بایگانی دسته: Devotionals

شریعت خدا: عبادت روزانه: استوارشده به‌واسطهٔ اطاعت از خدا — مزامیر ۳۴:۱۵

«چشمان خداوند بر عادلان است و گوش‌های او به فریادشان شنواست» (مزامیر ۳۴:۱۵).

خدا در جست‌وجوی مردان و زنانی است که بتوانند بار محبت، قدرت و وعده‌های وفادارانهٔ او را استوارانه بر دوش بکشند. وقتی او دلی را بیابد که حقیقتاً قابل‌اعتماد باشد، برای آنچه می‌تواند از طریق آن شخص انجام دهد هیچ محدودیتی نیست. مشکل اینجاست که ایمان ما اغلب هنوز سست است؛ مانند طنابی نازک که می‌کوشد وزنی عظیم را تحمل کند. ازاین‌رو، خداوند روزبه‌روز ما را تعلیم می‌دهد، تأدیب می‌کند و نیرو می‌بخشد تا برای زیستن در همهٔ آنچه او می‌خواهد به ما عطا کند آماده شویم.

این فرایند نیرومندشدن از راه اطاعت از شریعت درخشان خدا صورت می‌گیرد. وقتی تصمیم می‌گیریم به فرمان‌های شگفت‌انگیز خدای متعال اعتماد کنیم، او ما را استوار و تزلزل‌ناپذیر می‌سازد و برای پذیرفتن مسئولیت‌های بزرگ روحانی آماده می‌کند. شریعتی که به پیامبران عهد عتیق و به عیسی سپرده شد، بنیادی است که پدر بر آن خادمانی نیرومند، وفادار و سودمند می‌پرورد. کسی که اطاعت در امور کوچک را می‌آموزد، برای انجام کارهای بزرگ آماده می‌شود.

بگذارید خدا از راه اطاعت شما را تعلیم دهد. پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. باشد که ایمانتان هر روز استوارتر شود و شریعت باشکوه خداوند آن را پشتیبانی کند. اطاعت برایمان برکت، رهایی و نجات به ارمغان می‌آورد و ما را ظرف‌هایی آماده می‌سازد تا هر آنچه را خدا می‌خواهد فرو ریزد در خود جای دهیم. ـ برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. اگر خداوند بخواهد، تا فردا.

با من دعا کنید: پدر عزیز، ایمانم را نیرومند ساز تا بتوانم هر آنچه را می‌خواهی به من بسپاری تاب بیاورم. هنگامی که مرا می‌آزمایی، نگذار بلغزم؛ بلکه یاری‌ام کن تا همچون خادمی آزموده استوار بمانم.

به من بیاموز به فرمان‌های شگفت‌انگیزت اعتماد کنم. باشد که با هر گام در راه اطاعت، به دست تو تعلیم ببینم و شکل بگیرم و در همه‌چیز استوار و وفادار شوم.

ای خدای من، سپاسگزارم که مرا برای دریافت آنچه چشمانم هنوز ندیده‌اند آماده می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومندت همچون ستونی استوار مرا در برابر فشارهای زندگی نگه می‌دارد. فرمان‌هایت مانند ریشه‌هایی ژرف‌اند که نمی‌گذارند سقوط کنم. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: استواری در کلام در میان آزمایش‌ها — مزامیر ۱۱۹:۱۶۵

«آنان که شریعت تو را دوست می‌دارند، آرامش بسیار دارند؛ هیچ لغزشی برایشان نیست» (مزامیر ۱۱۹:۱۶۵).

حقیقت خدا، با تمام شیرینی و قدرت رهایی‌بخشش، همیشه بی‌درنگ درک نمی‌شود. بارها لازم است حتی در دل تاریکی، کشمکش‌ها و وسوسه‌ها، در کلام استوار بمانیم. بااین‌حال، وقتی این کلام زنده به دل می‌رسد، محکم به ما چنگ می‌زند و دیگر نمی‌توانیم رهایش کنیم. دل وفادار سنگینی و دردِ دورشدن از حقیقت را احساس می‌کند، پوچیِ بازگشت به دنیا را می‌شناسد و خطر ترک راه‌هایی را درمی‌یابد که پیش‌تر درستی‌شان را شناخته است.

