«هر که در اندک امین باشد، در بسیار نیز امین است؛ و هر که در اندک ناراست باشد، در بسیار نیز ناراست است» (لوقا ۱۶:۱۰).

هیچ‌چیز، وقتی از دستان خدا می‌آید، کوچک یا بی‌اهمیت نیست. آنچه او می‌طلبد، هرقدر هم در نظر ما کوچک به نظر برسد، بزرگ می‌شود؛ زیرا آن‌که فرمان می‌دهد بزرگ است. ندایی که خداوند در وجدان بیدار می‌کند، نادیده‌گرفتنی نیست. وقتی می‌دانیم خدا ما را به کاری فرامی‌خواند، سنجیدن اهمیت آن بر عهدهٔ ما نیست؛ تنها باید با فروتنی اطاعت کنیم.

زیبایی اطاعت از شریعت باشکوه خدا دقیقاً در همین‌جاست. هر فرمان و هر دستورِ آشکارشده در کتاب مقدس، فرصتی است تا وفادار شناخته شویم. حتی آنچه دنیا خوار می‌شمارد ــ جزئیات، رفتارهای بی‌سروصدا و مراقبت‌های روزانه ــ اگر با وفاداری انجام شود، می‌تواند سرچشمهٔ برکت باشد. فرمان‌های والای آفریدگار ما به داوری ما وابسته نیستند؛ ارزششان جاودانه است.

اگر با شهامت و شادی اطاعت را برگزینیم، خداوند باقی امور را به عهده خواهد گرفت. وقتی ما را در کارهای ساده وفادار بیابد، برای رویارویی با چالش‌های بزرگ نیرویمان خواهد داد. باشد که امروز مطیع شناخته شویم و پدر، چون وفاداری ما را می‌بیند، ما را نزد پسر محبوبش بفرستد تا حیات جاودان را دریافت کنیم. ــ برگرفته از ژان نیکولا گرو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر آسمانی، بارها چیزهایی را که پیش رویم نهادی کوچک شمردم. مرا ببخش که درنیافتم هرآنچه از تو می‌آید گران‌بهاست. به من بیاموز صدایت را بشنوم و هیچ کاری را که به من می‌سپاری خوار نشمارم.

دلی شجاع به من عطا کن که آماده باشد در همه‌چیز از تو اطاعت کند، حتی در آنچه ساده به نظر می‌رسد یا از چشم دیگران پنهان است. بگذار بیاموزم هر فرمان تو را همچون دستوری مستقیم از آسمان ارج نهم. مگذار اراده‌ات را با منطق محدود خودم بسنجم.

می‌خواهم در وفاداری پایدار زندگی کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو شعله‌ای است که گام‌های پارسا را حتی در تنگ‌ترین راه‌ها روشن می‌کند. فرمان‌های والای تو بذرهایی جاودان‌اند که در خاک حاصلخیز اطاعت کاشته شده‌اند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«ای خداوند، راه‌های خود را به من بنما و طریق‌های خویش را به من بیاموز» (مزامیر ۲۵:۴).

در زندگی کردن با چشمانی که به جزئیات روزمره‌مان توجه دارند، نیرویی دگرگون‌کننده نهفته است. وقتی درمی‌یابیم که خدا حتی به کوچک‌ترین نیازهایمان رسیدگی می‌کند، دل‌هایمان از سپاسگزاری راستین لبریز می‌شود. از کودکی، دست‌های او ما را هدایت کرده‌اند و همواره برکت بخشیده‌اند. حتی اصلاح‌هایی که در طول زندگی دریافت کرده‌ایم، وقتی با ایمان به آن‌ها می‌نگریم، یکی از بزرگ‌ترین موهبت‌هایی آشکار می‌شوند که تجربه کرده‌ایم.

اما این بینش نباید تنها ما را به سپاسگزاری وادارد؛ باید ما را به اطاعت نیز برانگیزد. هرچه بیشتر به مراقبت پیوستهٔ پدر پی می‌بریم، بهتر درمی‌یابیم که شایسته‌ترین پاسخ، پیروی از شریعت نیرومند اوست. فرمان‌های شگفت‌انگیز آفریدگار بار نیستند، بلکه هدیه‌اند؛ راه زندگی، حکمت و هم‌زیستی با او را به ما نشان می‌دهند.

