«چشمان خود را به آسمان‌ها بلند کنید و بنگرید. چه کسی این همه را آفریده است؟» (اشعیا ۴۰:۲۶).

خدا ما را فرا نمی‌خواند که در خیمه‌های کوچکِ اندیشه یا ایمان محدود زندگی کنیم. او می‌خواهد ما را به بیرون ببرد، همان‌گونه که با ابراهیم کرد، و به ما بیاموزد که به آسمان بنگریم؛ نه فقط با چشمانمان، بلکه با دل‌هایمان. کسی که با خدا گام برمی‌دارد، می‌آموزد که فراتر از امور آنی و فراتر از خود ببیند. خداوند ما را به فضاهایی گسترده هدایت می‌کند؛ جایی که نقشه‌های او از نگرانی‌های ما بزرگ‌ترند و ذهنمان می‌تواند با عظمت اراده‌اش هماهنگ شود.

این موضوع درباره محبت، دعاها و حتی رؤیاهای ما نیز صدق می‌کند. وقتی در دلی تنگ گرفتار می‌مانیم، همه‌چیز کوچک می‌شود: سخنانمان، کارهایمان و امیدهایمان. اما وقتی از فرمان‌های نیکوی خدا اطاعت می‌کنیم و جانمان را به روی آنچه او می‌خواهد انجام دهد می‌گشاییم، زندگی‌مان گسترش می‌یابد. بیشتر محبت می‌کنیم، برای افراد بیشتری دعا می‌کنیم و مشتاق می‌شویم که برکت‌هایی فراتر از حلقه کوچک خود ببینیم. خدا ما را نیافریده تا رو به درون زندگی کنیم، بلکه تا آسمان را در اینجا، بر زمین، بازتاب دهیم.

پدر نقشه‌های خود را تنها بر مطیعان آشکار می‌سازد. اگر بخواهیم با او گام برداریم، باید از خیمه بیرون بیاییم، چشمانمان را بلند کنیم و همچون همراهان راستین خدای متعال زندگی کنیم؛ با ایمانی گسترده، محبتی سخاوتمندانه و زندگی‌ای که اراده خدا راهنمای آن است. ـ برگرفته از جان جووت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، چند بار در خیمه آسوده نشسته‌ام و در اندیشه‌ها و ترس‌های خود محدود مانده‌ام. اما امروز صدایت را می‌شنوم که می‌گویی: «به آسمان‌ها بنگر!» و می‌خواهم به جایی بروم که مقصود تو مرا فرا می‌خواند.

دلم را وسعت ببخش تا آن‌گونه که تو محبت می‌کنی، محبت کنم. دیدم را گسترش بده تا با شور دعا کنم و به زندگی‌هایی فراتر از زندگی خودم دست یابم. به من شهامت بده تا اطاعت کنم و در فضاهایی گسترده گام بردارم، در حالی که جانم رو به خواست تو دارد.

ای خدای محبوبم، سپاسگزارم که مرا از خیمه بیرون آوردی و آسمان‌ها را به من نشان دادی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومندت نقشه راهی است که مرا به افق‌های جاودان هدایت می‌کند. فرمان‌هایت ستارگانی استوارند که راه مرا روشن می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«تو را تعلیم خواهم داد و راهی را که باید در آن بروی به تو خواهم آموخت؛ تو را با چشمان خود هدایت خواهم کرد» (مزامیر ۳۲:۸).

زندگی روحانیِ والاتر، زندگی‌ای نیست که با تلاش مداوم شناخته شود، بلکه زندگی‌ای است روان و بی‌تکلف؛ مانند رودخانهٔ عمیقی که حزقیال در رؤیا دید. کسی که در این رودخانه فرو می‌رود، می‌آموزد که دیگر با جریان آن نجنگد و بگذارد نیروی آن او را با خود ببرد. خدا می‌خواهد ما نیز چنین زندگی کنیم: به‌طور طبیعی با حضور او هدایت شویم و عادت‌های مقدسی ما را به پیش برانند؛ عادت‌هایی که از دلی پرورش‌یافته برای اطاعت سرچشمه می‌گیرند.

