«اما شما نسل برگزیده، قوم خاص خدا هستید» (اول پطرس ۲:۹).

خداوند در میان مردمی که قبلاً فرا خوانده شده‌اند، قوم خاصی را فرا می‌خواند؛ گروهی برگزیده از کلیسا تا عروس او باشند و برای آمدنش آماده گردند. به جدعون نگاه کنید: وقتی او شیپور را نواخت، بیش از سی هزار نفر آمدند، اما باید انتخاب می‌شدند. ابتدا، آزمون شجاعت تعداد را به ده هزار کاهش داد؛ سپس، آزمون هوشمندی و عزم، فقط سیصد نفر را باقی گذاشت. با همین گروه کوچک، خداوند پیروزی را بر مدیانیان عطا کرد. امروز نیز خداوند همین کار را می‌کند، کسانی را برمی‌گزیند که برای زندگی با پدر و پسر تا ابدیت برجسته‌اند.

این گروه برگزیده، پیرو موج نافرمانی که در کلیساها می‌بینیم نیستند. در حالی که بسیاری از مردم احکام خدا را نادیده می‌گیرند، این اندک افراد برخلاف جریان حرکت می‌کنند، متفاوت زندگی می‌کنند و مصمم‌اند تا خداوند را تکریم نمایند. آنان کسانی هستند که شجاعت و هوشمندی نشان می‌دهند و آماده‌اند تا پرچم خدا را حمل کنند و به قدرت او برای پیروزی اعتماد دارند، همان‌گونه که جدعون داشت.

آیا می‌خواهی در میان این برگزیدگان باشی و با خداوند ساکن شوی؟ پس امروز شروع کن به دوست داشتن واقعی خدا و این محبت را با اطاعت از شریعت مقدسش ثابت کن. موضوع پیروی از جمعیت نیست، بلکه جدا شدن برای او و زندگی وفادارانه طبق دستوراتش است. همین حالا تصمیم بگیر، خود را با اراده خدا هماهنگ کن و آماده باش تا بخشی از این قوم خاص باشی که او فرا می‌خواند. – اقتباس از ای. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اعتراف می‌کنم که اغلب شجاعت و عزم لازم برای برجسته شدن و زندگی کامل برای تو را ندارم. می‌دانم که می‌خواهی مرا در شمار اندک کسانی قرار دهی که نام تو را تکریم می‌کنند و از تو می‌خواهم که کمکم کنی تا بخشی از این گروه باشم، آماده برای زندگی با تو و پسرت تا ابدیت.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من شجاعت و هوشمندی عطا کنی تا برخلاف جریان نافرمانی که در اطرافم می‌بینم حرکت کنم، متفاوت زندگی کنم و مصمم باشم تا پرچم تو را با وفاداری حمل کنم. به من بیاموز که پیرو موج کلیسایی که احکام تو را نادیده می‌گیرد نباشم، بلکه برای تو جدا شوم و به قدرت تو برای پیروزی اعتماد کنم، همان‌گونه که جدعون اعتماد کرد. از تو می‌خواهم که مرا هدایت کنی تا با زندگی هماهنگ با اراده‌ات تو را تکریم کنم، تا در شمار برگزیدگانی باشم که از صمیم قلب به تو خدمت می‌کنند.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که قومی خاص را فرا می‌خوانی و وعده پیروزی و ابدیت به کسانی می‌دهی که در اطاعت برجسته‌اند و وفادارانه برای تو زندگی می‌کنند، برخلاف همه تمایلات رایج. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت نیرومند تو آزمونی است که عزم مرا تصفیه می‌کند. احکام تو پرچم‌هایی هستند که با شجاعت برافراشته‌ام، سرودی از جدایی که در جانم طنین‌انداز است. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«ابراهیم همان روز اطاعت کرد، چنان‌که خدا به او فرموده بود» (پیدایش ۱۷:۲۳).

«ابراهیم همان روز اطاعت کرد.» اینجا حقیقتی ساده نهفته است: اطاعت فوری، تنها اطاعتی است که ارزش دارد؛ به تأخیر انداختن، نافرمانی محض است. وقتی خدا ما را به پیروی از شریعت خود، که توسط پیامبران و عیسی آشکار شده، فرا می‌خواند، او پیمانی برقرار می‌کند: ما وظیفه خود را انجام می‌دهیم و او با برکات ویژه پاسخ می‌دهد. هیچ راه میانه‌ای وجود ندارد – اطاعت «در همان روز»، مانند ابراهیم، راه دریافت وعده‌های خداست.

اغلب، انجام وظیفه را به تعویق می‌اندازیم و بعد سعی می‌کنیم آن را به بهترین شکل ممکن انجام دهیم. البته این بهتر از هیچ است، اما فریب نخورید: این اطاعتی ناقص و نیمه‌کاره است که هرگز برکت کامل خدا را به همراه نمی‌آورد. وظیفه‌ای که به تعویق افتاده، فرصتی از دست رفته است، زیرا خدا به کسانی که سریع عمل می‌کنند، اعتماد می‌کنند و بدون تردید اطاعت می‌کنند، احترام می‌گذارد.