درست همین استواری در میان آزمایش‌هاست که نشان می‌دهد چقدر نیاز داریم به شریعت عظیم خدا چنگ بزنیم. وقتی دنیا بر ما فشار می‌آورد و خطا وسوسه‌مان می‌کند، فرمان‌های شگفت‌انگیز خداوند گران‌بهاتر می‌شوند و همچون لنگری استوار در میان طوفان پشتیبان ما هستند. اطاعت از شریعتی که پدر به پیامبران عهد عتیق و به عیسی سپرد، بار نیست؛ سپری است که ما را از سقوط حفظ می‌کند و با اطمینان به سوی زندگی جاودان راهنمایی‌مان می‌کند.

مهم نیست روز چه اندازه تاریکی به همراه آورد؛ هرگز کلامی را که به جانت زندگی بخشید ترک نکن. پدر سرکشان را نزد پسر نمی‌فرستد. او مطیعان را برکت می‌دهد و می‌فرستد تا آمرزش و نجات بیابند. باشد که وفاداری‌ات به شریعت بی‌همتای خدا، حتی در نبردهای خاموش روزمره، پایدار بماند. اطاعت برایمان برکت، رهایی و نجات به ارمغان می‌آورد. ـ برگرفته از نوشتهٔ جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای من، مرا نیرو ببخش تا در حقیقت تو استوار بمانم، حتی وقتی همه‌چیز در اطرافم تاریک به نظر می‌رسد. مباد که هرگز کلامت را ترک کنم، زیرا برای جانم زندگی است.

به من حکمت عطا کن تا خطا را تشخیص دهم، شهامت مقاومت در برابر گناه را داشته باشم و عشقم به فرمان‌های بی‌همتایت روزبه‌روز بیشتر شود. مباد چیزی مرا از اطاعتی که خشنودت می‌سازد دور کند.

ای خداوند محبوب، سپاسگزارم که حتی در بزرگ‌ترین کشمکش‌ها، کلامت پشتیبان من است. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومندت همچون رودی از نور است که تاریکی را می‌شکافد. فرمان‌هایت همچون دیوارهایی هستند که از فریب‌های این دنیا محافظتم می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: وفاداری به خدا در جزئیات کوچک — مزامیر ۱۱:۷

«راستان روی تو را خواهند دید» (مزامیر ۱۱:۷).

گاهی منتظریم لحظه‌های بزرگی فرا برسند تا ایمانمان را نشان دهیم، گویی فقط آزمون‌های سخت در پیشگاه خدا ارزش دارند. اما موقعیت‌های کوچک روزمره ــ تصمیم‌های ساده و رفتارهای بی‌سروصدا ــ نیز برای رشد ما در قدوسیت ارزشمندند. هر انتخابی که با ترس از خداوند انجام می‌دهیم، نشان می‌دهد تا چه اندازه می‌خواهیم او را خشنود سازیم. و با توجه به جزئیات است که ارادت راستین خود را نشان می‌دهیم.

توجه به رفتارهای روزانه، تعهد ما به شریعت پرقدرت خدا را آشکار می‌کند. وقتی با سادگی و وابستگی به پدر زندگی می‌کنیم، دل ما به‌طور طبیعی به سوی فرمان‌های شگفت‌انگیز او روی می‌آورد. این فرمان‌ها راه‌های معمول زندگی را روشن می‌کنند. هرچه غرور و اتکای به خود را کنار می‌گذاریم، موانع نیروی خود را از دست می‌دهند و آرامش خداوند جای بی‌قراری را می‌گیرد.

در هر جزئیاتی به خداوند وفادار باشید، و خواهید دید که ثمره‌های آرامش در جانتان می‌شکفند. پدر برکت می‌دهد و فرمان‌برداران را برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. او از کسانی خشنود است که از شریعتی پیروی می‌کنند که به پیامبران عهد عتیق و عیسی سپرده شد. باشد که تعهد شما به فرمان‌های متعال استوار باشد، زیرا اطاعت برای ما برکت، رهایی و نجات به همراه می‌آورد. ــ برگرفته از ژان نیکولا گرو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر مهربان، کمکم کن ارزش رفتارهای کوچکی را که هر روز انجام می‌دهم بشناسم. بگذار دلم حتی در ساده‌ترین موقعیت‌ها به خواست تو توجه داشته باشد.

