«شما اکنون به واسطه کلامی که به شما گفته‌ام پاک هستید» (یوحنا ۱۵:۳).

این به واسطهٔ کلام است که جان ابتدا پاک می‌شود و برای حیات جاودان بیدار می‌گردد. خداوند از همین کلام برای تولد، پشتیبانی و تجدید مشارکت زنده با پسر خود استفاده می‌کند. در تجربه واقعی ایمان، این حقیقت بارها تأیید می‌شود: آیه‌ای در دل ظاهر می‌شود، وعده‌ای با گرما و قدرت می‌رسد و این کلام راه خود را در درون ما باز می‌کند. کلام مقاومت‌ها را می‌شکند، عواطف را نرم می‌سازد، سختی درون را ذوب می‌کند و ایمانی زنده را می‌رویاند که کاملاً به سوی آن که حقیقتاً دوست‌داشتنی است، بازمی‌گردد.

اما می‌دانیم که همیشه این‌گونه نیست. زمان‌هایی هست که کلام خشک، دور و بی‌مزه به نظر می‌رسد. با این حال، خداوند در رحمت خود، در زمان مناسب دوباره آن را شیرین می‌سازد. و وقتی این اتفاق می‌افتد، درمی‌یابیم که کلام نه تنها تسلی می‌بخشد — بلکه هدایت می‌کند، اصلاح می‌کند و ما را به اطاعت بازمی‌خواند. شریعت باشکوه خدا زمانی زنده می‌شود که کلام بر دل جاری گردد. خداوند نقشه‌های خود را به مطیعان آشکار می‌سازد و در همین هماهنگی است که مشارکت تازه می‌شود و جان دوباره حیات می‌یابد.

پس در کلام پایدار بمان، حتی زمانی که خاموش به نظر می‌رسد. به آنچه خداوند تا کنون آشکار کرده است، همچنان اطاعت کن. در زمان مقرر، خداوند کلام خود را دوباره زنده و گرانبها خواهد ساخت و دل وفادار را به مشارکتی عمیق‌تر و امن‌تر با خود رهنمون خواهد کرد — و آن جان را برای فرستاده شدن نزد پسر آماده می‌سازد. اقتباس از جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، تو را شکر می‌کنم زیرا به واسطه کلام توست که جان من شسته و پشتیبانی می‌شود. حتی زمانی که شیرینی آن را احساس نمی‌کنم، مرا یاری کن که استوار بمانم.

ای خدای من، کلامت را به شکلی زنده و دگرگون‌کننده بر دل من جاری ساز. بگذار آنچه باید شکسته شود را بشکند و تصمیم مرا برای اطاعت تقویت کند.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم زیرا در زمان تو، کلام دوباره شیرین و گرانبها می‌شود. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت پرقدرت تو زمانی که کلام آن را در دل من روشن می‌سازد، حیات است. فرمان‌های تو بیان زنده صدای توست که مرا به مشارکت حقیقی هدایت می‌کند. من به نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«کسانی که در راستی گام برمی‌دارند، با اطمینان قدم می‌زنند» (امثال ۱۰:۹).

گاه پیش می‌آید که سفر زندگی در میان طوفان فرو می‌رود. راه تاریک می‌شود، رعد و برق هراس می‌آورد و همه‌چیز پیرامون، پیشروی را دشوار می‌سازد. بسیاری همان‌جا دست می‌کشند، گمان می‌کنند دیدن هر نوری در میان این آشوب ناممکن است. اما تجربه می‌آموزد که تاریکی همیشه در مقصد نیست — اغلب فقط در سطحی است که ما در آن گام برمی‌داریم. کسی که به صعود ادامه می‌دهد درمی‌یابد که بالای ابرها، آسمان صاف است و نور همچنان بی‌نقص می‌تابد.

