«ای عزیزان، اگر وجدانمان ما را محکوم نکند، می‌توانیم با اطمینان کامل نزد خدا برویم» (اول یوحنا ۳:۲۱).

هیچ‌چیز در میان آشوب و چالش‌های زندگی، بیش از این ذهن را آرام نمی‌کند که چشمان خود را از شرایط فراتر ببریم و به آن سوی آنها بنگریم: به بالا، به دست استوار، وفادار و حاکم خدا که همه‌چیز را با حکمت کنترل می‌کند؛ و به فراتر، به نتیجه زیبایی که او در سکوت برای کسانی که دوستش دارند آماده می‌سازد. هنگامی که تمرکز خود را از مشکل برمی‌داریم و به مشیت الهی اعتماد می‌کنیم، قلبمان شروع به آرام گرفتن می‌کند، حتی وقتی همه‌چیز در اطرافمان نامطمئن به نظر می‌رسد.

اگر می‌خواهید با اعتماد، شهامت و شادی حقیقی زندگی کنید، بر زیستن در زندگی‌ای پاک و مقدس در حضور خداوند تمرکز کنید. با جدیت بر اطاعت از تک‌تک فرمان‌های او تمرکز کنید، حتی اگر این کار برخلاف آن چیزی باشد که بیشتر مردم انجام می‌دهند یا از آن دفاع می‌کنند. اطاعت هرگز راهی محبوب نبوده است ــ اما همیشه راه درست بوده است. هر جانی برای خود حساب پس خواهد داد، و رابطه شما با خدا باید بر وفاداری به شریعت قدرتمندی استوار باشد که خود او بر ما آشکار کرده است. همین وفاداری است که پل میان آسمان و قلب انسان را استوار نگه می‌دارد.

و هنگامی که در این راه اطاعت پایداری می‌کنید، متوجه چیزی شگفت‌انگیز خواهید شد: مشکلات، هرقدر هم بزرگ باشند، شروع می‌کنند به سامان یافتن، از میان رفتن یا نیرویی را که داشتند از دست دادن. آرامش خدا ــ همان آرامش واقعی، عمیق و پایدار ــ در زندگی شما حکم‌فرما می‌شود. و این آرامش تنها نصیب کسانی می‌شود که حسابشان با پدر پاک است و از طریق اطاعت از اراده مقدس و جاودانه او، در عهد با او زندگی می‌کنند. ــ رابرت لیتون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، درست است که اغلب اجازه می‌دهم شرایط زندگی بلندتر از حاکمیت تو سخن بگویند. وقتی همه‌چیز نابسامان به نظر می‌رسد، وقتی چالش‌ها فشار می‌آورند، ذهنم آشفته و قلبم خسته می‌شود. اما امروز، بار دیگر، چشمانم را به سوی تو بلند می‌کنم. تو بر همه‌چیز وفادار، حکیم و حاکم هستی. هیچ‌چیز از کنترل تو خارج نیست. و هنگامی که انتخاب می‌کنم به تو اعتماد کنم و فرمان‌هایت را به‌عنوان لنگر جانم به یاد آورم، آرامش دوباره بازمی‌گردد، حتی اگر شرایط اطرافم هنوز تغییر نکرده باشند.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم روحم را نیرومند کنی تا با شهامت، شادی و پاکی در حضورت زندگی کنم. به من شجاعت بده تا با جدیت اطاعت کنم، حتی وقتی این اطاعت مرا از اکثریت جدا می‌کند. می‌خواهم زندگی‌ام با وفاداری به راه‌های تو شناخته شود، نه با نظرهای این دنیا. به من بیاموز در آنچه از پیش آشکار کرده‌ای، استوارانه پایداری کنم، زیرا می‌دانم تنها از این راه رابطه‌ام با تو محکم، حقیقی و سرشار از آرامش خواهد بود. شریعت تو پیوندی است که مرا به تو متصل می‌کند ــ و نمی‌خواهم به هیچ قیمتی این پیوند را سست کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا حضور تو هر طوفانی را آرام می‌کند. پسر محبوب تو، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودانه من است. شریعت قدرتمند تو همچون بنیادی نامرئی است که در میان تندباد، جانم را استوار نگه می‌دارد. فرمان‌های تو مانند طناب‌های ایمنی هستند که حتی در دشوارترین روزها مانع سقوط من می‌شوند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«به سوی من بازگرد و بر من رحم فرما؛ به خدمتگزارت قوت عطا کن» (مزامیر ۸۶:۱۶).

