«وقتی این را شنید، جوان با اندوه رفت، زیرا اموال زیادی داشت» (متی ۱۹:۲۲).

تسلیم واقعی به خداوند یعنی چه؟ مانند آن جوان ثروتمندی که در کتاب مقدس می‌بینیم. او حتی حاضر بود بخشی را تقدیم کند، یک سانتی‌متر را تقدیس کند، اما وقتی عیسی متر کامل را خواست، عقب‌نشینی کرد. و اینجاست که خطری هر یک از ما را تهدید می‌کند: فکر می‌کنیم می‌توانیم تقریباً همه چیز را به خدا بدهیم، اما برخی حوزه‌ها را برای خود نگه می‌داریم. خانه را تقدیم می‌کنیم، اما بعضی اتاق‌ها را «خصوصی» علامت می‌زنیم. مانند کشیشی که اعتراف کرد زندگی مسیحی‌اش آسیب دید، چون از دسته کلیدهایی که به خداوند داده بود، یکی را برای خود نگه داشت. یک کلید ممکن است کم به نظر برسد، اما تمام تفاوت را ایجاد می‌کند.

حالا به نام‌های بزرگ کتاب مقدس نگاه کنید – ابراهیم، داوود، مریم. وجه اشتراک آن‌ها چه بود؟ آن‌ها هیچ چیزی را برای خود نگه نداشتند. آن‌ها بدون هیچ رزروی به خداوند اطاعت کردند، بدون اینکه بگویند «تا اینجا می‌روم، اما بیشتر نه». و دقیقاً همین چیزی است که خدا از ما انتظار دارد. فریب نخورید: اگر می‌خواهید رابطه‌ای صمیمی با او داشته باشید، نمی‌توانید نصفه‌نیمه باشید. خدا تسلیم ناقص یا قلبی دوپاره را نمی‌پذیرد. او همه چیز را می‌خواهد – هر سانتی‌متر، هر اتاق، هر کلید. و این ممکن است هزینه زیادی داشته باشد، ممکن است به معنای چشم‌پوشی از چیزی باشد که بیشتر از همه دوست دارید، اما تنها راه تجربه کردن کمال آنچه خدا برای شما دارد همین است.

و این نکته‌ای است که باید بفهمید: رابطه‌ای پربرکت با خدا نیازمند اطاعتی محکم و همیشگی است. جایی برای رزروها یا حوزه‌های مخفی که از خدا پنهان کنید وجود ندارد. اگر واقعاً می‌خواهید با خدا راه بروید، باید امروز تصمیم بگیرید که او کنترل کامل را داشته باشد، هر قیمتی که داشته باشد. وقتی این کار را می‌کنید، وقتی همه کلیدها را بدون نگه داشتن حتی یکی تقدیم می‌کنید، در را به روی برکت‌ها، هدایت و صمیمیتی باز می‌کنید که بی‌قیمت است. پس دیگر فقط بخشی را تقدیم نکنید و همه چیز را تقدیم کنید. اینگونه است که برنامه کامل خدا را برای زندگی خود تجربه خواهید کرد. – اقتباس از جِی. جوت. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اغلب خودم را می‌بینم که می‌خواهم فقط بخشی از وجودم را به تو تقدیم کنم، مانند آن جوان ثروتمندی که سانتی‌متر را تقدیس کرد اما وقتی تو متر کامل را خواستی، عقب کشید. اعتراف می‌کنم که بارها اتاق‌هایی از زندگی‌ام را «خصوصی» علامت می‌زنم و تقریباً همه چیز را به تو می‌دهم اما بعضی کلیدها را برای خود نگه می‌دارم و فکر می‌کنم یک رزرو کوچک تفاوتی ایجاد نمی‌کند. امروز خطر تسلیم ناقص را می‌پذیرم و می‌دانم که این کار چقدر به رابطه‌ام با تو آسیب می‌زند و از تو می‌خواهم که کمکم کنی تا از هر کنترلی دست بکشم و باور کنم که فقط در تو کمال را می‌یابم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من شجاعت بدهی تا مانند ابراهیم، داوود و مریم که بدون هیچ رزروی اطاعت کردند، من نیز اطاعت کنم و چیزی را برای خود نگه ندارم. به من بیاموز که قلبم را تقسیم نکنم، بلکه هر سانتی‌متر، هر اتاق و هر کلید زندگی‌ام را به تو تقدیم کنم، حتی اگر این کار به معنای چشم‌پوشی از آنچه بیشتر از همه دوست دارم باشد. از تو می‌خواهم که مرا هدایت کنی تا بدون هیچ محدودیتی اراده تو را اطاعت کنم تا بتوانم رابطه‌ای صمیمی و واقعی با تو داشته باشم، بدون حوزه‌های مخفی یا رزروهای پنهان، و باور کنم که تو بهترین را برای من می‌خواهی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که وعده برکت، هدایت و صمیمیت را به کسانی داده‌ای که با قاطعیت همه چیز را به تو تقدیم می‌کنند و در اطاعتی محکم و همیشگی زندگی می‌کنند، بدون اینکه چیزی را برای خود نگه دارند. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو نوری است که هر گوشه تاریک قلبم را آشکار می‌کند، آتشی پاک‌کننده که رزروهایم را می‌سوزاند. احکام تو درهایی باز به سوی حضورت هستند، سرودی از آزادی که در جانم طنین‌انداز است. من در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«از میان آتش و آب گذشتیم، اما تو ما را به جای فراوانی آوردی» (مزامیر ۶۶:۱۲).

صلح واقعی اغلب تنها پس از نبرد حاصل می‌شود. این موضوع شاید متناقض به نظر برسد، اما حقیقتی ناب است. آرامش شکننده پیش از طوفان نیست که آسایش می‌آورد، بلکه سکونت آرامی است که پس از آن می‌آید. انسانی که هرگز رنج نکشیده، شاید قوی به نظر برسد، اما قدرتش هرگز آزموده نشده است. اما مطمئن‌ترین ملوان کسی است که با طوفان روبرو شده، کشتی را آزموده و قوی‌تر بیرون آمده است. خداوند طوفان‌ها را نه برای نابودی تو، بلکه برای آموزش تو اجازه می‌دهد: بدون او، صلح حقیقی وجود ندارد.