در حالی که نافرمانی ما را در میان ابرها اسیر نگه می‌دارد، وفاداری ما را به تخت نزدیک‌تر می‌کند، جایی که نور هرگز خاموش نمی‌شود. خدا نقشه‌های خود را بر مطیعان آشکار می‌سازد و در همین صعود روحانی است که جان می‌آموزد بی‌آنکه اسیر شرایط شود، گام بردارد. پدر، یاغیان را نزد پسر نمی‌فرستد، بلکه کسانی را که اطاعت را برمی‌گزینند—even زمانی که راه، تلاش می‌طلبد—هدایت می‌کند.

پس اگر اکنون همه‌چیز تاریک به نظر می‌رسد، در همان‌جا نمان—بالا برو. در اطاعت پیش برو، زندگی‌ات را بالا ببر، گام‌هایت را با اراده‌ی آفریدگار هماهنگ کن. این امتیاز فرزند مطیع است که در روشنی، بالاتر از طوفان‌ها گام بردارد، در نوری که از خدا می‌آید زندگی کند و به دست او تا نزد پسر هدایت شود، جایی که آمرزش، آرامش و زندگی است. اقتباس از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر مهربان، مرا یاری کن تا در برابر طوفان‌های زندگی متوقف نشوم. به من بیاموز که حتی زمانی که راه دشوار و تاریک است، به صعود ادامه دهم.

خدای من، قلبم را تقویت کن تا زمانی که همه‌چیز اطرافم می‌خواهد مرا به تسلیم وادارد، مطیع بمانم. مبادا به کمتر از آنچه تو برایم آماده کرده‌ای، رضایت دهم.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که مرا فراخواندی تا بالاتر از ابرهای شک و ترس زندگی کنم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده‌ی جاودان من است. شریعت پرقدرت تو راهی بلند است که مرا به سوی نور رهنمون می‌سازد. فرمان‌های تو روشنی‌ای هستند که هر تاریکی را می‌زدایند. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«راه خود را به خداوند بسپار؛ بر او توکل کن، و او همه چیز را انجام خواهد داد» (مزامیر ۳۷:۵).

آیا خدا را واقعاً بزرگ در زندگی خود قرار می‌دهیم؟ آیا او جایگاهی زنده و حاضر در تجربه روزانه ما دارد، یا فقط در لحظات معنوی پراکنده؟ اغلب اوقات ما به برنامه‌ریزی، تصمیم‌گیری و اجرا کردن همه چیز ادامه می‌دهیم بدون اینکه حتی با خداوند مشورت کنیم. ما با او درباره روح و مسائل معنوی صحبت می‌کنیم، اما او را در کارهای روزمره، مشکلات عملی و تصمیمات ساده هفته دخالت نمی‌دهیم. به این ترتیب، بدون اینکه متوجه شویم، بخش‌های بزرگی از زندگی را چنان زندگی می‌کنیم که گویی خدا از ما دور است.

به همین دلیل است که باید بیاموزیم در وابستگی دائمی به شریعت باشکوه خدا و احکام درخشان او زندگی کنیم. خداوند هرگز نخواست فقط در لحظات رسمی با او مشورت شود، بلکه در تمام مسیر زندگی. خدا نقشه‌های خود را به مطیعان، به کسانی که او را در هر جزئیات زندگی دخالت می‌دهند، آشکار می‌کند. وقتی زندگی کوچک خود را به زندگی او پیوند می‌دهیم، با جهت، وضوح و قدرت زندگی می‌کنیم. اطاعت ما را به منبع متصل نگه می‌دارد و این پدر است که کسانی را که چنین راه می‌روند، نزد پسر می‌فرستد.

پس خدا را از هیچ بخشی از زندگی خود کنار نگذارید. او را به کار، تصمیمات، چالش‌ها و روزهای عادی بیاورید. کسی که به خداوند متصل است، در همه زمان‌ها یاری می‌یابد و می‌آموزد که از کمال الهی هر آنچه برای ادامه راه با اطمینان نیاز دارد، دریافت کند. اقتباس از ج. ر. میلر. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، به من کمک کن که تو را به لحظات خاصی از زندگی‌ام محدود نکنم. به من بیاموز که در هر تصمیم، هر وظیفه و هر چالش روزانه با تو گام بردارم.

