«بدون تقدیس هیچ‌کس خداوند را نخواهد دید» (عبرانیان ۱۲:۱۴).

آیا تا به حال فکر کرده‌اید که واقعاً دعا کردن برای تقدیس چه معنایی دارد؟ اغلب این واژه را به‌راحتی به زبان می‌آوریم، گویی چیزی سبک و آسان است، اما حقیقت این است که تقدیس هزینه بالایی دارد و باید آماده پرداخت آن باشیم. وقتی دعا می‌کنید تا تقدیس شوید، از خدا می‌خواهید شما را جدا کند، از میان دنیا بیرون آورد و در جایی قرار دهد که منافع شخصی، برنامه‌ها و حتی لذت‌های زمینی‌تان به‌طرز چشمگیری کاهش یابد. در عوض، خدا فضای بیشتری در زندگی‌تان اشغال می‌کند تا جایی که همه چیز در وجودتان – جسم، جان و روح – کاملاً متوجه او باشد. پس پیش از گفتن این دعا، از خود بپرسید: «آیا واقعاً آماده‌ام اجازه دهم خدا این کار را در من انجام دهد؟»

حالا بیایید درباره آنچه تقدیس واقعاً می‌طلبد صحبت کنیم. خودتان را فریب ندهید: تقدیس چیزی نیست که با جادو یا صرفاً با آرزو کردن اتفاق بیفتد. این امر نیازمند تمرکز شدید بر دیدگاه خداست و این یعنی هر بخش از زندگی‌تان باید به او سپرده شود. گویی خدا زنجیرهایی بر تمام وجودتان – افکارتان، خواسته‌هایتان، اعمالتان – می‌گذارد و می‌گوید: «این اکنون مال من است و فقط برای هدف من استفاده خواهد شد.» و این نکته‌ای است که بسیاری سعی می‌کنند نادیده بگیرند: تقدیس بدون اطاعت از کلام خدا وجود ندارد. نمی‌توانید از این بخش بگذرید! خدا در کتاب‌مقدس آنچه را که از ما انتظار دارد، آشکار کرده و پیروی از این دستورات راه جدا شدن برای اوست. تقدیس فرآیندی جدی است و خدا با آن شوخی ندارد.

و می‌دانید نتیجه زندگی به این شکل، پرداخت بهای تقدیس چیست؟ صمیمیت با خدا. وقتی از شریعت خدا اطاعت می‌کنید، فقط قوانین را اجرا نمی‌کنید؛ بلکه به فرزندی وفادار بدل می‌شوید، کسی که آن‌قدر به پدر نزدیک است که برکات، رهایی‌ها و در نهایت وعده حیات جاودان در مسیح عیسی را تجربه می‌کند. فریب نخورید که می‌توانید بدون اطاعت تقدیس داشته باشید – این یک توهم است. اطاعت از آنچه خدا قبلاً آشکار کرده، کلید زندگی جداشده، زندگی‌ای است که خدا را خشنود می‌سازد و هرآنچه او دارد دریافت می‌کند. – اقتباس از او. چیمبرز. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اغلب خود را در حال دعا برای تقدیس می‌بینم، گویی چیزی ساده است، بدون آنکه به هزینه واقعی جدا شدن برای تو، بیرون آمدن از میان دنیا و قرار گرفتن جایی که برنامه‌ها، خواسته‌ها و لذت‌های زمینی‌ام کاهش یابد، فکر کنم. امروز می‌پذیرم که این دعا سبک نیست و با گفتن آن، به تو اجازه می‌دهم فضای بیشتری در زندگی‌ام بگیری، تا همه وجودم – جسم، جان و روح – متوجه تو باشد. ای خداوند، کمکم کن این فرآیند را جدی بگیرم و از دعوت تو به زندگی مقدس فرار نکنم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم زنجیرهای محبتت را بر هر بخش از زندگی‌ام – افکارم، خواسته‌هایم، اعمالم – بگذاری و اعلام کنی: «این اکنون مال من است و برای هدف من استفاده خواهد شد.» به من بیاموز که بر دیدگاه تو تمرکز کنم و همه وجودم را به تو بسپارم. برای اطاعت از کلامت به من قوت بده، زیرا می‌دانم تقدیس بدون اطاعت ممکن نیست و راه جدا شدن برای تو در کتاب‌مقدس است. مرا هدایت کن، اصلاحم کن و دگرگونم ساز تا زندگی‌ای داشته باشم که تو را خشنود سازد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که مرا به صمیمیتی عمیق با خودت فراخوانده‌ای، به من فرصت داده‌ای تا فرزندی وفادار باشم و برکات، رهایی‌ها و وعده حیات جاودان در مسیح عیسی را تجربه کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمندت فانوسی است که گام‌هایم را روشن می‌کند، رودی از عدالت که قلبم را پاک می‌سازد. احکامت ستارگانی هستند که سفرم را راهنمایی می‌کنند، سرودی از محبت در جانم. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«ابراهیم دوست خدا نامیده شد» (یعقوب ۲:۲۳).

آیا تا به حال به این فکر کرده‌اید که به چه معناست که کسی “دوست خدا” نامیده شود؟ به زندگی او نگاه کنید و حقیقتی غیرقابل مذاکره را دریابید: ابراهیم این عنوان را تصادفی یا صرفاً به خاطر نیت خوب به دست نیاورد. او در ایمان رشد کرد، بله، اما این ایمان از طریق اعتماد مطلق به خدا آزموده و شکل گرفت. اشتباه نکنید: خدا راه میان‌بری نمی‌پذیرد. او انتظار ندارد که شما مراحل را جا بزنید یا یک‌شبه به قله برسید، بلکه می‌خواهد قدم به قدم در مسیری که او تعیین کرده است حرکت کنید. هیچ راه دیگری برای رشد در ایمان وجود ندارد جز اعتماد کامل به خداوند و هدف کامل او.

