«آنان که نام تو را می‌شناسند، بر تو توکل می‌کنند، زیرا تو، ای خداوند، هرگز کسانی را که تو را می‌جویند ترک نمی‌کنی» (مزامیر ۹:۱۰).

هیاهوی دنیای پیرامونمان پیوسته می‌کوشد توجه ما را برباید و ما را از آنچه واقعاً اهمیت دارد دور کند. اما دعوتی الهی هست تا به دروازه‌های قلب خود وارد شویم و همان‌جا بمانیم. در این جایگاه خلوت و خاموش است که می‌توانیم راهنمایی دلنشین خدا را برای زندگی‌مان به‌روشنی بشنویم. وقتی دست از جست‌وجوی پاسخ در بیرون برمی‌داریم و با هدایت حضور خداوند به جست‌وجو در درون می‌پردازیم، درمی‌یابیم که او همیشه چیزی برای نشان‌دادن به ما داشته است؛ راهی، انتخابی، تسلیمی.

و هنگامی که او راه را به ما نشان می‌دهد، این بر عهده ماست که گام‌های درست برداریم. پیروی از راهنمایی‌های آفریدگارمان زیبایی و قدرتی دارد؛ راهنمایی‌هایی که او پیش‌تر در فرمان‌های باشکوهش آشکار کرده است. وقتی اراده او را در زندگی روزمره‌مان می‌پذیریم، نشان می‌دهیم که دل‌مان به امور آسمانی گرایش دارد. مقصود، جست‌وجوی تجربه‌های احساسی نیست، بلکه زیستن بر پایه اطاعتی است که دگرگون می‌کند، پایداری می‌بخشد و به آن‌که ما را آفریده است حرمت می‌نهد.

خدا نقشه‌های خود را تنها بر مطیعان آشکار می‌کند. هر روز فرصتی تازه داریم تا با اطمینان و هدفمندی هدایت او را دنبال کنیم. اگر می‌خواهیم به عیسی برسیم و هر آنچه پدر برایمان آماده کرده دریافت کنیم، باید با صداقت در برابر کلام او گام برداریم. پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. اطاعت را برگزینید و آماده باشید تا تحقق وعده‌های خداوند را ببینید. — برگرفته از نوشته‌های جان تاولر. اگر خداوند اجازه دهد، تا فردا.

با من دعا کنید: ای پدر مهربان، کمکم کن صداهای بیرونی را که می‌کوشند گام‌هایم را به بیراهه ببرند خاموش کنم. مرا به جایگاهی از آرامش درونی ببر تا بتوانم صدایت را روشن بشنوم و در نقشه‌هایت اطمینان بیابم. بگذار جانم بیاموزد که در تو آرام گیرد.

به من بصیرت عطا کن تا اراده‌ات را در هر تصمیم کوچک روزانه‌ام تشخیص دهم. به من بیاموز راه‌هایی را که خداوند از آغاز ترسیم کرده است ارج نهم، زیرا می‌دانم خیر حقیقی زندگی‌ام در همان راه‌هاست. بگذار نه از روی شتاب، بلکه با استواری و حرمت گام بردارم.

ای خداوند محبوب، سپاسگزارم که نشانم دادی راز آرامش در شنیدن صدایت و پیروی از آن است. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومندت همچون رودی از حکمت است که دلم را سیراب می‌کند. فرمان‌هایت راه‌های امنی هستند که جانم را به سوی حیات هدایت می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«تو کسی را که ذهنش بر تو استوار است، در آرامش نگاه خواهی داشت، زیرا بر تو توکل می‌کند» (اشعیا ۲۶:۳)

طبیعی است که دل ما در برابر تغییرات و ناپایداری‌های زندگی دچار ترس شود، اما خدا ما را به رویکردی دیگر فرامی‌خواند: اعتمادی کامل به اینکه او، پدر جاودان ما، در هر شرایطی از ما مراقبت خواهد کرد. خداوند نه‌فقط امروز با ماست، بلکه از هم‌اکنون در فردا نیز حضور دارد. دستی که تا اینجا تکیه‌گاهت بوده، همچنان استوار خواهد ماند و گام‌هایت را هدایت خواهد کرد، حتی وقتی نیرویی برایت نمانده باشد. و هنگامی که دیگر نتوانی راه بروی، خود او تو را در آغوش محبتش حمل خواهد کرد.