درک کن. خداوند اجازه می‌دهد تو با طوفان‌ها روبرو شوی تا به تو نشان دهد که بدون رابطه‌ای نزدیک با او، آسایشی نیست. و این رابطه با زندگی هماهنگ با خالق ساخته می‌شود. فریب نخور: تو با تکیه بر قدرت خود یا دنیا، صلح را نخواهی یافت. قدرت واقعی از نزدیک شدن به خدای پدر و عیسی و زندگی مطابق با فرمان او می‌آید. به این ترتیب، طوفان‌ها فرصت‌هایی برای رشد در ایمان و وابستگی به خداوند می‌شوند.

و اینجا نکته اصلی است: صلح، قدرت و یاری تنها نصیب کسانی می‌شود که با قاطعیت تصمیم به اطاعت از شریعت قدرتمند خداوند می‌گیرند. نمی‌توان بدون نبرد به آسایش رسید و نه بدون اطاعت به یاری. انسان دانا خود را با خدا هماهنگ می‌کند، به کلام او گوش می‌دهد و یاری مورد نیازش را می‌یابد. وقتی این تصمیم را بدون سازش می‌گیری، خداوند به تو صلح، قدرت و یاری می‌بخشد، فارغ از هر طوفانی. پس با خداوند در کنارت و با اطاعت از اراده او با نبردها روبرو شو. اینگونه است که به آسایش می‌رسی. – اقتباس از لتی بی. کوومن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که اغلب به دنبال صلحی آسان و بی‌نبرد هستم، بی‌آنکه بدانم صلح حقیقی، آنکه از تو می‌آید، اغلب پس از نبرد پدیدار می‌شود. اعتراف می‌کنم که از طوفان‌های زندگی می‌ترسم و آرزوی قدرتی آزمون‌نشده دارم، به جای آنکه طوفان‌هایی را بپذیرم که به من وابستگی به تو را می‌آموزند. امروز می‌پذیرم که هر دشواری فرصتی برای رشد در ایمان و یافتن صلح توست که فراتر از هر فهمی است.

ای پدر، امروز از تو می‌خواهم که به من شجاعت بدهی تا با طوفان‌ها روبرو شوم، دانسته که آن‌ها مرا به تو نزدیک‌تر می‌کنند و رابطه‌ای صمیمی با تو می‌سازند. به من بیاموز که به قدرت خود یا دنیا تکیه نکنم، بلکه هماهنگ با اراده تو زندگی کنم و قدرتی را بجویم که از تو و عیسی می‌آید. از تو می‌خواهم که مرا هدایت کنی تا به کلامت اطاعت کنم، تا هر چالش را به فرصتی برای ایمان و آسایش تبدیل کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که وعده داده‌ای به کسانی که در اطاعت از اراده‌ات زندگی می‌کنند و با اطمینان از حضورت با نبردها روبرو می‌شوند، صلح، قدرت و یاری ببخشی. فرزند محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو لنگری است که مرا استوار نگه می‌دارد، نوری که کشتی مرا هدایت می‌کند. احکام تو بادبانی است که مرا به آسایش تو می‌رساند، سرودی که در جانم طنین‌انداز است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«مرا در مرتع‌های سبز می‌خواباند، به آرامی به سوی آب‌های آرام هدایتم می‌کند» (مزامیر ۲۳:۲).

آیا تا به حال به این فکر کرده‌اید که هدایت شدن توسط خداوند چه معنایی دارد؟ این به معنای زندگی بدون مشکل نیست، بلکه درباره اعتمادی عمیق به خداست که حتی در سخت‌ترین لحظات نیز می‌دانی او کنترل همه چیز را در دست دارد. این اعتماد ناگهانی به وجود نمی‌آید – بلکه از ایمانی عادت‌گونه و روزانه ساخته می‌شود، از طریق پرستش و تسلیم کامل به او. وقتی تصمیم می‌گیری اینگونه زندگی کنی، خداوند، حتی اگر نامرئی باشد، در هر جزئی از زندگی‌ات واقعی می‌شود. او تو را در مسیری امن هدایت می‌کند، حتی اگر دشوار باشد، حتی اگر سایه‌های تاریکی در طول راه وجود داشته باشد. و می‌دانی شگفت‌انگیزترین چیز چیست؟ او وعده داده است که در هر قدم با تو خواهد بود، تا تو را به خانه و به آرامش ابدی برساند.

حالا بیایید عملی‌تر نگاه کنیم به آنچه ممکن است در این مسیر با آن روبرو شوی. شاید از آزمایش‌هایی عبور کنی که تو را خسته می‌کند، از ترس‌هایی که قلبت را می‌فشارد، از غم‌هایی که هیچ‌کس نمی‌بیند، یا از بارهایی که حتی نزدیک‌ترین افراد هم تصورش را نمی‌کنند. اما اینجا خبر خوب است: خدا برای همه اینها کافی است. او شبانی است که هرگز شکست نمی‌خورد. اگر فروتن و مطیع باشی، او با چشمان مهربان و صدای آرامش تو را هدایت خواهد کرد. اما اگر سرسخت یا نافرمان باشی، او با عصا و چوبدست خود تو را به راه درست بازمی‌گرداند. به هر صورت، او تو را به آرامشی که وعده داده خواهد رساند. و راز تجربه این هدایت همیشگی خدا، صرف‌نظر از آنچه با آن روبرو هستی، در زندگی پرستش و اعتماد نهفته است، دانستن اینکه او بزرگ‌تر از هر سختی است.