اکنون، مکث کنید و درباره چالش‌هایی که ابراهیم با آن‌ها روبرو شد، تأمل نمایید. او به خاطر احساسات زیبا یا وعده‌های توخالی “پدر ایمان” نشد. او تا سرحد توان آزموده شد و بالاترین آزمون زمانی بود که خدا گفت: «پسرت را، یگانه پسرت را که دوستش داری، بگیر». بالا رفتن از کوه موریا یک انتخاب احساسی نبود، بلکه عملی از ایمان تزلزل‌ناپذیر بود. حتی با قلبی شکسته، ابراهیم به راه خود ادامه داد، زیرا می‌دانست که خوشنودی خدا بیش از کلمات می‌طلبد – اطاعت کامل از اراده او را می‌طلبد. خود را فریب ندهید: گرانبهاترین جواهرات با دقت تراشیده می‌شوند و خالص‌ترین طلا در شدیدترین آتش آزموده می‌شود. خدا از آزمایش‌ها استفاده می‌کند تا نشان دهد چه کسی واقعاً حاضر است بدون تردید یا بهانه به او اعتماد کند.

ایمان حقیقی عمل می‌طلبد، و بس. جایی برای چانه‌زنی یا توجیه در پیروی از خدا وجود ندارد. ابراهیم معامله نکرد، سؤال نپرسید، سعی نکرد نقشه‌های خدا را با فهم خود تطبیق دهد. او اعتماد کرد و اطاعت نمود، زیرا می‌دانست که اطاعت از شریعت خدا تنها راه رسیدن به صمیمیت واقعی با خالق است. می‌خواهی دوست خدا باشی؟ ایمانی می‌خواهی که در برابر هر آزمایشی مقاومت کند؟ پس، بدون تردید و بدون سازش، از فرمان‌های خداوند اطاعت کن. کلام خدا را بردار و هر دستور و هر تعلیم را با عزم راسخ زندگی کن. برای کسی که می‌خواهد با خدا راه برود، گزینه دیگری وجود ندارد. – اقتباس از لتی بی. کوومن. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که دوست تو نامیده شدن عنوانی نیست که تصادفی داده شود، بلکه چیزی است که از طریق ایمان و اطاعت به دست می‌آید. می‌دانم که ابراهیم فقط با کلمات دوست تو شناخته نشد، بلکه چون بی‌قید و شرط به تو اعتماد کرد و هر دستوری که به او دادی، پیروی نمود. می‌خواهم از او بیاموزم و در ایمان رشد کنم، قدم به قدم در مسیری که برایم تعیین کرده‌ای حرکت کنم، بدون میان‌بر، بدون بهانه، فقط با اعتماد کامل به اراده تو.

پدرم، امروز از تو می‌خواهم که مرا برای روبرو شدن با آزمایش‌ها بدون تزلزل تقویت کنی. می‌دانم که ایمان حقیقی نظری نیست، بلکه عملی است، و طلا فقط از طریق آتش خالص می‌شود. نمی‌خواهم کسی باشم که فقط از ایمان سخن می‌گوید، بلکه کسی باشم که با اطاعت کامل عمل می‌کند، حتی زمانی که چالش‌ها بزرگ باشند. قلبی استوار به من بده، تا بتوانم در هر شرایطی به تو “بله” بگویم، بدون اینکه بخواهم اراده‌ات را با فهم خودم تطبیق دهم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا انتخاب کردی با کسانی که از تو اطاعت می‌کنند، راه بروی. می‌دانم که بدون تسلیم کامل به شریعت تو، دوستی با تو ممکن نیست و به همین دلیل می‌خواهم هر فرمان تو را با غیرت و عزم زندگی کنم. شکر می‌کنم که مرا در راه ایمان هدایت می‌کنی و حضورت بزرگ‌ترین گنجی است که می‌توانم داشته باشم. بگذار زندگی‌ام این دوستی حقیقی را منعکس کند، دوستی‌ای که فقط بر پایه کلمات نیست، بلکه بر پایه اطاعتی تزلزل‌ناپذیر است. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو مانند مادری عزیز است که همیشه مرا با نیرو و ایمان تغذیه می‌کند. فرمان‌هایت را دوست دارم، زیرا منّایی هستند که قلب گرسنه‌ام را سیر می‌کنند. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«پس گاوهای زشت و لاغر هفت گاو زیبا و فربه را خوردند… خوشه‌های خشکیده هفت خوشه پُر و سالم را بلعیدند. آنگاه فرعون بیدار شد؛ این یک خواب بود» (پیدایش ۴۱:۴، ۷).

این خواب فرعون هشداری قدرتمند برای همه ما دارد: بهترین سال‌های زندگی ما، بزرگ‌ترین تجربیات روحانی و باشکوه‌ترین پیروزی‌ها می‌توانند توسط دوره‌هایی از نافرمانی و دوری از خدا بلعیده شوند. بسیاری خوب آغاز کردند، فتوحات روحانی بزرگی داشتند و ابزارهای قدرتمندی در دست خداوند بودند، اما اجازه دادند غفلت و بی‌هشیاری همه چیز را از بین ببرد. هیچ چیز غم‌انگیزتر از دیدن یک خادم خدا که جلال اطاعت و برکات الهی را تجربه کرده، اما اکنون مغلوب سردی روحانی و بی‌ثمر بودن در پادشاهی شده است، نیست.