وقتی تصمیم می‌گیریم با چنین اعتمادی زندگی کنیم، درمی‌یابیم که زندگی چقدر سبک‌تر و سامان‌یافته‌تر می‌شود. اما این آرامش تنها زمانی ممکن است که گمانه‌زنی‌های اضطراب‌آلود را کنار بگذاریم و به فرمان‌های شکوهمند خداوند روی آوریم. از طریق آن‌هاست که می‌آموزیم با تعادل و شجاعت زندگی کنیم. شریعت شگفت‌انگیز خدا نه‌فقط به ما تعلیم می‌دهد، بلکه ما را نیرو می‌بخشد و شکل می‌دهد تا سختی‌ها را با سربلندی و بی‌آنکه نومید شویم، تاب آوریم.

پس به خدایی اعتماد کن که هرگز ناکام نمی‌ماند. اطاعت از او را پناهگاه امن خود قرار بده. پدر، مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. مگذار ترس‌ها و خیال‌پردازی‌هایی که تو را از حرکت بازمی‌دارند بر تو چیره شوند. خود را به هدایت خداوند بسپار، و او خود امروز و همیشه از تو مراقبت خواهد کرد. ـ برگرفته از فرانسیس دو سیلز. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر وفادار، چند بار گذاشته‌ام افکار اضطراب‌آلود و ترس از چیزهایی که هنوز رخ نداده‌اند بر من چیره شوند. امروز اعلام می‌کنم که به تو اعتماد دارم. تا اینجا از من مراقبت کرده‌ای و ایمان دارم که در هر گام از سفرم همچنان پشتیبانم خواهی بود.

ای خداوند، مرا با حکمت خود هدایت کن. یاری‌ام ده هر فکری را که از تو نیست و هر نگرانی‌ای را که آرامشم را می‌گیرد، دور سازم. می‌خواهم با این اطمینان آرام بگیرم که خداوند در همه‌چیز با من خواهد بود، به من نیرو خواهد بخشید و با امنیت هدایتم خواهد کرد.

ای خداوند محبوب، سپاسگزارم که با من این‌قدر مهربانی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومندت دیواری است در پیرامونم و نوری در راه تاریک. فرمان‌هایت پناهگاهی امن، تسلای دل رنج‌دیده و لنگرگاه وفاداران است. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«پس برای فردا نگران نباشید، زیرا فردا برای خود نگران خواهد بود؛ بدیِ هر روز برای همان روز کافی است» (متی ۶:۳۴).

وقتی می‌گذاریم نگرانی دربارهٔ آینده بر دل ما چیره شود، توانایی دیدن روشنِ آنچه اکنون از ما خواسته می‌شود را از دست می‌دهیم. به‌جای آنکه نیرو بگیریم، سرانجام از حرکت بازمی‌مانیم. خدا ما را دعوت می‌کند که بر امروز تمرکز کنیم؛ اعتماد داشته باشیم که نان امروز فراهم خواهد شد و بار امروز به‌اندازهٔ کافی سنگین است. لازم نیست روزها را روی هم انباشته کنیم یا رنج‌های زمانی را بر دوش بکشیم که هنوز نرسیده است. خرد در این است که به هر روز به‌اندازهٔ خودش توجه و تلاش اختصاص دهیم.

برای آنکه با آرامش و استواری چنین زندگی کنیم، به راهنمایی مطمئن نیاز داریم. فرمان‌های شگفت‌انگیز خداوند نه‌تنها راه را به ما نشان می‌دهند، بلکه به ذهنمان نظم و به روحمـان آرامش می‌بخشند. وقتی خود را با شریعت زیبایی که پدر بر بندگانش آشکار کرده است هدایت می‌کنیم، به آهنگ زندگی‌ای سالم، پربار و راستین پی می‌بریم. همین اطاعت عملی است که به ما توان می‌دهد هر کار امروز را با شهامت انجام دهیم، بی‌آنکه با ترس‌های فردا فرسوده شویم.