هنگامی که قلب ما از اشتیاقی عمیق و پایان‌ناپذیر برای آنکه خدا را آغاز و انجام همه چیز بدانیم ــ دلیل پشت هر کلمه، هر عمل و هر تصمیم، از طلوع صبح تا غروب ــ لبریز می‌شود، اتفاقی شگفت‌انگیز در درون ما رخ می‌دهد. وقتی بزرگ‌ترین آرزوی ما خشنود کردن آن کسی است که ما را آفریده، و انتخاب می‌کنیم با تمرکزی همیشگی بر اطاعت از شریعت شگفت‌انگیز او زندگی کنیم، همان‌گونه که فرشتگان آسمان برای اجرای فوری فرمان‌های او زندگی می‌کنند، آنگاه به قربانی‌ای زنده برای روح‌القدس تبدیل می‌شویم.

این تسلیم کامل ما را به مشارکتی واقعی و همیشگی با خدا می‌رساند. و از این مشارکت، در لحظات ضعف نیرو، در ساعت‌های پریشانی تسلی، و در سراسر سفرمان در این جهان گذرا حفاظت می‌جوشد. روح خدا با وضوح قدم‌های ما را هدایت می‌کند، زیرا قلب ما دیگر در پی خشنود کردن خویشتن نیست، بلکه در پی خشنود کردن پدر است. اطاعت از شریعت او به لذت تبدیل می‌شود ــ جلوه‌ای طبیعی از محبت و reverence ما نسبت به او.

این‌گونه زندگی کردن یعنی با اطمینان از این جهان گذرا عبور کنیم، حتی در میان مبارزات و چالش‌ها، و به سوی گنجینه‌های جاودانی‌ای برویم که خداوند برای متعلقان به خود آماده کرده است. یعنی اندکی از آسمان را همین‌جا بر زمین تجربه کنیم، زیرا روح مطیع از هم‌اکنون در مسیر جلال گام برمی‌دارد. و همه چیز با این اشتیاق سوزان آغاز می‌شود: در همه چیز خدا را خشنود کنیم و در اطاعت کامل از شریعت مقدس، عادلانه و قدرتمند او زندگی نماییم. ــ ویلیام لاو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، درست است که اغلب با چیزهای بسیارِ گذرا حواسم پرت می‌شود و از اولویت دادن به آنچه واقعاً اهمیت دارد بازمی‌مانم: زندگی کردن برای خشنود کردن تو. بارها حضور تو را می‌جویم، اما تو را مرکز هر کلمه، هر عمل و هر تصمیم روزم قرار نمی‌دهم. فراموش می‌کنم که هدف واقعی وجودم این است که برای تو قربانی‌ای زنده باشم ــ مطیع، تسلیم و وقف‌شده. هنگامی که با صداقت به شریعت شگفت‌انگیز تو روی می‌آورم، درمی‌یابم که قلبم با قلب تو هماهنگ می‌شود و همه چیز در درونم نظم، آرامش و جهت می‌یابد.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم این اشتیاق عمیق برای خشنود کردنت در همه چیز را در من شعله‌ور سازی. باشد که تمرکز روح من خشنود کردن خودم نباشد، بلکه نام تو را در هر گام از مسیر زندگی‌ام جلال دهم. می‌خواهم در مشارکتی واقعی با تو زندگی کنم، قوتت را در ضعف‌هایم احساس نمایم و حتی در خاموش‌ترین روزها صدایت را بشنوم. به من بیاموز راه‌های تو را دوست بدارم و اطاعت کنم، زیرا قلبم در کلام و فرمان‌های تو لذت یافته است. ای خداوند، به من پایداری عطا کن تا این تسلیم، روزانه، صادقانه و کامل باشد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا تو برای من همه چیز هستی ــ آغاز، میانه و پایان وجودم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودانی من است. شریعت قدرتمند تو برای جان همچون عسل و برای پاهای لرزانم استواری است. فرمان‌های تو برای کسانی که دوستت دارند شادی و برای آنان که با وفاداری از تو پیروی می‌کنند حفاظت است. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«انسان همیشه آنچه را بکارد، درو خواهد کرد» (غلاطیان ۶:۷).

نگرش‌ها، خواسته‌ها و گرایش‌های روح ما که روزی در آسمان کامل خواهند شد، ناگهان همچون چیزی تازه و ناشناخته پدیدار نمی‌شوند. آن‌ها باید در سراسر زندگی‌مان در این زمین رشد کنند، پرورش یابند و به عمل درآیند. درک این حقیقت بسیار مهم است: کمال مقدسان در ابدیت به معنای دگرگونی جادویی به موجودی دیگر نیست، بلکه به معنای به پایان رسیدن فرایندی است که از همین‌جا آغاز شده است؛ زمانی که روح، تسلیم شدن به خدا و اطاعت از شریعت مقدس و شگفت‌انگیز او را برگزید.