اما این تراژدی می‌تواند و باید جلوگیری شود. تنها تضمین امنیت در برابر این افول روحانی، ارتباط تازه و مداوم با خداست. داشتن گذشته‌ای از وفاداری کافی نیست، بلکه باید هر روز در اطاعت زندگی کنیم. فقط کسی که رابطه‌ای پیوسته با پدر از طریق اطاعت از شریعت قدرتمند او دارد، استوار خواهد ماند و توسط زمان خشکی روحانی بلعیده نخواهد شد. گاوهای لاغر و خوشه‌های خشکیده جایی در زندگی کسی که به خداوند وفادار می‌ماند نخواهند داشت، زیرا خداوند کسانی را که مطابق اراده او گام برمی‌دارند، حمایت و تقویت می‌کند.

اگر می‌خواهیم از شکست روحانی جلوگیری کنیم، باید امروز و هر روز اطاعت را انتخاب کنیم. نمی‌توانیم به تجربیات گذشته تکیه کنیم، بلکه باید تعهدی مداوم و تازه با خدا و کلام او داشته باشیم. فقط این‌گونه می‌توانیم پربار و کامل بمانیم و پیوسته در حضور پدر و پسر رشد کنیم. – اقتباس از لتی بی. کوومن. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که بهترین لحظات زندگی روحانی من می‌تواند از دست برود اگر در حضورت هشیار نمانم. می‌دانم که داشتن گذشته‌ای از وفاداری کافی نیست؛ باید هر روز تعهدم را با تو تازه کنم تا ایمانم ضعیف نشود. به من بیاموز که در اطاعت پیوسته از شریعت مقدست زندگی کنم تا سال‌های خشکی و دوری هرگز بر من قدرت نیابند.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که قلبم را از غفلت روحانی حفظ کنی. نمی‌خواهم مغلوب سردی شوم و اجازه دهم نافرمانی برکاتی را که از تو دریافت کرده‌ام نابود کند. روحی هشیار و اشتیاقی سوزان برای جستجوی مداوم تو به من عطا کن. بگذار ایمانم بر تجربیات گذشته استوار نباشد، بلکه بر رابطه‌ای زنده و رو به رشد با تو، مبتنی بر اطاعت و محبت به اراده‌ات باشد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و سپاس می‌گویم زیرا کسانی را که راه‌های تو را انتخاب می‌کنند، حمایت می‌کنی. شکر که در تو نیرو می‌یابم تا پایداری کنم و همچنان پربار بمانم. بگذار زندگی‌ام همیشه با وفاداری و ثبات در کلامت مشخص شود تا هیچ زمانی از خشکی مرا از تو دور نسازد. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو هرگز مرا سردرگم نمی‌کند. احکام تو نغمه‌ای ملایم است که طوفان‌های وجودم را آرام می‌سازد. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«و ساموئيل از گفتن رؤيا به عیلی می‌ترسید» (اول سموئیل ۳:۱۵).

خدا اغلب با ما به شیوه‌هایی ظریف سخن می‌گوید، و اگر هوشیار نباشیم، ممکن است دچار سردرگمی شویم و تردید کنیم که آیا واقعاً صدای او را می‌شنویم یا نه. اشعیا اشاره کرد که خداوند با «دستی قوی» با او سخن گفت، که این نشان می‌دهد بسیاری اوقات خدا ما را از طریق فشار شرایط هدایت می‌کند. به جای مقاومت یا پرت شدن حواس، باید عادت کنیم بگوییم: «بفرما، ای خداوند». وقتی مشکلات پیش می‌آید و زندگی ما را به سمتی می‌کشاند، باید توقف کنیم و گوش فرا دهیم. خدا همیشه سخن می‌گوید، اما آیا ما آماده شنیدن هستیم؟

داستان سموئیل این اصل را به‌وضوح نشان می‌دهد. وقتی خدا با او سخن گفت، سموئیل با یک دوراهی روبرو شد: آیا باید آنچه را از خداوند دریافت کرده بود به نبی عیلی بگوید؟ این وضعیت یک آزمون اساسی اطاعت را آشکار می‌کند. بسیاری اوقات، دعوت خدا برای ما ممکن است دیگران را ناخشنود کند و وسوسه می‌شویم برای اجتناب از تعارض، تردید کنیم. اما سر باز زدن از اطاعت خداوند به خاطر ترس از رنجاندن یا ناخشنود کردن کسی، مانعی میان جان ما و خدا ایجاد می‌کند. سموئیل مورد احترام قرار گرفت زیرا اطاعتش بی‌چون‌وچرا بود؛ او منطق یا احساسات خود را بالاتر از صدای الهی قرار نداد.

صمیمیت با خدا، وضوح در هدایت و برکات مادی و روحانی تنها زمانی حاصل می‌شود که اطاعت، پاسخی خودکار به صدای خداوند گردد. لازم نیست منتظر ندای شنیدنی یا نشانه‌ای خارق‌العاده باشیم، زیرا خداوند قبلاً در کلام خود دستورات روشنی به ما داده است. همه چیز با احکامی آغاز می‌شود که او آشکار کرده است، و وقتی بی‌درنگ با «بفرما، ای خداوند!» پاسخ می‌دهیم، نشان می‌دهیم که آماده‌ایم در حقیقت گام برداریم و هر آنچه او برای ما دارد دریافت کنیم. – اقتباس از او. چیمبرز. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که تو همیشه سخن می‌گویی، اما اغلب توجه من پراکنده است و صدای تو را درک نمی‌کنم. می‌دانم که همیشه با صدایی رعدآسا سخن نمی‌گویی؛ بسیاری اوقات از شرایط و موقعیت‌ها برای هدایت من استفاده می‌کنی. به من بیاموز تا دلی هوشیار داشته باشم، آماده برای تشخیص هدایت تو، بدون تردید یا دودلی. بگذار نخستین واکنش من در هر موقعیتی همیشه این باشد که بگویم: «بفرما، ای خداوند، زیرا بنده‌ات می‌شنود.»