اما این آسانی خودبه‌خود پدید نمی‌آید. عادت‌های روحانی‌ای که پشتیبان ما هستند باید آگاهانه شکل بگیرند. این عادت‌ها با انتخاب‌های کوچک آغاز می‌شوند؛ تصمیم‌های استواری برای گام برداشتن در راهی که خدا نشان داده است. هر گامِ مطیعانه، گام بعدی را نیرومندتر می‌کند تا جایی که اطاعت دیگر باری سنگین به نظر نمی‌رسد، بلکه شادی‌بخش می‌شود. فرمان‌های باشکوه خداوند، وقتی پیوسته به‌جا آورده شوند، به راه‌هایی درونی بدل می‌شوند که جان ما با استواری و آرامش در آن‌ها گام برمی‌دارد.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات به سوی پسر می‌فرستد. پس با وفاداری آغاز کنید، حتی اگر هنوز دشواری احساس می‌کنید. روح‌القدس آماده است تا در شما زندگی‌ای سرشار از اطاعتی پایدار و آرام، و نیرویی از جانب آسمان شکل دهد. — برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خداوندا، ای خدای من، می‌خواهم با آسودگی و پایداری با تو گام بردارم. نگذار زندگی روحانی‌ام با فراز و نشیب شناخته شود، بلکه بگذار حضور تو در من پیوسته جاری باشد. به من بیاموز که خود را به جریان روح تو بسپارم.

یاری‌ام کن تا با شهامت، عادت‌های مقدسی را که تو می‌خواهی در خود شکل دهم. بگذار هر عمل اطاعت، هرچند کوچک، دلم را برای گام‌های بعدی نیرومند سازد. به من پایداری عطا کن تا اطاعت به طبیعت دگرگون‌شدهٔ من بدل شود.

ای خدای محبوب، سپاسگزارم که روح تو با شکیبایی در من کار می‌کند. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو بستر عمیقی است که رودخانهٔ حیات در آن جاری است. فرمان‌های تو انگیزه‌های مقدسی هستند که مرا به سوی آرامش هدایت می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خداوند صخرهٔ من و دژ من و رهانندهٔ من است؛ خدای من، صخرهٔ پناه من که بر او توکل دارم؛ سپر من و نیروی نجات من و پناهگاه بلند من» (مزامیر ۱۸:۲).

کسانی که حقیقتاً با خدا گام برمی‌دارند، از روی تجربه می‌دانند که نجات فقط رویدادی در گذشته نیست؛ واقعیتی روزانه و نیازی همیشگی است. هرکس که حتی تا اندازه‌ای از ضعف دل خویش، قدرت وسوسه‌ها و حیله‌گری دشمن آگاه باشد، می‌داند که بدون یاری پیوستهٔ خداوند، پیروزی ممکن نیست. نبرد میان جسم و روح نشانهٔ شکست نیست، بلکه نشان کسانی است که به خانوادهٔ آسمانی تعلق دارند.

در همین نبرد روزانه است که فرمان‌های والای خدا همچون ابزارهای حیات آشکار می‌شوند. آن‌ها فقط راه را نشان نمی‌دهند، بلکه جان را نیرو می‌بخشند. اطاعت آزمونی یک‌باره نیست، بلکه تمرینی پیوسته در ایمان، انتخاب و وابستگی به خداست. مسیحِ قیام‌کرده نه‌تنها برای ما مرد، بلکه زنده است تا اکنون، لحظه‌به‌لحظه، در حالی که در این جهان پرخطر گام برمی‌داریم، پشتیبان ما باشد.

پدر نقشه‌های خود را تنها بر مطیعان آشکار می‌کند. نجاتی که او هر روز عرضه می‌کند، برای کسانی در دسترس است که حتی در میانهٔ نبرد، وفادارانه پیروی‌کردن را برمی‌گزینند. باشد که امروز نیاز خود را بشناسید و با اطاعت، این نجات زنده و حاضر را بجویید. ـ برگرفته از نوشتهٔ جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خداوند من، تو را می‌ستایم، زیرا به من نشان می‌دهی که نجات فقط چیزی نیست که در گذشته دریافت کرده‌ام، بلکه چیزی است که امروز، همین‌جا و همین‌اکنون، به آن نیاز دارم. هر صبح درمی‌یابم که برای استوارماندن تا چه اندازه به تو وابسته‌ام.