پس اینک چالش این است: وقتی خدا سخن می‌گوید، فوراً اطاعت کن. آنچه را که او امروز از تو خواسته، به فردا موکول نکن. ابراهیم منتظر نماند، چانه نزد – او همان روز عمل کرد و برکات خدا او را دنبال کردند. تصمیم بگیر که اینگونه زندگی کنی، بدون تأخیر از شریعت خدا اطاعت کنی، و خواهی دید که دستان او با قدرت و هدفی بی‌قیمت در زندگی‌ات به حرکت درمی‌آیند. -اقتباس از سی. جی. ترومبول. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اعتراف می‌کنم که بارها اطاعتی ناقص و نیمه‌کاره ارائه داده‌ام، به جای آنکه همان روز، مانند ابراهیم که در برابر دعوت تو تردید نکرد، عمل کنم. امروز می‌پذیرم که به تأخیر انداختن، نافرمانی است و از تو می‌خواهم که مرا یاری کنی تا فوراً از شریعت تو اطاعت کنم، با اعتماد به اینکه اینگونه است که برکات ویژه عهد تو را دریافت می‌کنم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که قلبی آماده برای عمل سریع، بدون چانه‌زنی یا انتظار، به من عطا کنی، تا مانند ابراهیم که فوراً اطاعت کرد و دست تو را در زندگی‌اش دید، باشم. به من بیاموز که آنچه را امروز از من می‌خواهی به فردا نیندازم، تا فرصت‌هایی را که برایم آماده کرده‌ای از دست ندهم. از تو می‌خواهم که مرا راهنمایی کنی تا وظیفه‌ام را بدون تأخیر انجام دهم، و بر کلام تو که توسط پیامبران و عیسی آشکار شده، استوار بمانم تا در کمال وعده‌هایت زندگی کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که به کسانی که بدون تردید اطاعت می‌کنند، احترام می‌گذاری و قدرت و هدف را به زندگی‌شان می‌بخشی، همان‌گونه که با ابراهیم در پاسخ به اطاعت فوری‌اش چنین کردی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت مقتدر تو دعوتی است که مرا به عمل وامی‌دارد. فرمان‌هایت شعله‌هایی هستند که فوریت مرا برمی‌افروزند، سرودی از وفاداری که در جانم طنین‌انداز است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«سپس یوشع همهٔ سخنان شریعت را خواند، برکت و لعنت، مطابق آنچه در کتاب شریعت نوشته شده بود» (یوشع ۸:۳۴).

آسان است که فقط بخش‌های خوب را بخواهیم، برکات را در آغوش بگیریم و هشدارها را نادیده بگیریم. ما نور را دوست داریم، اما از رعد و برق روی برمی‌گردانیم، وعده‌ها را می‌شماریم، اما گوش‌هایمان را بر توبیخ‌ها می‌بندیم. مهربانی استاد را دوست داریم، اما از سخت‌گیری او می‌گریزیم. این کار نه عاقلانه است و نه سالم — ما را از نظر روحانی ضعیف، سست و بی‌مقاومت می‌کند و ناتوان از ایستادگی در روز بد می‌سازد.

ما به «همهٔ سخنان شریعت»، برکت‌ها و لعنت‌ها، نیاز داریم تا قوی شویم. نادیده گرفتن سخت‌گیری‌های خدا یعنی محروم شدن از شجاعتی که از روبه‌رو شدن با گناه و پیامدهای آن با جدیت به دست می‌آید. بدون این، بی‌ریشه و بی‌نفرت مقدس نسبت به شر می‌شویم و به سردی می‌افتیم. اما وقتی شریعت خدا را به طور کامل، با همهٔ الزامات و وعده‌هایش، می‌پذیریم، خداوند ما را شکل می‌دهد، به ما قدرت مقاومت می‌بخشد و از ضعف فلج‌کننده رهایمان می‌سازد.

و اینجاست که نقطهٔ عطف فرا می‌رسد: وقتی تصمیم می‌گیری با وفاداری به شریعت خدا اطاعت کنی، حتی در مواجهه با چالش‌ها، سردی را پشت سر می‌گذاری. این همان انتخابی است که دست خدا را بر زندگی‌ات می‌آورد، با برکت‌هایی بی‌پایان. اطاعت فقط پذیرفتن آسان‌ها نیست، بلکه در آغوش گرفتن همهٔ آن چیزی است که او می‌گوید، با اعتماد به اینکه کلام او — برکت‌ها و لعنت‌ها — تو را نگاه می‌دارد. امروز این کار را انجام بده و ببین چگونه خدا تو را برای زندگی با قدرت و هدف بلند می‌کند. -اقتباس از جِی. جَوِت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، واقعاً گاهی فقط بخش‌های خوب کلامت را می‌خواهم، برکات را در آغوش می‌گیرم و از هشدارها می‌گریزم، مهربانی‌ات را دوست دارم اما از سخت‌گیری‌ات روی برمی‌گردانم. اعتراف می‌کنم که اغلب گوش‌هایم را بر توبیخ‌ها می‌بندم و این مرا از نظر روحانی ضعیف و بی‌مقاومت برای ایستادگی در روز بد می‌سازد. اعتراف می‌کنم که به همهٔ سخنان تو نیاز دارم و از تو می‌خواهم کمکم کنی تا شریعتت را به طور کامل بپذیرم تا سست نباشم بلکه در تو قوی شوم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من شجاعت بدهی تا با سخت‌گیری‌های شریعتت روبه‌رو شوم و بفهمم که این‌ها مرا در برابر گناه قوی می‌سازند و نفرت مقدسی نسبت به شر به من می‌دهند. به من بیاموز که الزامات تو را نادیده نگیرم، بلکه آن‌ها را همراه با وعده‌هایت بپذیرم تا از سردی بیرون بیایم و با استقامت و قدرت توسط تو شکل بگیرم. از تو می‌خواهم که مرا به اطاعت وفادارانه هدایت کنی و اعتماد داشته باشم که کلام کاملت — برکت‌ها و لعنت‌ها — مرا نگاه می‌دارد و از ضعف فلج‌کننده رها می‌سازد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که به مطیعان اراده‌ات قدرت و برکت بی‌پایان وعده داده‌ای و وقتی همهٔ گفته‌هایت را در آغوش می‌گیرم، مرا با قدرت و هدف بلند می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ ابدی من است. شریعت نیرومند تو آتشی است که شجاعت مرا می‌سازد. احکام تو سرود پیروزی است که در جانم طنین‌انداز می‌شود. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«تمام نگرانی‌های خود را به او بسپارید، زیرا او مراقب شماست» (اول پطرس ۵:۷)