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من شجاعت بدهی تا بدون ترس از پیامدها اطاعت کنم. همان‌گونه که سموئیل مجبور شد در لحظه‌ای دشوار پیام تو را برساند، می‌دانم که وفاداری من به تو نیز ممکن است دیگران را ناخشنود کند. اما نمی‌خواهم تردید کنم یا منطق خود را بالاتر از اراده تو قرار دهم. بگذار اطاعت من بی‌چون‌وچرا باشد تا هرگز میان جانم و حضورت مانعی ایجاد نکنم. کمکم کن راه‌های تو را بر هر نظر انسانی ترجیح دهم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا اراده‌ات را به‌روشنی در کلامت آشکار ساخته‌ای. لازم نیست منتظر نشانه‌های خارق‌العاده باشم، زیرا احکام خود را به‌عنوان راهنما به من داده‌ای. سپاسگزارم که با پیروی وفادارانه از اراده‌ات، به صمیمیت با تو، وضوح در هدایت و همه برکاتی که برای مطیعان خود کنار گذاشته‌ای دست می‌یابم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت نیرومند تو آوایی است که صلح را در قلبم طنین‌انداز می‌کند. احکام تو نغمه زندگی من است. من در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«کسی که از آب و روح تولد نیابد، نمی‌تواند وارد پادشاهی خدا شود» (یوحنا ۳:۵).

وقتی عیسی درباره ورود به پادشاهی خدا سخن می‌گوید، منظور او صرفاً بهشت پس از مرگ نیست، بلکه آمدن پادشاهی به زمین و امتیاز زندگی در آن همین‌جا و همین‌اکنون است. بسیاری از مسیحیان به ایده یک بهشت آینده قانع می‌شوند، بی‌آنکه دریابند وعده خدا شامل یک تحول در زمان حال نیز می‌شود. ورود به پادشاهی یعنی مالک شدن هر آنچه خدا به ما وعده داده است: حضور دائمی او، سلطنت او بر زندگی ما و انجام اراده‌اش در ما و از طریق ما.

ورود به این پادشاهی به طور خودکار یا صرفاً با انتظار رخ نمی‌دهد. این ورود از طریق ایمانی زنده و فعال اتفاق می‌افتد، ایمانی که خود را در اطاعت نشان می‌دهد. خدا قوم خود را به یک باور منفعلانه دعوت نکرده، بلکه به تعهدی فعال نسبت به اراده‌اش فراخوانده است. کسی که می‌خواهد پادشاهی را تجربه کند، باید ایمان خود را با تسلیم کامل به اراده الهی نشان دهد. صرف انتظار برای برکات آینده کافی نیست؛ باید مطابق اصولی که خدا آشکار ساخته عمل کرد.

فرامین خدا در خود قدرتی دگرگون‌کننده دارند. هر که اطاعت را انتخاب کند، نه‌تنها هدایت، بلکه نیرو و اقتدار روحانی نیز خواهد یافت. این اطاعت به ما اجازه می‌دهد همین حالا وارد پادشاهی خدا شویم، وعده‌های او را در زندگی کنونی خود تجربه کنیم و نیز ورود به ابدیت را تضمین می‌کند. میان این دو جدایی نیست. کسی که در وفاداری به خدا زندگی می‌کند، از همین حالا شروع به بهره‌مندی از پادشاهی در زمین می‌کند، با همه برکاتی که به همراه دارد، و در زمان مقرر، وارث حیات جاودان خواهد شد. – اقتباس از ا. موری. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که پادشاهی تو فقط وعده‌ای برای آینده نیست، بلکه واقعیتی است که می‌توانم همین‌جا و همین‌اکنون در آن زندگی کنم. می‌دانم ورود به این پادشاهی یعنی اجازه دادن به حضور، اراده و سلطنت تو که در زندگی من برقرار شود. نمی‌خواهم فقط به انتظار بهشت قانع باشم، بلکه آرزو دارم امروز نیز از حضور کامل تو بهره‌مند شوم، زیر فرمان تو زندگی کنم و با وفاداری در راه‌های تو گام بردارم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من ایمانی زنده عطا کنی که خود را در اطاعت کامل از اراده تو نشان دهد. می‌دانم که فقط ایمان داشتن کافی نیست؛ باید مطابق اصولی که آشکار ساخته‌ای عمل کنم. می‌خواهم ایمانم را نه فقط با کلام، بلکه با زندگی‌ام نشان دهم، با انتخاب اطاعت از فرامین تو و زیستن بر اساس حقیقت تو. دلی مطیع به من عطا کن که آماده باشد از همین حالا در پادشاهی تو گام بردارد و در هر قدم، صلح، قوت و مراقبت تو را تجربه کند.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا فرزندانت را به زندگی وفاداری و کمال در خودت دعوت کرده‌ای. سپاسگزارم که با اطاعت از تو، می‌توانم همین حالا از وعده‌های پادشاهی‌ات بهره‌مند شوم و بدانم که وفاداری امروز من مرا به حیات جاودان نیز خواهد رساند. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودانی من است. شریعت نیرومند تو چراغ وفادار من است که گام‌هایم را روشن می‌سازد. فرامین تو همچون سایه‌ای آرامش‌بخش زیر درخت صلح در گرمای نیمروز است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«دعای شخص پارسا در عمل بسیار تأثیرگذار است» (یعقوب ۵:۱۶).

