی و شکرگزاری تحمل کنم و اعتماد داشته باشم که همه چیز برای خیرِ کسانی که تو را دوست دارند و از تو اطاعت می‌کنند با یکدیگر همکاری می‌کند. خداوندا، نیرویی را که از بالا می‌آید به من عطا کن تا اراده تو را در هر جزئی از زندگی‌ام به انجام رسانم.

خداوندا، امروز تصمیم می‌گیرم دیگر فقط بر دشواری‌هایم تمرکز نکنم. می‌خواهم در دعاهایم چیزی بزرگ‌تر بجویم: درک، حکمت و نیرو برای اطاعت درستکارانه از شریعت قدرتمند تو. بگذار دهانم در برابر مردم خاموش شود و قلبم با فروتنی و ایمان در برابر تو گشوده گردد. به من بیاموز مطابق فرمان‌های باشکوه تو گام بردارم، زیرا می‌دانم این تنها راه رسیدن به آرامش حقیقی است.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا نسبت به کسانی که با صداقت تو را می‌جویند وفادار هستی. پسر محبوب تو، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون مُهری الهی بر کسانی است که تو را دوست دارند و در میان طوفان‌ها برای آنان آرامش به ارمغان می‌آورد. فرمان‌های تو همچون کلیدهای زرینی هستند که درهای دوستی با تو و آرامشی را می‌گشایند که از هر فهمی فراتر است. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«راه خود را به خداوند بسپار؛ بر او توکل کن، و او عمل خواهد کرد.» (مزمور ۳۷:۵).

تسلیم شدن به ارادهٔ خدا فقط این نیست که با شکیبایی منتظر وقوع چیزی باشیم؛ بلکه بسیار فراتر از این است. یعنی با قلبی سرشار از شگفتی و سپاسگزاری به هر آنچه او اجازه می‌دهد بنگریم. کافی نیست که روزهای دشوار را تحمل کنیم؛ باید بیاموزیم دست خداوند را در هر جزئی ببینیم، حتی هنگامی که ما را از راه‌هایی غیرمنتظره عبور می‌دهد. تسلیم واقعی خاموش و از سر ناچاری نیست، بلکه سرشار از اعتماد و سپاسگزاری است؛ زیرا می‌دانیم هر آنچه از جانب خدا می‌آید، نخست از حکمت و محبت او می‌گذرد.

اما در این تسلیم، چیزی عمیق‌تر نیز وجود دارد: پذیرفتن دستورهای مقدسی را که خود خدا به ما داده است، با ایمان و فروتنی؛ یعنی فرمان‌های باشکوه او را. محور اصلی تسلیم ما این است که نه‌تنها رویدادهای زندگی، بلکه زندگی کردن بر اساس شریعت قدرتمند خدا را نیز بپذیریم. هنگامی که درمی‌یابیم این شریعت کامل است و خدا آن را با محبت به‌وسیلهٔ پیامبران عطا کرده و خود عیسی نیز آن را تأیید نموده است، دیگر نگرشی جز اطاعت همراه با حرمت برای ما باقی نمی‌ماند. در همین نقطه است که جان به آرامش حقیقی می‌رسد؛ زمانی که تصمیم می‌گیرد در همه‌چیز اطاعت کند، نه فقط در برخی امور.