نقطه آغاز این دگرگونی، اطاعت است. هنگامی که روحی که پیش‌تر نافرمان بوده، در برابر آفریدگار فروتن می‌شود و تصمیم می‌گیرد مطابق فرمان‌های او زندگی کند، خدا به‌گونه‌ای عمیق و پیوسته شروع به عمل می‌کند. او به آن روح نزدیک می‌شود، تعلیمش می‌دهد، نیرومندش می‌سازد و در راه مشارکت و تقدس روزافزون هدایتش می‌کند. اطاعت به خاک حاصلخیزی تبدیل می‌شود که روح خدا در آن آزادانه عمل می‌کند، شخصیت را شکل می‌دهد و عواطف را مطابق اراده او هماهنگ می‌سازد.

بنابراین، هنگامی که سرانجام به آسمان برسیم، آغازگر چیزی تازه نخواهیم بود، بلکه تنها راهی را ادامه خواهیم داد که از همین‌جا آغاز شده است؛ راهی که از لحظه‌ای شروع شد که تصمیم گرفتیم از شریعت نیرومند، مهربان و جاودان خدا اطاعت کنیم. پس تقدس کامل آسمان، شکوفایی باشکوه وفاداری‌ای خواهد بود که در زمین زیسته‌ایم. ازاین‌رو، زمانی برای از دست دادن نداریم: هر گام اطاعت امروز، گامی است نزدیک‌تر به جلال ابدی فردا. -اقتباس از هنری ادوارد منینگ. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو سپاسگزارم، زیرا به من آشکار می‌کنی که کمالی که در آسمان در انتظار من است، چیزی بیگانه یا دوردست نخواهد بود، بلکه ادامه زندگی‌ای تسلیم‌شده است که همین اکنون، در این لحظه، آغاز می‌شود. تو انتظار نداری که در پایان این سفر به موجودی دیگر تبدیل شوم، بلکه می‌خواهی اجازه دهم روح تو، گام‌به‌گام، مرا دگرگون سازد؛ در حالی که اطاعت از شریعت مقدس و شگفت‌انگیزت را برمی‌گزینم. سپاسگزارم، زیرا هر رفتار وفادارانه در این زمین، بخشی از فرایندی است که روح مرا برای جلال ابدی آماده می‌کند.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که میل همیشگی به اطاعت از خودت را در من بکاری. مبادا این انتخاب را به تأخیر بیندازم یا ارزش اعمال کوچک وفاداری را نادیده بگیرم. به من کمک کن تا بفهمم که روح تو در اطاعت آزادانه عمل می‌کند، شخصیت مرا شکل می‌دهد و عواطفم را مطابق اراده‌ات هماهنگ می‌سازد. مرا نیرومند کن تا حتی در میان مبارزات، در راه شریعتت استوار بمانم، زیرا می‌دانم که دگرگونی حقیقی در همین خاک روی می‌دهد.
ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا از همین اکنون مرا برای آنچه جاودانه است آماده می‌کنی. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت نیرومند تو همچون جاده‌ای از نور است که با مهربانی و استواری مرا به سوی تقدس کامل هدایت می‌کند. فرمان‌های تو مانند بذرهای الهی هستند که در قلب کاشته می‌شوند؛ اینجا شکوفا می‌گردند و در ابدیت به کمال می‌رسند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«در همه چیز شکرگزاری کنید، زیرا این ارادهٔ خدا در مسیح عیسی برای شماست» (اول تسالونیکیان ۵:۱۸).

خدا برای زندگی شما نقشه‌ای دارد؛ در این تردیدی نیست. اما مهم است به یاد داشته باشید: این نقشه از آنِ اوست، نه شما. و تا زمانی که تلاش کنید این نقشه را مطابق خواسته‌های خود شکل دهید، در کشمکشی دائمی با ارادهٔ خالق زندگی خواهید کرد. به همین دلیل است که بسیاری از مسیحیان دچار ناامیدی هستند: دعا می‌کنند، روزه می‌گیرند، برنامه‌ریزی می‌کنند، اما هیچ چیز پیش نمی‌رود. زیرا در اعماق وجودشان هنوز می‌خواهند خدا تصمیم‌هایی را که بدون مشورت با او گرفته‌اند، برکت دهد. آرامش تنها زمانی فرا می‌رسد که از مقاومت دست بکشیم و نقشهٔ خدا را دقیقاً همان‌گونه که او طراحی کرده است بپذیریم.