اگر می‌خواهید نیرو بگیرید و هدفمند زندگی کنید، به آنچه خدا فرمان داده است روی آورید. پدر مطیعان را برکت می‌دهد و برای آمرزش و نجات نزد پسر می‌فرستد. همچون کسی زندگی نکنید که در تاریکی راه می‌رود و بر چیزی که هنوز نیامده است می‌لغزد. با اطمینان گام بردارید و بر ارادهٔ آفریدگار استوار باشید؛ آنگاه خواهید دید که او نقشه‌هایش را بر کسانی آشکار می‌کند که به او گوش می‌سپارند و از او پیروی می‌کنند. — برگرفته از جان اف. دی. موریس. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: پدر عزیز، می‌دانم که بارها نگران آنچه در پیش است می‌شوم و در نتیجه، روزی را که تو به من بخشیده است خوب زندگی نمی‌کنم. به من بیاموز که عمیق‌تر به تو اعتماد کنم. بگذار در پناه مراقبت تو آرام بگیرم و بدانم که تو از هم‌اکنون در فردای من حضور داری.

به من خرد عطا کن تا امروز از وقتم به‌خوبی استفاده کنم. کمکم کن هر آنچه را به دستم سپرده‌ای با وفاداری انجام دهم؛ بی‌آنکه به تعویق بیندازم، بترسم یا شکایت کنم. با روح خود هدایتم کن تا زندگی‌ام در حضورت ساده، پربار و صادقانه باشد.

ای خدای من، برای همه‌چیز از تو سپاسگزارم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو راهنمای استوار گام‌هایم و پناهگاه امن جانم است. فرمان‌هایت گنجینه‌های عدالت، زندگی و آرامش‌اند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«هر که در اندک امین باشد، در بسیار نیز امین است؛ و هر که در اندک ناراست باشد، در بسیار نیز ناراست است» (لوقا ۱۶:۱۰).

هیچ‌چیز، وقتی از دستان خدا می‌آید، کوچک یا بی‌اهمیت نیست. آنچه او می‌طلبد، هرقدر هم در نظر ما کوچک به نظر برسد، بزرگ می‌شود؛ زیرا آن‌که فرمان می‌دهد بزرگ است. ندایی که خداوند در وجدان بیدار می‌کند، نادیده‌گرفتنی نیست. وقتی می‌دانیم خدا ما را به کاری فرامی‌خواند، سنجیدن اهمیت آن بر عهدهٔ ما نیست؛ تنها باید با فروتنی اطاعت کنیم.

زیبایی اطاعت از شریعت باشکوه خدا دقیقاً در همین‌جاست. هر فرمان و هر دستورِ آشکارشده در کتاب مقدس، فرصتی است تا وفادار شناخته شویم. حتی آنچه دنیا خوار می‌شمارد ــ جزئیات، رفتارهای بی‌سروصدا و مراقبت‌های روزانه ــ اگر با وفاداری انجام شود، می‌تواند سرچشمهٔ برکت باشد. فرمان‌های والای آفریدگار ما به داوری ما وابسته نیستند؛ ارزششان جاودانه است.

اگر با شهامت و شادی اطاعت را برگزینیم، خداوند باقی امور را به عهده خواهد گرفت. وقتی ما را در کارهای ساده وفادار بیابد، برای رویارویی با چالش‌های بزرگ نیرویمان خواهد داد. باشد که امروز مطیع شناخته شویم و پدر، چون وفاداری ما را می‌بیند، ما را نزد پسر محبوبش بفرستد تا حیات جاودان را دریافت کنیم. ــ برگرفته از ژان نیکولا گرو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر آسمانی، بارها چیزهایی را که پیش رویم نهادی کوچک شمردم. مرا ببخش که درنیافتم هرآنچه از تو می‌آید گران‌بهاست. به من بیاموز صدایت را بشنوم و هیچ کاری را که به من می‌سپاری خوار نشمارم.

دلی شجاع به من عطا کن که آماده باشد در همه‌چیز از تو اطاعت کند، حتی در آنچه ساده به نظر می‌رسد یا از چشم دیگران پنهان است. بگذار بیاموزم هر فرمان تو را همچون دستوری مستقیم از آسمان ارج نهم. مگذار اراده‌ات را با منطق محدود خودم بسنجم.

می‌خواهم در وفاداری پایدار زندگی کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو شعله‌ای است که گام‌های پارسا را حتی در تنگ‌ترین راه‌ها روشن می‌کند. فرمان‌های والای تو بذرهایی جاودان‌اند که در خاک حاصلخیز اطاعت کاشته شده‌اند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«ای خداوند، راه‌های خود را به من بنما و طریق‌های خویش را به من بیاموز» (مزامیر ۲۵:۴).