خدا بردبار و سرشار از شکیبایی است و با مهربانی منتظر زمانی می‌ماند که ما به‌طور کامل تسلیم شویم. اما او همچنین گنجینه‌ای از برکات را برای روزی ذخیره کرده است که غرور را کنار بگذاریم و در برابر شریعت مقدس او فروتن شویم. هنگامی که آن روز فرا می‌رسد، او نزدیک می‌شود، فیض می‌ریزد، جان را تازه می‌کند و ما را برای آمرزش و نجات نزد پسرش می‌فرستد. اطاعت، راز کار است. و اطاعت حقیقی زمانی آغاز می‌شود که از بحث کردن با خدا دست برداریم و بگوییم: «آری، ای خداوند، هر آنچه فرمان داده‌ای نیکوست و من از آن پیروی خواهم کرد.» ــ برگرفته از ویلیام لاو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر شگفت‌انگیز، چه رهایی‌بخش است دانستن اینکه هر آنچه خداوند اجازه می‌دهد، هدفی دارد. نمی‌خواهم فقط دشواری‌های زندگی را تحمل کنم؛ می‌خواهم با سپاسگزاری آنها را بپذیرم، زیرا می‌دانم دست محبت‌آمیز تو در پس همه‌چیز است. به من بیاموز اعتماد کنم، شادی نمایم و حتی در روزهای ابری تو را بپرستم، زیرا می‌دانم تو همیشه نیکو و وفادار هستی.

ای خداوند، از اینکه بارها در برابر دستورهای مقدس تو برای زندگی مقاومت کرده‌ام، توبه می‌کنم. کوشیدم ارادهٔ تو را با ارادهٔ خود سازگار کنم، اما اکنون می‌فهمم: راه برکت در این است که هر یک از فرمان‌های باشکوه تو را با شادی و خداترسی بپذیرم. می‌خواهم با تمام وجود، با فروتنی و با رغبت اطاعت کنم، زیرا می‌دانم این تنها راه زندگی کردن در صلح حقیقی با توست.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و به‌خاطر اینکه همه‌چیز را با حکمت و شکیبایی هدایت می‌کنی، تو را می‌ستایم. پسر محبوب تو، شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودانی من است. شریعت قدرتمند تو همچون سرودی از عدالت است که در جان کسانی که از تو اطاعت می‌کنند طنین می‌افکند و آنان را به آزادی حقیقی هدایت می‌کند. فرمان‌های تو همچون الماس‌های آسمانی، پاک و نشکستنی‌اند که زندگی ایمانداران را زیبا می‌سازند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«به دل‌های ناامید بگویید: قوی باشید و نترسید! خدای شما خواهد آمد» (اشعیا ۳۵:۴).

چند بار صلیب‌هایی را بر دوش کشیده‌ایم که خود خدا هرگز بر ما ننهاده است؟ نگرانی درباره آینده، ترس از آنچه ممکن است رخ دهد، و اضطرابی که خواب را از ما می‌گیرد—هیچ‌یک از این‌ها از جانب خدا نیست. وقتی می‌کوشیم رویدادها را پیشاپیش رقم بزنیم و آنچه را در پیش است کنترل کنیم، حتی اگر با کلمات بیان نکنیم، در واقع می‌گوییم که کاملاً به تدبیر خداوند اعتماد نداریم. گویی می‌گوییم: «خداوندا، بگذار خودم به این کار رسیدگی کنم.» اما آینده از آنِ ما نیست. و حتی اگر فرا برسد، ممکن است کاملاً متفاوت از آنچه تصور کرده‌ایم باشد. تلاش ما برای کنترل بیهوده است و اغلب ریشه این اضطراب، در تسلیم واقعی نبودن نهفته است.

اما راهی برای آسودگی وجود دارد—و این راه در دسترس است. این راه، اطاعت از شریعت قدرتمند خداست. هنگامی که تصمیم می‌گیریم با تمام توان خود خداوند را خشنود سازیم و از صمیم قلب از فرمان‌های شگفت‌انگیز او اطاعت کنیم، چیزی در درونمان تغییر می‌کند. حضور خدا با قدرت آشکار می‌شود و همراه آن، آرامشی می‌آید که نمی‌توان آن را توضیح داد؛ آرامشی که به شرایط وابسته نیست و سکونی که نگرانی‌ها را همچون خورشید که مه صبحگاهی را پراکنده می‌کند، از میان می‌برد. این پاداش کسی است که با وفاداری در حضور آفریدگار زندگی می‌کند.