مرا نیرو ببخش تا در وابستگی به تو رشد کنم. بگذار روح تو مرا هدایت کند تا مطابق فرمان‌های درخشان تو زندگی کنم و خواست خودم را کنار بگذارم.

ای خداوند محبوب، سپاسگزارم که به من می‌آموزی حتی جزئیات روزمره نیز در پیشگاه تو ارزش دارند. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت پرقدرت تو همچون راهی نورانی در میان خارهای این جهان است. فرمان‌هایت همچون جواهراتی گران‌بها هستند که در تاریکی راهنمای من‌اند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: شجاعت برای اطاعت با وجود لغزش‌ها — امثال ۲۴:۱۶

«زیرا مرد عادل هفت بار می‌افتد و باز برمی‌خیزد» (امثال ۲۴:۱۶)

روحی که حقیقتاً وقف خداست، با هرگز زمین نخوردن شناخته نمی‌شود، بلکه با فروتنی برخاستن و با ایمان به راه خود ادامه دادن. کسی که حقیقتاً خدا را دوست دارد، وقتی لغزش می‌کند تسلیم ناامیدی نمی‌شود؛ بلکه با اطمینان به درگاه خداوند فریاد برمی‌آورد، رحمت او را به یاد می‌آورد و با شادی‌ای تازه به راه بازمی‌گردد. دلِ مطیع بر خطا تمرکز نمی‌کند، بلکه به نیکی‌ای می‌اندیشد که هنوز می‌توان انجام داد و ارادهٔ خدا که هنوز می‌توان به‌جا آورد.

و همین عشق صادقانه به نیکی و به فرمان‌های زیبای خداوند است که راهِ خدمتگزار وفادار را هدایت می‌کند. او از ترس خطا کردن فلج نمی‌شود؛ ترجیح می‌دهد با وجود نقص، خطرِ اطاعت کردن را بپذیرد تا اینکه در برابر احتمال شکست دست روی دست بگذارد. وقف حقیقی، پویا، شجاعانه و سخاوتمندانه است. چنین ایمانی تنها در پی دوری از بدی نیست، بلکه با تمام دل برای انجام نیکی می‌کوشد.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. پس از اینکه هر چند بار لازم باشد دوباره آغاز کنید، نترسید. خداوند اشتیاقِ کسی را که دوستش دارد می‌بیند و به کسانی پاداش می‌دهد که با وجود ضعف، همچنان صادقانه می‌کوشند او را خشنود سازند. — برگرفته از ژان نیکولا گرو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر مهربان، بارها در راه می‌لغزم، اما محبت تو مرا برمی‌خیزاند. سپاسگزارم که وقتی می‌افتم طردم نمی‌کنی و همواره مرا فرامی‌خوانی تا با فروتنی و ایمان از نو آغاز کنم.

به من شجاعت عطا کن تا همچنان به تو خدمت کنم، با اینکه می‌دانم کامل نیستم. بگذار دلم بیش از آنکه از شکست بترسد، مشتاق اطاعت باشد. به من بیاموز که با تمام توانم نیکی را دوست بدارم.

ای خدای محبوبم، سپاسگزارم که هر بار به سوی تو بازمی‌گردم، با مهربانی مرا می‌پذیری. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو راهی امن است که حتی پس از افتادن نیز راهنمایم می‌شود. فرمان‌هایت همچون دست‌هایی نیرومندند که مرا برمی‌خیزانند و به ادامهٔ راه دلگرمم می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: پایداری‌ای که شعله را روشن نگه می‌دارد — لاویان ۶:۱۳

«آتش باید پیوسته بر مذبح افروخته باشد و خاموش نشود» (لاویان ۶:۱۳)

روشن نگه‌داشتن شعله بسیار آسان‌تر از آن است که پس از خاموش‌شدنش بکوشیم دوباره آن را بیفروزیم. زندگی روحانی ما نیز چنین است. خدا ما را فرا می‌خواند تا با پایداری در او بمانیم و با اطاعت، دعا و وفاداری آتش را فروزان نگه داریم. وقتی هر روز با جدیت از مذبح دل خود مراقبت می‌کنیم، حضور خداوند در ما زنده و فعال می‌ماند و نیازی نیست پیوسته از نو آغاز کنیم.