کسی که در این راهِ اطاعت گام برمی‌دارد، زیر نور خداوند زندگی می‌کند. و در همین جایگاه وفاداری است که پدر به ما برکت می‌بخشد و ما را نزد پسر محبوبش می‌فرستد تا آمرزش و نجات را دریافت کنیم. هیچ راهی امن‌تر، پربارتر و راستین‌تر از اطاعت از خدایمان نیست. — برگرفته از هنری ادوارد منینگ. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، سپاسگزارم که به من نشان دادی حضورت در هر جزئی از زندگی‌ام هست. برای هر نشانهٔ کوچک مراقبتت و برای هر لحظه‌ای که بی‌آنکه حتی متوجه شوم، پشتیبانم بودی، سپاسگزارم. امروز می‌پذیرم که هرچه دارم از دستان توست.

می‌خواهم با آگاهی بیشتری از اراده‌ات زندگی کنم. دلی مطیع به من عطا کن؛ دلی که نه‌تنها با کلمات، بلکه با کردار نیز تو را بستاید. بگذار زندگی‌ام با وفاداری و عزم راسخ برای گام برداشتن در راه‌های شگفت‌انگیزت شناخته شود.

خداوندا، می‌خواهم با تمام دل از تو پیروی کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومندت همچون نوایی استوار و پیوسته است که گام‌هایم را هدایت می‌کند. فرمان‌های باشکوهت مرواریدهای گران‌بهایی هستند که در مسیرم نشانده شده‌اند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«چه کسی به کوه خداوند برخواهد آمد؟ چه کسی در مکان مقدس او خواهد ایستاد؟ آن‌که دست‌های پاک و دل پاک دارد» (مزامیر ۲۴:۳-۴).

مقصد نهایی همه جان‌هایی که به‌سوی آسمان گام برمی‌دارند، مسیح است. او در مرکز قرار دارد، زیرا با همه کسانی که به خدا تعلق دارند پیوند دارد. هر آنچه در مرکز است، برای همه مشترک است و مسیح نقطهٔ دیدار است. او پناهگاه و کوه استواری است که همه باید به آن صعود کنند. و کسی که از این کوه بالا می‌رود، دیگر نباید از آن فرود آید.

در آنجاست، بر فراز کوه، که پناه و حفاظت وجود دارد. مسیح کوه پناهگاه است و در دست راست پدر قرار دارد، زیرا پس از آنکه ارادهٔ الهی را به‌طور کامل به انجام رساند، به آسمان‌ها صعود کرد. اما همه در راه این کوه نیستند. این وعده برای هر کسی نیست. تنها کسانی که به‌راستی ایمان دارند و اطاعت می‌کنند، به پناهگاه جاودانی‌ای دسترسی دارند که خدا آماده کرده است.

ایمان به اینکه عیسی از سوی پدر فرستاده شده، ضروری است، اما همه‌چیز نیست. جان باید از قانون نیرومند خدا اطاعت کند؛ قانونی که پیامبران عهد عتیق و خود عیسی آن را آشکار کردند. ایمان حقیقی با اطاعت صادقانه همراه است. تنها کسانی که ایمان دارند و اطاعت می‌کنند، از سوی مسیح پذیرفته می‌شوند و به مکانی که او آماده کرده است، هدایت می‌گردند. — برگرفته از آگوستین قدیس. اگر خداوند اجازه دهد، تا فردا.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که پسرت را در مرکز همه‌چیز قرار دادی تا صخرهٔ استوار و پناهگاه جاودانی من باشد. می‌دانم که بیرون از مسیح نجاتی نیست و می‌خواهم هر روز زندگی‌ام به‌سوی او بروم.