جانی که اطاعت را برمی‌گزیند، دیگر نیازی ندارد در تنش زندگی کند. او می‌داند خدایی که خدمتش می‌کند، بر همه چیز حاکم است. اطاعت از شریعت مقدس و جاودان خدا نه‌تنها خداوند را خشنود می‌سازد، بلکه ما را در مسیر آرامش و مراقبت او قرار می‌دهد. این چرخه‌ای پربرکت است: اطاعت، حضور خدا را به همراه می‌آورد و حضور خدا ترس را بیرون می‌راند. چرا باید همچنان بار فردا را بر دوش بکشید، وقتی همین امروز می‌توانید در وفاداری خدایی آرام بگیرید که به اطاعت‌کنندگان خود حرمت می‌نهد؟—اقتباس از ف. فنلون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر رحمت، چند بار کوشیده‌ام چیزی را کنترل کنم که تنها به تو تعلق دارد؟ مرا به‌خاطر شب‌های بی‌خوابی، تصمیم‌هایی که بر پایه ترس گرفته‌ام، و افکار ناآرامی که آرامشی را که می‌خواهی به من ببخشی ربوده‌اند، ببخش. امروز انتخاب می‌کنم این بار را رها کنم. دیگر نمی‌خواهم با تلاش برای پیش‌بینی یا کنترل آینده زندگی کنم. می‌خواهم در مراقبت تو آرام بگیرم.

خداوندا، اکنون درمی‌یابم که اضطراب در نافرمانی ریشه دارد. هنگامی که از فرمان‌های شگفت‌انگیز تو دور می‌شوم، از حضور تو جدا می‌گردم و در پی آن آرامشم را از دست می‌دهم. اما انتخاب می‌کنم بازگردم. می‌خواهم به‌گونه‌ای زندگی کنم که تو را خشنود سازد و با تمام قلبم از شریعت قدرتمندت اطاعت کنم. باشد که جانم در کلام تو لنگر اندازد؛ استوار، آرام و محفوظ.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا در تو هیچ سایه‌ای از تغییر و بی‌ثباتی نیست. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون سپری از نور است که مطیعان را در بر می‌گیرد، ترس را دور می‌کند و آرامش را برقرار می‌سازد. فرمان‌های تو همچون ریسمان‌هایی زرین‌اند که ما را به قلبت پیوند می‌دهند و به سوی آزادی و آسودگی حقیقی هدایت می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«هرچند در تاریکی باشم، خداوند نور من خواهد بود» (میکاه ۷:۸).

همه ما در مقطعی از زندگی باید بیاموزیم که خود را از مرکز کنار بکشیم و اجازه دهیم خدا کنترل امور را به دست گیرد. حقیقت این است که ما برای حمل بار جهان بر دوش خود آفریده نشده‌ایم. وقتی می‌کوشیم همه چیز را با نیروی خود حل کنیم، سرانجام ناامید، خسته و سردرگم می‌شویم. تسلیم واقعی زمانی آغاز می‌شود که دست از تلاش برای فهمیدن همه چیز برداریم و به‌سادگی اعتماد کنیم. این رها کردن اراده خویش ــ این تسلیم کامل ــ راهی است که ما را به آرامش حقیقی و اتحاد با خدا می‌رساند.

بخش بزرگی از ناآرامی درونی ما از دلیلی روشن سرچشمه می‌گیرد: روح هنوز تصمیم نگرفته است که کاملاً از شریعت قدرتمند خدا اطاعت کند. تا زمانی که تردید وجود داشته باشد و تا وقتی فقط بخشی از فرمان‌های شگفت‌انگیز آفریدگار را اطاعت کنیم، دل همچنان دوپاره خواهد ماند و ناامنی بر ما چیره خواهد شد. اطاعت ناقص، عدم اطمینان به وجود می‌آورد، زیرا در اعماق وجودمان می‌دانیم که تنها به‌طور سطحی به خدا نزدیک شده‌ایم. اما هنگامی که نگرانی از نظر دیگران را کنار می‌گذاریم و انتخاب می‌کنیم در همه چیز اطاعت کنیم، خدا به‌گونه‌ای قدرتمند به ما نزدیک می‌شود. و با این نزدیکی، شجاعت، آسودگی، برکت و نجات فرا می‌رسد.