«تمام نگرانی‌های خود را به او بسپارید…» این دعوتی مستقیم است تا هر چیزی را نزد پدر خود ببرید. مهم نیست چه چیزی دل شما را سنگین کرده است، با او صحبت کنید، آن را به دستان او بسپارید و از این آشفتگی که دنیا بر شما تحمیل می‌کند، رهایی خواهید یافت. پیش از آنکه با هر موقعیتی روبرو شوید یا تصمیمی بگیرید، با خدا در میان بگذارید، او را با این موضوع «زحمت دهید». اینگونه است که آزادی از نگرانی را می‌یابید – با قرار دادن همه چیز در پای خداوند و اعتماد به اینکه او مراقب شماست.

چرا خدا اجازه می‌دهد که از سختی‌ها عبور کنیم؟ زیرا او می‌خواهد شما اعتراف کنید که به او وابسته‌اید، نه فقط با سخنان زیبا، بلکه با اعمال واقعی. او طوفان‌ها را می‌فرستد تا به شما بیاموزد به سوی خالق بنگرید، و اعتراف کنید که همه پاسخ‌ها را ندارید. و زمانی که تصمیم می‌گیرید در اطاعت از احکام او زندگی کنید، اتفاقی قدرتمند رخ می‌دهد: شما خود را به عنوان مخلوقی فروتن و وابسته به پدر قرار می‌دهید و او وارد عمل می‌شود.

در همین جاست که همه چیز تغییر می‌کند. کسی که از شریعت خدا اطاعت می‌کند، یاری، برکت و هدایت به سوی عیسی برای آزادی، حفاظت و نجات را دریافت می‌کند. سپردن نگرانی‌هایتان به خدا و زندگی بر اساس کلام او، شما را به آرامشی می‌رساند که دنیا نمی‌تواند بدهد. پس دیگر همه چیز را به تنهایی حمل نکنید، امروز نگرانی‌هایتان را به او بسپارید، از خالق اطاعت کنید و ببینید چگونه او زندگی شما را با مراقبت کامل خود دگرگون می‌سازد. – اقتباس از آر. لیتون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اغلب خود را می‌بینم که نگرانی‌هایی را که بر دلم سنگینی می‌کند، حمل می‌کنم و سعی دارم همه چیز را به تنهایی حل کنم، به جای آنکه هر نگرانی را همان‌گونه که تو دعوت می‌کنی، به تو بسپارم. اعتراف می‌کنم که بسیاری اوقات، آشفتگی دنیا مرا سردرگم می‌کند و فراموش می‌کنم که پیش از هر تصمیمی، تو را با آنچه با آن روبرو هستم «زحمت دهم». در این لحظه اعتراف می‌کنم که آزادی از نگرانی زمانی می‌آید که همه چیز را به پای تو می‌گذارم و از تو می‌خواهم که به من کمک کنی هر وضعیت را به تو بسپارم و اعتماد داشته باشم که تو مراقب من هستی.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من فروتنی عطا کنی تا در امور دشوار، دعوتی برای وابستگی به تو ببینم، نه فقط با سخن، بلکه با اعمال اطاعت از احکام تو. به من بیاموز که در طوفان‌ها به تو بنگرم و اعتراف کنم که همه پاسخ‌ها را ندارم و همچون مخلوقی فروتن که نیاز خود به خالق را می‌شناسد، زندگی کنم. از تو می‌خواهم که مرا هدایت کنی تا در حضورت قرار گیرم، بدانم که وقتی اطاعت می‌کنم، تو با قدرت و مراقبت خود در زندگی من وارد عمل می‌شوی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که وعده داده‌ای به کسانی که از اراده‌ات اطاعت می‌کنند، یاری، برکت و هدایت به سوی عیسی برای آزادی، حفاظت و نجات عطا کنی و آرامشی ببخشی که دنیا نمی‌تواند بدهد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو پناهگاهی است که نگرانی‌هایم را تسکین می‌دهد، نوری ملایم که قلبم را آرام می‌کند. احکام تو گام‌هایی استوار است که مرا به سوی تو می‌برد. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«ما می‌دانیم که همه چیزها برای خیریت کسانی که خدا را دوست دارند، برای آنانی که بر حسب اراده او خوانده شده‌اند، همکاری می‌کنند» (رومیان ۸:۲۸).