ایمانم را نیرومند ساز تا به‌راستی باور کنم که عیسی را تو فرستادی. و دلی مطیع به من عطا کن تا با صداقت از تمام قانون نیرومند تو و فرمان‌هایی که به‌واسطهٔ پیامبران و پسر خودت سپردی، پیروی کنم. نمی‌خواهم فقط از کوه بالا بروم؛ می‌خواهم بر آن بمانم، استوار در اطاعت و ایمان.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که راه نجات را به من نشان دادی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودانی من است. قانون نیرومند تو راهی پرشیب است که به قلهٔ حضور تو می‌رسد. فرمان‌های مقدست همچون پله‌هایی استوارند که مرا از جهان دور و به آسمان نزدیک می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«پس هر یک از شما که از هر آنچه دارد دست نکشد، نمی‌تواند شاگرد من باشد» (لوقا ۱۴:۳۳).

عیسی کاملاً روشن سخن گفت: هر که می‌خواهد نجات یابد، باید خود را انکار کند. یعنی ارادهٔ خود را کنار بگذارد و کاملاً تسلیم ارادهٔ خدا شود. چنین کسی دیگر در پی خشنود کردن یا بزرگ جلوه دادن خود نیست، بلکه خود را نیازمندترین شخص به رحمت آفریدگار می‌بیند. این دعوتی است به ترک غرور و دل‌بریدن از همه‌چیز، از سر محبت به مسیح.

انکار خویشتن همچنین به معنای چشم‌پوشی از فریبندگی‌های این جهان است: جلوه‌های ظاهری، خواسته‌ها و وعده‌های پوچ آن. خرد انسانی و استعدادهای طبیعی، هرقدر هم ستودنی به نظر برسند، نباید پایهٔ اعتماد ما باشند. خادم راستین می‌آموزد که تنها به خدا تکیه کند و هرگونه اعتماد به توانایی‌های بشری یا آفریدگان را کنار بگذارد.

این دگرگونی تنها با اطاعت از شریعت نیرومند خدا و پایبندی صادقانه به فرمان‌های مقدس او ممکن است. در این راهِ تسلیم و فرمان‌برداری است که جان می‌آموزد غرور، طمع، خواهش‌های جسمانی و همهٔ گرایش‌های انسان کهنه را کنار بگذارد. زیستن برای خدا یعنی مردن برای خویشتن؛ و تنها کسی که برای جهان می‌میرد، می‌تواند وارث آنچه جاودانه است شود. — برگرفته از یوهان آرنت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که مرا به زندگی‌ای سراسر تسلیم فرامی‌خوانی. تو می‌دانی که اراده‌ام چقدر ناتوان و متمایل به خطاست، و بااین‌حال دعوتم می‌کنی برای تو زندگی کنم.

یاری‌ام کن هر روز خود را انکار کنم. مبادا در پی منافع خود باشم، به استعدادهایم تکیه کنم یا خواهان بیهوده‌های این جهان شوم. به من بیاموز از آنچه هستم و آنچه دارم، به‌خاطر پسرت چشم بپوشم و با تمام دل از شریعت نیرومندت و فرمان‌های مقدست اطاعت کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا زندگی تازه‌ای به من می‌بخشی؛ دور از بندگیِ خودخواهی‌ام و نزدیک به قلب تو. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومندت راه باریکی است که به آزادی حقیقی می‌انجامد. فرمان‌های کاملت همچون شمشیرهایی هستند که انسان کهنه را می‌بُرند و زیبایی اطاعت را آشکار می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم. آمین.

«او که قادر است شما را از لغزش بازدارد و در حضور جلال خود، بی‌عیب و با شادی عظیم، حاضر سازد» (یهودا ۱:۲۴).

دربارهٔ ابراهیم نوشته شده است که در برابر وعده تزلزل نکرد. این همان استواری‌ای است که خدا می‌خواهد در همهٔ کسانی ببیند که به او اعتماد دارند. خداوند می‌خواهد قومش چنان استوار گام بردارند که حتی در صفوفشان لرزشی دیده نشود، حتی هنگامی که با دشمن روبه‌رو می‌شوند. نیروی سیر روحانی در پایداری است؛ حتی در امور کوچک.