خدای من، می‌خواهم نه تنها در بحران‌های بزرگ، بلکه در انتخاب‌های ساده و روزهای عادی نیز به تو وابسته باشم. بگذار زندگی‌ام همیشه به راهنمایی تو باز باشد.

ای خداوند محبوب، از تو سپاسگزارم که می‌خواهی در تمام مسیر زندگی‌ام شریک باشی. فرزند محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو پیوند زنده میان قلب من و توست. احکام تو چشمه‌ای است که می‌خواهم همیشه از آن بنوشم. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«پیش از آنکه رنج ببینم، گمراه بودم، اما اکنون کلام تو را نگاه می‌دارم» (مزامیر ۱۱۹:۶۷).

آزمایش‌ها یک محک ساده دارند: چه چیزی در شما ایجاد کرده‌اند؟ اگر رنج، فروتنی، ملایمت و قلبی شکسته‌تر در برابر خدا به ارمغان آورده باشد، پس هدف خوبی را محقق کرده است. اگر مبارزات، دعاهای صادقانه، آه‌های عمیق و فریادی واقعی برای نزدیک شدن خداوند، ملاقات و بازسازی جان را در شما برانگیخته باشد، پس بیهوده نبوده‌اند. زمانی که درد ما را به جستجوی خدا با جدیت بیشتر سوق می‌دهد، آن درد شروع به بار آوردن ثمر کرده است.

رنج، پوشش‌های دروغین را برمی‌دارد، توهمات روحانی را آشکار می‌کند و ما را به سوی آنچه استوار است بازمی‌گرداند. خداوند از آزمایش‌ها استفاده می‌کند تا ما را صادق‌تر، روحانی‌تر و آگاه‌تر سازد که فقط او می‌تواند جان را نگاه دارد. پدر نقشه‌های خود را به مطیعان آشکار می‌سازد و اغلب در آتش سختی است که اطاعت حقیقی را می‌آموزیم و از تکیه به خود دست می‌کشیم.

پس، اثر آزمایش‌ها را دست کم نگیرید. اگر شما را وفادارتر، هوشیارتر نسبت به کلام و مصمم‌تر به اطاعت ساخته‌اند، پس به جان شما نیکی کرده‌اند. خداوند درد را به ابزاری برای تصفیه تبدیل می‌کند و مطیع را به ایمانی استوارتر و مشارکتی عمیق‌تر با خود هدایت می‌کند—راهی که به تسلی حقیقی و حیاتی پایدار می‌انجامد. اقتباس از جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، کمکم کن تا تشخیص دهم که تو از طریق آزمایش‌ها چه کاری در من انجام می‌دهی. مبادا قلبم را سخت کنم، بلکه بگذار اینها مرا فروتن‌تر و صادق‌تر در حضورت سازد.

خدای من، به من بیاموز که حتی وقتی راه از میان درد می‌گذرد، اطاعت کنم. بگذار رنج‌ها مرا به کلامت نزدیک‌تر کند و تصمیمم را برای احترام به تو در همه چیز تقویت نماید.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که حتی از مبارزات نیز برای خیر جانم استفاده می‌کنی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت نیرومند تو بنیادی استوار است که وقتی همه چیز متزلزل می‌شود، باقی می‌ماند. فرامین تو راهی امن است که مرا استوارتر، پاک‌تر و نزدیک‌تر به تو می‌سازد. من به نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خداوند نزدیک است به همه کسانی که او را می‌خوانند، به همه کسانی که او را به راستی می‌خوانند» (مزامیر ۱۴۵:۱۸).

