«او که قادر است شما را از لغزش بازدارد و در حضور جلال خود، بی‌عیب و با شادی عظیم، حاضر سازد» (یهودا ۱:۲۴).

دربارهٔ ابراهیم نوشته شده است که در برابر وعده تزلزل نکرد. این همان استواری‌ای است که خدا می‌خواهد در همهٔ کسانی ببیند که به او اعتماد دارند. خداوند می‌خواهد قومش چنان استوار گام بردارند که حتی در صفوفشان لرزشی دیده نشود، حتی هنگامی که با دشمن روبه‌رو می‌شوند. نیروی سیر روحانی در پایداری است؛ حتی در امور کوچک.

اما درست همین «امور کوچک» هستند که بیش از همه باعث لغزش می‌شوند. بیشتر لغزش‌ها نه از آزمایش‌های بزرگ، بلکه از حواس‌پرتی‌ها و رفتارهایی ناشی می‌شوند که بی‌اهمیت به نظر می‌رسند. دشمن این را می‌داند. او ترجیح می‌دهد خادم خدا را با جزئیاتی سبک همچون پر به زمین بزند، نه با حمله‌ای بزرگ. این برایش رضایت‌بخش‌تر است؛ پیروزی با کمترین تلاش.

ازاین‌رو، ضروری است که جان بر قانون نیرومند خدا و فرمان‌های زیبای او استوار باشد. خادم خدا با همین اطاعت وفادارانه، حتی در کوچک‌ترین تصمیم‌ها، استوار می‌ماند. وقتی زندگی با ارادهٔ آفریدگار هماهنگ باشد، لغزش‌ها نادر می‌شوند و سیر زندگی پیوسته، شجاعانه و پیروزمندانه خواهد بود. — برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که مرا به گام برداشتن در راهی استوار و مطمئن، بی‌تزلزل، فرامی‌خوانی. تو می‌خواهی با اطمینان پیش بروم و اجازه ندهم امور کوچک مرا از راه به در کنند.

کمکم کن به جزئیات زندگی روزمره‌ام توجه داشته باشم تا هیچ‌چیز باعث لغزشم نشود. دلی منضبط به من عطا کن که حتی کوچک‌ترین کارهای اطاعت را ارج نهد. مبادا هرگز وسوسه‌های کوچک را دست‌کم بگیرم؛ بلکه با شجاعت با همه‌چیز روبه‌رو شوم و به قانون تو اعتماد کنم و با وفاداری از فرمان‌هایت اطاعت کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا در هر گام پشتیبان من هستی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. قانون نیرومند تو همچون زمینی سنگی و استوار زیر پای من است. فرمان‌های زیبایت همچون نشانه‌هایی در راه‌اند که نمی‌گذارند به بیراهه روم و با محبت هدایتم می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«زیرا او را برگزیده‌ام تا به فرزندان و خاندان خود پس از خویش فرمان دهد که راه خداوند را نگاه دارند و عدالت و انصاف را به‌جا آورند» (پیدایش ۱۸:۱۹).

خدا در پی کسانی است که بتواند به آنان اعتماد کند. این همان چیزی بود که دربارهٔ ابراهیم فرمود: «او را می‌شناسم»؛ بیانی از اعتماد چنان نیرومند که باعث شد همهٔ وعده‌هایی که به ابراهیم داده بود، تحقق یابند. خدا کاملاً وفادار است و می‌خواهد انسان نیز استوار، پایدار و قابل‌اعتماد باشد.

ایمان راستین دقیقاً همین است: زندگی‌ای آکنده از عزم و پایداری. خدا در پی دل‌هایی است که بتواند بار محبت، قدرت و وعده‌های وفادارانهٔ خود را بر آن‌ها بگذارد. اما برکت‌هایش را تنها به کسانی می‌سپارد که واقعاً از او اطاعت می‌کنند و حتی وقتی همه‌چیز را درک نمی‌کنند، استوار می‌مانند.