شاید بگویید: «اما اگر فقط می‌دانستم نقشهٔ خدا چیست، آن را می‌پذیرفتم!» و نکته‌ای که بسیاری نادیده می‌گیرند همین‌جاست: خدا علاقه‌ای ندارد جزئیات نقشهٔ خود را برای کسی آشکار کند که علاقه‌ای به اطاعت نشان نمی‌دهد. ارادهٔ خدا رازی دست‌نیافتنی نیست؛ مشکل این است که افراد کمی حاضرند آنچه را از پیش آشکار شده است انجام دهند. پیش از آنکه خواهان هدایت، مأموریت یا هدف باشید، باید از آنچه از پیش روشن است اطاعت کنید. و چه چیزی روشن است؟ قانون قدرتمند، حکیمانه و جاودانهٔ خدا که در عهد عتیق ثبت شده و عیسی در چهار انجیل بر آن تأکید کرده است.

اطاعت همیشه پیش از مکاشفه می‌آید. تنها زمانی که خود را تسلیم ارادهٔ پدر می‌کنیم و به فرمان‌های او متعهد می‌شویم، او شروع می‌کند گام بعدی را به ما نشان دهد. و همراه با مکاشفه، مأموریت، برکت‌ها و سرانجام، نجات در مسیح نیز فرا می‌رسند. هیچ راه میان‌بری وجود ندارد. پدر سرکشان را هدایت نمی‌کند؛ او مطیعان را هدایت می‌کند. می‌خواهید نقشهٔ خدا را برای زندگی‌تان بدانید؟ از همین امروز شروع کنید به اطاعت از هر آنچه او فرمان داده است. باقی امور در زمان مناسب افزوده خواهند شد؛ با وضوح، با هدایت و با حضور زندهٔ روح او. -اقتباس از جی. آر. میلر. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که اغلب وقتی نمی‌فهمم در زندگی‌ام چه می‌کنی، ناامید می‌شوم. تلاش می‌کنم تو را بجویم، اما هنوز می‌خواهم امور در زمان و به شیوهٔ خودم رخ دهند. وقتی نقشه‌ها به نتیجه نمی‌رسند، وسوسه می‌شوم فکر کنم که تو دور هستی، در حالی که در واقع این من هستم که اصرار دارم در راه‌هایی قدم بگذارم که مورد تأیید تو نیستند. تو از طریق فرمان‌هایت به‌روشنی نشان داده‌ای که چگونه باید زندگی کنم، اما اغلب آنچه را آشکار شده نادیده می‌گیرم و منتظر پاسخ‌های تازه می‌مانم، در حالی که آنچه نیاز دارم اطاعت از چیزی است که از پیش می‌دانم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم هر میل به کنترل آینده را از من دور کنی و قلبی مطیع در من بنشانی. دیگر نمی‌خواهم همچنان در جست‌وجوی مکاشفه باشم، در حالی که اساس ایمان، یعنی اطاعت از آنچه تو از پیش فرمان داده‌ای، کنار گذاشته شده است. به من بیاموز برای آنچه نوشته شده ارزش قائل شوم، راه‌هایت را دوست بدارم و تعالیمی را که دریافت کرده‌ام بی‌درنگ به عمل آورم. می‌دانم که تو سرکشان را هدایت نمی‌کنی، بلکه کسانی را هدایت می‌کنی که با وفاداری تو را حرمت می‌نهند. ای خداوند، به من بصیرت عطا کن تا زندگی‌ام به‌وسیلهٔ حقیقت تو شکل گیرد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا هرگز از نشان دادن راه درست به کسانی که با صداقت تو را می‌جویند، کوتاهی نمی‌کنی. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. قانون قدرتمند تو جاده‌ای استوار است که به زندگی می‌انجامد، حتی زمانی که همه چیز در اطراف نامطمئن به نظر می‌رسد. فرمان‌های تو همچون مشعل‌های زنده‌ای هستند که در میان تاریکی می‌درخشند، شخصیت تو را آشکار می‌کنند و به جان من جهت می‌دهند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«در شکیبایی خود جان خویش را مالک شوید» (لوقا ۲۱:‏۱۹).