خداوند از هر جزئیات زندگی ما آگاه است. او دردهای ما را می‌بیند، اشک‌های ما را می‌شمارد و دقیقاً می‌داند با چه چیزی روبه‌رو هستیم. هیچ چیز را نمی‌توانیم از او پنهان کنیم، زیرا خود خداوند اجازه داده برخی آزمایش‌ها برای تعلیم دادن، تقویت کردن و نزدیک‌تر ساختن ما به خودش اتفاق بیفتد. اما با وجود اینکه او همه چیز را می‌داند، می‌خواهد که برای رهایی نزد او فریاد بزنیم، زیرا دعا راهی است که او برای ارتباط ما با فیض و رحمتش مقرر کرده است.

با این حال، صرفاً درخواست کردن کافی نیست؛ دعایی که خداوند به آن پاسخ می‌دهد دعای پارساست – کسی که در پی خشنود ساختن اوست و در اطاعت از احکامش زندگی می‌کند. زمانی که با فروتنی و قلبی واقعاً مصمم به اطاعت از هر آنچه او در کتاب مقدس به ما آموخته دعا می‌کنیم، درخواست ما شنیده و اجابت می‌شود. خداوند دعای فرزندان وفادار خود را رد نمی‌کند. او در گذشته قوم خود را بازسازی کرد و امروز نیز کسانی را که او را دوست دارند و این محبت را با اطاعت نشان می‌دهند، بازسازی می‌کند.

اگر این حقیقت است، چرا همین حالا این کار را نکنیم؟ چه چیزی مانع می‌شود که خود را کاملاً به خداوند بسپارید و به او اعتماد کنید؟ اطاعت از شریعت قدرتمند خدا را آغاز کنید، آنگاه دست خداوند را در زندگی خود و زندگی عزیزانتان خواهید دید. هیچ مانعی برای کسانی که با قلبی تسلیم و آماده برای پیروی از هر آنچه او آشکار کرده، در برابر خداوند قرار می‌گیرند، وجود ندارد. آرامشی که جستجو می‌کنید و پاسخ‌هایی که می‌خواهید، در زمان مقرر خواهند آمد – زیرا خداوند هرگز پارسایان را تنها نمی‌گذارد. -اقتباس از هنری مولر. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که تو از هر جزئیات زندگی من آگاه هستی. دردهای مرا می‌بینی، اشک‌هایم را می‌شماری و دقیقاً می‌دانی با چه چیزی روبه‌رو هستم. می‌دانم که هیچ چیز از چشمان تو پنهان نیست و هر آزمایشی هدفی دارد: تعلیم دادن، تقویت کردن و نزدیک‌تر ساختن من به تو.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من بیاموزی با قلبی پارسا، صادق و پر از اطاعت دعا کنم. نمی‌خواهم فقط درخواست کنم، بلکه می‌خواهم طوری زندگی کنم که زندگی‌ام برای تو خوشایند باشد و با وفاداری از احکامت پیروی کنم. می‌دانم که دعای کسانی را که تو را دوست دارند و این محبت را از طریق اطاعت نشان می‌دهند، می‌شنوی و پاسخ می‌دهی. به من فروتنی عطا کن تا دستوراتت را بپذیرم و نیرویی بده تا بدون تردید از آن‌ها پیروی کنم و اطمینان داشته باشم که اراده تو کامل است.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا هرگز کسانی را که با صداقت تو را می‌جویند، تنها نمی‌گذاری. سپاسگزارم که آرامشی که می‌جویم و پاسخ‌هایی که انتظار دارم، در زمان تو خواهد آمد، زیرا تو در وفاداری به وعده‌هایت امین هستی. بگذار دعای من با زندگی‌ای تسلیم شده به تو همراه باشد تا بتوانم دست قدرتمند تو را در زندگی خود و عزیزانم ببینم. فرزند محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو سپر و شمشیر من در برابر حملات دشمن است. احکام تو همچون نسیم ملایمی است که افکارم را نوازش و آرام می‌کند. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«بنابراین به شما می‌گویم: برای جان خود نگران نباشید» (متی ۶:۲۵).

این سخنان عیسی نه تنها توصیه‌ای دوستانه، بلکه دستوری است برای کسانی که حقیقتاً به پدر اعتماد دارند. نگرانی همچون جزر و مدی مداوم است که می‌کوشد هر آنچه خداوند در دل ما می‌گذارد را خفه کند. اگر نگران خوراک و پوشاک نباشیم، به زودی نگرانی‌های دیگری ظاهر می‌شوند – چه مربوط به پول، سلامتی یا روابط. هجوم اضطراب همیشگی است و مگر آنکه اجازه دهیم روح خدا ذهن ما را بالاتر از این نگرانی‌ها بلند کند، در این جریان غرق خواهیم شد و آرامش خود را از دست خواهیم داد.