اگر می‌خواهید آرامش حقیقی را تجربه کنید، آزادی واقعی بیابید و برای آمرزش به سوی پسر هدایت شوید، پس دیگر تأخیر نکنید. کاملاً تسلیم شوید. با صداقت و استواری از شریعت مقدس و جاودان خدا اطاعت کنید. راهی امن‌تر و سرچشمه‌ای پاک‌تر برای شادی و حفاظت وجود ندارد. هرچه بیشتر خود را وقف پیروی وفادارانه از فرمان‌های مقدس خدا کنید، به قلب او نزدیک‌تر خواهید شد. و این نزدیکی همه چیز را دگرگون می‌کند: مسیر زندگی را تغییر می‌دهد، روح را نیرومند می‌سازد و به زندگی جاودان هدایت می‌کند. ــ اقتباس‌شده از جیمز هینتون. اگر خداوند اجازه دهد، تا فردا.

با من دعا کنید: پدر جاودان، اعتراف می‌کنم که بارها کوشیده‌ام همه چیز را به‌تنهایی حل کنم و به نیروی خود، منطق خود و احساساتم اعتماد کرده‌ام. اما اکنون می‌فهمم که آرامش حقیقی تنها زمانی وجود دارد که کاملاً تسلیم تو شوم. به من بیاموز هر بخش از زندگی‌ام را بدون قید و شرط، بدون ترس و بدون تلاش برای کنترل، به تو بسپارم.

خداوندا، از اینکه کاملاً از شریعت قدرتمند تو اطاعت نکرده‌ام، توبه می‌کنم. می‌دانم اطاعت ناقص، مرا از تجربه کمال حضور تو بازداشته است. امروز در برابر تو زانو می‌زنم و انتخاب می‌کنم در همه چیز از تو اطاعت کنم. دیگر نمی‌خواهم ایمانی نیمه‌کاره داشته باشم. می‌خواهم همه فرمان‌های شگفت‌انگیز تو را با شادی و غیرت پیروی کنم. باشد که زندگی‌ام با وفاداری به آنچه تو از آغاز مقرر کرده‌ای شناخته شود.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا با وفاداران عادل و با کسانی که صادقانه توبه می‌کنند، شکیبا هستی. پسر محبوب تو، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون رودخانه‌ای از قداست است که روح را می‌شوید و به کسانی که از تو اطاعت می‌کنند، زندگی می‌بخشد. فرمان‌های تو همچون ستون‌های نورند که راه حقیقت را استوار می‌سازند و از پاهای کسانی که تو را دوست دارند، محافظت می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«حتی اگر از درهٔ سایهٔ مرگ بگذرم، از هیچ بدی نخواهم ترسید، زیرا تو با من هستی؛ عصای تو و چوبدستی تو مرا تسلی می‌دهند» (مزامیر ۲۳:۴).

روح مطیع برای ایمن بودن به شرایط وابسته نیست؛ بلکه به خداوند وابسته است. هنگامی که همه‌چیز در اطرافش نامطمئن به نظر می‌رسد، همچنان استوار می‌ماند، زیرا هر موقعیت، چه خوب و چه بد، را به فرصتی برای افکندن خویش در آغوش خدا تبدیل کرده است. ایمان، اعتماد و تسلیم برای چنین روحی فقط مفاهیم نیستند، بلکه نگرش‌هایی روزانه‌اند. و همین است که ثبات حقیقی می‌آورد: زندگی کردن برای خشنود ساختن خدا، به هر قیمتی که باشد. هنگامی که این تسلیم واقعی باشد، هیچ بحرانی نمی‌تواند قلبی را که در ارادهٔ پدر آرام گرفته است متزلزل کند.