و این نکته‌ای است که نباید نادیده بگیری: هدایت خدا تضمین‌شده است برای کسانی که با قاطعیت تصمیم می‌گیرند از شریعت قدرتمند او اطاعت کنند. فایده‌ای ندارد که خواهان آرامش مرتع‌های سبز یا امنیت آب‌های آرام باشی اگر حاضر نیستی طبق خواست خدا زندگی کنی. وقتی این تصمیم را می‌گیری – و منظورم تصمیمی جدی و بدون سازش است – حضور خداوند در زندگی‌ات دائمی می‌شود، صرف‌نظر از آنچه در اطرافت رخ می‌دهد. فرقی نمی‌کند روزت آفتابی باشد یا طوفانی، با تنهایی یا رنج روبرو باشی، خدا تو را هدایت می‌کند، حمایتت می‌کند و در نهایت تو را به خانه خواهد برد. پس دست از مقاومت بردار و شروع به اطاعت کن. اینگونه است که هدایت و مراقبت پدر را در هر لحظه از سفرت تجربه خواهی کرد. – اقتباس از ه. ا. منینگ. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اغلب خود را در جستجوی زندگی بدون مشکل می‌یابم و فکر می‌کنم هدایت شدن توسط تو یعنی نبود سختی، در حالی که آنچه تو به من می‌بخشی اعتمادی عمیق است که حتی در تاریک‌ترین لحظات مرا در تو آرام می‌سازد. اعتراف می‌کنم که بسیاری اوقات ایمانم متزلزل می‌شود و سعی می‌کنم امنیت را در چیزهای قابل دیدن بیابم، به جای آنکه ایمانی عادت‌گونه و روزانه بسازم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من بیاموزی چگونه زندگی‌ای سراسر اعتماد به تو داشته باشم تا بتوانم هدایت همیشگی تو را تجربه کنم، فرقی نمی‌کند با چه چیزی روبرو شوم – آزمایش‌هایی که مرا فرسوده می‌کند، ترس‌هایی که قلبم را می‌فشارد، غم‌های پنهان یا بارهای نادیدنی. از تو می‌خواهم دلی فروتن و مطیع به من عطا کنی تا صدای آرامت را بشنوم و از چشمان مهربانت پیروی کنم. بالاتر از همه، کمکم کن تا با قاطعیت و بدون سازش از شریعت قدرتمند تو اطاعت کنم تا بتوانم زیر مراقبت تو زندگی کنم و آرامش مرتع‌های سبز و امنیت آب‌های آرام را بیابم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که شبانی هستی که هرگز شکست نمی‌خورد، که وعده داده‌ای در هر قدم با من باشی، چه در روزهای آفتابی و چه در طوفان، مرا حمایت کنی و از میان تنهایی و رنج هدایتم کنی تا مرا به خانه و به آرامش ابدی‌ات برسانی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو قطب‌نمایی است که سفرم را هدایت می‌کند، نوری آرام که تاریکی را می‌زداید. احکامت طناب‌های محبت‌اند که مرا محکم نگه می‌دارد، سرود آرامشی که جانم را می‌نوازد. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«به سوی خدای متعال فریاد خواهم زد، به سوی خدایی که همه چیز را برای من انجام می‌دهد. او از آسمان یاری خود را می‌فرستد و مرا نجات می‌دهد» (مزامیر ۵۷:‏۲-۳).

آیا تا به حال فکر کرده‌اید که این خدا بود که شما را تا همین لحظه رسانده است؟ نه شما، نه تصادف، و قطعاً نه دشمن. این او، خداوند بود که شما را در این زمان و این لحظه قرار داد. و اگر آماده نیستید تا با آنچه خدا برایتان آماده کرده روبرو شوید، بدانید که برای هیچ چیز دیگری که فکر می‌کنید بهتر است نیز آماده نخواهید بود. بازگشت به گذشته، آرزوی عقب رفتن زمان یا رؤیاپردازی درباره روزهای آسان‌تر بی‌فایده است. خدا شما را به این لحظه آورده تا شما را شکل دهد، تا به شما بیاموزد که به او وابسته باشید، نه به خودتان.

اکنون بیایید درباره معنای عملی این موضوع صحبت کنیم. اگر روزهای آسان گذشته‌اند، به این دلیل است که خدا می‌خواهد از روزهای سخت استفاده کند تا شما را جدی‌تر، متمرکزتر و وابسته‌تر به خود کند. اما حقیقتی وجود دارد که بسیاری سعی می‌کنند آن را نادیده بگیرند: شما نمی‌توانید در نقشه کامل خدا زندگی کنید اگر مایل به اطاعت از کلام او نباشید. موضوع این نیست که شما چه چیزی را درست یا مناسب می‌دانید؛ بلکه درباره آن چیزی است که خدا در کتاب مقدس آشکار کرده است. او دستورات خود را کاملاً روشن گذاشته، اما بیشتر ما آن‌ها را نادیده می‌گیریم و فکر می‌کنیم می‌توانیم راه خود را بسازیم. فریب نخورید: روزهای سخت فرصتی است برای آموختن اعتماد به خدا، اما این اعتماد فقط زمانی می‌آید که تصمیم بگیرید مطابق فرمان او زندگی کنید.