بی‌صبری دزدی ظریف است. وقتی در وجودمان جا می‌گیرد، احساس کنترل، آرامش و حتی اعتماد را از جانمان می‌رباید. مضطرب می‌شویم، چون نمی‌توانیم فردا را ببینیم. خواهان پاسخ‌های سریع، راه‌حل‌های فوری و نشانه‌های آشکاری هستیم که نشان دهند همه‌چیز درست خواهد شد. اما خداوند در حکمت خود، نقشه کامل زندگی را برای ما آشکار نمی‌کند. او ما را دعوت می‌کند که اعتماد کنیم. و چالش همین‌جاست: وقتی نمی‌دانیم چه پیش خواهد آمد، چگونه می‌توانیم در آرامش بیاساییم؟

پاسخ در دانستن آینده نیست، بلکه در نزدیک شدن به پدر است. آرامش حقیقی از پیش‌بینی سرچشمه نمی‌گیرد، بلکه از حضور خدا در ما پدید می‌آید. و این حضور خودکار نیست؛ زمانی آشکار می‌شود که تصمیمی استوار می‌گیریم: اطاعت. وقتی انتخاب می‌کنیم مطابق اراده خدا زندگی کنیم، اتفاقی شگفت‌انگیز رخ می‌دهد. او به ما نزدیک می‌شود. و به‌جای آنکه نقشه‌ای دقیق از همه آنچه رخ خواهد داد به ما بدهد، بینش روحانی عطا می‌کند. آنگاه با چشمان ایمان می‌بینیم. زمان حال را روشن‌تر درک می‌کنیم و نشانه‌های آنچه در پیش است می‌بینیم، زیرا روح خداوند ما را هدایت می‌کند.

اطاعت از شریعت شگفت‌انگیز خدا آرامشی پدید می‌آورد که جهان آن را درک نمی‌کند. آرامشی طبیعی و آسودگی‌ای عمیق. نه به این دلیل که همه‌چیز حل شده است، بلکه چون جان می‌داند با آفریدگار در صلح و هماهنگی است. این آرامش را نمی‌توان ساخت یا در کتاب‌ها و موعظه‌ها آموخت. این آرامش ثمره مستقیم زندگی‌ای است که با فرمان‌های جاودان حضرت اعلی هماهنگ شده است. آن‌که اطاعت می‌کند، می‌آساید. آن‌که اطاعت می‌کند، می‌بیند. آن‌که اطاعت می‌کند، زندگی می‌کند. -ف. فنلون. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که اغلب اجازه می‌دهم بی‌صبری بر من چیره شود. وقتی پاسخ‌ها به تأخیر می‌افتند و فردا نامطمئن به نظر می‌رسد، احساس می‌کنم قلبم فشرده می‌شود و ذهنم بی‌هدف می‌دود. می‌کوشم آنچه را نمی‌توانم کنترل کنم، کنترل کنم و این امر آرامشی را که تنها تو می‌توانی عطا کنی از من می‌رباید. به‌جای آسودن در تو، در جست‌وجوی نشانه‌ها، توضیحات و تضمین‌ها هستم؛ گویی دانستن آینده چیزی است که بیش از همه به آن نیاز دارم. اما در اعماق وجودم، آنچه جانم می‌خواهد چیزی عمیق‌تر است: حضور تو.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم به من بیاموزی که حتی بدون درک کردن، اعتماد کنم. می‌خواهم از دویدن به دنبال راه‌حل‌های فوری دست بردارم و بیاموزم با قلبی آرام در انتظار تو باشم. به من شجاعت عطا کن تا با شادی از فرمان‌های باشکوهت اطاعت کنم، حتی در سکوت و حتی زمانی که همه‌چیز متوقف به نظر می‌رسد. بینش روحانی‌ای را می‌خواهم که تنها زمانی حاصل می‌شود که روح تو در من ساکن باشد. ای خداوند، به من نزدیک شو. ارزش زندگی‌ای را که کاملاً تسلیم اراده توست به من نشان بده. باشد که بزرگ‌ترین امنیت من نه در پاسخ‌های سریع، بلکه در مراقبت همیشگی تو از فرزندان مطیعت باشد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم، زیرا حضور تو از هر نقشه دقیق و مفصلی بهتر است. تو در میان انتظار، آرامش من هستی. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو همچون رودخانه‌ای آرام است که از قلبم می‌گذرد و در جایی که پیش‌تر آشفتگی بود، نظم می‌آورد. فرمان‌های تو همچون چراغ‌هایی روشن در تاریکی هستند که گام بعدی را با وضوح و نیکویی نشان می‌دهند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«اگر خداوند به من کمک نکرده بود، اکنون در سکوت قبر بودم» (مزامیر ۹۴:‏۱۷).

در زندگی لحظاتی وجود دارد که به نظر می‌رسد همه‌چیز هم‌زمان فرو می‌ریزد: رؤیاها از هم می‌پاشند، دعاها بی‌پاسخ به نظر می‌رسند و دل، زیر فشار شرایط، دیگر نمی‌داند به کجا پناه ببرد. در چنین زمان‌هایی، ذهن به میدان نبرد تبدیل می‌شود. افکار منفی، ناکامی‌ها، خواسته‌های برآورده‌نشده و احساس ناتوانی بر انسان چیره می‌شوند. و بدتر از همه اینکه درست زمانی که بیش از هر وقت دیگری به هدایت نیاز داریم، وسوسه می‌شویم تصمیم‌های شتاب‌زده بگیریم، فقط برای اینکه درد را کاهش دهیم. اما عمل کردن از روی هیجان به‌ندرت ما را به راه‌حل می‌رساند و تقریباً همیشه ما را از آنچه خدا می‌خواهد انجام دهد، دورتر می‌کند.