اما درست همین «امور کوچک» هستند که بیش از همه باعث لغزش می‌شوند. بیشتر لغزش‌ها نه از آزمایش‌های بزرگ، بلکه از حواس‌پرتی‌ها و رفتارهایی ناشی می‌شوند که بی‌اهمیت به نظر می‌رسند. دشمن این را می‌داند. او ترجیح می‌دهد خادم خدا را با جزئیاتی سبک همچون پر به زمین بزند، نه با حمله‌ای بزرگ. این برایش رضایت‌بخش‌تر است؛ پیروزی با کمترین تلاش.

ازاین‌رو، ضروری است که جان بر قانون نیرومند خدا و فرمان‌های زیبای او استوار باشد. خادم خدا با همین اطاعت وفادارانه، حتی در کوچک‌ترین تصمیم‌ها، استوار می‌ماند. وقتی زندگی با ارادهٔ آفریدگار هماهنگ باشد، لغزش‌ها نادر می‌شوند و سیر زندگی پیوسته، شجاعانه و پیروزمندانه خواهد بود. — برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که مرا به گام برداشتن در راهی استوار و مطمئن، بی‌تزلزل، فرامی‌خوانی. تو می‌خواهی با اطمینان پیش بروم و اجازه ندهم امور کوچک مرا از راه به در کنند.

کمکم کن به جزئیات زندگی روزمره‌ام توجه داشته باشم تا هیچ‌چیز باعث لغزشم نشود. دلی منضبط به من عطا کن که حتی کوچک‌ترین کارهای اطاعت را ارج نهد. مبادا هرگز وسوسه‌های کوچک را دست‌کم بگیرم؛ بلکه با شجاعت با همه‌چیز روبه‌رو شوم و به قانون تو اعتماد کنم و با وفاداری از فرمان‌هایت اطاعت کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا در هر گام پشتیبان من هستی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. قانون نیرومند تو همچون زمینی سنگی و استوار زیر پای من است. فرمان‌های زیبایت همچون نشانه‌هایی در راه‌اند که نمی‌گذارند به بیراهه روم و با محبت هدایتم می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«زیرا او را برگزیده‌ام تا به فرزندان و خاندان خود پس از خویش فرمان دهد که راه خداوند را نگاه دارند و عدالت و انصاف را به‌جا آورند» (پیدایش ۱۸:۱۹).

خدا در پی کسانی است که بتواند به آنان اعتماد کند. این همان چیزی بود که دربارهٔ ابراهیم فرمود: «او را می‌شناسم»؛ بیانی از اعتماد چنان نیرومند که باعث شد همهٔ وعده‌هایی که به ابراهیم داده بود، تحقق یابند. خدا کاملاً وفادار است و می‌خواهد انسان نیز استوار، پایدار و قابل‌اعتماد باشد.

ایمان راستین دقیقاً همین است: زندگی‌ای آکنده از عزم و پایداری. خدا در پی دل‌هایی است که بتواند بار محبت، قدرت و وعده‌های وفادارانهٔ خود را بر آن‌ها بگذارد. اما برکت‌هایش را تنها به کسانی می‌سپارد که واقعاً از او اطاعت می‌کنند و حتی وقتی همه‌چیز را درک نمی‌کنند، استوار می‌مانند.

وفاداری در عمل با اطاعت از شریعت نیرومند خدا و به‌جا آوردن فرمان‌های شگفت‌انگیز او آغاز می‌شود. وقتی کسی وفادار یافت شود، خدا در آنچه حاضر است برای او انجام دهد، هیچ محدودیتی نمی‌گذارد. اعتماد او بر کسی قرار می‌گیرد که با درستکاری در راه‌هایش گام برمی‌دارد، و هیچ وعده‌ای تحقق‌نیافته نخواهد ماند. ـ برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که خدایی هستی که می‌خواهی به من اعتماد کنی. تو کاملاً وفاداری و از من نیز انتظار داری که در حضورت استوار و مطیع زندگی کنم.