هنگامی که نزد خدا برای رهایی و پیروزی بر گناه فریاد می‌زنیم، او گوش‌های خود را نمی‌بندد. مهم نیست کسی چقدر دور شده باشد، گذشته‌اش چقدر سنگین باشد یا چند بار در مسیرش افتاده باشد. اگر اشتیاقی واقعی برای بازگشت وجود داشته باشد، خدا این دل آماده را می‌پذیرد. او فریاد صادقانه را می‌شنود و به جان‌هایی که تصمیم به تغییر مسیر و بازگشت کامل به سوی او می‌گیرند، پاسخ می‌دهد.

اما این بازگشت فقط در کلام اتفاق نمی‌افتد. این امر زمانی تحقق می‌یابد که ما اطاعت را انتخاب کنیم. شریعت خداوند نه ضعیف است و نه نمادین — بلکه زنده، دگرگون‌کننده و سرشار از قدرت برای تغییر زندگی‌هاست. خدا نقشه‌های خود را به مطیعان آشکار می‌سازد و تنها کسانی که اطاعتشان واقعی است، توسط پدر به سوی پسر برای بخشش و رهایی فرستاده می‌شوند. تصمیم به اطاعت، راهی را که قبلاً بسته به نظر می‌رسید، باز می‌کند.

بنابراین، اگر دلتان مشتاق تغییر است، برخیزید و اطاعت کنید. اطاعت حقیقی زنجیرها را می‌شکند، جان را بازسازی می‌کند و به رهایی‌ای که خدا آماده کرده است، هدایت می‌کند. کسی که این راه را انتخاب می‌کند، درمی‌یابد که پدر هرگز دلی را که مصمم به پیمودن اراده اوست، رد نمی‌کند. اقتباس از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، شکر که تو دلی صادق را که برای تغییر فریاد می‌زند، رد نمی‌کنی. به من شجاعت بده تا گذشته را پشت سر بگذارم و با وفاداری تو را پیروی کنم.

خدای من، مرا تقویت کن تا حتی در برابر مقاومت و سختی‌ها نیز اطاعت کنم. بگذار تصمیم من برای پیروی از تو استوار و پایدار باشد.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که در من اشتیاق واقعی برای اطاعت بیدار کردی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو نیرویی است که دگرگون و آزاد می‌سازد. فرامین تو راهی امن است که مرا به بازسازی و زندگی هدایت می‌کند. من به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«زیرا من خود نقشه‌هایی را که برای شما دارم می‌دانم، می‌گوید خداوند، نقشه‌های سلامتی و نه بدی» (ارمیا ۲۹:۱۱).

فراتر از رودخانه درد، سرزمینی موعود وجود دارد. هیچ رنجی در زمانی که در آن هستیم، دلیل شادی به نظر نمی‌رسد، اما پس از آن میوه، شفا و هدایت به بار می‌آورد. همیشه خیری ممکن در پس هر آزمایشی پنهان است، چراگاه‌های سبز آن سوی اردن‌های اندوه. خدا هرگز رنج را با نیت نابودی نمی‌فرستد؛ او حتی زمانی که ما نمی‌فهمیم، کار می‌کند و جان را به جایی بالاتر از جایگاه پیشینش هدایت می‌کند.

در همین مسیر است که ما یاد می‌گیریم به شریعت قدرتمند خدا و فرمان‌های زیبایش اعتماد کنیم. اطاعت ما را زمانی که فقدان‌ها می‌آیند و ناامیدی‌ها قلب را می‌فشارد، استوار نگه می‌دارد. خدا فقط نقشه‌های خود را به مطیعان آشکار می‌کند و همین افراد درمی‌یابند که شکست‌های ظاهری در واقع ابزار آماده‌سازی هستند. پدر، ناامیدی‌ها را به هدایت تبدیل می‌کند و از هر آزمایش برای هماهنگ‌کردن جان با هدف ابدی‌اش استفاده می‌کند.