این روحِ وقف‌شده و متمرکز، وقت خود را با حواس‌پرتی‌ها یا بهانه‌ها هدر نمی‌دهد. او با هدفی روشن زندگی می‌کند: اینکه به‌طور کامل از آنِ آفریدگار باشد. ازاین‌رو، همه‌چیز برای خیر او با یکدیگر همکاری می‌کند. نور او را به ستایش می‌کشاند؛ تاریکی او را به اعتماد کردن سوق می‌دهد. رنج او را از حرکت بازنمی‌دارد؛ بلکه به پیش می‌راند. شادی او را فریب نمی‌دهد؛ بلکه او را به شکرگزاری هدایت می‌کند. چرا؟ زیرا او دریافته است که خدا می‌تواند همه‌چیز ــ مطلقاً همه‌چیز ــ را برای نزدیک‌تر کردن او به خود به کار گیرد، به شرط آنکه همچنان از شریعت نیرومند او اطاعت کند.

اگر نزدیکی به آفریدگار خواستهٔ شماست، پس پاسخ پیش روی شماست: اطاعت کنید. نه فردا؛ نه زمانی که همه‌چیز آسان‌تر شود. همین اکنون اطاعت کنید. هرچه به فرمان‌های خداوند وفادارتر باشید، آرامش، حفاظت و هدایت بیشتری را تجربه خواهید کرد. این همان کاری است که شریعت خدا انجام می‌دهد ــ شفا می‌بخشد، محافظت می‌کند و به سوی نجات هدایت می‌نماید. هیچ دلیلی برای به تعویق انداختن آن وجود ندارد. همین امروز آغاز کنید و ثمرهٔ اطاعت را بچشید: رهایی، برکت و زندگی جاودان در مسیح عیسی. ــ اقتباس‌شده از ویلیام لاو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: پدر، تو را شکر می‌کنم، زیرا امنیت روح من به آنچه در اطرافم رخ می‌دهد وابسته نیست، بلکه به اطاعت من از ارادهٔ تو وابسته است. تو در زمان‌های روشنایی پناهگاه من و در زمان‌های تاریکی تکیه‌گاه من هستی. به من بیاموز که هر لحظه از زندگی‌ام را به فرصتی تازه برای افکندن خویش در دستان تو، با ایمان و اعتماد، تبدیل کنم.

خداوندا، می‌خواهم به‌طور کامل از آنِ تو باشم. مبادا هیچ‌چیز در این جهان مرا از حضور تو منحرف کند، و وفاداری‌ام به شریعت تو، حتی در روزهای دشوار، همواره پایدار بماند. قلبی استوار به من عطا کن که در فرمان‌های تو امن‌ترین راه را ببیند. مبادا دیگر این تسلیم را به تأخیر بیندازم. یاری‌ام کن تا با شادی و استواری اطاعت را برگزینم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا لنگر جان‌های وفاداری. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو همچون دیواری تسخیرناپذیر است که از قلبی که از تو اطاعت می‌کند محافظت می‌نماید. فرمان‌های تو رودهای آرامشی هستند که به سوی زندگی جاودان جاری می‌شوند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«ای خداوند، راه‌های خود را به من بشناسان؛ طریق‌های خویش را به من بیاموز» (مزامیر ۲۵:۴).