کمکم کن ضعف خود را بی‌آنکه نومید شوم بپذیرم و همواره به یاری تو روی آورم. بگذار حضورت در میانهٔ کشمکش پشتیبانم باشد و اطاعت از کلامت با اطمینان راهنمایم شود.

ای خدای محبوب، سپاسگزارم که نجاتی زنده، حاضر و پرقدرت به من عطا می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت پرقدرت تو سپری است که در نبردهای روزانه از من محافظت می‌کند. فرمان‌هایت زنجیرهای حیات‌اند که مرا به پیروزی پیوند می‌دهند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«به‌سبب ایمان، ابراهیم چون فراخوانده شد، اطاعت کرد و به‌سوی مکانی رفت که قرار بود آن را به میراث بگیرد؛ و بی‌آنکه بداند به کجا می‌رود، روانه شد» (عبرانیان ۱۱:۸).

ایمان راستین به نقشه‌های دقیق یا وعده‌های دیدنی نیاز ندارد. وقتی خدا فرا می‌خواند، دلِ توکل‌کننده بی‌درنگ با اطاعت پاسخ می‌دهد، حتی اگر نداند پس از آن چه پیش خواهد آمد. ابراهیم چنین کرد؛ او نه تضمینی خواست و نه اصرار کرد که آینده را بداند. فقط نخستین گام را برداشت، با انگیزه‌ای نیک و وفادارانه هدایت شد و نتیجه را به دست خدا سپرد. راز سلوک با خداوند همین است: در زمان حال اطاعت کنیم، بی‌آنکه نگران آنچه در پیش است باشیم.

و در همین گامِ مطیعانه است که فرمان‌های باشکوه خداوند قطب‌نمای ما می‌شوند. ایمان با استدلال انسانی بنا نمی‌شود، بلکه با وفاداری عملی به آنچه خدا از پیش آشکار کرده است شکل می‌گیرد. لازم نیست تمام نقشه را بفهمیم؛ کافی است از نوری پیروی کنیم که او اکنون می‌افروزد. وقتی دل با صداقت تسلیم ارادهٔ الهی می‌شود، هدایت و مقصد به دست پدر سپرده می‌شود، و همین کافی است.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات به‌سوی پسر می‌فرستد. امروز دعوت ساده است: گام بعدی را بردار. توکل کن، اطاعت کن و باقی را به خدا بسپار. ایمانی که خداوند را خشنود می‌سازد، ایمانی است که با وفاداری عمل می‌کند، حتی وقتی همه‌چیز در اطراف هنوز نادیدنی است. — برگرفته از جان جویت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوندا، کمکم کن بی‌آنکه لازم باشد تمام مسیر را ببینم، به تو توکل کنم. بگذار ایمانم به پاسخ‌ها وابسته نباشد، بلکه با اطاعت از آنچه امروز به من نشان می‌دهی نیرومندتر شود.

مگذار به‌سبب خواستنِ کنترل فردا، وفاداری را به تأخیر بیندازم. به من بیاموز صدایت را بشنوم و با استواری و آرامش در راه‌هایت گام بردارم، حتی اگر مقصد را نفهمم.

ای پدر محبوب، سپاسگزارم که مرا فراخواندی تا همچون ابراهیم با تو گام بردارم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومندت راهی امن زیر پای من است. فرمان‌هایت چراغ‌هایی هستند که هر گام را به‌سوی نقشه‌ات روشن می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«چه کسی به کوه خداوند برخواهد آمد؟ و چه کسی در مکان مقدس او خواهد ایستاد؟ آن‌که دست‌هایش پاک و دلش پاک است» (مزامیر ۲۴:۳-۴).

بهشت جایی نیست که کسی اتفاقی یا از روی مصلحت وارد آن شود. خانه‌ای است که خدا آماده کرده و برای کسانی در نظر گرفته که او را به‌راستی دوست دارند و او نیز دوستشان داشته و دگرگونشان کرده است. جایگاه‌های آسمانی به دل‌های بی‌تفاوت سپرده نمی‌شوند، بلکه به کسانی می‌رسند که همین‌جا آموخته‌اند از امور آسمانی شادمان شوند. خداوند بهشت را آماده می‌کند، اما دلِ کسی را هم که قرار است در آن ساکن شود آماده می‌سازد و جانش را شکل می‌دهد تا خواهان امور ابدی باشد، مشتاقشان شود و از آن‌ها لذت ببرد.