مرا انسانی پایدار و قابل‌اعتماد بساز که مصمم است در همه‌چیز از تو اطاعت کند. مگذار احساسات یا بی‌ثباتی مرا به این‌سو و آن‌سو بکشاند؛ بلکه بگذار زندگی‌ام بر شریعت نیرومند تو و فرمان‌های شگفت‌انگیزت استوار باشد. می‌خواهم بتوانی دربارهٔ من بگویی: «او را می‌شناسم»، همان‌گونه که دربارهٔ خدمتگزارت ابراهیم گفتی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که می‌خواهی در کار خود با من همراه شوی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو بنیاد استواری است که وفاداری‌ام را بر آن بنا می‌کنم. فرمان‌هایت ستون‌های حقیقت‌اند که می‌توانم بر آن‌ها استوار و در آرامش زندگی کنم. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«چه کسی به کوه خداوند بالا خواهد رفت؟ چه کسی در مکان مقدس او خواهد ایستاد؟ آن‌که دست‌هایش پاک و دلش پاک است» (مزامیر ۲۴:۳-۴).

بی‌تردید، اندیشیدن و سخن گفتن دربارهٔ آسمان نادرست نیست. طبیعی است که بخواهیم دربارهٔ جایی که جان تا ابد در آن زندگی خواهد کرد، بیشتر بدانیم. اگر کسی قرار بود به شهری تازه نقل مکان کند، دربارهٔ آب‌وهوا، مردم و محیط آن پرس‌وجو می‌کرد و می‌کوشید هرچه را می‌تواند بداند. و در نهایت، همهٔ ما در آستانهٔ رفتن به جهانی دیگر هستیم؛ جهانی جاودان که خدا در آن فرمانروایی می‌کند.

پس بجاست که بکوشیم این مقصد جاودان را بشناسیم. چه کسانی اکنون آنجا هستند؟ آنجا چگونه جایی است؟ و مهم‌تر از همه، چه راهی به آنجا می‌رسد؟ این پرسش‌ها مهم‌اند، زیرا سخن از سفری موقت نیست، بلکه از اقامتگاهی همیشگی است. آسمان واقعی است و برای کسانی محفوظ است که مورد تأیید خداوند قرار گرفته‌اند.

اما این تأیید با گمانه‌زنی یا نیت‌های نیک به دست نمی‌آید، بلکه از راه اطاعت از شریعت نیرومند خدا و به‌جا آوردن فرمان‌های کامل او حاصل می‌شود. کسانی که وارث این جهان پرشکوه خواهند شد، کسانی‌اند که برگزیده‌اند در اینجا مطابق راه‌های آفریدگار زندگی کنند. جستن آسمان مستلزم آن است که با وفاداری و خداترسی، شایستهٔ حضور خدا زندگی کنیم. ـ برگرفته از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، تو را شکر می‌کنم که برای کسانی که دوستت دارند و از تو اطاعت می‌کنند، مکانی جاودان آماده کرده‌ای. آسمان واقعی است و می‌خواهم در آن جهان پرشکوه که تو در آن فرمانروایی می‌کنی، با تو باشم.

در دلم اشتیاقی راستین بگذار تا تو را بیشتر بشناسم، در راه‌هایت گام بردارم و با جدیت برای ابدیت آماده شوم. نمی‌خواهم با امور گذرا حواسم پرت شود، بلکه می‌خواهم بر ارادهٔ تو متمرکز بمانم و در شریعت نیرومند و فرمان‌های مقدست استوار باشم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که امید زندگی بی‌پایان در کنار خودت را به من بخشیده‌ای. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو نقشه‌ای است که گام‌های پارسا را تا دروازه‌های اقامتگاهت راهنمایی می‌کند. فرمان‌های کامل تو همچون تابلوهایی مطمئن‌اند که راه آسمان را نشان می‌دهند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«به من بیاموز تا ارادهٔ تو را به‌جا آورم، زیرا تو خدای من هستی؛ روح نیکوی تو مرا در زمینی هموار هدایت کند» (مزامیر ۱۴۳:۱۰).