وفاداری در عمل با اطاعت از شریعت نیرومند خدا و به‌جا آوردن فرمان‌های شگفت‌انگیز او آغاز می‌شود. وقتی کسی وفادار یافت شود، خدا در آنچه حاضر است برای او انجام دهد، هیچ محدودیتی نمی‌گذارد. اعتماد او بر کسی قرار می‌گیرد که با درستکاری در راه‌هایش گام برمی‌دارد، و هیچ وعده‌ای تحقق‌نیافته نخواهد ماند. ـ برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که خدایی هستی که می‌خواهی به من اعتماد کنی. تو کاملاً وفاداری و از من نیز انتظار داری که در حضورت استوار و مطیع زندگی کنم.

مرا انسانی پایدار و قابل‌اعتماد بساز که مصمم است در همه‌چیز از تو اطاعت کند. مگذار احساسات یا بی‌ثباتی مرا به این‌سو و آن‌سو بکشاند؛ بلکه بگذار زندگی‌ام بر شریعت نیرومند تو و فرمان‌های شگفت‌انگیزت استوار باشد. می‌خواهم بتوانی دربارهٔ من بگویی: «او را می‌شناسم»، همان‌گونه که دربارهٔ خدمتگزارت ابراهیم گفتی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که می‌خواهی در کار خود با من همراه شوی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو بنیاد استواری است که وفاداری‌ام را بر آن بنا می‌کنم. فرمان‌هایت ستون‌های حقیقت‌اند که می‌توانم بر آن‌ها استوار و در آرامش زندگی کنم. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«چه کسی به کوه خداوند بالا خواهد رفت؟ چه کسی در مکان مقدس او خواهد ایستاد؟ آن‌که دست‌هایش پاک و دلش پاک است» (مزامیر ۲۴:۳-۴).

بی‌تردید، اندیشیدن و سخن گفتن دربارهٔ آسمان نادرست نیست. طبیعی است که بخواهیم دربارهٔ جایی که جان تا ابد در آن زندگی خواهد کرد، بیشتر بدانیم. اگر کسی قرار بود به شهری تازه نقل مکان کند، دربارهٔ آب‌وهوا، مردم و محیط آن پرس‌وجو می‌کرد و می‌کوشید هرچه را می‌تواند بداند. و در نهایت، همهٔ ما در آستانهٔ رفتن به جهانی دیگر هستیم؛ جهانی جاودان که خدا در آن فرمانروایی می‌کند.

پس بجاست که بکوشیم این مقصد جاودان را بشناسیم. چه کسانی اکنون آنجا هستند؟ آنجا چگونه جایی است؟ و مهم‌تر از همه، چه راهی به آنجا می‌رسد؟ این پرسش‌ها مهم‌اند، زیرا سخن از سفری موقت نیست، بلکه از اقامتگاهی همیشگی است. آسمان واقعی است و برای کسانی محفوظ است که مورد تأیید خداوند قرار گرفته‌اند.

اما این تأیید با گمانه‌زنی یا نیت‌های نیک به دست نمی‌آید، بلکه از راه اطاعت از شریعت نیرومند خدا و به‌جا آوردن فرمان‌های کامل او حاصل می‌شود. کسانی که وارث این جهان پرشکوه خواهند شد، کسانی‌اند که برگزیده‌اند در اینجا مطابق راه‌های آفریدگار زندگی کنند. جستن آسمان مستلزم آن است که با وفاداری و خداترسی، شایستهٔ حضور خدا زندگی کنیم. ـ برگرفته از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، تو را شکر می‌کنم که برای کسانی که دوستت دارند و از تو اطاعت می‌کنند، مکانی جاودان آماده کرده‌ای. آسمان واقعی است و می‌خواهم در آن جهان پرشکوه که تو در آن فرمانروایی می‌کنی، با تو باشم.

در دلم اشتیاقی راستین بگذار تا تو را بیشتر بشناسم، در راه‌هایت گام بردارم و با جدیت برای ابدیت آماده شوم. نمی‌خواهم با امور گذرا حواسم پرت شود، بلکه می‌خواهم بر ارادهٔ تو متمرکز بمانم و در شریعت نیرومند و فرمان‌های مقدست استوار باشم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که امید زندگی بی‌پایان در کنار خودت را به من بخشیده‌ای. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو نقشه‌ای است که گام‌های پارسا را تا دروازه‌های اقامتگاهت راهنمایی می‌کند. فرمان‌های کامل تو همچون تابلوهایی مطمئن‌اند که راه آسمان را نشان می‌دهند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«به من بیاموز تا ارادهٔ تو را به‌جا آورم، زیرا تو خدای من هستی؛ روح نیکوی تو مرا در زمینی هموار هدایت کند» (مزامیر ۱۴۳:۱۰).