قدرت واقعی در چنین لحظاتی، در انجام فوری کاری نیست، بلکه در تسلیم شدن است. آرام ماندن، اعتماد کردن و سپردن خواسته‌های خود به خدا، بیش از آنچه بسیاری تصور می‌کنند شجاعت می‌طلبد. خاموش کردن روح در میان آشوب، تمرینی عمیق روحانی است. در همین جایگاه تسلیم است که شفای درونی آغاز می‌شود. ذهن آرام می‌گیرد، روح قوت می‌یابد و شروع می‌کنیم با چشمان ایمان ببینیم. این فروتنی راه را باز می‌کند تا روح خدا ما را حمایت کند و با اطمینان هدایت نماید.

اما بدون اطاعت نمی‌توان در این حقیقت زندگی کرد. تنها سرچشمه حقیقی قدرت، آرامش و هدایت، وفاداری به شریعت خداست. دستورهای او تغییر نمی‌کنند، شکست نمی‌خورند و به احساسات ما وابسته نیستند. هنگامی که تصمیم می‌گیریم اطاعت کنیم ــ حتی وقتی دردناک است، حتی وقتی درک نمی‌کنیم ــ چیزی فراطبیعی رخ می‌دهد: روح ضعیف ما با قدرت آفریدگار متحد می‌شود. همین اتحاد است که ما را برمی‌خیزاند، قوت می‌بخشد و گام‌به‌گام به سوی زندگی جاودان هدایت می‌کند. اطاعت از شریعت خداوند بار نیست؛ تنها راه امن در میان هر طوفانی است. ــ ویلیام الری چانینگ. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اغلب خود را در میان کشمکش‌های درونی، ناامنی‌ها و تصمیم‌های دشوار می‌بینم. وقتی رؤیاها در حال فروپاشی به نظر می‌رسند و پاسخ‌های تو دیر می‌رسند، قلبم پریشان می‌شود و ذهنم از افکاری پر می‌گردد که از جانب تو نیستند. در چنین زمان‌هایی وسوسه می‌شوم از روی هیجان عمل کنم و به هر شکلی از درد بگریزم؛ اما در پایان از اراده تو دور می‌شوم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم روحم را آرام کنی و به من کمک نمایی بیش از احساساتم به تو اعتماد کنم. می‌خواهم بیاموزم با آرامش منتظر بمانم، با فروتنی به تو وابسته باشم و در میان آشوب صدایت را بشنوم. می‌دانم که با نیروهای خودم نمی‌توانم بر این نبرد پیروز شوم. از این رو، از تو شجاعت می‌طلبم تا حتی وقتی درک نمی‌کنم، اطاعت کنم. با روح خود مرا استوار ساز و در راه‌های جاودانی‌ات هدایتم کن.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا هنگامی که همه‌چیز در اطرافم فرو می‌ریزد، تو صخره استوار من هستی. تو وفاداری، حتی زمانی که من ضعیفم؛ و شریعت تو، ای خداوند، چراغی است که وقتی در میان طوفان‌ها گم می‌شوم، مرا بازمی‌گرداند. پسر محبوب تو، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو قطب‌نمایی است که حتی در تاریک‌ترین شب‌ها خطا نمی‌کند. فرمان‌های تو همچون رودهای حیات‌اند که روح خسته را تازه می‌کنند و قلب پریشان را پاک می‌سازند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«هر چیزی برای آن‌که ایمان دارد ممکن است» (مرقس ۹:۲۳).

برای کسی که شجاعت دارد و حقیقت، رحمت و صدای زندهٔ آفرینش خدا او را هدایت می‌کند، واژهٔ «غیرممکن» اصلاً وجود ندارد. هنگامی که همهٔ اطرافیانتان می‌گویند «این کار شدنی نیست» و دست می‌کشند، دقیقاً در همان لحظه فرصت شما پدیدار می‌شود. این دعوت شماست تا با ایمان قدمی به جلو بردارید. به دیدگاه محدود دیگران تکیه نکنید؛ به آنچه خدا می‌تواند از طریق شما انجام دهد اعتماد کنید، اگر آماده باشید اطاعت کنید.