با ایمان می‌توانیم باور کنیم که همه چیز – چه کوچک و چه بزرگ – تحت کنترل اراده مقدس و محبت‌آمیز خداست. این شامل تغییر فصل‌ها، هر چیزی که بر ذهن، بدن یا دارایی ما تأثیر می‌گذارد، چه به خاطر طبیعت گناه‌آلود جهان باشد یا به خاطر عمل انسان، خوب یا بد. هر آنچه برای ما رخ می‌دهد، هر طور که بیاید، باید آن را به عنوان چیزی که از جانب خدا می‌آید بپذیریم. حتی اگر به خاطر سهل‌انگاری، بدخواهی یا خشم کسی باشد، باز هم این اراده خدا برای ماست، زیرا هیچ چیز، حتی کوچک‌ترین چیز، از اجازه او خارج نیست. اگر چیزی می‌توانست خارج از کنترل او رخ دهد، او دیگر خدا نبود.

با دانستن این موضوع، باید به گونه‌ای زندگی کنیم که مراقبت همیشگی خدا را در زندگی‌مان تضمین کنیم. و این فقط از طریق اطاعت قاطع از کلام او حاصل می‌شود. هیچ راه میان‌بری وجود ندارد: مردان و زنان بزرگ کتاب مقدس، مانند داوود، استر و بسیاری دیگر، دقیقاً به این دلیل محافظت و برکت یافتند که تصمیم گرفتند از خالق اطاعت کنند و اطمینان داشتند که او بر هر جزئیات زندگی‌شان حکومت می‌کند.

پس امروز تصمیم بگیر: همه چیز را به عنوان چیزی که از دست خدا می‌آید بپذیر و تصمیم بگیر که از شریعت قدرتمند او اطاعت کنی. وقتی این‌گونه زندگی می‌کنی، هیچ شرایطی نمی‌تواند آرامش تو را بگیرد، زیرا می‌دانی که خدا فرمانروایی می‌کند. این از طریق اطاعت است که تو محافظت و برکات او را تضمین می‌کنی و ثابت می‌کنی که هیچ چیز از محبت حاکم او خارج نیست. به او اعتماد کن و اطاعت نما – این کلید یک زندگی امن در دستان اوست. – اقتباس از ای. بی. پیوزی. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اغلب خودم را در حال پرسش از چیزهایی که برایم رخ می‌دهد می‌بینم، چه کوچک و چه بزرگ، و فراموش می‌کنم که همه چیز تحت کنترل اراده مقدس و محبت‌آمیز توست. اعتراف می‌کنم که بسیاری اوقات اعمال انسان‌ها یا طبیعت گناه‌آلود جهان را جدا از تو می‌بینم، اما اذعان دارم که هیچ چیز از اجازه تو خارج نیست. می‌خواهم همه چیز را به عنوان چیزی که از دستان تو می‌آید بپذیرم و اطمینان داشته باشم که تو بر هر جزئیات حاکمی.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من قلبی عطا کنی که به گونه‌ای زندگی کند که مراقبت همیشگی تو را تضمین کند، در اطاعت از کلامت استوار باشد، مانند داوود، استر و بسیاری دیگر که به خاطر انتخاب اطاعت از تو محافظت و برکت یافتند. به من بیاموز که به دنبال میان‌بر نباشم، بلکه اطمینان داشته باشم که تو بر هر جنبه‌ای از زندگی من حکومت می‌کنی، چه به خاطر سهل‌انگاری دیگران باشد یا عمل مستقیم تو. از تو می‌خواهم که مرا هدایت کنی تا اراده‌ات را با ایمان بپذیرم، دانسته که هیچ چیز خارج از کنترل تو رخ نمی‌دهد، زیرا تو خدایی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که وعده داده‌ای به کسانی که از اراده‌ات اطاعت می‌کنند، محافظت و برکت عطا کنی و ثابت می‌کنی که حاکمیت و محبت تو همه چیز را در بر می‌گیرد و امنیت مرا در دستانت تضمین می‌کند. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو بنیانی است که اعتماد مرا نگه می‌دارد، نوری استوار که راه مرا هدایت می‌کند. من حقیقتاً عاشق احکام زیبای تو هستم. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«در خداوند آرام بگیر و با شکیبایی منتظر او باش» (مزامیر ۳۷:۷)

این کلمات که داوود نوشته است، دعوتی است برای دیدن خدا در همه چیز، بدون استثنا، و پذیرفتن اراده او با تسلیم کامل. هر کاری را برای او انجام بده، با نگاهی ساده به سوی آسمان یا قلبی که به سوی او لبریز می‌شود، با او ارتباط برقرار کن. اجازه نده هیچ چیز، حتی آشوب دنیای اطرافت، آرامش درونت را بدزدد. همه چیز را به دست‌های خدا بسپار، ساکت بمان و در آغوش او آرام بگیر و اطمینان داشته باش که او کنترل همه چیز را در دست دارد، مهم نیست چه اتفاقی بیفتد.