هیچ چیز به اندازه نخستین زمزمه‌های صدای خدا در قلبمان پاک و تأثیرگذار نیست. در چنین لحظاتی، وظیفه روشن است؛ بدون سردرگمی و بدون ذره‌ای تردید. اما اغلب، ما آنچه را ساده است پیچیده می‌کنیم. اجازه می‌دهیم احساسات، ترس‌ها یا خواسته‌های شخصی بر سر راه قرار گیرند و در نتیجه، وضوح هدایت الهی را از دست می‌دهیم. شروع می‌کنیم به «در نظر گرفتن»، «تأمل کردن»، «کمی بیشتر صبر کردن»… در حالی که در واقع فقط به دنبال بهانه‌ای هستیم تا اطاعت نکنیم. اطاعتِ به‌تأخیر‌افتاده، در عمل نافرمانیِ پنهان است.

خدا ما را در تاریکی رها نکرده است. از زمان عدن، او به‌روشنی نشان داده است که از مخلوقاتش چه انتظاری دارد: وفاداری، اطاعت و تقدس. شریعت قدرتمند او راهنمای خوشبختی حقیقی است. اما قلب سرکش می‌کوشد استدلال کند، در کتاب‌مقدس دست ببرد و خطا را توجیه کند؛ و بدین‌گونه وقت را از دست می‌دهد. خدا فریب نمی‌خورد. او قلب را می‌بیند. او از درون انسان آگاه است. و کسانی را که از اطاعت سر باز می‌زنند برکت نمی‌دهد. برکت از آنِ کسانی است که تسلیم می‌شوند؛ کسانی که می‌گویند: «نه اراده من، بلکه اراده تو، ای خداوند.»

اگر خواهان آرامش هستید، اگر می‌خواهید احیا شوید و هدفی حقیقی بیابید، تنها یک راه وجود دارد: اطاعت. منتظر نباشید احساس کنید آماده‌اید؛ منتظر نباشید همه‌چیز را درک کنید؛ فقط آغاز کنید. اطاعت را آغاز کنید و با قلبی صادق از فرمان‌های آفریدگار پیروی کنید. خدا این آمادگی را خواهد دید و به سوی شما خواهد آمد. او رنجتان را سبک خواهد کرد، قلبتان را دگرگون خواهد ساخت و شما را نزد پسر محبوبش خواهد فرستاد تا بخشش و نجات را بیابید. زمان تردید به پایان رسیده است. زمان اطاعت اکنون است. ــ اقتباس‌شده از فردریک ویلیام رابرتسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: پدر جاودان، سپاسگزارم که هنوز با دل کسانی سخن می‌گویی که با صداقت تو را می‌جویند. صدای تو برای کسانی که خواهان اطاعت‌اند روشن است. دیگر نمی‌خواهم آنچه را خداوند به من نشان داده است با استدلال‌های انسانی توجیه کنم یا به تأخیر بیندازم. قلبی فروتن به من عطا کن که بی‌درنگ به هدایت تو پاسخ دهد. به من بیاموز تا زمانی که دعوتت هنوز تازه است اطاعت کنم، پیش از آنکه احساساتم در حقیقت تو دخالت کنند.

خداوندا، اعتراف می‌کنم که بارها با خودم صادق نبوده‌ام و کوشیده‌ام نافرمانی‌ام را با بهانه‌ها توجیه کنم. اما امروز با قلبی شکسته در حضورت می‌ایستم. می‌خواهم اراده و غرور خود را کنار بگذارم و با ترس و محبت در راه‌های تو گام بردارم. مرا در شریعت خود هدایت کن، برای انجام هرآنچه فرمان داده‌ای به من نیرو ببخش و با حقیقت خود مرا پاک ساز.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا عادل، مقدس و تغییرناپذیری. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون فانوسی روشن در میان تاریکی است که وفاداران را در راه‌های حیات هدایت می‌کند. فرمان‌های تو همچون سنگ‌هایی استوار زیر پا هستند که کسانی را که به تو اعتماد دارند استوار می‌سازند و راه آرامش حقیقی را آشکار می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خدای جاودان پناهگاه توست و بازوان جاودان او تو را نگه می‌دارند» (تثنیه ۳۳:۲۷).