در زندگی کردن با چشمانی که به جزئیات روزمره‌مان توجه دارند، نیرویی دگرگون‌کننده نهفته است. وقتی درمی‌یابیم که خدا حتی به کوچک‌ترین نیازهایمان رسیدگی می‌کند، دل‌هایمان از سپاسگزاری راستین لبریز می‌شود. از کودکی، دست‌های او ما را هدایت کرده‌اند و همواره برکت بخشیده‌اند. حتی اصلاح‌هایی که در طول زندگی دریافت کرده‌ایم، وقتی با ایمان به آن‌ها می‌نگریم، یکی از بزرگ‌ترین موهبت‌هایی آشکار می‌شوند که تجربه کرده‌ایم.

اما این بینش نباید تنها ما را به سپاسگزاری وادارد؛ باید ما را به اطاعت نیز برانگیزد. هرچه بیشتر به مراقبت پیوستهٔ پدر پی می‌بریم، بهتر درمی‌یابیم که شایسته‌ترین پاسخ، پیروی از شریعت نیرومند اوست. فرمان‌های شگفت‌انگیز آفریدگار بار نیستند، بلکه هدیه‌اند؛ راه زندگی، حکمت و هم‌زیستی با او را به ما نشان می‌دهند.

کسی که در این راهِ اطاعت گام برمی‌دارد، زیر نور خداوند زندگی می‌کند. و در همین جایگاه وفاداری است که پدر به ما برکت می‌بخشد و ما را نزد پسر محبوبش می‌فرستد تا آمرزش و نجات را دریافت کنیم. هیچ راهی امن‌تر، پربارتر و راستین‌تر از اطاعت از خدایمان نیست. — برگرفته از هنری ادوارد منینگ. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، سپاسگزارم که به من نشان دادی حضورت در هر جزئی از زندگی‌ام هست. برای هر نشانهٔ کوچک مراقبتت و برای هر لحظه‌ای که بی‌آنکه حتی متوجه شوم، پشتیبانم بودی، سپاسگزارم. امروز می‌پذیرم که هرچه دارم از دستان توست.

می‌خواهم با آگاهی بیشتری از اراده‌ات زندگی کنم. دلی مطیع به من عطا کن؛ دلی که نه‌تنها با کلمات، بلکه با کردار نیز تو را بستاید. بگذار زندگی‌ام با وفاداری و عزم راسخ برای گام برداشتن در راه‌های شگفت‌انگیزت شناخته شود.

خداوندا، می‌خواهم با تمام دل از تو پیروی کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومندت همچون نوایی استوار و پیوسته است که گام‌هایم را هدایت می‌کند. فرمان‌های باشکوهت مرواریدهای گران‌بهایی هستند که در مسیرم نشانده شده‌اند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«چه کسی به کوه خداوند برخواهد آمد؟ چه کسی در مکان مقدس او خواهد ایستاد؟ آن‌که دست‌های پاک و دل پاک دارد» (مزامیر ۲۴:۳-۴).

مقصد نهایی همه جان‌هایی که به‌سوی آسمان گام برمی‌دارند، مسیح است. او در مرکز قرار دارد، زیرا با همه کسانی که به خدا تعلق دارند پیوند دارد. هر آنچه در مرکز است، برای همه مشترک است و مسیح نقطهٔ دیدار است. او پناهگاه و کوه استواری است که همه باید به آن صعود کنند. و کسی که از این کوه بالا می‌رود، دیگر نباید از آن فرود آید.

در آنجاست، بر فراز کوه، که پناه و حفاظت وجود دارد. مسیح کوه پناهگاه است و در دست راست پدر قرار دارد، زیرا پس از آنکه ارادهٔ الهی را به‌طور کامل به انجام رساند، به آسمان‌ها صعود کرد. اما همه در راه این کوه نیستند. این وعده برای هر کسی نیست. تنها کسانی که به‌راستی ایمان دارند و اطاعت می‌کنند، به پناهگاه جاودانی‌ای دسترسی دارند که خدا آماده کرده است.