والاترین مرتبهٔ روحانی، حالتی است که زندگی خودبه‌خود و طبیعی جریان می‌یابد؛ مانند آب‌های عمیق رودخانهٔ حزقیال، جایی که شناگر دیگر تقلا نمی‌کند، بلکه جریان نیرومند آب او را با خود می‌برد. این همان حالتی است که جان برای نیکوکاری نیازی به زور زدن ندارد؛ با آهنگ زندگی الهی حرکت می‌کند و انگیزه‌هایی هدایتش می‌کنند که از خود خدا سرچشمه می‌گیرند.

اما این آزادی روحانی از احساسی گذرا پدید نمی‌آید؛ با تلاش، انضباط و وفاداری شکل می‌گیرد. عادت‌های عمیق روحانی نیز مانند هر عادت راستینی با تصمیمی روشن و ارادی آغاز می‌شوند. باید اطاعت را برگزید، حتی وقتی دشوار است، و این انتخاب را آن‌قدر تکرار کرد تا اطاعت بخشی طبیعی از وجودمان شود.

جانی که می‌خواهد چنین زندگی کند، باید بر قانون نیرومند خدا استوار بماند و فرمان‌های زیبای او را به‌جا آورد. وفاداریِ پیوسته است که اطاعت را از تلاشی همیشگی به حرکتی خودانگیخته در جان تبدیل می‌کند. و چون چنین شود، خودِ روح خداوند انسان را هدایت می‌کند و او در پیوند با آسمان زندگی می‌کند. — برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خداوندِ من، از تو سپاسگزارم که می‌خواهی زندگی روحانی‌ام استوار، آزاد و سرشار از حضور تو باشد. تو مرا به زندگی‌ای پر از تلاش بیهوده فرا نمی‌خوانی، بلکه به راهی دعوت می‌کنی که در آن اطاعت مایهٔ شادی می‌شود.

کمکم کن کار درست را برگزینم، حتی وقتی دشوار است. به من انضباطی عطا کن تا نیکی را آن‌قدر تکرار کنم که بخشی از وجودم شود. می‌خواهم عادت‌های مقدسی در خود پرورش دهم که تو را خشنود می‌کنند و هر روز بیش از پیش بر قانون و فرمان‌هایت استوار بمانم، زیرا می‌دانم زندگی راستین در آنهاست.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا خودت مرا برای اطاعت نیرو می‌بخشی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. قانون نیرومند تو راهی است که جانم در آن بی‌هراس گام برداشتن را می‌آموزد. فرمان‌های زیبایت همچون جریان‌های رودخانه‌ای آسمانی‌اند که مرا پیوسته به تو نزدیک‌تر می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«در روزی که بترسم، بر تو توکل خواهم کرد» (مزامیر ۵۶:۳).

ایمان راستین را در روزگار آسوده نمی‌آموزیم. خدا وعده‌هایش را در لحظه‌های آرامش می‌دهد، با مهربانی سخن می‌گوید و پیمان‌هایش را با کلامی شگفت‌انگیز تأیید می‌کند. اما پس از آن، مدتی کناره می‌گیرد؛ نه از روی رهاکردن، بلکه تا ببیند اعتماد کسی که سخنش را شنیده تا کجا می‌رسد. آن‌گاه آزمون فرا می‌رسد و اغلب چنان به نظر می‌آید که با هرچه خدا گفته بود در تضاد است.

در چنین لحظه‌های آزمایش، وقتی همه‌چیز در آستانه فروپاشی به نظر می‌رسد، ایمان ارزش راستین خود را نشان می‌دهد. جان باید حتی در میان توفان به بالا بنگرد و حتی وقتی هرچه پیرامونش هست ترس می‌انگیزد، به خدا اعتماد کند. خادمان وفادار نیز چنین پیروز شدند؛ نه وقتی همه‌چیز آسان بود، بلکه وقتی ایمان‌آوردن ناممکن به نظر می‌رسید. ایمان هنگامی تاج می‌گیرد که پایدار بماند، نه وقتی همه‌چیز را درک کند.