هشدار عیسی شامل حال فرزندان حقیقی خداست. کسی که به خداوند تعلق ندارد، او را دوست ندارد و از دستوراتش پیروی نمی‌کند، کاملاً دلیلی برای زندگی با اضطراب دارد. اما کسانی که خدا را آن‌قدر دوست داشته‌اند که دستوراتش را پذیرفته و با شادی از آن‌ها پیروی می‌کنند، دلیلی برای ترس یا نگرانی ندارند. پدر از فرزندان وفادار خود مراقبت می‌کند و هیچ چیز بدون اجازه او به آن‌ها نمی‌رسد. اطاعت از دستورات خداوند نه تنها ما را با اراده او هماهنگ نگه می‌دارد، بلکه جایگاهی زیر سایه حمایت او برایمان تضمین می‌کند.

خداوند می‌خواهد ما را به خود نزدیک‌تر کند، ما را مطابق اراده‌اش شکل دهد و در نهایت، زندگی جاودان را در کنار خود به ما عطا کند. کسی که به پدر اعتماد دارد و از او اطاعت می‌کند، نیازی به زندگی با اضطراب ندارد، زیرا می‌داند همه چیز تحت کنترل اوست. آرامش حقیقی زمانی می‌آید که راه خود را به خداوند می‌سپاریم و با اطمینان زندگی می‌کنیم که او همه چیز را در زمان مناسب فراهم خواهد کرد. اضطراب برای کسانی است که دور از خدا زندگی می‌کنند؛ اما اعتماد برای کسانی است که در سایه حمایت مطیعان زندگی می‌کنند. – اقتباس از او. چمبرز. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که اضطراب می‌کوشد هر آنچه تو در قلبم می‌گذاری را خفه کند، اما تو به من دستور داده‌ای که نگران نباشم، زیرا کسانی که به تو اعتماد دارند، یقین به مراقبت تو دارند. می‌دانم که ذهنم اغلب به نگرانی‌های این زندگی مشغول می‌شود، اما نمی‌خواهم در این جریان غرق شوم. به من بیاموز افکارم را بالاتر از دغدغه‌های روزمره ببرم تا بتوانم به طور کامل در عنایت و وفاداری تو آرام بگیرم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم ایمانم را تقویت کنی تا مانند کسانی که تو را نمی‌شناسند و از راه‌های تو پیروی نمی‌کنند، زندگی نکنم. می‌دانم که فرزندان وفادار تو دلیلی برای ترس ندارند، زیرا زیر حمایت تو هستند و هیچ چیز بدون اجازه تو برایشان رخ نمی‌دهد. بگذار با تمام وجود اعتماد کنم که با زندگی در اطاعت از شریعت مقدس تو، امنیت و آرامش می‌یابم، زیرا تو مراقب هر جزئی از زندگی من هستی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا بر همه چیز حاکم هستی و هرگز کسانی را که از تو اطاعت می‌کنند، رها نمی‌کنی. سپاسگزارم که آرامشی که از تو می‌آید، وابسته به شرایط نیست، بلکه از یقین به این است که تو همه چیز را با محبت و عدالت اداره می‌کنی. بگذار زندگی من با این اعتماد مشخص شود تا بدون ترس از فردا زندگی کنم، زیرا می‌دانم راه من در دستان تو ایمن است. فرزند محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو پایه‌ای استوار برای زندگی من است. هیچ چیز به شگفتی دستورات تو نیست. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«به من بنگرید و نجات یابید، ای تمامی اقصای زمین؛ زیرا من خدا هستم و غیر از من خدایی نیست» (اشعیا ۴۵:۲۲).

خدا ما را دعوت می‌کند تا به سوی او بنگریم، اما آیا ما منتظریم که او ابتدا نزد ما بیاید تا این قدم را برداریم؟ اغلب، ما انتظار داریم که خدا با برکاتش به سراغمان بیاید پیش از آنکه او را با تمام دل بجوییم. اما فرمان او روشن است: «به من بنگرید و نجات یابید.» نجات، آرامش و هدایت خدا زمانی می‌آید که چشمانمان را از خود برداشته و توجه کامل خود را بر او متمرکز کنیم.

جالب است که مشکلات معمولاً ما را به جستجوی خدا وا می‌دارد، اما برکات می‌توانند ما را از او دور کنند. وقتی با سختی‌ها روبرو می‌شویم، به طور طبیعی نزد خدا فریاد می‌زنیم، اما زمانی که همه چیز خوب پیش می‌رود، تمایل انسانی این است که آسوده و غافل شویم. به همین دلیل، نبرد بزرگ روحانی فقط با مصیبت‌ها نیست، بلکه با وسوسه‌ای است که تمرکزمان را از خالق دور می‌کند. تعلیم عیسی در موعظه بر کوه ما را به یک حقیقت واحد هدایت می‌کند: همه علاقه‌های خود را کاهش دهید تا ذهن، دل و بدن شما کاملاً بر خدا متمرکز شود. هیچ چیز دیگری اهمیت ندارد جز اینکه مطابق اراده او زندگی کنیم.