ایمان به اینکه عیسی از سوی پدر فرستاده شده، ضروری است، اما همه‌چیز نیست. جان باید از قانون نیرومند خدا اطاعت کند؛ قانونی که پیامبران عهد عتیق و خود عیسی آن را آشکار کردند. ایمان حقیقی با اطاعت صادقانه همراه است. تنها کسانی که ایمان دارند و اطاعت می‌کنند، از سوی مسیح پذیرفته می‌شوند و به مکانی که او آماده کرده است، هدایت می‌گردند. — برگرفته از آگوستین قدیس. اگر خداوند اجازه دهد، تا فردا.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که پسرت را در مرکز همه‌چیز قرار دادی تا صخرهٔ استوار و پناهگاه جاودانی من باشد. می‌دانم که بیرون از مسیح نجاتی نیست و می‌خواهم هر روز زندگی‌ام به‌سوی او بروم.

ایمانم را نیرومند ساز تا به‌راستی باور کنم که عیسی را تو فرستادی. و دلی مطیع به من عطا کن تا با صداقت از تمام قانون نیرومند تو و فرمان‌هایی که به‌واسطهٔ پیامبران و پسر خودت سپردی، پیروی کنم. نمی‌خواهم فقط از کوه بالا بروم؛ می‌خواهم بر آن بمانم، استوار در اطاعت و ایمان.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که راه نجات را به من نشان دادی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودانی من است. قانون نیرومند تو راهی پرشیب است که به قلهٔ حضور تو می‌رسد. فرمان‌های مقدست همچون پله‌هایی استوارند که مرا از جهان دور و به آسمان نزدیک می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«پس هر یک از شما که از هر آنچه دارد دست نکشد، نمی‌تواند شاگرد من باشد» (لوقا ۱۴:۳۳).

عیسی کاملاً روشن سخن گفت: هر که می‌خواهد نجات یابد، باید خود را انکار کند. یعنی ارادهٔ خود را کنار بگذارد و کاملاً تسلیم ارادهٔ خدا شود. چنین کسی دیگر در پی خشنود کردن یا بزرگ جلوه دادن خود نیست، بلکه خود را نیازمندترین شخص به رحمت آفریدگار می‌بیند. این دعوتی است به ترک غرور و دل‌بریدن از همه‌چیز، از سر محبت به مسیح.

انکار خویشتن همچنین به معنای چشم‌پوشی از فریبندگی‌های این جهان است: جلوه‌های ظاهری، خواسته‌ها و وعده‌های پوچ آن. خرد انسانی و استعدادهای طبیعی، هرقدر هم ستودنی به نظر برسند، نباید پایهٔ اعتماد ما باشند. خادم راستین می‌آموزد که تنها به خدا تکیه کند و هرگونه اعتماد به توانایی‌های بشری یا آفریدگان را کنار بگذارد.

این دگرگونی تنها با اطاعت از شریعت نیرومند خدا و پایبندی صادقانه به فرمان‌های مقدس او ممکن است. در این راهِ تسلیم و فرمان‌برداری است که جان می‌آموزد غرور، طمع، خواهش‌های جسمانی و همهٔ گرایش‌های انسان کهنه را کنار بگذارد. زیستن برای خدا یعنی مردن برای خویشتن؛ و تنها کسی که برای جهان می‌میرد، می‌تواند وارث آنچه جاودانه است شود. — برگرفته از یوهان آرنت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که مرا به زندگی‌ای سراسر تسلیم فرامی‌خوانی. تو می‌دانی که اراده‌ام چقدر ناتوان و متمایل به خطاست، و بااین‌حال دعوتم می‌کنی برای تو زندگی کنم.

یاری‌ام کن هر روز خود را انکار کنم. مبادا در پی منافع خود باشم، به استعدادهایم تکیه کنم یا خواهان بیهوده‌های این جهان شوم. به من بیاموز از آنچه هستم و آنچه دارم، به‌خاطر پسرت چشم بپوشم و با تمام دل از شریعت نیرومندت و فرمان‌های مقدست اطاعت کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا زندگی تازه‌ای به من می‌بخشی؛ دور از بندگیِ خودخواهی‌ام و نزدیک به قلب تو. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومندت راه باریکی است که به آزادی حقیقی می‌انجامد. فرمان‌های کاملت همچون شمشیرهایی هستند که انسان کهنه را می‌بُرند و زیبایی اطاعت را آشکار می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم. آمین.