این آمادگی زمانی پدید می‌آید که با اطاعت از فرمان‌های والای پدر، آنچه را او دوست دارد دوست بداریم. اندیشه‌مان والاتر می‌شود، دل‌مان سبک‌تر، و جان‌مان چنان در فضای مقدس نفس می‌کشد که گویی از هم‌اکنون آنجاست. این معنویت حقیقی چیزی تحمیلی نیست؛ از اطاعت روزانه، اشتیاق صادقانه برای خشنود ساختن پدر و رها کردن آنچه زمینی و پوچ است سرچشمه می‌گیرد.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. همین افرادند که چون از درون شکل گرفته‌اند، با شادی در جایگاه‌های ابدی سکونت خواهند کرد. بگذار جانت در اینجا آماده شود تا برای خانه‌ای که خداوند برایت مهیا کرده آماده باشی. — اقتباس از جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر مقدس، دلم را برای سکونت در حضور تو آماده کن. نمی‌خواهم فقط دربارهٔ بهشت بدانم؛ می‌خواهم مشتاق بهشت باشم، برای بهشت زندگی کنم و برای بهشت شکل بگیرم. به من بیاموز آنچه را ابدی است دوست بدارم.

بگذار حضورت مرا از درون تا بیرون دگرگون کند و از امور آسمانی لذت ببرم. هر آنچه مرا به این جهان وابسته می‌کند از من دور کن و مرا از شیرینی قدوسیتت سرشار ساز.

ای خدای محبوبم، سپاسگزارم که هم بهشت و هم دلم را آماده می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ ابدی من است. شریعت نیرومندت قالبی است که مرا با فضای آسمانی هماهنگ می‌سازد. فرمان‌هایت نسیم‌های پاکی هستند که مرا به حضورت برمی‌کشند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«به‌خاطر نام خود، مرا در راه‌های عدالت هدایت می‌کنی. حتی اگر از درۀ سایۀ مرگ بگذرم، از هیچ بدی نخواهم ترسید، زیرا تو با من هستی» (مزامیر 23:3-4).

وقتی برمی‌گزینیم که در اطاعت و وقف زندگی کنیم، چیزی ارزشمند در دل ما شروع به رشد می‌کند: ایمانی پایدار، خاموش اما استوار؛ ایمانی که حضور خدا را واقعی می‌سازد، حتی وقتی دیده نمی‌شود. او بخشی از همه‌چیز می‌شود. و حتی وقتی راه دشوار و پر از سایه‌ها و رنج‌هایی می‌شود که هیچ‌کس جز ما نمی‌بیند، او همچنان آنجاست، استوار در کنارمان، و هر گام را با محبت هدایت می‌کند.

این سفر آسان نیست. گاهی از اضطراب‌های عمیق، خستگی‌های پنهان و دردهای خاموشی می‌گذریم که حتی نزدیک‌ترین کسانمان هم متوجهشان نمی‌شوند. اما کسی که از فرمان‌های زیبای خداوند پیروی می‌کند، در آنها هدایت، تسلی و نیرو می‌یابد. پدر، مطیعان را با مهربانی هدایت می‌کند و چون از راه منحرف می‌شویم، با قاطعیت اما همواره از روی محبت اصلاحمان می‌کند. هدف او در همه‌چیز یکی است: هدایت ما به آرامش جاودان در کنار خود.

پدر، سرکشان را به سوی پسر نمی‌فرستد. اما به کسانی که می‌گذارند هدایت شوند، حتی در میان رنج، وعدۀ حضور، هدایت و پیروزی می‌دهد. باشد که امروز از دل و جان خود را به راه خداوند بسپارید؛ زیرا با او، حتی تاریک‌ترین راه‌ها نیز به روشنایی می‌انجامند. — برگرفته از هنری ادوارد منینگ. اگر خداوند بخواهد، تا فردا.

با من دعا کنید: ای خداوند من، حتی وقتی راه طولانی و تنهایی به نظر می‌رسد، اعتماد دارم که با من هستی. تو از کشمکش‌های پنهان و دردهای خاموشم آگاهی و در همه‌چیز، مقصودی آکنده از محبت داری.