و این مهم‌ترین نکته است: بدون اطاعت، مشارکت با خدا وجود ندارد. بی‌فایده است که خواهان برکات، حفاظت یا هدایت خدا باشید اگر مایل نیستید شریعت او را دقیقاً همان‌طور که داده شده پیروی کنید. خدا معامله نمی‌کند، او انعطاف‌پذیر نیست، او نیمه‌راه را نمی‌پذیرد. اگر می‌خواهید در نقشه کامل او برای خود زندگی کنید، باید دست از نادیده گرفتن دستورات بردارید و شروع به اطاعت از آن‌ها کنید، هر قیمتی که داشته باشد. وقتی این کار را انجام دهید، نه تنها با شجاعت با چالش‌های این زمان روبرو می‌شوید، بلکه صمیمیتی با خدا را تجربه می‌کنید که نافرمانان هرگز نخواهند شناخت. پس امروز تصمیم بگیرید: از فرار کردن از آنچه خدا شما را به آن فراخوانده دست بردارید و شروع به اطاعت از کلام او کنید. اینگونه است که نیرو، هدف و مشارکت واقعی با خداوند را خواهید یافت. – اقتباس از جِی. دی. موریس. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اغلب خود را در حال پرسش می‌یابم که چگونه به این لحظه رسیده‌ام، بارها فکر می‌کنم که به خاطر قدرت خودم، شانس یا حتی اشتباه بوده است. اما امروز اعتراف می‌کنم که این تو بودی، و فقط تو، که مرا تا اینجا، در این زمان و این لحظه آوردی تا اراده‌ات را در زندگی‌ام به انجام رسانی. اعتراف می‌کنم که گاهی آرزو می‌کنم به گذشته بازگردم، رؤیای روزهای آسان‌تر را داشته باشم یا تصور کنم که برای چیز دیگری آماده‌تر بودم، اما اکنون می‌فهمم که این لحظه هدیه توست تا مرا شکل دهی، تا به من بیاموزی که به تو وابسته باشم نه به خودم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من حکمت و نیرو بدهی تا چالش‌های این زمان را بپذیرم، و بفهمم که روزهای سخت ابزار تو برای جدی‌تر، متمرکزتر و وابسته‌تر شدن به توست. به من بیاموز که در نقشه کامل تو زندگی کنم، و بدانم که این امر مستلزم اطاعت وفادارانه از کلام توست، نه ایده‌ها یا راحتی‌های خودم. از تو می‌خواهم که ارزش پیروی از دستوراتت را همان‌گونه که هستند به من نشان دهی، بدون اینکه آن‌ها را نادیده بگیرم یا بخواهم راه خودم را بسازم، تا بتوانم با تمام دل به تو اعتماد کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که مرا به صمیمیتی عمیق با خود فرا می‌خوانی، صمیمیتی که برای کسانی است که اطاعت از اراده‌ات را انتخاب می‌کنند و با نیرو، هدف و مشارکت واقعی با تو با چالش‌ها روبرو می‌شوند. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو بنیانی است که مرا استوار نگه می‌دارد، نوری جاودان که گام‌هایم را هدایت می‌کند. دستورات تو زنجیره‌های محبت‌اند که مرا به تو پیوند می‌دهند، نغمه‌ای از عدالت که در جانم می‌سراید. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«چشمانم را به سوی کوه‌ها برمی‌افرازم و می‌پرسم: یاری من از کجا خواهد آمد؟ یاری من از جانب خداوند است، که آسمان و زمین را آفرید» (مزامیر ۱۲۱:۱-۲).

آیا تا به حال خود را در حال نگاه کردن به “کوه‌های” زندگی‌ات دیده‌ای و پرسیده‌ای: «یاری من از کجا خواهد آمد؟» شاید چشمانت بر چیزی دوخته شده که بزرگ، قوی و قدرتمند به نظر می‌رسد – چه پول باشد، چه افراد بانفوذ، یا حتی نیروی خودت. می‌دانم، طبیعی است که بخواهیم به آنچه محکم به نظر می‌رسد تکیه کنیم. اما حقیقت اینجاست: همه این کوه‌ها همچون موم در برابر خداوندِ تمامی زمین ذوب خواهند شد. تکیه بر آنچه گذراست، سودی ندارد؛ چیزی که امروز کوه است، فردا ممکن است دره شود. خداوند به تو می‌گوید: «نگاهت را از اطراف بردار و به من بنگر! من منبع حقیقی یاری تو و نیروی شکست‌ناپذیرت هستم.»

اکنون، فکر کن این موضوع در عمل چه معنایی دارد. بله، ما به کمک نیاز داریم – برای جان، برای جسم، برای چالش‌های روزمره. اما این کمک از کجا می‌آید؟ نه از بزرگان زمین، نه از ثروت، نه از آنچه چشمگیر به نظر می‌رسد. همه اینها شکننده و موقتی است. یاری حقیقی، که هرگز ناکام نمی‌ماند، از جانب خداوند، آفریننده آسمان‌ها و زمین می‌آید. و اینجاست که نکته‌ای مهم تفاوت ایجاد می‌کند: این یاری، این برکات و محافظت، برای کسانی قطعی است که به او وفادارند و انتخاب می‌کنند مطابق اراده‌اش زندگی کنند. اعتماد به خدا فقط یک احساس نیست، بلکه جایگاه و تصمیمی است که او را تنها امید خود قرار دهی.

و می‌دانی چه اتفاقی می‌افتد وقتی دست از چنگ زدن به “کوه‌ها” برمی‌داری و به خدا می‌چسبی؟ آرامشی را تجربه می‌کنی که قابل توصیف نیست، امنیتی که به شرایط وابسته نیست. خدا وعده داده است که نیازهایت را در این زمین برآورده کند و تو را از طریق عیسی، نجات‌دهنده‌مان، به آسمان ببرد. اما این وعده مخصوص خادمان وفادار اوست که بر کلامش استوار می‌مانند و از شریعتش اطاعت می‌کنند. نمی‌توان برکت‌ها را خواست بدون آنکه به شیوه او زندگی کرد. پس امروز انتخاب کن: از تکیه بر امور گذرا دست بردار و تصمیم بگیر فقط به خداوند اعتماد کنی. از کلامش اطاعت کن، و خواهی دید که یاری از سوی خدایی می‌آید که از هر کوهی بزرگ‌تر است. – اقتباس از ه. مولر. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اغلب از خود می‌پرسم: «یاری من از کجا خواهد آمد؟» اعتراف می‌کنم که بارها چشمانم بر آنچه بزرگ و محکم به نظر می‌رسد، بر آنچه راه‌حل مشکلاتم می‌نماید، دوخته می‌شود. اما امروز اعتراف می‌کنم که همه این کوه‌ها شکننده و موقتی‌اند و آماده‌اند همچون موم در برابر تو، خداوند تمامی زمین، ذوب شوند. به من بیاموز که دست از جستن یاری در امور گذرا بردارم و فقط به تو بنگرم، منبع حقیقی یاری و نیروی شکست‌ناپذیرم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من کمک کنی تا اعتمادم را بازنگری کنم، چشمانم را از آنچه شکننده و موقتی است بردارم و بر تو بدوزم. به من حکمت عطا کن تا بفهمم یاری حقیقی – برای جانم، جسمم و چالش‌های روزانه‌ام – از بزرگان این جهان نمی‌آید، بلکه از توست که هرگز شکست نمی‌خوری. از تو می‌خواهم مرا تقویت کنی تا انتخاب کنم مطابق اراده تو زندگی کنم و همچون خادم وفادارت جای گیرم تا بتوانم برکات و محافظتت را دریافت کنم. به من بیاموز که فقط با احساسات، بلکه با رفتارهای استوار اطاعت از شریعت قدرتمندت به تو اعتماد کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که به من وعده داده‌ای آرامشی که قابل توصیف نیست و امنیتی که به شرایط وابسته نیست، نیازهایم را در این زمین برآورده می‌کنی و مرا به واسطه عیسی، امیدم، به آسمان هدایت می‌کنی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو پایه‌ای است که امیدم را نگه می‌دارد، شعله‌ای زنده که راه مرا روشن می‌کند. احکام تو ریسمان‌های محبت‌اند که مرا به سوی تو می‌کشند، سمفونی فیضی که در جانم طنین‌انداز است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«و قوم به یوشع گفتند: ما به خداوند، خدای خود خدمت خواهیم کرد و از او اطاعت خواهیم نمود» (یوشع ۲۴:۲۴).