این تمرکز به معنای پذیرفتن این است که ما مخلوق هستیم و شادی حقیقی فقط در اطاعت از آنچه خالق ما به عنوان راه درست آشکار کرده است یافت می‌شود. نگرانی‌های فردا، عدم قطعیت‌های زندگی و فشارهای این دنیا قدرت خود را از دست می‌دهند زمانی که به خدا می‌نگریم و خود را به اقتدار او می‌سپاریم. وقتی با صداقت می‌گوییم: «من فرزند تو هستم و با وفاداری از تو اطاعت خواهم کرد، ای پدر من»، همه چیز در زمان مناسب خود هماهنگ می‌شود و آرامشی که از اطاعت می‌آید ما را در بر می‌گیرد. کسی که چشمانش را بر خدا ثابت نگه می‌دارد، هرگز متزلزل نخواهد شد و تحقق وعده‌های او را هم در این زندگی و هم در ابدیت تجربه خواهد کرد. – اقتباس از او. چمبرز. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که بسیاری اوقات منتظرم تا تو نزد من بیایی پیش از آنکه تصمیم بگیرم تو را با تمام دل بجویم. اما فرمان تو روشن است: باید ابتدا به تو بنگرم، توجهم را کاملاً بر تو متمرکز کنم و اطمینان داشته باشم که نجات، آرامش و هدایت از این عمل اطاعت خواهند آمد. به من بیاموز تا چشمانم را از محدودیت‌های خود بردارم و فقط بر تو بدوزم، دانسته که هیچ راهی جز آنچه تو آشکار کرده‌ای وجود ندارد.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که کمکم کنی تا با شرایط زندگی، چه دشوار و چه مطلوب، حواسم پرت نشود. می‌دانم که در زمان‌های سختی به جستجوی تو کشیده می‌شوم، اما وقتی همه چیز خوب پیش می‌رود، در معرض دور شدن قرار دارم. نمی‌خواهم هیچ چیز، نه سختی‌ها و نه برکات، نگاهم را از تو منحرف کند. بگذار ذهن و دلم کاملاً از آن تو باشد تا زندگی‌ام همیشه با اراده تو هماهنگ باشد. روحی استوار به من عطا کن، متمرکز بر آنچه واقعاً اهمیت دارد: اطاعت بی‌درنگ از تو.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا تنها راه زندگی کامل و حقیقی هستی. سپاسگزارم که با دوختن چشمانم بر تو و پیروی وفادارانه از فرامینت، امنیت و آرامشی می‌یابم که این جهان نمی‌تواند بدهد. می‌دانم کسی که از تو اطاعت کند هرگز متزلزل نخواهد شد، زیرا تو وفاداری تا وعده‌هایت را به انجام رسانی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو خورشید و ماه کامل من است که هرگز نمی‌گذارد در تاریکی گام بردارم. فرامین تو قطب‌نمایی است که زندگی‌ام را هدایت می‌کند و همواره مرا در راه راستی رهبری می‌نماید. من در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«او گناهان ما را در برابر خود نهاد، خطاهای پنهان ما را در پرتو چهره‌اش آشکار ساخت» (مزامیر ۹۰:۸).

همان‌گونه که گرد و غبار نامرئی در هوا زمانی آشکار می‌شود که پرتوهای خورشید بر آن بتابد، جان ما نیز پر از ناپاکی‌هایی است که تا نور خدا بر ما نتابد، متوجه آن‌ها نمی‌شویم. پیش از آنکه خورشید محیط را روشن کند، هوا پاک به نظر می‌رسد، اما وقتی نور عبور می‌کند، می‌بینیم که چقدر آلودگی وجود دارد. همین امر درباره قلب ما نیز صدق می‌کند. شاید فکر کنیم حالمان خوب است، اما در برابر قدوسیت خدا، گناهان پنهان ما آشکار می‌شوند. آنچه پیش‌تر نمی‌دیدیم، برای خداوند آشکار است، زیرا هیچ چیز از او پنهان نیست.

در مواجهه با این واقعیت، دو گزینه داریم: یا خود را فریب دهیم و سعی کنیم آنچه را خدا آشکار می‌کند نادیده بگیریم، یا فروتن شویم و اجازه دهیم او ما را پاک سازد. راه گریزی از نور الهی نیست، زیرا او همه چیز را فرا می‌گیرد و تنها راه خردمندانه این است که این حقیقت را بپذیریم و مطابق آن عمل کنیم. باید اذعان کنیم که به تنهایی نمی‌توانیم از این ناپاکی‌ها رهایی یابیم؛ اما اگر با فروتنی خود را به خدا بسپاریم، او را به عنوان آفریننده خود بشناسیم و تصمیم بگیریم در هر آنچه از طریق پیامبران و عیسی مکشوف ساخته، اطاعتش کنیم، آنگاه آلودگی آشکارشده زدوده خواهد شد و کم‌کم پاک خواهیم شد.

وقتی خود را به اراده خدا می‌سپاریم و اطاعت را به سبک زندگی خود تبدیل می‌کنیم، برکات پدر بر ما جاری می‌شود، حضور او دائمی می‌گردد و ما را به سوی پسر هدایت می‌کند. تنها از طریق این مسیر پاک‌سازی و وفاداری است که برای تاج جاودان آماده خواهیم شد، تاجی که برای کسانی که او را دوست دارند و احکامش را نگاه می‌دارند، مهیا شده است. باشد که نور خداوند بر ما بتابد و ما را به دگرگونی کامل برساند! – اقتباس از ج. ه. نیومن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که در برابر نور تو هیچ چیز پنهان نمی‌ماند. همان‌گونه که گرد و غبار نامرئی با تابش خورشید آشکار می‌شود، می‌دانم که قلب من نیز پر از ناپاکی‌هایی است که اغلب متوجه آن‌ها نیستم. اما تو همه چیز را می‌بینی، ای خداوند، و هیچ چیز از تو پنهان نیست. نمی‌خواهم با توهم اینکه با قدرت خودم خوب هستم زندگی کنم؛ می‌خواهم نور تو هر آنچه را که باید در من پاک شود، آشکار سازد تا بتوانم مطابق اراده تو باشم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که فروتنی به من عطا کنی تا آنچه را نور تو در جانم آشکار می‌سازد، بپذیرم. می‌دانم که به تنهایی نمی‌توانم از ناپاکی‌هایی که مرا از تو دور می‌کند رهایی یابم، اما ایمان دارم که اگر خود را کاملاً به اراده تو بسپارم و با وفاداری احکام تو را پیروی کنم، تو روز به روز مرا پاک خواهی ساخت. به من بیاموز تا بی‌قید و شرط اطاعت کنم، زیرا می‌دانم که در اطاعت، زندگی حقیقی را در حضور تو می‌یابم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم، زیرا وفادار هستی تا کسانی را که با قلبی صادق تو را می‌جویند، پاک سازی. سپاسگزارم که نه تنها آنچه باید دگرگون شود را آشکار می‌کنی، بلکه با محبت و شکیبایی ما را در این مسیر هدایت می‌کنی. باشد که نور تو به شدت بر من بتابد و هر ناپاکی را برطرف سازد تا بتوانم با وفاداری با تو گام بردارم و برای تاج جاودانی که برای دوستداران و نگاه‌داران احکام تو آماده کرده‌ای، آماده شوم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو فانوسی است که دریای سفر مرا روشن می‌کند. احکام تو همچون طلای ناب است. من در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«بار خود را به خداوند بسپار، و او تو را حمایت خواهد کرد» (مزامیر ۵۵:۲۲).