این آرامشی که از اعتماد به خدا می‌آید، گرانبهاست، اما نیاز دارد که استوار بمانی، با عزم راسخ به او بچسبی و به محبت جاودان او به خودت ایمان داشته باشی. اغلب چیزی که روح ما را مضطرب می‌کند، مقاومت در برابر پذیرش هدایت خداست، اما زمانی که تسلیم اراده او می‌شوی، آرامشی را می‌یابی که دنیا قادر به توضیحش نیست. غم‌انگیز است که بسیاری از جان‌ها بدون این آرامش آسمانی زندگی می‌کنند و به دنبال راه‌حل‌های انسانی می‌دوند که هرگز رضایت نمی‌دهد، در حالی که خدا چیزی بسیار بزرگ‌تر را عرضه می‌کند.

و اینجاست که تفاوت نمایان می‌شود: آرامش بی‌قیمت برای کسی است که تصمیم می‌گیرد از شریعت قدرتمند خدا اطاعت کند. اکثر مردم این را از دست می‌دهند چون نمی‌خواهند تسلیم آفریننده شوند، اما لازم نیست تو هم اینگونه باشی. انتخاب کن که اطاعت کنی، مطابق دستورالعمل‌های او زندگی کن و آرامش، شادی و محافظتی را که به دنبالش هستی، به دست خواهی آورد. امروز در او آرام بگیر، به کلامش اعتماد کن و تجربه کن که زندگی در آغوش پرمحبت او چقدر ایمن است. – اقتباس از ف. دِ سالس. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، بارها خودم را می‌بینم که اجازه می‌دهم آشوب دنیا آرامشم را بدزدد و در برابر اراده‌ات مقاومت می‌کنم به جای آنکه تو را در همه چیز ببینم و هر چیز را با اعتماد کامل به تو بسپارم. اعتراف می‌کنم که فراموش می‌کنم در آغوش تو آرام بگیرم؛ می‌دانم که باید ساکت بمانم و اعتماد کنم که تو کنترل همه چیز را داری. می‌خواهم اراده‌ات را بپذیرم تا آرامشی را بیابم که فقط تو می‌توانی عطا کنی.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من نیرو بدهی تا استوار بمانم، با عزم راسخ به تو بچسبم و به محبت جاودان تو به خودم ایمان داشته باشم، حتی وقتی روحم مضطرب می‌شود. به من بیاموز که در برابر خواسته‌های تو مقاومت نکنم، بلکه تسلیم اراده‌ات شوم و آن آرامش گرانبهایی را بیابم که دنیا قادر به توضیحش نیست. از تو می‌خواهم مرا هدایت کنی تا متصل به تو زندگی کنم، استوار در کلامت بمانم، تا به دنبال راه‌حل‌های انسانی نروم، بلکه در یقین مراقبت و حاکمیت تو بر همه چیز آرام بگیرم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که وعده داده‌ای به کسانی که از اراده‌ات اطاعت می‌کنند، آرامش، شادی و محافظت ببخشی و آرامشی عطا کنی که دنیا نمی‌تواند بدهد، ایمنی در آغوش پرمحبت تو. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمندت پناهگاهی است که آرامش مرا حفظ می‌کند، نوری ملایم که قلبم را آرام می‌سازد. احکام تو ستون‌هایی هستند که اعتماد مرا نگه می‌دارند، سرودی از آرامش که در جانم طنین‌انداز است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«بر درک خود تکیه نکن» (امثال ۳:۵).

ایمان با اعتماد به حکمت انسانی، چه حکمت خودتان و چه دیگران، سازگار نیست. همین موضوع بود که حوا را به سقوط کشاند: اولین طعمه شیطان، پیشنهادی برای حکمت بود. او گفت: «شما مانند خدایان خواهید شد و نیک و بد را خواهید شناخت»، و در همان لحظه‌ای که حوا خواست بیشتر بداند، اعتمادش را از دست داد. همین اتفاق برای جاسوسانی افتاد که سرزمین موعود را از اسرائیل گرفتند. به جای ایمان به وعده خدا، تصمیم گرفتند تحقیق کنند، انگار باید بررسی می‌کردند که آیا خدا راست می‌گوید یا نه. این بی‌اعتمادی، درهای بی‌ایمانی را باز کرد که کنعان را برای یک نسل کامل بست. درس روشن است: تکیه بر حکمت انسانی، ایمان را تضعیف می‌کند.

خدا نمی‌خواهد شما با او مانند یک مذاکره‌کننده درباره حقیقت گفتگو کنید. او شما را دعوت می‌کند که اعتماد کنید، ایمان را تمرین کنید و حتی زمانی که همه چیز را نمی‌فهمید، باور داشته باشید. احکام او دعوتی برای بحث نیستند؛ بلکه برای آزمودن اعتماد شما و برکت دادن به شما وجود دارند. وقتی سعی می‌کنید ایمان را با منطق خود یا نظر دیگران جایگزین کنید، بهترین چیزهایی را که خدا برای شما دارد از دست می‌دهید. ایمان واقعی برای پایداری به اثبات انسانی نیاز ندارد – بر کلام خدای پاک و ساده استوار است و شما را به زندگی پر از برکت و نجات می‌رساند.