این جمله‌ای که قوم به یوشع گفتند زیباست، اما حقیقت این است که بسیاری از ما تمام عمر خود را صرف گفتن حرف‌های زیبا می‌کنیم بدون اینکه هرگز تصمیمی واقعی بگیریم. ما مانند هیئتی هستیم که شواهد را می‌شنود، بررسی می‌کند، فکر می‌کند، اما هرگز رأی نهایی را اعلام نمی‌کند. به اطراف نگاه می‌کنیم، هزاران گزینه را در نظر می‌گیریم، به امکانات مختلف فکر می‌کنیم، اما هرگز موضع نمی‌گیریم. و می‌دانی چه اتفاقی می‌افتد؟ زندگی‌مان بی‌هدف و بدون جهت می‌گذرد، بدون نقطه عطف و بدون لحظه‌ای برای تغییر. دوست من، زندگی برای انتظار ابدی برای «چیزی» که هرگز نمی‌رسد، آفریده نشده است. خدا تو را فرا می‌خواند تا تصمیم بگیری، تا تردید را کنار بگذاری و یک بار برای همیشه انتخاب کنی که برای او زندگی کنی.

حالا بیایید درباره آنچه اتفاق می‌افتد وقتی تصمیم نمی‌گیری صحبت کنیم. گویی زندگی‌ات تبدیل به فرار و شتابی بی‌معنا می‌شود، به جای آنکه مأموریتی قدرتمند و پر از هدف باشد. آیا تا به حال قایقی بدون سکان دیده‌ای؟ آن قایق هر جا که امواج ببرند می‌رود، بدون اینکه هرگز به بندری امن برسد. دقیقاً همین‌طور زندگی می‌کنیم وقتی تصمیم قاطع برای پیروی از خدا نمی‌گیریم. روزهایمان را به امید وقوع معجزه‌ای می‌گذرانیم، اما حقیقت این است که هیچ چیز تغییر نمی‌کند تا زمانی که خودت تغییر نکنی. و اینجاست که رازی نهفته است که می‌تواند همه چیز را دگرگون کند: تصمیم به اطاعت از خدا، به هر قیمتی که باشد، همان چیزی است که تو را بر زمین محکم می‌نشاند. وقتی با تمام وجودت به خدا «بله» می‌گویی، فقط یک انتخاب نکرده‌ای – بلکه در را به روی قدرت آسمان‌ها در زندگی‌ات باز می‌کنی.

و می‌دانی چه اتفاقی می‌افتد وقتی این تصمیم را می‌گیری؟ تو شکست‌ناپذیر می‌شوی. منظورم قدرت انسانی نیست، بلکه نیرویی ماورایی است که مستقیماً از جانب خدا می‌آید. وقتی تصمیم می‌گیری بدون سازش و معامله، مطیع اراده خداوند باشی، واقعاً فردی مبارک و تحت حفاظت پدر و پسر، عیسی مسیح می‌شوی. این تصمیم همه چیز را تغییر می‌دهد: دیدگاهت، اولویت‌هایت، آرامشت. دیگر اسیر امواج زندگی نیستی و شروع به حرکت با هدف و جهت می‌کنی، به سوی سرنوشتی غنی و باشکوه که خدا برایت آماده کرده است. پس دیگر دودل نباش! امروز روز تصمیم گرفتن برای خدمت به خداوند و اطاعت از او با تمام قلب است. این همان انتخابی است که قدرت، حفاظت و برکات بی‌پایان را به زندگی‌ات می‌آورد. -برگرفته از جِی. جَویت. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اغلب خودم را در حال بیان نیت‌های زیبا برای خدمت به تو می‌بینم و می‌گویم که راه تو را دنبال خواهم کرد، اما هرگز گامی محکم و متعهدانه برنمی‌دارم. اعتراف می‌کنم که بارها مانند کسی رفتار می‌کنم که همه گزینه‌ها را می‌سنجد، بی‌پایان به احتمالات فکر می‌کند و در آرزوی تغییر است، اما به نتیجه‌ای نمی‌رسد. به همین دلیل، زندگی‌ام سرگردان و بی‌هدف می‌شود، مانند کشتی گمشده‌ای که لحظه‌ای تعیین‌کننده برای تغییر ندارد. امروز می‌پذیرم که تو مرا فرا می‌خوانی تا این تردید را کنار بگذارم و یک بار برای همیشه، بدون تعویق بیشتر، کاملاً برای تو زندگی کنم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که جسارت و اراده‌ای قوی به من عطا کنی تا تصمیمی روشن برای اطاعت از تو بگیرم، فارغ از هر هزینه‌ای. دیگر نمی‌خواهم وجودم جست‌وجویی بی‌هدف و اسیر شرایط باشد، مانند قایقی سرگردان بر امواج. به من بیاموز که قلبم را کاملاً به تو بسپارم تا زندگی‌ام به سفری هدفمند و هدایت‌شده توسط قدرت تو تبدیل شود. از تو می‌خواهم که روح تو مرا تقویت کند، بر زمینی استوار قرار دهد و مرا ابزاری برای نقشه‌ات بسازد تا نیروی آسمان را به واقعیت زندگی‌ام بیاورد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که مرا به زندگی‌ای استوار و شکست‌ناپذیر، سرشار از معنا و هدایت فرا می‌خوانی تا بتوانم با اطمینان به سوی آینده باشکوهی که برایم آماده کرده‌ای پیش بروم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو صخره‌ای است که گام‌هایم را استوار می‌سازد، نوری درخشان که جانم را هدایت می‌کند. احکام تو شمع‌هایی هستند که قایقم را به سلامت پیش می‌برند، نغمه‌ای از نیرو که در وجودم طنین‌انداز است. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«بدون تقدیس هیچ‌کس خداوند را نخواهد دید» (عبرانیان ۱۲:۱۴).