دلی فروتن و مطیع به من عطا کن تا بتوانم صدایت را، چه در نسیم ملایم و چه در صدای قاطعِ توبیخت، بشنوم. مبادا هرگز در خواست خود گم شوم؛ بلکه تسلیم هدایت تو گردم و بدانم که فرجام تو همواره آرامش و صلح است.

ای خدای محبوب، سپاسگزارم که با چنین مراقبتی هدایتم می‌کنی، حتی وقتی نمی‌فهمم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندۀ جاودان من است. شریعت نیرومند تو عصایی است که در راه‌های دشوار نگاهم می‌دارد. فرمان‌هایت راه امنی هستند که مرا به آرامگاه تو می‌رسانند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خوشا به حال پاک‌دلان، زیرا آنان خدا را خواهند دید» (متی ۵:۸).

آسمان تنها مقصدی دوردست نیست؛ جایی است که حضور خدا را به‌تمامی، با همه زیبایی و جلالش، درک خواهیم کرد. اینجا بر زمین، پرتوهایی از آن جلال را تجربه می‌کنیم، اما آنجا بی‌هیچ محدودیتی آشکار خواهد شد. وعده روزی که در حضور آفریدگار بایستیم و او را آن‌گونه که هست ببینیم، نه‌تنها مایه تسلی ماست، بلکه ما را نیز سرافراز می‌کند. دانستن اینکه آفریده شده‌ایم تا در حضور شاه شاهان، در کنار موجودات آسمانی، حاضر شویم، شیوه زندگی ما را در اینجا دگرگون می‌کند.

از همین روست که باید از همین حالا با دلی هماهنگ با فرمان‌های زیبای خداوند زندگی کنیم. اطاعت از آنچه خدا آشکار کرده، تنها ما را به انسان‌هایی بهتر تبدیل نمی‌کند؛ بلکه ما را برای آن روز پرجلالِ حضور جاودان آماده می‌سازد. آسمان جای کنجکاوان نیست، بلکه جای مطیعان است. آنان که صادقانه در پی پدرند و در راه‌هایی گام برمی‌دارند که خود او مقرر کرده است، از خاک این جهان برکشیده خواهند شد تا جلال حضرت اعلی را نظاره کنند.

پدر مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. باشد که زندگی امروزت آمادگی آگاهانه‌ای برای آن دیدار جاودان باشد. همچون کسی زندگی کن که فراخوانده شده تا در برابر تخت حاضر شود؛ با فروتنی، حرمت و وفاداری. — برگرفته از نوشته‌های اچ. ملوِل. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خداوند متعال، چه وعده بزرگی است که روزی در حضورت بایستم! هرچند نمی‌دانم آن روز چگونه خواهد بود، دلم از امید لبریز می‌شود، چون می‌دانم جلالت را به‌تمامی آشکار خواهم دید.

به من بیاموز چنان زندگی کنم که گویی چشم‌به‌راه تو هستم. باشد که هر انتخابی که اینجا بر زمین می‌کنم، نشان‌دهنده اشتیاقم برای بودن با تو باشد. باشد که اطاعت امروز من، نشانه امیدی باشد که به فردا دارم.

ای خدای محبوبم، سپاسگزارم که مرا به این سرانجام پرجلال فراخوانده‌ای. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو راهی است که مرا برای دیدار رویت آماده می‌کند. فرمان‌هایت پله‌هایی هستند که مرا به سوی جاودانگی با تو هدایت می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«نه هر که مرا «خداوندا، خداوندا» گوید، به پادشاهی آسمان وارد خواهد شد، بلکه کسی که ارادۀ پدر مرا که در آسمان است به‌جا آورد» (متی ۷:۲۱).

چیزی هست که همۀ ما باید بیاموزیم: اندیشه‌ها، نظریه‌ها و تفسیرهای انسانی ما دربارۀ خدا محدود و گذرا هستند. هیچ نظام الهیاتی به‌خودی‌خود حقیقت ابدی نیست؛ این‌ها فقط چارچوب‌هایی موقتی‌اند که برای مدتی سودمندند، مانند معبد باستانی. آنچه باقی می‌ماند و دل خدا را لمس می‌کند، دیدگاه‌های ما نیست، بلکه ایمان زنده و اطاعت عملی است. اتحاد حقیقی میان فرزندان خدا از توافق اعتقادی پدید نمی‌آید، بلکه از تسلیم صادقانه و خدمت به خداوند با محبت و حرمت سرچشمه می‌گیرد.