و این نکته مهم است: فقط کسی که اطاعت می‌کند، ایمان نجات‌بخش دارد. احکام خدا راهی است برای اثبات اینکه به او اعتماد دارید و این اعتماد درهای وعده‌های او را باز می‌کند. این حکمت جاسوسان نبود که پیروزی آورد، بلکه ایمان یوشع و کالب بود. پس دیگر بر آنچه خود یا دیگران فکر می‌کنند می‌دانند، تکیه نکنید. تصمیم بگیرید از شریعت خدا اطاعت کنید، با ایمان زندگی کنید و خواهید دید که او وفادار است تا شما را برکت دهد و نجات بخشد، هم در این دنیا و هم در ابدیت. – اقتباس از ای. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اعتراف می‌کنم که بارها سعی کرده‌ام حقیقت تو را بررسی یا با تو مذاکره کنم و این کار درهای بی‌ایمانی را باز کرده که اعتمادم به تو را تضعیف می‌کند. امروز می‌پذیرم که تکیه بر منطق انسانی، برکاتی را که برایم داری می‌بندد و از تو می‌خواهم کمکم کنی تا به کلام پاک و ساده‌ات ایمان داشته باشم و اجازه ندهم بی‌اعتمادی ایمانم را بدزدد.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم دلی به من بدهی که کاملاً به تو اعتماد کند، بدون اینکه با تو گفتگو کنم یا بخواهم اراده‌ات را مذاکره کنم، بلکه احکامت را به عنوان اثبات ایمانم بپذیرم. به من بیاموز که ایمان را با منطق خود یا نظر دیگران جایگزین نکنم، بلکه فقط بر تو استوار باشم، چون می‌دانم ایمان واقعی برای پایداری به اثبات انسانی نیاز ندارد. از تو می‌خواهم مرا هدایت کنی تا از کلامت اطاعت کنم، زیرا می‌خواهم زندگی‌ای پر از برکت و نجات داشته باشم که از اعتماد کامل به تو سرچشمه می‌گیرد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که وعده داده‌ای به کسانی که از اراده‌ات اطاعت می‌کنند، برکت و نجات ببخشی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت نیرومند تو پایه‌ای است که اعتمادم را نگه می‌دارد، نوری روشن که راه مرا هدایت می‌کند. احکام تو کلیدهایی هستند که درهای وعده‌هایت را می‌گشایند، سرودی از ایمان که در جانم طنین‌انداز است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«قوم من مرا فراموش کرده است» (ارمیا ۱۸:۱۵).

فراموش کردن کسی بدترین اهانتی است که می‌توانیم مرتکب شویم، و با این حال، دقیقاً همین است که خداوند درباره ما می‌گوید: «قوم من مرا فراموش کرده است». خوب فکر کنید: ما می‌توانیم با کسی مخالفت کنیم، به او آسیب برسانیم، او را نادیده بگیریم، اما فراموشش کنیم؟ این دیگر نهایت سقوط است. و با این حال، ما همین کار را با خداوند می‌کنیم. ما از برکات او غافل می‌شویم، طوری زندگی می‌کنیم که انگار او وجود ندارد، انگار مرده است. این یک خطر واقعی است، زیرا فراموشی ناگهان اتفاق نمی‌افتد – بلکه کم‌کم می‌آید، وقتی که دیگر مراقب نیستیم، وقتی سهل‌انگاری می‌کنیم و خود را به جریان زندگی می‌سپاریم.

پس چگونه می‌توان از این فاجعه گریخت؟ پاسخ ساده است، اما عمل می‌طلبد: «مراقب خودت باش!» هوشیار بودن یعنی چشم به راه داشتن، دست بر فرمان داشتن، و دانستن اینکه به کجا می‌روی. ما عمدی خدا را فراموش نمی‌کنیم، بلکه بی‌دقتی و بی‌توجهی ما را دور می‌کند، تا جایی که او فقط به خاطره‌ای دور تبدیل می‌شود. و اینجاست که یک محافظت قدرتمند در برابر این فراموشی وجود دارد: اطاعت از خدا. وقتی با دل و جان تصمیم می‌گیری طبق کلام او زندگی کنی، خود را در جایی قرار می‌دهی که خود خدا از تو مراقبت می‌کند و تضمین می‌کند که فاصله‌ای ایجاد نشود.