«او که قادر است شما را از لغزش بازدارد و در حضور جلال خود، بی‌عیب و با شادی عظیم، حاضر سازد» (یهودا ۱:۲۴).

دربارهٔ ابراهیم نوشته شده است که در برابر وعده تزلزل نکرد. این همان استواری‌ای است که خدا می‌خواهد در همهٔ کسانی ببیند که به او اعتماد دارند. خداوند می‌خواهد قومش چنان استوار گام بردارند که حتی در صفوفشان لرزشی دیده نشود، حتی هنگامی که با دشمن روبه‌رو می‌شوند. نیروی سیر روحانی در پایداری است؛ حتی در امور کوچک.

اما درست همین «امور کوچک» هستند که بیش از همه باعث لغزش می‌شوند. بیشتر لغزش‌ها نه از آزمایش‌های بزرگ، بلکه از حواس‌پرتی‌ها و رفتارهایی ناشی می‌شوند که بی‌اهمیت به نظر می‌رسند. دشمن این را می‌داند. او ترجیح می‌دهد خادم خدا را با جزئیاتی سبک همچون پر به زمین بزند، نه با حمله‌ای بزرگ. این برایش رضایت‌بخش‌تر است؛ پیروزی با کمترین تلاش.

ازاین‌رو، ضروری است که جان بر قانون نیرومند خدا و فرمان‌های زیبای او استوار باشد. خادم خدا با همین اطاعت وفادارانه، حتی در کوچک‌ترین تصمیم‌ها، استوار می‌ماند. وقتی زندگی با ارادهٔ آفریدگار هماهنگ باشد، لغزش‌ها نادر می‌شوند و سیر زندگی پیوسته، شجاعانه و پیروزمندانه خواهد بود. — برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که مرا به گام برداشتن در راهی استوار و مطمئن، بی‌تزلزل، فرامی‌خوانی. تو می‌خواهی با اطمینان پیش بروم و اجازه ندهم امور کوچک مرا از راه به در کنند.

کمکم کن به جزئیات زندگی روزمره‌ام توجه داشته باشم تا هیچ‌چیز باعث لغزشم نشود. دلی منضبط به من عطا کن که حتی کوچک‌ترین کارهای اطاعت را ارج نهد. مبادا هرگز وسوسه‌های کوچک را دست‌کم بگیرم؛ بلکه با شجاعت با همه‌چیز روبه‌رو شوم و به قانون تو اعتماد کنم و با وفاداری از فرمان‌هایت اطاعت کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا در هر گام پشتیبان من هستی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. قانون نیرومند تو همچون زمینی سنگی و استوار زیر پای من است. فرمان‌های زیبایت همچون نشانه‌هایی در راه‌اند که نمی‌گذارند به بیراهه روم و با محبت هدایتم می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«زیرا او را برگزیده‌ام تا به فرزندان و خاندان خود پس از خویش فرمان دهد که راه خداوند را نگاه دارند و عدالت و انصاف را به‌جا آورند» (پیدایش ۱۸:۱۹).

خدا در پی کسانی است که بتواند به آنان اعتماد کند. این همان چیزی بود که دربارهٔ ابراهیم فرمود: «او را می‌شناسم»؛ بیانی از اعتماد چنان نیرومند که باعث شد همهٔ وعده‌هایی که به ابراهیم داده بود، تحقق یابند. خدا کاملاً وفادار است و می‌خواهد انسان نیز استوار، پایدار و قابل‌اعتماد باشد.

ایمان راستین دقیقاً همین است: زندگی‌ای آکنده از عزم و پایداری. خدا در پی دل‌هایی است که بتواند بار محبت، قدرت و وعده‌های وفادارانهٔ خود را بر آن‌ها بگذارد. اما برکت‌هایش را تنها به کسانی می‌سپارد که واقعاً از او اطاعت می‌کنند و حتی وقتی همه‌چیز را درک نمی‌کنند، استوار می‌مانند.