لحظاتی هست که تنها چیزی که نیاز داریم، آرامش است؛ آرامشی فراتر از بدن که به جان برسد. و در همین جایگاه است که بازوان جاودان خدا ما را در آغوش می‌گیرند. هیچ تصویری قدرتمندتر از این برای مراقبت الهی وجود ندارد: بازوانی که هرگز خسته نمی‌شوند، هرگز دست نمی‌کشند و هرگز رها نمی‌کنند. حتی هنگامی که سنگینی نبردها و تردیدها را تحمل می‌کنیم، او با مهربانی کسانی را که اطاعت را برگزیده‌اند، نگه می‌دارد. بازوان خداوند پناه، نیرو و زندگی هستند؛ اما تنها برای کسانی که مطابق اراده او زندگی می‌کنند.

وعده آرامش و مراقبت برای همه نیست؛ برای وفاداران است. خدا خود را آشکار می‌کند و فیض خویش را بر کسانی فرو می‌ریزد که فرمان‌های او را نگاه می‌دارند. شریعت قدرتمند او زمین حاصلخیزی است که نیکویی‌اش در آن سکونت دارد، و بیرون از آن چیزی جز اندوه باقی نمی‌ماند. هنگامی که تصمیم می‌گیرید مطابق این شریعت زندگی کنید، حتی در میان دشواری‌ها، نشان می‌دهید که تنها به او وابسته‌اید؛ و این امر قلب پدر را عمیقاً شاد می‌کند. اطاعت زبانی است که او می‌فهمد؛ عهدی است که به آن وفا می‌کند.

پس دفعه بعد که احساس خستگی یا گم‌گشتگی کردید، به یاد آورید: بازوان جاودانی برای وفاداران گشوده شده‌اند. این بازوان نه‌تنها تسلی می‌بخشند، بلکه قدرت ادامه دادن نیز عطا می‌کنند. خداوند سرکش را نگه نمی‌دارد؛ او مطیع را نگه می‌دارد. او کسانی را که از شریعتش لذت می‌برند، هدایت و تقویت می‌کند. اطاعت کنید، اعتماد کنید، و خواهید دید: آرامشی که از جانب خداوند می‌آید واقعی است، آرامش عمیق است، و محبتی که او بر عزیزانش می‌ریزد جاودان و شکست‌ناپذیر است. ـ اقتباس از آدلین د. ت. ویتنی. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: پدر محبوب، چه گران‌بهاست دانستن اینکه بازوان جاودان تو کسانی را که از تو اطاعت می‌کنند، نگه می‌دارند. در روزهای دشوار و شب‌های سکوت، این مراقبت توست که مرا حفظ می‌کند و وفاداری توست که مرا تازه می‌سازد. سپاسگزارم که مرا در حضور خود دربر می‌گیری و نشان می‌دهی کسانی که فرمان‌هایت را نگاه می‌دارند، هرگز تنها نخواهند بود. به من بیاموز که در تو آرام بگیرم، با قلبی استوار در اطاعت.

خداوندا، در من آن ترس مقدس را تازه کن که به وفاداری می‌انجامد. هر غرور و هر میل به پیمودن راه‌های خودم را از من دور کن. من انتخاب می‌کنم تو را خشنود سازم. می‌خواهم در راستی گام بردارم، زیرا می‌دانم برکت تو در همان‌جاست که آشکار می‌شود. باشد که زندگی من گواهی زنده باشد بر اینکه پیروی از شریعت تو تنها راه رسیدن به آرامش حقیقی و نجات حقیقی است.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا برای عادلان پناهگاهی و برای سرکشان آتشی سوزان هستی. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون دیواری از عدالت است که از ترسندگان تو محافظت می‌کند و کسانی را که تو را خوار می‌شمارند، رد می‌کند. فرمان‌های تو همچون ستارگانی ثابت در آسمان‌اند: استوار، تغییرناپذیر و سرشار از جلال. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«دعا کنید تا خداوند، خدای شما، به ما نشان دهد چه باید بکنیم و به کجا برویم» (ارمیا ۴۲:۳).