آیا تا به حال فکر کرده‌اید که واقعاً دعا کردن برای تقدیس چه معنایی دارد؟ اغلب این واژه را به‌راحتی به زبان می‌آوریم، گویی چیزی سبک و آسان است، اما حقیقت این است که تقدیس هزینه بالایی دارد و باید آماده پرداخت آن باشیم. وقتی دعا می‌کنید تا تقدیس شوید، از خدا می‌خواهید شما را جدا کند، از میان دنیا بیرون آورد و در جایی قرار دهد که منافع شخصی، برنامه‌ها و حتی لذت‌های زمینی‌تان به‌طرز چشمگیری کاهش یابد. در عوض، خدا فضای بیشتری در زندگی‌تان اشغال می‌کند تا جایی که همه چیز در وجودتان – جسم، جان و روح – کاملاً متوجه او باشد. پس پیش از گفتن این دعا، از خود بپرسید: «آیا واقعاً آماده‌ام اجازه دهم خدا این کار را در من انجام دهد؟»

حالا بیایید درباره آنچه تقدیس واقعاً می‌طلبد صحبت کنیم. خودتان را فریب ندهید: تقدیس چیزی نیست که با جادو یا صرفاً با آرزو کردن اتفاق بیفتد. این امر نیازمند تمرکز شدید بر دیدگاه خداست و این یعنی هر بخش از زندگی‌تان باید به او سپرده شود. گویی خدا زنجیرهایی بر تمام وجودتان – افکارتان، خواسته‌هایتان، اعمالتان – می‌گذارد و می‌گوید: «این اکنون مال من است و فقط برای هدف من استفاده خواهد شد.» و این نکته‌ای است که بسیاری سعی می‌کنند نادیده بگیرند: تقدیس بدون اطاعت از کلام خدا وجود ندارد. نمی‌توانید از این بخش بگذرید! خدا در کتاب‌مقدس آنچه را که از ما انتظار دارد، آشکار کرده و پیروی از این دستورات راه جدا شدن برای اوست. تقدیس فرآیندی جدی است و خدا با آن شوخی ندارد.

و می‌دانید نتیجه زندگی به این شکل، پرداخت بهای تقدیس چیست؟ صمیمیت با خدا. وقتی از شریعت خدا اطاعت می‌کنید، فقط قوانین را اجرا نمی‌کنید؛ بلکه به فرزندی وفادار بدل می‌شوید، کسی که آن‌قدر به پدر نزدیک است که برکات، رهایی‌ها و در نهایت وعده حیات جاودان در مسیح عیسی را تجربه می‌کند. فریب نخورید که می‌توانید بدون اطاعت تقدیس داشته باشید – این یک توهم است. اطاعت از آنچه خدا قبلاً آشکار کرده، کلید زندگی جداشده، زندگی‌ای است که خدا را خشنود می‌سازد و هرآنچه او دارد دریافت می‌کند. – اقتباس از او. چیمبرز. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اغلب خود را در حال دعا برای تقدیس می‌بینم، گویی چیزی ساده است، بدون آنکه به هزینه واقعی جدا شدن برای تو، بیرون آمدن از میان دنیا و قرار گرفتن جایی که برنامه‌ها، خواسته‌ها و لذت‌های زمینی‌ام کاهش یابد، فکر کنم. امروز می‌پذیرم که این دعا سبک نیست و با گفتن آن، به تو اجازه می‌دهم فضای بیشتری در زندگی‌ام بگیری، تا همه وجودم – جسم، جان و روح – متوجه تو باشد. ای خداوند، کمکم کن این فرآیند را جدی بگیرم و از دعوت تو به زندگی مقدس فرار نکنم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم زنجیرهای محبتت را بر هر بخش از زندگی‌ام – افکارم، خواسته‌هایم، اعمالم – بگذاری و اعلام کنی: «این اکنون مال من است و برای هدف من استفاده خواهد شد.» به من بیاموز که بر دیدگاه تو تمرکز کنم و همه وجودم را به تو بسپارم. برای اطاعت از کلامت به من قوت بده، زیرا می‌دانم تقدیس بدون اطاعت ممکن نیست و راه جدا شدن برای تو در کتاب‌مقدس است. مرا هدایت کن، اصلاحم کن و دگرگونم ساز تا زندگی‌ای داشته باشم که تو را خشنود سازد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که مرا به صمیمیتی عمیق با خودت فراخوانده‌ای، به من فرصت داده‌ای تا فرزندی وفادار باشم و برکات، رهایی‌ها و وعده حیات جاودان در مسیح عیسی را تجربه کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمندت فانوسی است که گام‌هایم را روشن می‌کند، رودی از عدالت که قلبم را پاک می‌سازد. احکامت ستارگانی هستند که سفرم را راهنمایی می‌کنند، سرودی از محبت در جانم. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«ابراهیم دوست خدا نامیده شد» (یعقوب ۲:۲۳).

آیا تا به حال به این فکر کرده‌اید که به چه معناست که کسی “دوست خدا” نامیده شود؟ به زندگی او نگاه کنید و حقیقتی غیرقابل مذاکره را دریابید: ابراهیم این عنوان را تصادفی یا صرفاً به خاطر نیت خوب به دست نیاورد. او در ایمان رشد کرد، بله، اما این ایمان از طریق اعتماد مطلق به خدا آزموده و شکل گرفت. اشتباه نکنید: خدا راه میان‌بری نمی‌پذیرد. او انتظار ندارد که شما مراحل را جا بزنید یا یک‌شبه به قله برسید، بلکه می‌خواهد قدم به قدم در مسیری که او تعیین کرده است حرکت کنید. هیچ راه دیگری برای رشد در ایمان وجود ندارد جز اعتماد کامل به خداوند و هدف کامل او.