شکل‌دادن به عادتِ عبادت زمان می‌برد و در آغاز تلاش می‌طلبد؛ اما وقتی این عادت بر فرمان‌های شکوهمند خدا استوار شود، بخشی از وجود ما می‌شود. آن‌گاه راه خداوند را با آسودگی و آزادی می‌پیماییم، زیرا اطاعت دیگر باری بر دوشمان نیست، بلکه مایه شادی است. به‌جای آنکه پیوسته به نقطه آغاز بازگردیم، فراخوانده شده‌ایم که پیش برویم، رشد کنیم و به‌سوی آنچه پدر می‌خواهد در ما به انجام رساند گام برداریم.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. باشد که امروز انتخاب کنی آتش را با انضباط، محبت و پایداری روشن نگه داری. آنچه با تلاش آغاز شد، به مایه لذت تبدیل خواهد شد و مذبح دلت همچنان در پیشگاه خدا خواهد درخشید. — برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خداوند من، به من بیاموز که شعلهٔ حضورت را در وجودم زنده نگه دارم. نگذار بی‌ثبات باشم یا گرفتار فرازونشیب شوم؛ بلکه استوار بمانم و از مذبحی که از آنِ توست مراقبت کنم.

یاری‌ام کن تا با جدیت و وفاداری عادت‌های مقدس را در خود پرورش دهم. بگذار اطاعت در زندگی روزمره‌ام راهی پیوسته باشد، تا پیروی از راه‌های تو به طبیعی‌بودنِ نفس‌کشیدن شود.

ای پدر مهربان، سپاسگزارم که ارزش روشن نگه‌داشتن آتش را به من نشان دادی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو سوخت پاکی است که عبادتم را فروزان می‌کند. فرمان‌هایت شعله‌های زنده‌ای هستند که دلم را روشن و گرم می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: رهایی روزانه از قدرت گناه — مزامیر ۵۱:۱۰

«ای خدا، دلی پاک در من بیافرین و روحی استوار در درونم تازه ساز» (مزامیر ۵۱:۱۰)

کسی که واقعاً می‌خواهد با خدا گام بردارد، به رهاییِ گذشته یا وعده‌ای برای آینده بسنده نمی‌کند؛ می‌خواهد امروز و فردا نیز نجات یابد. و از چه چیزی؟ از آنچه هنوز در وجود ماست و با ارادهٔ خداوند مخالفت می‌کند. آری، حتی صادق‌ترین دل نیز در سرشت خود گرایش‌هایی دارد که با کلام خدا ناسازگارند. از همین روست که جانی که پدر را دوست دارد، برای رهاییِ پیوسته فریاد برمی‌آورد؛ رهایی روزانه از قدرت و حضور گناه.

در همین فریاد است که اطاعت از فرمان‌های مقدس خداوند نه‌فقط ضروری، بلکه حیاتی می‌شود. فیض پدر هنگامی آشکار می‌شود که لحظه‌به‌لحظه برمی‌گزینیم مطابق کلام او وفادارانه گام برداریم. دانستنِ آنچه درست است کافی نیست؛ باید به آن عمل کرد، ایستادگی کرد و گناهی را که پیوسته می‌کوشد همراهمان باشد، رد کرد. این تسلیم روزانه دل را شکل می‌دهد و آن را برای زندگی بر پایهٔ ارادهٔ حضرت اعلی نیرومند می‌سازد.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. در همین فرایندِ پیوستهٔ پاک‌شدن است که زندگی حقیقی با خدا را تجربه می‌کنیم. امروز برای این رهایی روزانه فریاد برآورید و با فروتنی و استواری در راه‌های خداوند گام بردارید. — برگرفته از نوشتهٔ جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، ای خدا، اعتراف می‌کنم که با وجود آنکه تو را شناخته‌ام، هنوز هر روز نیاز دارم نجات یابم. در من خواسته‌ها، اندیشه‌ها و رفتارهایی هست که تو را خشنود نمی‌کند و می‌دانم بدون یاری تو نمی‌توانم بر آنها چیره شوم.

کمکم کن از گناه بیزار باشم، از بدی بگریزم و در هر جزئی از روزم راه تو را برگزینم. به من نیرو بده تا حتی وقتی دلم سست می‌شود اطاعت کنم و با حضور همیشگی‌ات پاکم ساز.