عیسی ما را فرا نخواند تا آموزگارانِ اندیشه‌ها باشیم، بلکه خواست ارادۀ پدر را به‌جا آوریم. او ایمانی را تعلیم داد که فراتر از کلمات است، در زندگی روزمره آزموده می‌شود و بر صخرۀ اطاعت بنا می‌گردد. همین ایمان که بر فرمان‌های باشکوه خدا استوار است، مایۀ اتحاد و دگرگونی می‌شود و ما را به مسیحیت راستین می‌رساند. هنگامی که از دفاع از دیدگاه‌های خود دست می‌کشیم و حقیقت آشکارشده را زندگی می‌کنیم، نور خدا با قدرت در جوامع کوچک ما می‌درخشد و وحدتی حقیقی و حیاتی سرشار به ارمغان می‌آورد.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. باشد که امروز انتخاب کنی نه‌فقط با ذهن ایمان بیاوری، بلکه با دل اطاعت کنی و با دستانت خدمت کنی. — برگرفته از جِی. اِم. ویلسون. اگر خداوند اجازه دهد، تا فردا.

با من دعا کنید: خداوند، مرا از غرورِ دیدگاه‌ها برهان و به‌سوی جست‌وجوی جوهرۀ آنچه ابدی است هدایت کن. مگذار دانش را با تقدس و سخن را با اطاعت اشتباه بگیرم. به من بیاموز آنچه را واقعاً اهمیت دارد ارج نهم.

کمکم کن هر جا هستم به ایجاد اتحاد یاری رسانم؛ نه با اصرار بر اینکه همه یکسان بیندیشند، بلکه با فروتنی و خدمت از روی محبت. بگذار گواهی زندگی‌ام از هر استدلالی رساتر باشد و زندگی‌ام از حقیقت تو سخن بگوید.

ای پدر مهربان، سپاسگزارم که به من نشان دادی مسیحیت راستین در اطاعت و محبت است. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندۀ ابدی من است. شریعت نیرومند تو بنیادی است که ایمان راستین را استوار نگه می‌دارد. فرمان‌های تو پل‌هایی هستند که کسانی را که می‌خواهند برای تو زندگی کنند به هم پیوند می‌دهند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«هر چیز را در وقت خود نیکو ساخته است؛ و نیز ابدیت را در دل انسان نهاده است» (جامعه ۳:۱۱).

نه تصادف و نه دشمن ما را درست در این زمان قرار داده است. خودِ خدا این نسل را میدان نبرد و سهم ما از تاریخ مقرر کرده است. اگر او ما را اینجا قرار داده، برای آن است که در همین‌جا فراخوانده شده‌ایم تا زندگی کنیم، بجنگیم و اطاعت کنیم. آرزوی روزهایی آسان‌تر سودی ندارد، زیرا زمان مناسب همین اکنون است؛ و فیض در این است که با شجاعت، حرمت و راستی با آن روبه‌رو شویم. هر دشواری ابزاری الهی است تا ایمانی عمیق‌تر، جدی‌تر و واقعی‌تر را در ما بیدار کند.

در همین روزهای دشوار است که می‌آموزیم دیگر به خودمان اعتماد نکنیم و خود را به هدایت فرمان‌های شکوهمند خداوند بسپاریم. وقتی باور آسان از میان می‌رود، ایمان حقیقی آشکار می‌شود. و با اطاعت از آنچه خدا پیش‌تر گفته و گام برداشتن در راهی که او از پیش برایمان ترسیم کرده است، برای ادامه دادن نیرو می‌گیریم. زمانه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم، استواری و تشخیص درست می‌طلبد؛ و اطاعت از شریعت پدر دقیقاً همین‌ها را در ما پدید می‌آورد.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. باشد که امروز انتخاب کنی این زمان را با شجاعت و فروتنی زندگی کنی و نه به نیروی خود، بلکه به حکمت خدایی اعتماد داشته باشی که تو را برای همین لحظه از تاریخ فراخوانده است. — برگرفته از جان اف. دی. موریس. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خدای جاودان، تو زمان‌ها و فصل‌ها را می‌شناسی و می‌دانم که این زمان را تو برای من برگزیده‌ای. نمی‌خواهم از مسئولیت زندگی کردن در امروز، در همین‌جا و به شیوه‌ای که خداوند می‌خواهد، بگریزم.