وقتی انسانی تصمیم می‌گیرد از فرمان‌های آفریدگار پیروی کند ــ همان فرمان‌های مقدس، حکیمانه و جاودانه ــ اتفاقی شگفت‌انگیز رخ می‌دهد: خدا و مخلوق با یکدیگر متحد می‌شوند. انسان که پیش‌تر ضعیف و مردد بود، نیرومند و استوار می‌شود، زیرا روح‌القدس او را در بر می‌گیرد. و در این حالت تازهٔ مشارکت، هیچ چیز نمی‌تواند او را در مسیری که خود خدا ترسیم کرده است متوقف کند. این نیرو ماورایی است و از اطاعت ارادهٔ خدا سرچشمه می‌گیرد. این اطاعت است که قدرت آسمان را بر زندگی انسان جاری می‌کند.

و همهٔ این‌ها چه چیزی به ما می‌آموزد؟ اینکه راز حقیقی موفقیت، کامیابی و پیروزی در اطاعت از قانون قدرتمند خداست. بسیاری در همین‌جا شکست می‌خورند: می‌خواهند بدون پیروی از دستورهای روشنی که آفریدگار به جا گذاشته است، به برکات برسند و به اهداف خود دست یابند. اما این غیرممکن است. راه رسیدن به زندگی‌ای پربرکت و پیروزمندانه همیشه ــ و تا ابد ــ راه اطاعت بوده و خواهد بود. کسی که با خدا گام برمی‌دارد، با امنیت، قدرت و هدفی حرکت می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند آن را ناکام سازد. ــ توماس کارلایل. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو سپاسگزارم که به من یادآوری می‌کنی در تو، واژهٔ «غیرممکن» معنای خود را از دست می‌دهد. تو مرا فرا می‌خوانی که نه به دیدگاه‌های انسانی، بلکه به آنچه می‌توانی از طریق من انجام دهی اعتماد کنم، اگر آماده باشم اطاعت کنم. سپاسگزارم که حتی هنگامی که همه دست می‌کشند، به من شجاعت می‌دهی تا با ایمان قدمی به جلو بردارم، زیرا می‌دانم این تو هستی که درها را می‌گشایی و کسانی را که از تو پیروی می‌کنند نیرومند می‌سازی.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم قلبی مطیع و استوار به من عطا کنی؛ قلبی آماده برای پیروی وفادارانه از فرمان‌هایت. مرا با روح‌القدست در بر بگیر و ضعفم را به نیرو و تردیدم را به اعتماد تبدیل کن. باشد که با شجاعت در راهی که ترسیم کرده‌ای گام بردارم و بدانم پیروزی حقیقی از تلاش من نمی‌آید، بلکه از اتحاد من با تو از طریق اطاعت سرچشمه می‌گیرد. باشد که هر گامی که برمی‌دارم، به‌وسیلهٔ قانون مقدس و قدرتمندت هدایت شود.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا راز موفقیت و کامیابی حقیقی در اطاعت کامل از توست. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودانهٔ من است. قانون قدرتمند تو همچون جاده‌ای امن در میان آشوب است؛ جایی که هر فرمان، چراغی است که راه پیروزی را روشن می‌کند. فرمان‌هایت همچون ستون‌های قدرتی هستند که سفر مرا استوار نگه می‌دارند و با ثبات مرا به سوی زندگی‌ای هدایت می‌کنند که هیچ چیز و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ناکام سازد. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خدا را برای عطای وصف‌ناشدنی‌اش شکر کنید!» (دوم قرنتیان ۹:۱۵).

بهترین راه برای اینکه انسان واقعاً از زندگی بهره‌مند شود ــ با عمق، آرامش و هدف ــ این است که ارادهٔ الهی را که در همه‌چیز کامل و تغییرناپذیر است، کاملاً، آماده و شادمانه بپذیرد. این یعنی پذیرفتن اینکه از سرچشمهٔ همهٔ نیکی‌ها، یعنی خدا، چیزی جز آنچه در ذات خود نیکوست نمی‌تواند صادر شود. روحی که این حقیقت را درک می‌کند، می‌آموزد که آرام گیرد. از راه‌های خداوند آزرده نمی‌شود، دربارهٔ تصمیم‌های او پرسش نمی‌کند و در برابر ارادهٔ او مقاومت نمی‌ورزد، زیرا می‌داند که همه‌چیز بر اساس قانونی جاودانه از حکمت و محبت هدایت می‌شود.