اکنون، مکث کنید و درباره چالش‌هایی که ابراهیم با آن‌ها روبرو شد، تأمل نمایید. او به خاطر احساسات زیبا یا وعده‌های توخالی “پدر ایمان” نشد. او تا سرحد توان آزموده شد و بالاترین آزمون زمانی بود که خدا گفت: «پسرت را، یگانه پسرت را که دوستش داری، بگیر». بالا رفتن از کوه موریا یک انتخاب احساسی نبود، بلکه عملی از ایمان تزلزل‌ناپذیر بود. حتی با قلبی شکسته، ابراهیم به راه خود ادامه داد، زیرا می‌دانست که خوشنودی خدا بیش از کلمات می‌طلبد – اطاعت کامل از اراده او را می‌طلبد. خود را فریب ندهید: گرانبهاترین جواهرات با دقت تراشیده می‌شوند و خالص‌ترین طلا در شدیدترین آتش آزموده می‌شود. خدا از آزمایش‌ها استفاده می‌کند تا نشان دهد چه کسی واقعاً حاضر است بدون تردید یا بهانه به او اعتماد کند.

ایمان حقیقی عمل می‌طلبد، و بس. جایی برای چانه‌زنی یا توجیه در پیروی از خدا وجود ندارد. ابراهیم معامله نکرد، سؤال نپرسید، سعی نکرد نقشه‌های خدا را با فهم خود تطبیق دهد. او اعتماد کرد و اطاعت نمود، زیرا می‌دانست که اطاعت از شریعت خدا تنها راه رسیدن به صمیمیت واقعی با خالق است. می‌خواهی دوست خدا باشی؟ ایمانی می‌خواهی که در برابر هر آزمایشی مقاومت کند؟ پس، بدون تردید و بدون سازش، از فرمان‌های خداوند اطاعت کن. کلام خدا را بردار و هر دستور و هر تعلیم را با عزم راسخ زندگی کن. برای کسی که می‌خواهد با خدا راه برود، گزینه دیگری وجود ندارد. – اقتباس از لتی بی. کوومن. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که دوست تو نامیده شدن عنوانی نیست که تصادفی داده شود، بلکه چیزی است که از طریق ایمان و اطاعت به دست می‌آید. می‌دانم که ابراهیم فقط با کلمات دوست تو شناخته نشد، بلکه چون بی‌قید و شرط به تو اعتماد کرد و هر دستوری که به او دادی، پیروی نمود. می‌خواهم از او بیاموزم و در ایمان رشد کنم، قدم به قدم در مسیری که برایم تعیین کرده‌ای حرکت کنم، بدون میان‌بر، بدون بهانه، فقط با اعتماد کامل به اراده تو.

پدرم، امروز از تو می‌خواهم که مرا برای روبرو شدن با آزمایش‌ها بدون تزلزل تقویت کنی. می‌دانم که ایمان حقیقی نظری نیست، بلکه عملی است، و طلا فقط از طریق آتش خالص می‌شود. نمی‌خواهم کسی باشم که فقط از ایمان سخن می‌گوید، بلکه کسی باشم که با اطاعت کامل عمل می‌کند، حتی زمانی که چالش‌ها بزرگ باشند. قلبی استوار به من بده، تا بتوانم در هر شرایطی به تو “بله” بگویم، بدون اینکه بخواهم اراده‌ات را با فهم خودم تطبیق دهم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا انتخاب کردی با کسانی که از تو اطاعت می‌کنند، راه بروی. می‌دانم که بدون تسلیم کامل به شریعت تو، دوستی با تو ممکن نیست و به همین دلیل می‌خواهم هر فرمان تو را با غیرت و عزم زندگی کنم. شکر می‌کنم که مرا در راه ایمان هدایت می‌کنی و حضورت بزرگ‌ترین گنجی است که می‌توانم داشته باشم. بگذار زندگی‌ام این دوستی حقیقی را منعکس کند، دوستی‌ای که فقط بر پایه کلمات نیست، بلکه بر پایه اطاعتی تزلزل‌ناپذیر است. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو مانند مادری عزیز است که همیشه مرا با نیرو و ایمان تغذیه می‌کند. فرمان‌هایت را دوست دارم، زیرا منّایی هستند که قلب گرسنه‌ام را سیر می‌کنند. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«پس گاوهای زشت و لاغر هفت گاو زیبا و فربه را خوردند… خوشه‌های خشکیده هفت خوشه پُر و سالم را بلعیدند. آنگاه فرعون بیدار شد؛ این یک خواب بود» (پیدایش ۴۱:۴، ۷).

این خواب فرعون هشداری قدرتمند برای همه ما دارد: بهترین سال‌های زندگی ما، بزرگ‌ترین تجربیات روحانی و باشکوه‌ترین پیروزی‌ها می‌توانند توسط دوره‌هایی از نافرمانی و دوری از خدا بلعیده شوند. بسیاری خوب آغاز کردند، فتوحات روحانی بزرگی داشتند و ابزارهای قدرتمندی در دست خداوند بودند، اما اجازه دادند غفلت و بی‌هشیاری همه چیز را از بین ببرد. هیچ چیز غم‌انگیزتر از دیدن یک خادم خدا که جلال اطاعت و برکات الهی را تجربه کرده، اما اکنون مغلوب سردی روحانی و بی‌ثمر بودن در پادشاهی شده است، نیست.

اما این تراژدی می‌تواند و باید جلوگیری شود. تنها تضمین امنیت در برابر این افول روحانی، ارتباط تازه و مداوم با خداست. داشتن گذشته‌ای از وفاداری کافی نیست، بلکه باید هر روز در اطاعت زندگی کنیم. فقط کسی که رابطه‌ای پیوسته با پدر از طریق اطاعت از شریعت قدرتمند او دارد، استوار خواهد ماند و توسط زمان خشکی روحانی بلعیده نخواهد شد. گاوهای لاغر و خوشه‌های خشکیده جایی در زندگی کسی که به خداوند وفادار می‌ماند نخواهند داشت، زیرا خداوند کسانی را که مطابق اراده او گام برمی‌دارند، حمایت و تقویت می‌کند.