کمکم کن آرزوی گذشته‌ای آسان‌تر را نداشته باشم، بلکه در این زمان حال که خداوند برایم آماده کرده است، استوار و وفادار شوم. به من بیاموز که با پختگی ایمان بیاورم، با شجاعت اطاعت کنم و با چشمانی دوخته به اراده‌ات گام بردارم.

ای خداوند محبوب، سپاسگزارم که مرا با هدفی در این زمان قرار دادی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومندت سکان راهنمای من است، حتی در بادهای مخالف. فرمان‌هایت زمینی استوارند که می‌توانم بر آن گام بردارم، حتی وقتی همه‌چیز در اطرافم نامطمئن به نظر می‌رسد. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«شما نیز همچون سنگ‌های زنده، بنا می‌شوید تا خانه‌ای روحانی باشید و کاهنانی مقدس» (اول پطرس ۲:۵).

زندگی‌ای که اینجا می‌گذرانیم، کارگاهی برای ساخت چیزی بسیار بزرگ‌تر و باشکوه‌تر است. تا وقتی بر این زمین گام برمی‌داریم، همچون سنگ‌های نتراشیده در معدن هستیم که با هدف شکل می‌گیرند، تراش می‌خورند و آماده می‌شوند. هر ضربهٔ رنج، هر بی‌عدالتی‌ای که تحمل می‌کنیم و هر چالشی که با آن روبه‌رو می‌شویم، بخشی از کار الهی است؛ زیرا جایگاه ما اینجا نیست، بلکه در بنای باشکوه آسمانی‌ای است که خداوند برپا می‌کند؛ بنایی که از چشم‌ها پنهان است، اما قطعی و جاودان.

در این فرایند آماده‌سازی است که اطاعت از فرمان‌های زیبای خدا اهمیت می‌یابد. او با دقت، همچون شاقولی، ما را می‌سنجد و می‌خواهد دل ما کاملاً با اراده‌اش هماهنگ شود. آنچه امروز تنها درد یا ناراحتی به نظر می‌رسد، در حقیقت تنظیمی است که به دست آفریدگار انجام می‌شود تا روزی در هماهنگی کامل معبد جاودان او جای بگیریم. اینجا هنوز از هم جدا و پراکنده‌ایم؛ اما آنجا یک پیکر خواهیم بود، در یگانگی کامل و هر یک در جایگاه شایستهٔ خود.

خدا نقشه‌هایش را تنها بر مطیعان آشکار می‌کند. باشد که با ایمان، کار پدر را در زندگی‌ات بپذیری و انتخاب کنی که مطابق ارادهٔ او شکل بگیری. زیرا کسانی که می‌گذارند آماده شوند، در زمان مقرر به معبد آسمانی برده خواهند شد تا بخشی از آن باشند؛ جایی که پری خدا در آن ساکن است. — اقتباس از جی. وان. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خداوند پرجلال، حتی وقتی مقاصدت را درک نمی‌کنم، به دستانت که مرا شکل می‌دهند اعتماد دارم. می‌دانم هر لحظهٔ دشوار ارزشی جاودان دارد، زیرا روحم را برای چیزی بسیار بزرگ‌تر از آنچه اکنون می‌بینم آماده می‌کنی.

به من شکیبایی و ایمان عطا کن تا کار روح خود را بپذیرم. بگذار همچون سنگی زنده باشم، آماده تا با طرح تو هماهنگ شوم. به من بیاموز اطاعت کنم و کاملاً تسلیم اراده‌ات شوم، حتی وقتی پیش از آنکه شفایم دهد، مرا می‌آزارد.

ای خدای محبوب، سپاسگزارم که مرا در ساخت معبد جاودانت سهیم کردی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومندت معیاری است که مرا با آسمان هماهنگ می‌کند. فرمان‌هایت ابزارهای وفاداری هستند که مرا به کمال می‌تراشند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.