اما این ایمان باید بر اطاعت استوار باشد. ایمان‌آوردن بدون اطاعت، ایمان راستین نیست. جانی که به‌راستی به خدا اعتماد دارد، شریعت پرقدرت او را نگاه می‌دارد و در راه فرمان‌های کاملش گام برمی‌دارد. وقتی اطاعت راستین باشد، حتی سخت‌ترین آزمون نیز فرصتی برای پیروزی می‌شود و وعده در زمان مقرر، درست همان‌گونه که خدا گفته است، تحقق می‌یابد. — برگرفته از نوشتهٔ لتی بی. کاومن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای خداوند، خدای من، تو را شکر می‌کنم که حتی وقتی مدتی خاموش می‌مانی، همچنان با من هستی. تو سخن گفته‌ای و همین برای من بس است. تو وفاداری و وعده‌هایت راستین‌اند.

ایمانی به من عطا کن که حتی هنگام آزموده‌شدن تسلیم نشود. به من بیاموز که در میان توفان به تو اعتماد کنم و در روز دشوار، هرآنچه را پیش‌تر به من گفته‌ای به یاد آورم. مبادا هرگز از راه‌هایت دور شوم؛ یاری‌ام کن که حتی وقتی راه برون‌رفتی نمی‌بینم، با دلیری به اطاعت ادامه دهم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا خدایی هستی که به هر سخن خود وفا می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت پرقدرتت همچون لنگری استوار در میان موج‌هاست. فرمان‌های کاملت همچون فانوس‌هایی هستند که در تاریکی می‌درخشند و جانم را تا پیروزی راهنمایی می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«بدون ایمان محال است خدا را خشنود ساخت، زیرا هر که به او نزدیک می‌شود باید ایمان داشته باشد که او هست و جویندگان خود را پاداش می‌دهد» (عبرانیان ۱۱:۶).

ابرام سفر خود را آغاز کرد، بی‌آنکه بداند خدا او را به کجا خواهد برد. او به دعوتی والا پاسخ داد، هرچند نمی‌دانست چه چیزی در انتظارش است. تنها یک گام برداشت، بی‌آنکه توضیح یا تضمینی بخواهد. این ایمان راستین است: در زمان حال خواست خدا را به‌جا آوردن و نتیجه را به او سپردن.

ایمان لازم نیست تمام مسیر را ببیند؛ کافی است بر گامی تمرکز کند که خدا اکنون فرمان داده است. مسئله درک تمام روند اخلاقی نیست، بلکه وفادار بودن در عمل اخلاقی‌ای است که پیش روی ماست. ایمان یعنی اطاعت بی‌درنگ، حتی وقتی همه‌چیز روشن نیست، زیرا به سرشت خداوندی که فرمان داده کاملاً اعتماد دارد.

این ایمان زنده در اطاعت از شریعت نیرومند خدا و فرمان‌های شگفت‌انگیز او جلوه می‌کند. هر که حقیقتاً ایمان دارد، بی‌درنگ اطاعت می‌کند. جان وفادار مطابق خواست آفریدگار عمل می‌کند و هدایت و سرانجام خود را به دست او می‌سپارد. همین اعتماد است که اطاعت را آسان و سفر را ایمن می‌سازد. ـ برگرفته از جان جویت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، تو را سپاس می‌گویم که مرا فراخوانده‌ای تا با تو گام بردارم، حتی وقتی تمام مسیر را نمی‌بینم. تو همه‌چیز را یک‌باره بر من آشکار نمی‌کنی، بلکه دعوتم می‌کنی گام‌به‌گام اعتماد کنم.

یاری‌ام کن این ایمان راستین را زندگی کنم؛ ایمانی نه فقط در گفتار، بلکه در کردار. به من شهامت بده تا حتی وقتی همه‌چیز را نمی‌فهمم اطاعت کنم، و وفاداری عطا کن تا آنچه را پیش‌تر در شریعت و فرمان‌هایت بر من آشکار کرده‌ای به‌جا آورم. مگذار دلم با آینده منحرف شود؛ بگذار در آنچه خداوند امروز از من می‌خواهد استوار بمانم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا شایسته اعتمادی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو راهی استوار است که می‌توانم بی‌هراس بر آن گام بردارم. فرمان‌های شگفت‌انگیزت همچون چراغ‌هایی هستند که در هر گام روشن می‌شوند و با محبت راهنمایی‌ام می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«سخنان دهانم و تأمل دل من در حضورت پسندیده باشد، ای خداوند، صخره و رهانندهٔ من!» (مزامیر ۱۹:۱۴).