وفاداری در عمل با اطاعت از شریعت نیرومند خدا و به‌جا آوردن فرمان‌های شگفت‌انگیز او آغاز می‌شود. وقتی کسی وفادار یافت شود، خدا در آنچه حاضر است برای او انجام دهد، هیچ محدودیتی نمی‌گذارد. اعتماد او بر کسی قرار می‌گیرد که با درستکاری در راه‌هایش گام برمی‌دارد، و هیچ وعده‌ای تحقق‌نیافته نخواهد ماند. ـ برگرفته از نوشتهٔ اِی. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که خدایی هستی که می‌خواهی به من اعتماد کنی. تو کاملاً وفاداری و از من نیز انتظار داری که در حضورت استوار و مطیع زندگی کنم.

مرا انسانی پایدار و قابل‌اعتماد بساز که مصمم است در همه‌چیز از تو اطاعت کند. مگذار احساسات یا بی‌ثباتی مرا به این‌سو و آن‌سو بکشاند؛ بلکه بگذار زندگی‌ام بر شریعت نیرومند تو و فرمان‌های شگفت‌انگیزت استوار باشد. می‌خواهم بتوانی دربارهٔ من بگویی: «او را می‌شناسم»، همان‌گونه که دربارهٔ خدمتگزارت ابراهیم گفتی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که می‌خواهی در کار خود با من همراه شوی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو بنیاد استواری است که وفاداری‌ام را بر آن بنا می‌کنم. فرمان‌هایت ستون‌های حقیقت‌اند که می‌توانم بر آن‌ها استوار و در آرامش زندگی کنم. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«چه کسی به کوه خداوند بالا خواهد رفت؟ چه کسی در مکان مقدس او خواهد ایستاد؟ آن‌که دست‌هایش پاک و دلش پاک است» (مزامیر ۲۴:۳-۴).

بی‌تردید، اندیشیدن و سخن گفتن دربارهٔ آسمان نادرست نیست. طبیعی است که بخواهیم دربارهٔ جایی که جان تا ابد در آن زندگی خواهد کرد، بیشتر بدانیم. اگر کسی قرار بود به شهری تازه نقل مکان کند، دربارهٔ آب‌وهوا، مردم و محیط آن پرس‌وجو می‌کرد و می‌کوشید هرچه را می‌تواند بداند. و در نهایت، همهٔ ما در آستانهٔ رفتن به جهانی دیگر هستیم؛ جهانی جاودان که خدا در آن فرمانروایی می‌کند.

پس بجاست که بکوشیم این مقصد جاودان را بشناسیم. چه کسانی اکنون آنجا هستند؟ آنجا چگونه جایی است؟ و مهم‌تر از همه، چه راهی به آنجا می‌رسد؟ این پرسش‌ها مهم‌اند، زیرا سخن از سفری موقت نیست، بلکه از اقامتگاهی همیشگی است. آسمان واقعی است و برای کسانی محفوظ است که مورد تأیید خداوند قرار گرفته‌اند.

اما این تأیید با گمانه‌زنی یا نیت‌های نیک به دست نمی‌آید، بلکه از راه اطاعت از شریعت نیرومند خدا و به‌جا آوردن فرمان‌های کامل او حاصل می‌شود. کسانی که وارث این جهان پرشکوه خواهند شد، کسانی‌اند که برگزیده‌اند در اینجا مطابق راه‌های آفریدگار زندگی کنند. جستن آسمان مستلزم آن است که با وفاداری و خداترسی، شایستهٔ حضور خدا زندگی کنیم. ـ برگرفته از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، تو را شکر می‌کنم که برای کسانی که دوستت دارند و از تو اطاعت می‌کنند، مکانی جاودان آماده کرده‌ای. آسمان واقعی است و می‌خواهم در آن جهان پرشکوه که تو در آن فرمانروایی می‌کنی، با تو باشم.

در دلم اشتیاقی راستین بگذار تا تو را بیشتر بشناسم، در راه‌هایت گام بردارم و با جدیت برای ابدیت آماده شوم. نمی‌خواهم با امور گذرا حواسم پرت شود، بلکه می‌خواهم بر ارادهٔ تو متمرکز بمانم و در شریعت نیرومند و فرمان‌های مقدست استوار باشم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که امید زندگی بی‌پایان در کنار خودت را به من بخشیده‌ای. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو نقشه‌ای است که گام‌های پارسا را تا دروازه‌های اقامتگاهت راهنمایی می‌کند. فرمان‌های کامل تو همچون تابلوهایی مطمئن‌اند که راه آسمان را نشان می‌دهند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.