والاترین مرتبهٔ روحانی، حالتی است که زندگی خودبه‌خود و طبیعی جریان می‌یابد؛ مانند آب‌های عمیق رودخانهٔ حزقیال، جایی که شناگر دیگر تقلا نمی‌کند، بلکه جریان نیرومند آب او را با خود می‌برد. این همان حالتی است که جان برای نیکوکاری نیازی به زور زدن ندارد؛ با آهنگ زندگی الهی حرکت می‌کند و انگیزه‌هایی هدایتش می‌کنند که از خود خدا سرچشمه می‌گیرند.

اما این آزادی روحانی از احساسی گذرا پدید نمی‌آید؛ با تلاش، انضباط و وفاداری شکل می‌گیرد. عادت‌های عمیق روحانی نیز مانند هر عادت راستینی با تصمیمی روشن و ارادی آغاز می‌شوند. باید اطاعت را برگزید، حتی وقتی دشوار است، و این انتخاب را آن‌قدر تکرار کرد تا اطاعت بخشی طبیعی از وجودمان شود.

جانی که می‌خواهد چنین زندگی کند، باید بر قانون نیرومند خدا استوار بماند و فرمان‌های زیبای او را به‌جا آورد. وفاداریِ پیوسته است که اطاعت را از تلاشی همیشگی به حرکتی خودانگیخته در جان تبدیل می‌کند. و چون چنین شود، خودِ روح خداوند انسان را هدایت می‌کند و او در پیوند با آسمان زندگی می‌کند. — برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خداوندِ من، از تو سپاسگزارم که می‌خواهی زندگی روحانی‌ام استوار، آزاد و سرشار از حضور تو باشد. تو مرا به زندگی‌ای پر از تلاش بیهوده فرا نمی‌خوانی، بلکه به راهی دعوت می‌کنی که در آن اطاعت مایهٔ شادی می‌شود.

کمکم کن کار درست را برگزینم، حتی وقتی دشوار است. به من انضباطی عطا کن تا نیکی را آن‌قدر تکرار کنم که بخشی از وجودم شود. می‌خواهم عادت‌های مقدسی در خود پرورش دهم که تو را خشنود می‌کنند و هر روز بیش از پیش بر قانون و فرمان‌هایت استوار بمانم، زیرا می‌دانم زندگی راستین در آنهاست.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا خودت مرا برای اطاعت نیرو می‌بخشی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. قانون نیرومند تو راهی است که جانم در آن بی‌هراس گام برداشتن را می‌آموزد. فرمان‌های زیبایت همچون جریان‌های رودخانه‌ای آسمانی‌اند که مرا پیوسته به تو نزدیک‌تر می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«در روزی که بترسم، بر تو توکل خواهم کرد» (مزامیر ۵۶:۳).

ایمان راستین را در روزگار آسوده نمی‌آموزیم. خدا وعده‌هایش را در لحظه‌های آرامش می‌دهد، با مهربانی سخن می‌گوید و پیمان‌هایش را با کلامی شگفت‌انگیز تأیید می‌کند. اما پس از آن، مدتی کناره می‌گیرد؛ نه از روی رهاکردن، بلکه تا ببیند اعتماد کسی که سخنش را شنیده تا کجا می‌رسد. آن‌گاه آزمون فرا می‌رسد و اغلب چنان به نظر می‌آید که با هرچه خدا گفته بود در تضاد است.

در چنین لحظه‌های آزمایش، وقتی همه‌چیز در آستانه فروپاشی به نظر می‌رسد، ایمان ارزش راستین خود را نشان می‌دهد. جان باید حتی در میان توفان به بالا بنگرد و حتی وقتی هرچه پیرامونش هست ترس می‌انگیزد، به خدا اعتماد کند. خادمان وفادار نیز چنین پیروز شدند؛ نه وقتی همه‌چیز آسان بود، بلکه وقتی ایمان‌آوردن ناممکن به نظر می‌رسید. ایمان هنگامی تاج می‌گیرد که پایدار بماند، نه وقتی همه‌چیز را درک کند.