نوعی سکوت وجود دارد که فراتر از بدگویی نکردن دربارهٔ دیگران است: سکوت درونی، به‌ویژه دربارهٔ خود. این سکوت مستلزم آن است که انسان خیال خود را مهار کند؛ از مرور مکرر آنچه شنیده یا گفته است بپرهیزد و در اندیشه‌های خیالی، چه دربارهٔ گذشته و چه آینده، گم نشود. وقتی ذهن می‌آموزد تنها بر آنچه خدا در لحظهٔ حال پیش رویش نهاده تمرکز کند، این نشانهٔ پیشرفت روحانی است.

افکار پراکنده همواره به سراغ انسان می‌آیند، اما می‌توان نگذاشت بر دل چیره شوند. می‌توان آن‌ها را دور کرد و غرور، آزردگی یا خواسته‌های دنیوی‌ای را که به آن‌ها دامن می‌زنند، رد کرد. جانی که چنین انضباطی را می‌آموزد، کم‌کم سکوت درونی را تجربه می‌کند؛ نه خلأ، بلکه آرامشی ژرف که در آن دل نسبت به حضور خدا حساس می‌شود.

اما این تسلط بر ذهن تنها با نیروی انسانی به دست نمی‌آید. این تسلط از اطاعت از شریعت نیرومند خدا و عمل به فرمان‌های کامل او سرچشمه می‌گیرد. همین‌ها هستند که افکار را پاک می‌کنند، دل را نیرومند می‌سازند و در هر جان جایی می‌آفرینند تا آفریننده در آن ساکن شود. کسی که چنین زندگی می‌کند، درمی‌یابد که مشارکتی صمیمانه با خدا دارد که همه‌چیز را دگرگون می‌سازد. ـ برگرفته از ژان نیکولا گرو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که نه‌فقط به کردارم، بلکه به افکارم نیز اهمیت می‌دهی. تو از هر آنچه در درونم می‌گذرد آگاهی، و بااین‌حال مرا فرامی‌خوانی تا با تو باشم.

به من بیاموز سکوت درونی را پاس بدارم. کمکم کن ذهنم را مهار کنم و نه در خاطرات بیهوده گم شوم و نه در خواسته‌های پوچ. به آنچه واقعاً اهمیت دارد متمرکزم ساز: اطاعت از ارادهٔ تو، خدمت وفادارانه‌ای که پیش رویم نهاده‌ای، و آرامشی که از جستن صادقانهٔ تو حاصل می‌شود.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا حتی هنگامی که ذهنم پراکنده می‌شود، مرا به خود نزدیک می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو همچون دیواری محافظ است که از افکارم پاسداری می‌کند و دلم را پاک می‌سازد. فرمان‌های شگفت‌انگیزت همچون پنجره‌هایی گشوده‌اند که می‌گذارند نور آسمان به جانم بتابد. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«به‌سبب محبتت شادی بسیار خواهم کرد، زیرا رنج مرا دیدی و از تنگی جانم آگاه شدی» (مزامیر ۳۱:۷).

خدا هر انسانی را به‌طور کامل می‌شناسد. حتی پنهان‌ترین اندیشه‌ها، آن‌هایی که خود شخص از روبه‌رو شدن با آن‌ها می‌گریزد، از دیدگان او پنهان نیستند. هرچه انسان بیشتر به شناخت واقعی خود می‌رسد، خود را بیشتر آن‌گونه می‌بیند که خدا می‌بیند. آن‌گاه با فروتنی، کم‌کم مقاصد خداوند را در زندگی‌اش درمی‌یابد.