ای خدای محبوبم، سپاسگزارم که نه‌تنها در گذشته نجاتم دادی، بلکه اکنون نیز به نجاتم ادامه می‌دهی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو چشمه‌ای است که درونم را می‌شوید و تازه می‌کند. فرمان‌هایت چراغ‌هایی هستند که تاریکی گناه را می‌زدایند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: از خیمه بیرون بیا و دیدت را گسترش بده — اشعیا ۴۰:۲۶

«چشمان خود را به آسمان‌ها بلند کنید و بنگرید. چه کسی این همه را آفریده است؟» (اشعیا ۴۰:۲۶).

خدا ما را فرا نمی‌خواند که در خیمه‌های کوچکِ اندیشه یا ایمان محدود زندگی کنیم. او می‌خواهد ما را به بیرون ببرد، همان‌گونه که با ابراهیم کرد، و به ما بیاموزد که به آسمان بنگریم؛ نه فقط با چشمانمان، بلکه با دل‌هایمان. کسی که با خدا گام برمی‌دارد، می‌آموزد که فراتر از امور آنی و فراتر از خود ببیند. خداوند ما را به فضاهایی گسترده هدایت می‌کند؛ جایی که نقشه‌های او از نگرانی‌های ما بزرگ‌ترند و ذهنمان می‌تواند با عظمت اراده‌اش هماهنگ شود.

این موضوع درباره محبت، دعاها و حتی رؤیاهای ما نیز صدق می‌کند. وقتی در دلی تنگ گرفتار می‌مانیم، همه‌چیز کوچک می‌شود: سخنانمان، کارهایمان و امیدهایمان. اما وقتی از فرمان‌های نیکوی خدا اطاعت می‌کنیم و جانمان را به روی آنچه او می‌خواهد انجام دهد می‌گشاییم، زندگی‌مان گسترش می‌یابد. بیشتر محبت می‌کنیم، برای افراد بیشتری دعا می‌کنیم و مشتاق می‌شویم که برکت‌هایی فراتر از حلقه کوچک خود ببینیم. خدا ما را نیافریده تا رو به درون زندگی کنیم، بلکه تا آسمان را در اینجا، بر زمین، بازتاب دهیم.

پدر نقشه‌های خود را تنها بر مطیعان آشکار می‌سازد. اگر بخواهیم با او گام برداریم، باید از خیمه بیرون بیاییم، چشمانمان را بلند کنیم و همچون همراهان راستین خدای متعال زندگی کنیم؛ با ایمانی گسترده، محبتی سخاوتمندانه و زندگی‌ای که اراده خدا راهنمای آن است. ـ برگرفته از جان جووت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، چند بار در خیمه آسوده نشسته‌ام و در اندیشه‌ها و ترس‌های خود محدود مانده‌ام. اما امروز صدایت را می‌شنوم که می‌گویی: «به آسمان‌ها بنگر!» و می‌خواهم به جایی بروم که مقصود تو مرا فرا می‌خواند.

دلم را وسعت ببخش تا آن‌گونه که تو محبت می‌کنی، محبت کنم. دیدم را گسترش بده تا با شور دعا کنم و به زندگی‌هایی فراتر از زندگی خودم دست یابم. به من شهامت بده تا اطاعت کنم و در فضاهایی گسترده گام بردارم، در حالی که جانم رو به خواست تو دارد.

ای خدای محبوبم، سپاسگزارم که مرا از خیمه بیرون آوردی و آسمان‌ها را به من نشان دادی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومندت نقشه راهی است که مرا به افق‌های جاودان هدایت می‌کند. فرمان‌هایت ستارگانی استوارند که راه مرا روشن می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: عادت‌های مقدسی که اطاعت را آسان می‌کنند — مزامیر ۳۲:۸

«تو را تعلیم خواهم داد و راهی را که باید در آن بروی به تو خواهم آموخت؛ تو را با چشمان خود هدایت خواهم کرد» (مزامیر ۳۲:۸).