پس، از آب‌های درد نترس. با وفاداری قدم بردار، حتی زمانی که راه تنگ به نظر می‌رسد. اطاعت، جان را نگه می‌دارد، تقویت می‌کند و به آرامشی که خدا آماده کرده است، هدایت می‌کند. کسی که اعتماد می‌کند و وفادار می‌ماند، در زمان مناسب درمی‌یابد که هیچ اشکی بیهوده نبوده است. اقتباس از جِی. آر. میلر. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، کمکم کن زمانی که از رودخانه‌های اندوه می‌گذرم به تو اعتماد کنم. مبادا امیدم را از دست بدهم یا به مراقبت تو شک کنم.

خدای من، به من بیاموز حتی زمانی که راه‌های تو را نمی‌فهمم، اطاعت کنم. بگذار هر فرمان تو لنگری برای جانم در روزهای سخت باشد.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که درد را به رشد و فقدان را به آموختن تبدیل می‌کنی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو راهی امن است که مرا فراتر از رنج هدایت می‌کند. فرمان‌های تو اطمینانی است که سرزمین صلحی برای من آماده شده است. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خوشا به حال مردی که از خداوند می‌ترسد و در راه‌های او قدم برمی‌دارد» (مزامیر ۱۲۸:۱).

وقتی به تنوع شرایط زندگی نگاه می‌کنیم و با این حال ایمان داریم که همه آن‌ها برای خیر روحانی ما همکاری می‌کنند، به دیدگاهی والاتر نسبت به حکمت، وفاداری و قدرت خدایی که شگفتی‌ها می‌آفریند، هدایت می‌شویم. برای کسی که خدا را دوست دارد، هیچ چیز تصادفی نیست. خداوند هم در شادی‌ها و هم در دردها کار می‌کند و جان را بر اساس هدفی بزرگ‌تر شکل می‌دهد. این خیر نباید با آنچه انسان سودمند می‌داند سنجیده شود، بلکه با آنچه خود خدا در کلامش نیکو اعلام کرده و با آنچه در باطن خود هنگام راه رفتن با او تجربه کرده‌ایم، سنجیده می‌شود.

و آنچه خدا به وضوح نیکو برای ما اعلام کرده، اطاعت کامل از اوست. احکام باشکوه او این راه را بدون ابهام آشکار می‌سازند. اطاعت حقیقی تقریباً همیشه با مخالفت روبه‌رو می‌شود، اما در عین حال دست خدا را می‌بینیم که در میان حملات دشمن ما را هدایت می‌کند. در این وفاداری — حتی زمانی که مقاومت وجود دارد — جان رشد می‌کند، بالغ می‌شود و قوت می‌گیرد.

پس به عمل خداوند در همه شرایط اعتماد کن و در اطاعت استوار بمان. وقتی انتخاب می‌کنیم آنچه را که خدا نیکو اعلام کرده دنبال کنیم، حتی برخلاف جریان، درمی‌یابیم که هر تجربه‌ای برای نزدیک‌تر شدن ما به او به کار گرفته می‌شود. پدر وفاداری را گرامی می‌دارد، مطیع را حمایت می‌کند و او را به سوی پسر می‌برد تا حیات، هدایت و آرامشی پایدار بیابد. اقتباس از جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، به من کمک کن تا در همه شرایط زندگی‌ام به تو اعتماد کنم. به من بیاموز فراتر از لحظه ببینم و در حکمت تو آرام بگیرم.

خدای من، دلم را تقویت کن تا حتی در برابر مخالفت نیز مطیع باشم. بگذار نیکی را نه با احساسات خود، بلکه با آنچه تو در کلامت اعلام کرده‌ای، بسنجیم.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که به من نشان دادی نیکی حقیقی از اطاعت زاده می‌شود. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو معیار مطمئن آن چیزی است که برای جانم نیکوست. احکام تو راهی استوار است که مرا به سوی حیات هدایت می‌کند. من به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«فریب نخورید: خدا را استهزا نمی‌توان کرد؛ زیرا هر چه انسان بکارد، همان را نیز درو خواهد کرد» (هوشع ۸:۷).