و اینجاست که وعده‌ای شگفت‌انگیز وجود دارد: برای کسانی که از شریعت قدرتمند خدا اطاعت می‌کنند، فراموشی اصلاً رخ نمی‌دهد. چرا؟ چون این مسئولیت دیگر بر عهده تو نیست، بلکه بر عهده خالق است، کسی که هرگز شکست نمی‌خورد. وقتی در اطاعت زندگی می‌کنی، خدا تو را نزدیک خود نگه می‌دارد و شعله رابطه را روشن نگه می‌دارد. پس امروز تصمیم بگیر: دیگر بی‌هدف زندگی نکن، اطاعت را انتخاب کن و اطمینان داشته باش که خداوند تو را محکم نگه می‌دارد تا هرگز او را فراموش نکنی و او نیز هرگز تو را تنها نگذارد. – اقتباس از جِی. جاوت. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اغلب در خطر فراموشی می‌افتم، طوری زندگی می‌کنم که انگار وجود نداری، انگار برکاتت واقعی نیستند، و تو را می‌رنجانم، همان‌طور که کلامت می‌گوید: «قوم من مرا فراموش کرده است». اعتراف می‌کنم که بسیاری اوقات این فراموشی به تدریج می‌آید، وقتی که سهل‌انگاری می‌کنم و خود را به جریان زندگی می‌سپارم، تا جایی که تو به خاطره‌ای دور تبدیل می‌شوی.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من فیض هوشیاری عطا کنی، تا مراقب خود باشم، تا از تو دور نشوم و در فاجعه فراموشی نیفتم. به من بیاموز که در اطاعت از شریعت شگفت‌انگیز تو زندگی کنم، زیرا می‌دانم که این تنها محافظت در برابر دور شدن است. از تو می‌خواهم که مرا هدایت کنی تا تصمیم بگیرم مطابق اراده تو زندگی کنم و اطمینان داشته باشم که وقتی این کار را می‌کنم، خودت از من مراقبت خواهی کرد و نزدیکی‌مان هرگز از دست نخواهد رفت.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که وعده داده‌ای برای کسانی که از اراده تو اطاعت می‌کنند، فراموشی رخ نمی‌دهد، زیرا تو که هرگز شکست نمی‌خوری، مسئولیت نزدیک نگه داشتن ما را بر عهده می‌گیری و شعله رابطه را روشن نگه می‌داری. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو فانوسی است که مرا به سوی تو بازمی‌گرداند، نوری که حافظه‌ام را روشن می‌کند. احکام تو ریسمان‌هایی هستند که مرا محکم نگه می‌دارند، سرودی که در جانم طنین‌انداز است. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«همه چیز برای کسی که ایمان دارد ممکن است» (مرقس ۹:۲۳).

تصور کنید شنیدن این جمله که «همه چیز برای کسی که ایمان دارد ممکن است» چه معنایی دارد. ساده به نظر می‌رسد، اما همیشه فقط درخواست و دریافت نیست، زیرا خدا بیش از آنکه بخواهد فقط آنچه می‌خواهید به شما بدهد، علاقه‌مند است راه ایمان را به شما بیاموزد. و در این آموزش ایمان، لحظاتی از آزمایش، انضباط، صبر و شجاعت وجود دارد؛ مراحلی که باید پیش از دیدن پیروزی ایمان از آن‌ها عبور کنید. خداوند از هر مرحله برای شکل دادن، تقویت و نشان دادن این حقیقت به شما استفاده می‌کند که ایمان حقیقی فقط درباره نتیجه نیست، بلکه درباره فرآیند اعتماد به اوست، حتی وقتی همه چیز غیرممکن به نظر می‌رسد.

به تأخیرهایی که با آن‌ها روبرو می‌شوید فکر کنید. بسیاری اوقات، خداوند عمداً تأخیر می‌اندازد و این تأخیر به همان اندازه پاسخ به دعای شماست که برکت هنگام رسیدنش. او در حال آموزش وفاداری و اعتماد به کلامش به شماست، حتی زمانی که آنچه می‌بینید یا احساس می‌کنید می‌خواهد شما را از مسیر منحرف کند. در همین لحظات است که باید به فرمان‌های خداوند چنگ بزنید و استوار بمانید، بدون اینکه متزلزل شوید. هر بار که تصمیم به اعتماد می‌گیرید، قدرت، تجربه و استقامت بیشتری برای روبرو شدن با آنچه پیش روست در شما رشد می‌کند.

و اینجا کلید پیروزی است: بر کلام خداوند استوار بمانید و فرمان‌های او را اطاعت کنید، صرف‌نظر از شرایط. پیروزی ایمان نصیب کسانی نمی‌شود که تسلیم می‌شوند یا به دنبال میانبر هستند، بلکه برای کسانی است که پایداری می‌کنند و ایمان دارند که خدا حتی در تأخیرها نیز در حال عمل است. پس با آنچه طولانی یا دشوار به نظر می‌رسد دلسرد نشوید. به ایمان ادامه دهید، به اطاعت ادامه دهید، و خواهید دید که «همه چیزها» واقعاً ممکن است، زیرا خدا هرگز با کسانی که به او وفادار می‌مانند، شکست نمی‌خورد. – اقتباس از لتی بی. کوومن. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، اعتراف می‌کنم که بارها از لحظات آزمایش، انضباط، صبر و شجاعت دلسرد می‌شوم و فراموش می‌کنم که هر مرحله بخشی از آموزش تو برای شکل دادن و تقویت من است. امروز می‌پذیرم که ایمان حقیقی فقط درباره نتیجه نیست، بلکه درباره فرآیند اعتماد به توست، حتی وقتی همه چیز غیرممکن به نظر می‌رسد.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من نیرو بدهی تا از مراحل آموزش ایمان تو عبور کنم، به‌ویژه در تأخیرهایی که با آن‌ها روبرو هستم، و بفهمم که هر تأخیر به اندازه برکت نهایی، پاسخ دعای من است. به من بیاموز که وفادار باشم، به کلامت اعتماد کنم، حتی زمانی که آنچه می‌بینم یا احساس می‌کنم می‌خواهد مرا از مسیر منحرف کند، و با استواری به فرمان‌هایت چنگ بزنم، بدون اینکه متزلزل شوم. از تو می‌خواهم که کمکم کنی تا قدرت، تجربه و استقامت بیشتری به دست آورم و در هر لحظه انتخاب کنم که به تو اعتماد کنم، دانسته که حتی در سکوت نیز در حال عمل هستی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که وعده داده‌ای «همه چیزها» برای کسانی که ایمان دارند و وفادار می‌مانند، ممکن است؛ کسانی که به اراده‌ات اطاعت می‌کنند و ایمان دارند که تو هرگز با کسانی که بدون جستجوی میانبر پایداری می‌کنند، شکست نمی‌خوری. فرزند محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو پایه‌ای است که مرا در انتظار نگه می‌دارد، نوری درخشان که ایمانم را هدایت می‌کند. فرمان‌هایت لنگرهایی هستند که مرا استوار نگه می‌دارند، سرودی از پیروزی که در جانم طنین‌انداز است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«آنچه را در تاریکی به شما می‌گویم، در نور بگویید؛ و آنچه را در گوش می‌شنوید، بر بام‌ها اعلام کنید» (متی ۱۰:۲۷).