واکنش طبیعی ما در برابر هر دشواری این است که سعی کنیم آن را با تلاش‌های خودمان حل کنیم، برنامه‌ریزی کنیم، تحلیل کنیم و نگران باشیم. می‌خواهیم مشکل را سریعاً از سر راه برداریم و به دنبال راه‌حل‌های انسانی می‌گردیم. اما کلام خدا چیز دیگری به ما می‌آموزد: تمام برنامه‌ریزی‌های اضطراب‌آور را متوقف کن، افکار ناآرام را قطع کن، نگرانی را رها کن و با خداوند سخن بگو! او نمی‌خواهد که بارهای زندگی را به تنهایی حمل کنیم؛ او می‌خواهد که کاملاً به او اعتماد کنیم.

شاید عادت داری که خیلی زود دلسرد شوی، اما اجازه نده این اتفاق بیفتد. در دعا پافشاری کن تا زمانی که در قلبت اطمینان پیدا کنی که خداوند فریاد تو را شنیده است. وقتی این یقین در تو شکل گرفت، دعایت به ستایش تبدیل خواهد شد. خداوند هرگز فریاد کسانی را که تصمیم گرفته‌اند با وفاداری از فرمان‌های قدرتمند او اطاعت کنند، نادیده نمی‌گیرد. فرزندان مطیع شنیده و حمایت می‌شوند، زیرا خداوند کسانی را که او را احترام می‌گذارند، گرامی می‌دارد. اگر در قلبت تصمیمی راسخ گرفته‌ای که در راه‌های پدر قدم برداری، می‌توانی با آرامش خاطر بدانی که او از هر جزئیات زندگی‌ات مراقبت می‌کند.

آرام بگیر، اعتماد کن و منتظر بمان، زیرا خداوند برای تو همان کاری را انجام خواهد داد که می‌خواستی خودت به تنهایی انجام دهی. آنچه غیرممکن به نظر می‌رسید، آنچه آرامش تو را گرفته بود، او به شکلی کامل و در زمان مناسب حل خواهد کرد. همان‌طور که موسی به قوم اسرائیل در برابر دریای سرخ گفت: «مترسید؛ آرام باشید و نجات خداوند را ببینید» (خروج ۱۴:۱۳). مشکلات تو بزرگ‌تر از قدرت خدا نیستند. فقط اطاعت کن، بسپار و منتظر بمان، زیرا خداوند هرگز در یاری رساندن به کسانی که به او اعتماد دارند، کوتاهی نمی‌کند. – اقتباس از ای. ای. فانک. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اغلب واکنش من در برابر مشکلات این است که سعی کنم همه چیز را با تلاش‌های خودم حل کنم. برنامه‌ریزی می‌کنم، تحلیل می‌کنم و نگران می‌شوم، انگار که بار راه‌حل فقط بر دوش من است. اما کلام تو به من می‌آموزد که بارهایم را بر تو بیفکنم، ناآرامی را متوقف کنم و فقط اعتماد کنم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که ایمانم را تقویت کنی تا به سرعت دلسرد نشوم، بلکه در دعا پایداری کنم تا زمانی که آرامشی را که از اطمینان به شنیده شدنم توسط تو می‌آید، احساس کنم. می‌دانم که فرزندان مطیع توسط تو حمایت می‌شوند و می‌خواهم جزو کسانی باشم که با وفاداری از فرمان‌هایت پیروی می‌کنند. به من قلبی استوار و تزلزل‌ناپذیر عطا کن تا اعتمادم به تو از هر ترس و نگرانی بزرگ‌تر باشد. بگذار دعایم به ستایش تبدیل شود، زیرا می‌دانم که تو هم‌اکنون به نفع من عمل می‌کنی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا هرگز در یاری رساندن به کسانی که به تو اعتماد دارند، کوتاهی نمی‌کنی. سپاسگزارم زیرا وفاداری تو تزلزل‌ناپذیر است و وقتی در تو آرام می‌گیرم، آرامشی را می‌یابم که دنیا نمی‌تواند بدهد. می‌دانم که هیچ مشکلی بزرگ‌تر از قدرت تو نیست و با اطاعت از تو و سپردن همه چیز به دستانت، نجات تو را در زمان مناسب خواهم دید. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو سرچشمه هر شادی حقیقی است. وقتی در فرمان‌های زیبایت تأمل می‌کنم، جانم زنده می‌شود. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.