این قانون در پادشاهی خدا به همان اندازه واقعی است که در دنیای انسان‌ها. هر چه بکاری، همان را درو خواهی کرد. کسی که فریب بکارد، فریب درو خواهد کرد؛ کسی که ناپاکی بکارد، میوه‌های آن را برداشت خواهد کرد؛ کسی که راه اعتیاد را برگزیند، نابودی را درو خواهد کرد. این حقیقت را نمی‌توان پاک کرد یا دور زد — همواره برقرار است. هیچ تعلیمی در کتاب‌مقدس جدی‌تر از این نیست: زندگی، پاسخ انتخاب‌هایی است که در حضور خدا انجام می‌دهیم.

انتظار محافظت، برکت و هدایت از خداوند بی‌معناست وقتی که زندگی خود را بی‌اعتنا به آنچه او فرمان داده، سپری می‌کنیم. خدا نقشه‌های خود را به مطیعان آشکار می‌سازد؛ پدر، سرکشان را نزد پسر نمی‌فرستد. نافرمانی درها را می‌بندد، در حالی که وفاداری راه زندگی را می‌گشاید. کسی که بر کاشتن سرکشی اصرار دارد، نمی‌تواند انتظار برداشت نجات را داشته باشد.

پس، آنچه را که کاشته‌اید بررسی کنید. زندگی خود را با دستورات آفریدگار هماهنگ سازید و اطاعت را به عنوان یک عادت روزانه برگزینید. برداشت، پیرو بذر است — و تنها کسانی که وفاداری می‌کارند، صلح، محافظت و زندگی جاودان را درو خواهند کرد. اقتباس از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، کمکم کن تا با آگاهی در حضورت زندگی کنم، دانسته که هر انتخابی ثمره‌ای به بار می‌آورد. مبادا هرگز خود را فریب دهم که می‌توانم نافرمانی بکارم و برکت برداشت کنم.

خدای من، دلی حساس عطا فرما تا در همه زمینه‌های زندگی‌ام اطاعت کنم. بگذار هر راه سرکشی را رد کنم و آنچه را که تو برای خیرو صلاحم فرمان داده‌ای، در آغوش بگیرم.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که یادم می‌آوری اطاعت، زندگی می‌آورد. پسر عزیزت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو بذر مقدسی است که میوه‌های صلح می‌آورد. احکام تو راه مطمئن برداشت جاودان است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«کسی که در اندک وفادار است، در بسیار نیز وفادار است» (لوقا ۱۶:۱۰).

یافتن مأموریت شما نیازمند مکاشفات عظیم و فوری نیست، بلکه وفاداری در جایی است که خداوند امروز شما را قرار داده است. وظایف ساده، مسئولیت‌های پنهان و خدمت‌های فروتنانه سال‌های نخست، اتلاف وقت نیستند — بلکه آموزش‌اند. در همین مکان‌های ظاهراً کوچک است که شخصیت شکل می‌گیرد و قلب آماده می‌شود. کسی که می‌آموزد در اندک به خوبی خدمت کند، بی‌آنکه بداند، برای امور بزرگ‌تر توانمند می‌گردد.

در همین روند است که شریعت عالی خدا و احکام زیبای او حکمت خود را نشان می‌دهند. اطاعت روزانه در امور عادی، پله به پله، راه را تا هدف بزرگ‌تر می‌سازد. خداوند نقشه‌های خود را بر مطیعان آشکار می‌سازد و هرگز مراحل را نادیده نمی‌گیرد. آنان که وظایف ساده را بی‌ارزش می‌شمارند، مأموریت خود را از دست می‌دهند، زیرا برای دعوت الهی هیچ میان‌بری وجود ندارد — فقط راه وفاداری است که از مسئولیت‌های عادی می‌گذرد؛ همان مسئولیت‌هایی که بسیاری رد می‌کنند.