شادی چیزی نیست که با تلاش انسانی به دست آید یا با پندهای توخالی بر دیگران تحمیل شود. شادی پیامد طبیعی انتخاب‌های درست است؛ انتخاب‌هایی که همیشه با خواسته‌های لحظه‌ای سازگار نیستند، اما خدا را خشنود می‌کنند. لذت زودگذر شاید وسوسه‌انگیز باشد، اما در پایان همیشه بهای سنگینی مطالبه می‌کند. در مقابل، اطاعت، هرچند مستلزم چشم‌پوشی باشد، آرامش، معنا و بیش از همه، تأیید الهی را به همراه دارد. هنگامی که به‌جای انگیزه‌های خود، پیروی از صدای خدا را انتخاب می‌کنیم، گامی به سوی شادی واقعی، پایدار و جاودان برمی‌داریم.

اینجاست که فرمول خدا وارد می‌شود: اطاعت از شریعت قدرتمند او. شاید برای برخی قدیمی به نظر برسد، اما راز شادی حقیقی است. خدا از ما چیزی ناممکن نمی‌خواهد. فرمان‌های او بار نیستند، بلکه محافظت‌اند؛ راه‌های امنی برای جان‌های صادق. آنچه او از ما انتظار دارد، تنها گام نخست است؛ تصمیم به اطاعت. هنگامی که این گام با ایمان و صداقت برداشته شود، او وارد عمل می‌شود. او نیرو می‌بخشد، دلگرم می‌کند و پشتیبانی می‌نماید. خدا هرگز کسی را که راه اطاعت را برمی‌گزیند، رها نمی‌کند.

و پایان این سفر چیست؟ باشکوه است. پدر ما را همراهی می‌کند، برکت می‌دهد، درها را می‌گشاید، زخم‌ها را شفا می‌بخشد، سرگذشت ما را دگرگون می‌کند و ما را به بزرگ‌ترین هدیه، یعنی عیسی، نجات‌دهنده‌مان، رهنمون می‌شود. هیچ چیز با شادیِ زندگی در عهد با خدا، و انجام فرمان‌های او با شادی و اعتماد، قابل مقایسه نیست. این فرمول در دسترس ماست و کارآمد است. اطاعت کنید تا ببینید. ــ اقتباس‌شده از جورج الیوت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: پدر، از تو سپاسگزارم که راه شادی حقیقی را از ما پنهان نکرده‌ای. می‌دانم جهان میان‌بُرهایی عرضه می‌کند که خوب به نظر می‌رسند، اما تنها کلام تو امن است. امروز از لذت زودگذری که مرا از تو دور می‌کند، چشم می‌پوشم و اطاعت از تو را برمی‌گزینم، زیرا باور دارم اراده تو همیشه بهتر است. به من بیاموز که به فرمول تو اعتماد کنم، حتی زمانی که دل من متزلزل می‌شود.

خداوندا، اعتراف می‌کنم که به یاری تو نیاز دارم. گاهی خواهش‌های جسم بلندتر سخن می‌گویند، اما نمی‌خواهم برده آنها زندگی کنم. می‌خواهم آزاد باشم؛ آزاد برای اطاعت، آزاد برای خشنود ساختن تو، آزاد برای زندگی در مشارکت با تو. در من دلی استوار بیافرین که تو را بیش از خواسته‌های خود دوست بدارد. باشد که این اطاعت مرا به طرح و حضور تو نزدیک‌تر کند.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا راهی چنین روشن برای شادی حقیقی آشکار کرده‌ای. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون عطری آسمانی است که جان را پاک می‌کند و زندگی را از هدف سرشار می‌سازد. فرمان‌های تو مانند پرتوهای خورشیدند که دل را گرم می‌کنند و هر گام را در میان تاریکی روشن می‌سازند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.