هر موقعیت ــ هر تأخیر، هر خواسته برآورده‌نشده و هر امید ناکام ــ دلیل مشخصی دارد و جایگاهش در نقشه خدا معین است. هیچ‌چیز تصادفی نیست. همه‌چیز کاملاً با وضعیت روحانی شخص هماهنگ است، از جمله بخش‌هایی از وجود درونی او که تا آن زمان حتی خودش نیز از آن‌ها آگاه نبوده است. تا زمانی که این درک حاصل شود، باید به نیکویی پدر اعتماد کرد و با ایمان هر آنچه را او اجازه می‌دهد پذیرفت.

این سفر خودشناسی باید همگام با اطاعت از شریعت نیرومند خدا و فرمان‌های شگفت‌انگیز او پیش برود. زیرا هرچه جان بیشتر تسلیم آنچه خداوند فرمان می‌دهد شود، بیشتر با حقیقت همسو می‌گردد، خود را بهتر می‌شناسد و به آفریدگار نزدیک‌تر می‌شود. خود را شناختن، با وفاداری اطاعت کردن و کاملاً اعتماد داشتن ــ این راه شناخت واقعی خداست. ــ برگرفته از ادوارد بی. پوزی. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، تو را می‌ستایم، زیرا مرا عمیقاً می‌شناسی. هیچ‌چیز در وجودم از تو پنهان نیست، حتی اندیشه‌هایی که می‌کوشم از آن‌ها بگریزم. تو با کمال و محبت دل مرا می‌آزمایی.

یاری‌ام کن تا به‌راستی از تو اطاعت کنم، حتی وقتی راه‌هایت را درک نمی‌کنم. به من فروتنی عطا کن تا اصلاح‌هایت را بپذیرم، شکیبایی تا در انتظار زمان‌های تو بمانم و ایمانی تا اعتماد کنم که هرچه اجازه می‌دهی برای خیر من است. بگذار هر دشواری چیزی را درباره خودم آشکار کند که باید دگرگونش سازم، و هر گام اطاعت مرا به تو نزدیک‌تر کند.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا با آنکه همه وجودم را می‌شناسی، از من دست نمی‌کشی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو آینه‌ای است که جانم را آشکار می‌کند و استوار در نور تو راهنمایی‌ام می‌کند. فرمان‌هایت همچون کلیدهای زرینی هستند که رازهای قدوسیت و آزادی حقیقی تو را می‌گشایند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«محبت تو از زندگی بهتر است! ازاین‌رو لب‌هایم تو را ستایش خواهند کرد» (مزامیر ۶۳:۳).

وقتی دل سنگین است، نشان می‌دهد که ارادهٔ خدا هنوز شیرین‌ترین چیز برای جان نیست. این نشان می‌دهد که آزادی حقیقی، همان آزادی‌ای که از اطاعت پدر می‌آید، هنوز به‌تمامی درک نشده است. همچنین نشانهٔ آن است که فرزندیِ الهی ــ امتیازِ فرزندِ خدای متعال خوانده‌شدن ــ هنوز با تمام نیرو و شادی‌اش تجربه نشده است.

اگر جان با ایمان هر آنچه را که خداوند اجازه می‌دهد می‌پذیرفت، حتی آزمایش‌ها نیز به اعمال اطاعت تبدیل می‌شدند. هیچ‌چیز بیهوده نمی‌ماند. پذیرفتن صادقانهٔ نقشهٔ خدا، درد را به پیشکش، بار را به تسلیم و مبارزه را به مشارکت تبدیل می‌کند. این تسلیم تنها زمانی ممکن است که جان در چارچوب شریعت نیرومند خدا گام بردارد و فرمان‌های کامل او را نگاه دارد.

فرزند خدا از راه این اطاعت عملی، روزانه و سرشار از محبت درمی‌یابد که آزادی حقیقی و شادی حقیقی چیست. وقتی کسی ارادهٔ پدر را می‌پذیرد و مطابق راه‌های او زندگی می‌کند، حتی لحظه‌های دشوار نیز به فرصت‌هایی برای پرستش تبدیل می‌شوند. اطاعت از ارادهٔ آفریدگار تنها راه تبدیل رنج به برکت و سنگینی به آرامش است. ــ برگرفته از هنری ادوارد منینگ. اگر خداوند بخواهد، تا فردا.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، اعتراف می‌کنم که بارها دلم اندوهگین می‌شود، زیرا هنوز ارادهٔ خودم را بیش از ارادهٔ تو دوست دارم. مرا به‌خاطر هر بار که در برابر آنچه درست است مقاومت می‌کنم و از دیدن ارادهٔ تو به‌عنوان بزرگ‌ترین خیر سر باز می‌زنم، ببخش.