زندگی روحانیِ والاتر، زندگی‌ای نیست که با تلاش مداوم شناخته شود، بلکه زندگی‌ای است روان و بی‌تکلف؛ مانند رودخانهٔ عمیقی که حزقیال در رؤیا دید. کسی که در این رودخانه فرو می‌رود، می‌آموزد که دیگر با جریان آن نجنگد و بگذارد نیروی آن او را با خود ببرد. خدا می‌خواهد ما نیز چنین زندگی کنیم: به‌طور طبیعی با حضور او هدایت شویم و عادت‌های مقدسی ما را به پیش برانند؛ عادت‌هایی که از دلی پرورش‌یافته برای اطاعت سرچشمه می‌گیرند.

اما این آسانی خودبه‌خود پدید نمی‌آید. عادت‌های روحانی‌ای که پشتیبان ما هستند باید آگاهانه شکل بگیرند. این عادت‌ها با انتخاب‌های کوچک آغاز می‌شوند؛ تصمیم‌های استواری برای گام برداشتن در راهی که خدا نشان داده است. هر گامِ مطیعانه، گام بعدی را نیرومندتر می‌کند تا جایی که اطاعت دیگر باری سنگین به نظر نمی‌رسد، بلکه شادی‌بخش می‌شود. فرمان‌های باشکوه خداوند، وقتی پیوسته به‌جا آورده شوند، به راه‌هایی درونی بدل می‌شوند که جان ما با استواری و آرامش در آن‌ها گام برمی‌دارد.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات به سوی پسر می‌فرستد. پس با وفاداری آغاز کنید، حتی اگر هنوز دشواری احساس می‌کنید. روح‌القدس آماده است تا در شما زندگی‌ای سرشار از اطاعتی پایدار و آرام، و نیرویی از جانب آسمان شکل دهد. — برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خداوندا، ای خدای من، می‌خواهم با آسودگی و پایداری با تو گام بردارم. نگذار زندگی روحانی‌ام با فراز و نشیب شناخته شود، بلکه بگذار حضور تو در من پیوسته جاری باشد. به من بیاموز که خود را به جریان روح تو بسپارم.

یاری‌ام کن تا با شهامت، عادت‌های مقدسی را که تو می‌خواهی در خود شکل دهم. بگذار هر عمل اطاعت، هرچند کوچک، دلم را برای گام‌های بعدی نیرومند سازد. به من پایداری عطا کن تا اطاعت به طبیعت دگرگون‌شدهٔ من بدل شود.

ای خدای محبوب، سپاسگزارم که روح تو با شکیبایی در من کار می‌کند. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو بستر عمیقی است که رودخانهٔ حیات در آن جاری است. فرمان‌های تو انگیزه‌های مقدسی هستند که مرا به سوی آرامش هدایت می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: نجاتی که در نبرد روزانه پشتیبان ماست — مزامیر ۱۸:۲

«خداوند صخرهٔ من و دژ من و رهانندهٔ من است؛ خدای من، صخرهٔ پناه من که بر او توکل دارم؛ سپر من و نیروی نجات من و پناهگاه بلند من» (مزامیر ۱۸:۲).

کسانی که حقیقتاً با خدا گام برمی‌دارند، از روی تجربه می‌دانند که نجات فقط رویدادی در گذشته نیست؛ واقعیتی روزانه و نیازی همیشگی است. هرکس که حتی تا اندازه‌ای از ضعف دل خویش، قدرت وسوسه‌ها و حیله‌گری دشمن آگاه باشد، می‌داند که بدون یاری پیوستهٔ خداوند، پیروزی ممکن نیست. نبرد میان جسم و روح نشانهٔ شکست نیست، بلکه نشان کسانی است که به خانوادهٔ آسمانی تعلق دارند.

در همین نبرد روزانه است که فرمان‌های والای خدا همچون ابزارهای حیات آشکار می‌شوند. آن‌ها فقط راه را نشان نمی‌دهند، بلکه جان را نیرو می‌بخشند. اطاعت آزمونی یک‌باره نیست، بلکه تمرینی پیوسته در ایمان، انتخاب و وابستگی به خداست. مسیحِ قیام‌کرده نه‌تنها برای ما مرد، بلکه زنده است تا اکنون، لحظه‌به‌لحظه، در حالی که در این جهان پرخطر گام برمی‌داریم، پشتیبان ما باشد.