پس امروز وفادار باش. آنچه اکنون پیش روی توست را به خوبی انجام بده. هر عمل اطاعت، پله‌ای از نردبانی است که به مکانی که خداوند آماده کرده، منتهی می‌شود. کسی که این نردبان را با استقامت می‌سازد، در زمان مناسب درمی‌یابد که دقیقاً همان جایی است که پدر می‌خواست باشد. اقتباس از جِی. آر. میلر. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، به من بیاموز تا وظایف کوچک را که تو پیش رویم قرار می‌دهی، ارزشمند بدانم. مبادا که آغازهای ساده و کارهای پنهان را بی‌ارزش بشمارم.

ای خدای من، مرا یاری کن تا در وفاداری همیشگی زندگی کنم، دانسته که هر گام اطاعت، چیزی بزرگ‌تر را آماده می‌سازد. شکیبایی عطا فرما تا در زمان تو و مطابق اراده‌ات رشد کنم.

ای خداوند محبوب، برای هر فرصت روزانه خدمت به تو شکرگزارم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو نردبان استواری است که گام‌هایم را حمایت می‌کند. احکام تو پله‌های مطمئنی هستند که مرا به هدفی که برایم آماده کرده‌ای، هدایت می‌کنند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«من تاک هستم و شما شاخه‌ها. هر که در من بماند و من در او، او بسیار میوه می‌آورد؛ زیرا بدون من هیچ نمی‌توانید کرد» (یوحنا ۱۵:۵).

دین چه ارزشی دارد اگر از خدا سرچشمه نگیرد، اگر به دست او حمایت نشود و اگر در او پایان نیابد؟ هر ایمانی که از اراده انسانی آغاز شود، با روش‌های انسانی پیش رود و به جلال انسانی ختم گردد، از حیات تهی است. وقتی خداوند آغاز، میانه و پایان نباشد، تنها شکل بدون قدرت باقی می‌ماند. بنابراین، وقتی به درون خود می‌نگریم، اعتراف می‌کنیم که چقدر اندیشیده‌ایم، سخن گفته‌ایم و عمل کرده‌ایم بدون هدایت از بالا، و چگونه این امور هرگز میوه ابدی به بار نیاورده است.

خدا جهت روشنی به ما داده است که به صمیمیت با او منتهی می‌شود. باید درک کنیم که احکام خداوند برای تغذیه دینداری داده نشده‌اند، بلکه برای هدایت ما به سوی حیات خود خداست. فقط اطاعت است که ما را در تعلیم، حکمت و قدرت خداوند نگاه می‌دارد. خدا نقشه‌های خود را بر مطیعان آشکار می‌سازد؛ به این ترتیب ایمان از سخن به زندگی تبدیل می‌شود و پدر این جان‌ها را به سوی پسر هدایت می‌کند.

پس، ایمانی بدون مسح و قدرت را رد کن. بکوش که اطاعتی را زندگی کنی که از بالا زاده می‌شود و در بالا باقی می‌ماند. وقتی خدا آغاز، راه و مقصد باشد، زندگی روحانی معنا، استواری و جهت می‌یابد—و هر آنچه از او نیست، بی‌ارزش می‌شود. اقتباس از J.C. Philpot. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، مرا از ایمانی صرفاً ظاهری، بی‌حیات و بی‌قدرت رهایی بخش. به من بیاموز که در هر آنچه می‌اندیشم، می‌گویم و می‌کنم، به تو وابسته باشم.

ای خدای من، مرا به اطاعتی صادقانه هدایت کن که از روح تو زاده می‌شود و در حقیقت تو باقی می‌ماند. بگذار به دانش انسانی اعتماد نکنم، بلکه به هدایت همیشگی تو.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که مرا به ایمانی می‌خوانی که در تو آغاز می‌شود، در تو پیش می‌رود و در تو پایان می‌یابد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت پرقدرت تو بنیاد زنده ایمان من است. احکام تو بیانگر حکمت توست که زندگی مرا نگاه می‌دارد. من به نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.