ای پدر، به من بیاموز که حتی در آزمایش‌ها نیز از تو اطاعت کنم. می‌خواهم همه‌چیز را به تو بسپارم؛ نه فقط لحظه‌های آسان، بلکه مبارزه‌ها و دشواری‌ها را نیز. بگذار هر رنجی که با آن روبه‌رو می‌شوم به اطاعت تبدیل شود و تمام زندگی‌ام پیشکش زنده‌ای در برابر مذبح تو باشد. دلی به من عطا کن که با شادی نقشهٔ تو را بپذیرد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که مرا فرزند خود خوانده‌ای و فرصت زندگی برای تو را به من داده‌ای. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو کلید آزادی حقیقی است؛ آزادی‌ای که زنجیرهایم را می‌گسلد و مرا به تو نزدیک‌تر می‌کند. فرمان‌های شگفت‌انگیز تو همچون گام‌هایی استوار در راه صلح و جلال‌اند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«پس از او پرسیدند: برای انجام کارهایی که خدا از ما می‌خواهد، چه باید بکنیم؟» (یوحنا ۶:۲۸).

خدا پدری مهربان است. او هرکس را دقیقاً در جایی قرار می‌دهد که می‌خواهد باشد و مأموریتی ویژه به هرکس می‌سپارد که بخشی از کار پدر است. این کار، وقتی با فروتنی و سادگی انجام شود، لذت‌بخش و معنادار می‌شود. خداوند کارهای ناممکن به ما نمی‌سپارد؛ او همیشه نیروی کافی و درک لازم را به ما می‌دهد تا آنچه را مقرر کرده است به انجام برسانیم.

وقتی کسی احساس سردرگمی یا فرسودگی می‌کند، اغلب به این دلیل است که از آنچه خدا فرمان داده دور شده است. خطا در آنچه پدر خواسته نیست، بلکه در شیوه‌ای است که شخص با آن روبه‌رو می‌شود. خدا می‌خواهد فرزندانش با شادی و آرامش در دل او را خدمت کنند. حقیقت این است که هیچ‌کس نمی‌تواند واقعاً خدا را خشنود سازد، اگر پیوسته سرکشی یا ناخشنود باشد. اطاعت از ارادهٔ الهی راه رضایت حقیقی است.

پس اگر جان می‌خواهد پدر را خشنود سازد و هدفی بیابد، باید با محبت از شریعت نیرومند خدا اطاعت کند و از فرمان‌های زیبای او پیروی کند. زندگی بر پایهٔ احکام آفریدگار است که به کار روزانه معنا می‌بخشد، به دل آرامش می‌دهد و پیوند با خدای متعال را واقعی می‌سازد. آرامشی که از خدا می‌آید، برای کسانی است که در راه‌های او گام برمی‌دارند. — برگرفته از جان راسکین. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که پدری مهربانی و از من مراقبت می‌کنی و مطابق اراده‌ات کارهایی به من می‌سپاری. تو می‌دانی چه چیزی برای من بهتر است و همیشه نیرو و درک لازم را برای انجام آنچه از من انتظار داری به من می‌بخشی.

وقتی شکایت می‌کنم، سردرگم می‌شوم یا از آنچه فرمان داده‌ای دور می‌افتم، مرا ببخش. به من بیاموز که همه‌چیز را با فروتنی و شادی انجام دهم و به یاد داشته باشم که برای تو کار می‌کنم. مبادا هرگز فراموش کنم که اطاعت از شریعت تو و به‌جا آوردن فرمان‌هایت راهی مطمئن برای خشنود ساختن تو و زیستن در آرامش است.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و برای هر روز زندگی، هر مأموریتی که به من می‌سپاری و هر آموزه‌ای که از زبانت می‌آید، ستایش می‌کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو همچون نوری است که راهم را سامان می‌دهد و به هستی‌ام معنا می‌بخشد. فرمان‌هایت همچون بذرهای آسمانی‌اند که در درونم به شادی و راستی شکوفا می‌شوند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.