اما این ایمان باید بر اطاعت استوار باشد. ایمان‌آوردن بدون اطاعت، ایمان راستین نیست. جانی که به‌راستی به خدا اعتماد دارد، شریعت پرقدرت او را نگاه می‌دارد و در راه فرمان‌های کاملش گام برمی‌دارد. وقتی اطاعت راستین باشد، حتی سخت‌ترین آزمون نیز فرصتی برای پیروزی می‌شود و وعده در زمان مقرر، درست همان‌گونه که خدا گفته است، تحقق می‌یابد. — برگرفته از نوشتهٔ لتی بی. کاومن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای خداوند، خدای من، تو را شکر می‌کنم که حتی وقتی مدتی خاموش می‌مانی، همچنان با من هستی. تو سخن گفته‌ای و همین برای من بس است. تو وفاداری و وعده‌هایت راستین‌اند.

ایمانی به من عطا کن که حتی هنگام آزموده‌شدن تسلیم نشود. به من بیاموز که در میان توفان به تو اعتماد کنم و در روز دشوار، هرآنچه را پیش‌تر به من گفته‌ای به یاد آورم. مبادا هرگز از راه‌هایت دور شوم؛ یاری‌ام کن که حتی وقتی راه برون‌رفتی نمی‌بینم، با دلیری به اطاعت ادامه دهم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا خدایی هستی که به هر سخن خود وفا می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت پرقدرتت همچون لنگری استوار در میان موج‌هاست. فرمان‌های کاملت همچون فانوس‌هایی هستند که در تاریکی می‌درخشند و جانم را تا پیروزی راهنمایی می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«بدون ایمان محال است خدا را خشنود ساخت، زیرا هر که به او نزدیک می‌شود باید ایمان داشته باشد که او هست و جویندگان خود را پاداش می‌دهد» (عبرانیان ۱۱:۶).

ابرام سفر خود را آغاز کرد، بی‌آنکه بداند خدا او را به کجا خواهد برد. او به دعوتی والا پاسخ داد، هرچند نمی‌دانست چه چیزی در انتظارش است. تنها یک گام برداشت، بی‌آنکه توضیح یا تضمینی بخواهد. این ایمان راستین است: در زمان حال خواست خدا را به‌جا آوردن و نتیجه را به او سپردن.

ایمان لازم نیست تمام مسیر را ببیند؛ کافی است بر گامی تمرکز کند که خدا اکنون فرمان داده است. مسئله درک تمام روند اخلاقی نیست، بلکه وفادار بودن در عمل اخلاقی‌ای است که پیش روی ماست. ایمان یعنی اطاعت بی‌درنگ، حتی وقتی همه‌چیز روشن نیست، زیرا به سرشت خداوندی که فرمان داده کاملاً اعتماد دارد.

این ایمان زنده در اطاعت از شریعت نیرومند خدا و فرمان‌های شگفت‌انگیز او جلوه می‌کند. هر که حقیقتاً ایمان دارد، بی‌درنگ اطاعت می‌کند. جان وفادار مطابق خواست آفریدگار عمل می‌کند و هدایت و سرانجام خود را به دست او می‌سپارد. همین اعتماد است که اطاعت را آسان و سفر را ایمن می‌سازد. ـ برگرفته از جان جویت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، تو را سپاس می‌گویم که مرا فراخوانده‌ای تا با تو گام بردارم، حتی وقتی تمام مسیر را نمی‌بینم. تو همه‌چیز را یک‌باره بر من آشکار نمی‌کنی، بلکه دعوتم می‌کنی گام‌به‌گام اعتماد کنم.

یاری‌ام کن این ایمان راستین را زندگی کنم؛ ایمانی نه فقط در گفتار، بلکه در کردار. به من شهامت بده تا حتی وقتی همه‌چیز را نمی‌فهمم اطاعت کنم، و وفاداری عطا کن تا آنچه را پیش‌تر در شریعت و فرمان‌هایت بر من آشکار کرده‌ای به‌جا آورم. مگذار دلم با آینده منحرف شود؛ بگذار در آنچه خداوند امروز از من می‌خواهد استوار بمانم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا شایسته اعتمادی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو راهی استوار است که می‌توانم بی‌هراس بر آن گام بردارم. فرمان‌های شگفت‌انگیزت همچون چراغ‌هایی هستند که در هر گام روشن می‌شوند و با محبت راهنمایی‌ام می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.