در نظر داشته باشید که گاهی خداوند از تاریکی استفاده می‌کند تا به شما بیاموزد که واقعاً به صدای او گوش دهید. این مانند پرندگانی است که در تاریکی آواز خواندن را می‌آموزند، یا مانند ما که زیر سایه دست خدا قرار می‌گیریم تا زمانی که یاد بگیریم به او گوش فرا دهیم. وقتی خود را در تاریکی می‌یابید – چه در شرایط زندگی و چه در رابطه‌تان با خدا – بهترین کار این است که آرام بمانید. سخن نگویید، شکایت نکنید، غر نزنید. تاریکی زمان صحبت کردن با نگرش نادرست نیست؛ بلکه زمان گوش دادن به آن چیزی است که خداوند می‌خواهد به شما بگوید.

و می‌دانید خداوند در این لحظات چه می‌گوید؟ او پیامی روشن برای همه ما دارد، به‌ویژه زمانی که در تاریکی هستیم. او توجه ما را به اطاعت جلب می‌کند، تا مطابق با احکام او زندگی کنیم. گویی می‌فرماید: «من از دردهای تو آگاهم، تو را می‌شناسم، زیرا من تو را آفریده‌ام. اگر به من اعتماد کنی و مطابق اراده من گام برداری، تو را از تاریکی بیرون خواهم آورد، در راه‌های امن هدایتت خواهم کرد و آرامشی را که می‌جویی به تو خواهم داد.» خداوند از تاریکی استفاده می‌کند تا به تو بیاموزد که به او وابسته باشی، تا به تو نشان دهد که او کافی است، حتی زمانی که همه چیز گیج‌کننده به نظر می‌رسد.

پس، این دعوت است: زمانی که در تاریکی هستی، به صدای خدا گوش بده و اطاعت کن. ناامید نشو، سعی نکن همه چیز را خودت حل کنی. آرام بمان و اطمینان داشته باش که خداوند با تو سخن می‌گوید، تو را هدایت می‌کند و شکل می‌دهد. او وعده داده است که تو را از تاریکی بیرون می‌آورد و به سوی نور می‌برد، اما این زمانی رخ می‌دهد که تصمیم بگیری مطابق شریعت او گام برداری و اطمینان داشته باشی که او بهتر از هر کسی می‌داند چه چیزی برای تو خوب است. اطاعت کن، گوش بده و ببین چگونه خداوند تاریکی را به راه‌های صلح و امنیت تبدیل می‌کند. – اقتباس از او. چمبرز. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اغلب خود را در حالی می‌یابم که از تاریکی می‌ترسم، چه در شرایط زندگی و چه در رابطه‌ام با تو، بی‌آنکه بدانم تو از آن برای آموختن گوش دادن واقعی به خودت استفاده می‌کنی. اعتراف می‌کنم که بسیاری اوقات در تاریکی، اولین واکنشم صحبت کردن، شکایت یا غر زدن است، به جای آنکه آرام بمانم و به آنچه می‌خواهی به من بگویی گوش دهم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که قلبی آرام و مطیع به من عطا کنی تا بتوانم پیام روشن تو را، به‌ویژه در تاریکی، بشنوم و مطابق با احکام تو زندگی کنم. به من بیاموز که به تو اعتماد کنم، دانسته که تو از دردهای من آگاهی و مرا آفریده‌ای، و اگر مطابق اراده‌ات گام بردارم، مرا از تاریکی بیرون خواهی آورد و در راه‌های امن هدایت خواهی کرد و آرامشی را که می‌جویم به من خواهی داد. از تو می‌خواهم که از این لحظات تاریک برای آموختن وابستگی به خودت استفاده کنی و به من نشان دهی که تو کافی هستی، حتی زمانی که همه چیز گیج‌کننده به نظر می‌رسد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم که وعده داده‌ای تاریکی را به نور تبدیل کنی، مرا هدایت و شکل دهی، در حالی که به تو اعتماد می‌کنم و از اراده‌ات اطاعت می‌نمایم، دانسته که تو بهتر از هر کسی می‌دانی چه چیزی برای من خوب است. فرزند محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت پرقدرت تو قطب‌نمایی است که مرا در تاریکی راهنمایی می‌کند، شعله‌ای درخشان که مسیرم را روشن می‌سازد. احکام تو ستارگانی هستند که در تاریکی می‌درخشند، سرودی از صلح که جانم را هدایت می‌کند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.