اگر می‌خواهیم از شکست روحانی جلوگیری کنیم، باید امروز و هر روز اطاعت را انتخاب کنیم. نمی‌توانیم به تجربیات گذشته تکیه کنیم، بلکه باید تعهدی مداوم و تازه با خدا و کلام او داشته باشیم. فقط این‌گونه می‌توانیم پربار و کامل بمانیم و پیوسته در حضور پدر و پسر رشد کنیم. – اقتباس از لتی بی. کوومن. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که بهترین لحظات زندگی روحانی من می‌تواند از دست برود اگر در حضورت هشیار نمانم. می‌دانم که داشتن گذشته‌ای از وفاداری کافی نیست؛ باید هر روز تعهدم را با تو تازه کنم تا ایمانم ضعیف نشود. به من بیاموز که در اطاعت پیوسته از شریعت مقدست زندگی کنم تا سال‌های خشکی و دوری هرگز بر من قدرت نیابند.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که قلبم را از غفلت روحانی حفظ کنی. نمی‌خواهم مغلوب سردی شوم و اجازه دهم نافرمانی برکاتی را که از تو دریافت کرده‌ام نابود کند. روحی هشیار و اشتیاقی سوزان برای جستجوی مداوم تو به من عطا کن. بگذار ایمانم بر تجربیات گذشته استوار نباشد، بلکه بر رابطه‌ای زنده و رو به رشد با تو، مبتنی بر اطاعت و محبت به اراده‌ات باشد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و سپاس می‌گویم زیرا کسانی را که راه‌های تو را انتخاب می‌کنند، حمایت می‌کنی. شکر که در تو نیرو می‌یابم تا پایداری کنم و همچنان پربار بمانم. بگذار زندگی‌ام همیشه با وفاداری و ثبات در کلامت مشخص شود تا هیچ زمانی از خشکی مرا از تو دور نسازد. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو هرگز مرا سردرگم نمی‌کند. احکام تو نغمه‌ای ملایم است که طوفان‌های وجودم را آرام می‌سازد. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«و ساموئيل از گفتن رؤيا به عیلی می‌ترسید» (اول سموئیل ۳:۱۵).

خدا اغلب با ما به شیوه‌هایی ظریف سخن می‌گوید، و اگر هوشیار نباشیم، ممکن است دچار سردرگمی شویم و تردید کنیم که آیا واقعاً صدای او را می‌شنویم یا نه. اشعیا اشاره کرد که خداوند با «دستی قوی» با او سخن گفت، که این نشان می‌دهد بسیاری اوقات خدا ما را از طریق فشار شرایط هدایت می‌کند. به جای مقاومت یا پرت شدن حواس، باید عادت کنیم بگوییم: «بفرما، ای خداوند». وقتی مشکلات پیش می‌آید و زندگی ما را به سمتی می‌کشاند، باید توقف کنیم و گوش فرا دهیم. خدا همیشه سخن می‌گوید، اما آیا ما آماده شنیدن هستیم؟

داستان سموئیل این اصل را به‌وضوح نشان می‌دهد. وقتی خدا با او سخن گفت، سموئیل با یک دوراهی روبرو شد: آیا باید آنچه را از خداوند دریافت کرده بود به نبی عیلی بگوید؟ این وضعیت یک آزمون اساسی اطاعت را آشکار می‌کند. بسیاری اوقات، دعوت خدا برای ما ممکن است دیگران را ناخشنود کند و وسوسه می‌شویم برای اجتناب از تعارض، تردید کنیم. اما سر باز زدن از اطاعت خداوند به خاطر ترس از رنجاندن یا ناخشنود کردن کسی، مانعی میان جان ما و خدا ایجاد می‌کند. سموئیل مورد احترام قرار گرفت زیرا اطاعتش بی‌چون‌وچرا بود؛ او منطق یا احساسات خود را بالاتر از صدای الهی قرار نداد.

صمیمیت با خدا، وضوح در هدایت و برکات مادی و روحانی تنها زمانی حاصل می‌شود که اطاعت، پاسخی خودکار به صدای خداوند گردد. لازم نیست منتظر ندای شنیدنی یا نشانه‌ای خارق‌العاده باشیم، زیرا خداوند قبلاً در کلام خود دستورات روشنی به ما داده است. همه چیز با احکامی آغاز می‌شود که او آشکار کرده است، و وقتی بی‌درنگ با «بفرما، ای خداوند!» پاسخ می‌دهیم، نشان می‌دهیم که آماده‌ایم در حقیقت گام برداریم و هر آنچه او برای ما دارد دریافت کنیم. – اقتباس از او. چیمبرز. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که تو همیشه سخن می‌گویی، اما اغلب توجه من پراکنده است و صدای تو را درک نمی‌کنم. می‌دانم که همیشه با صدایی رعدآسا سخن نمی‌گویی؛ بسیاری اوقات از شرایط و موقعیت‌ها برای هدایت من استفاده می‌کنی. به من بیاموز تا دلی هوشیار داشته باشم، آماده برای تشخیص هدایت تو، بدون تردید یا دودلی. بگذار نخستین واکنش من در هر موقعیتی همیشه این باشد که بگویم: «بفرما، ای خداوند، زیرا بنده‌ات می‌شنود.»

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من شجاعت بدهی تا بدون ترس از پیامدها اطاعت کنم. همان‌گونه که سموئیل مجبور شد در لحظه‌ای دشوار پیام تو را برساند، می‌دانم که وفاداری من به تو نیز ممکن است دیگران را ناخشنود کند. اما نمی‌خواهم تردید کنم یا منطق خود را بالاتر از اراده تو قرار دهم. بگذار اطاعت من بی‌چون‌وچرا باشد تا هرگز میان جانم و حضورت مانعی ایجاد نکنم. کمکم کن راه‌های تو را بر هر نظر انسانی ترجیح دهم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا اراده‌ات را به‌روشنی در کلامت آشکار ساخته‌ای. لازم نیست منتظر نشانه‌های خارق‌العاده باشم، زیرا احکام خود را به‌عنوان راهنما به من داده‌ای. سپاسگزارم که با پیروی وفادارانه از اراده‌ات، به صمیمیت با تو، وضوح در هدایت و همه برکاتی که برای مطیعان خود کنار گذاشته‌ای دست می‌یابم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت نیرومند تو آوایی است که صلح را در قلبم طنین‌انداز می‌کند. احکام تو نغمه زندگی من است. من در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.