پدر نقشه‌های خود را تنها بر مطیعان آشکار می‌کند. نجاتی که او هر روز عرضه می‌کند، برای کسانی در دسترس است که حتی در میانهٔ نبرد، وفادارانه پیروی‌کردن را برمی‌گزینند. باشد که امروز نیاز خود را بشناسید و با اطاعت، این نجات زنده و حاضر را بجویید. ـ برگرفته از نوشتهٔ جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای خداوند من، تو را می‌ستایم، زیرا به من نشان می‌دهی که نجات فقط چیزی نیست که در گذشته دریافت کرده‌ام، بلکه چیزی است که امروز، همین‌جا و همین‌اکنون، به آن نیاز دارم. هر صبح درمی‌یابم که برای استوارماندن تا چه اندازه به تو وابسته‌ام.

کمکم کن ضعف خود را بی‌آنکه نومید شوم بپذیرم و همواره به یاری تو روی آورم. بگذار حضورت در میانهٔ کشمکش پشتیبانم باشد و اطاعت از کلامت با اطمینان راهنمایم شود.

ای خدای محبوب، سپاسگزارم که نجاتی زنده، حاضر و پرقدرت به من عطا می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت پرقدرت تو سپری است که در نبردهای روزانه از من محافظت می‌کند. فرمان‌هایت زنجیرهای حیات‌اند که مرا به پیروزی پیوند می‌دهند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: اطاعت بدون دانستن تمام مسیر — عبرانیان ۱۱:۸

«به‌سبب ایمان، ابراهیم چون فراخوانده شد، اطاعت کرد و به‌سوی مکانی رفت که قرار بود آن را به میراث بگیرد؛ و بی‌آنکه بداند به کجا می‌رود، روانه شد» (عبرانیان ۱۱:۸).

ایمان راستین به نقشه‌های دقیق یا وعده‌های دیدنی نیاز ندارد. وقتی خدا فرا می‌خواند، دلِ توکل‌کننده بی‌درنگ با اطاعت پاسخ می‌دهد، حتی اگر نداند پس از آن چه پیش خواهد آمد. ابراهیم چنین کرد؛ او نه تضمینی خواست و نه اصرار کرد که آینده را بداند. فقط نخستین گام را برداشت، با انگیزه‌ای نیک و وفادارانه هدایت شد و نتیجه را به دست خدا سپرد. راز سلوک با خداوند همین است: در زمان حال اطاعت کنیم، بی‌آنکه نگران آنچه در پیش است باشیم.

و در همین گامِ مطیعانه است که فرمان‌های باشکوه خداوند قطب‌نمای ما می‌شوند. ایمان با استدلال انسانی بنا نمی‌شود، بلکه با وفاداری عملی به آنچه خدا از پیش آشکار کرده است شکل می‌گیرد. لازم نیست تمام نقشه را بفهمیم؛ کافی است از نوری پیروی کنیم که او اکنون می‌افروزد. وقتی دل با صداقت تسلیم ارادهٔ الهی می‌شود، هدایت و مقصد به دست پدر سپرده می‌شود، و همین کافی است.

پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات به‌سوی پسر می‌فرستد. امروز دعوت ساده است: گام بعدی را بردار. توکل کن، اطاعت کن و باقی را به خدا بسپار. ایمانی که خداوند را خشنود می‌سازد، ایمانی است که با وفاداری عمل می‌کند، حتی وقتی همه‌چیز در اطراف هنوز نادیدنی است. — برگرفته از جان جویت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوندا، کمکم کن بی‌آنکه لازم باشد تمام مسیر را ببینم، به تو توکل کنم. بگذار ایمانم به پاسخ‌ها وابسته نباشد، بلکه با اطاعت از آنچه امروز به من نشان می‌دهی نیرومندتر شود.

مگذار به‌سبب خواستنِ کنترل فردا، وفاداری را به تأخیر بیندازم. به من بیاموز صدایت را بشنوم و با استواری و آرامش در راه‌هایت گام بردارم، حتی اگر مقصد را نفهمم.

ای پدر محبوب، سپاسگزارم که مرا فراخواندی تا همچون ابراهیم با تو گام بردارم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومندت راهی امن زیر پای من است. فرمان‌هایت چراغ‌هایی هستند که هر گام را به‌سوی نقشه‌ات روشن می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.