انسانِ حقیقتاً نیکو و فروتن با طرح الهی هماهنگ زندگی می‌کند، زیرا حتی در دشواری‌ها نیز دست پدری مهربان را می‌بیند. او درمی‌یابد که محبتی بی‌نهایت و قادر مطلق بر همه‌چیز فرمان می‌راند؛ محبتی که از خودخواهی یا حسادت چیزی را دریغ نمی‌کند، بلکه سخاوتمندانه خود را به آفرینش می‌بخشد. این محبت هدایت می‌کند، اصلاح می‌نماید، پشتیبانی می‌کند و دگرگون می‌سازد؛ همواره برای خیر کسانی که تصمیم می‌گیرند اعتماد کنند. و آنچه این اعتماد واقعی را ممکن می‌سازد، یقین به این است که خداوند اساس استوار زندگی را بر ما آشکار کرده است: شریعت نیرومند او که به‌وسیلهٔ پیامبران عطا شد و عیسی آن را تأیید کرد.

این شریعت، بنیاد خوشبختی است. این راه روشن، امن و مقدسی است که از طریق آن می‌توانیم هماهنگ با ارادهٔ الهی زندگی کنیم. هنگامی که روح از مقاومت دست می‌کشد، دیگر با خواسته‌های خود چانه نمی‌زند و با فروتنی می‌پذیرد که شریعت خدا را به‌طور کامل ــ بدون هیچ استثنایی ــ دنبال کند، آنگاه هرآنچه نیکوست به‌طور طبیعی از قلب آفریدگار به قلب مؤمن جاری می‌شود. آرامش، شادی، هدایت و نجات دیگر لازم نیست همچون چیزی دوردست جست‌وجو شوند. آنها در روحی سکونت می‌گزینند که کاملاً تسلیم ارادهٔ پدر شده است. ــ دکتر جان اسمیت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو سپاسگزارم که به من آموختی راه حقیقی زندگی کردن با آرامش، عمق و هدف، پذیرفتن شادمانهٔ ارادهٔ کامل توست. سپاسگزارم که به من یادآوری می‌کنی روحی که به هدایت تو اعتماد دارد، آرام می‌گیرد ــ پرسش نمی‌کند، مقاومت نمی‌ورزد، بلکه تسلیم می‌شود و می‌داند که همه‌چیز به‌وسیلهٔ حکمتی جاودانه و سرشار از محبت هدایت می‌شود.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم قلبم را شکل دهی تا در هماهنگی کامل با طرح الهی تو زندگی کنم. کمکم کن دست تو را حتی در دشواری‌ها بشناسم و بیاموزم مراقبت تو را در جایی ببینم که پیش‌تر فقط موانع می‌دیدم. به من بیاموز که کاملاً به این محبت بی‌نهایت اعتماد کنم؛ محبتی که چیزی را برای خود نگه نمی‌دارد، بلکه سخاوتمندانه خود را می‌بخشد تا زندگی‌ام را هدایت، اصلاح، پشتیبانی و دگرگون کند. باشد که این اعتماد هر روز در من رشد کند و با اطاعت صادقانه از شریعت شگفت‌انگیز تو نیرو بگیرد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا بنیاد خوشبختی حقیقی را بر من آشکار کرده‌ای. پسر محبوب تو، شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودانهٔ من است. شریعت نیرومند تو همچون جریانی زنده است که قلب مرا به قلب تو پیوند می‌دهد و آرامش، شادی و نجات را به درونم جاری می‌سازد. فرمان‌های تو همچون دروازه‌های مقدسی هستند که مرا به هماهنگی با ارادهٔ تو هدایت می‌کنند؛ جایی که هرآنچه نیکوست دیگر وعده‌ای دوردست نیست، بلکه در درون من سکونت می‌گزیند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«زیرا او تشنه را سیر می‌کند و گرسنه را از چیزهای نیکو پر می‌سازد» (مزامیر ۱۰۷:۹).

خداوند، در حکمت و نیکویی بی‌نهایت خود، حتی از معمولی‌ترین موقعیت‌های زندگی برای افزایش ظرفیت ما در شاد شدن از محبتش استفاده می‌کند—اگر به او اجازه دهیم. و در اینجا، «اجازه دادن» به این معنا نیست که آفریدگار به اجازه مخلوقاتش وابسته باشد، بلکه یعنی او به قلبی که می‌خواهد خشنودش سازد، کسی را که او کیست می‌شناسد و درمی‌یابد که همه برکاتی که واقعاً اهمیت دارند تنها زمانی دریافت می‌شوند که انتخاب کنیم مطابق اراده او زندگی کنیم، احترام می‌گذارد. خداوند با قدرت عمل می‌کند، اما در عین حال به تصمیم روحی که اطاعت را برمی‌گزیند یا رد می‌کند نیز احترام می‌گذارد.

به‌خوبی به این موضوع بیندیشید: همه ما می‌خواهیم برکت بیابیم. همه ما خواهان آرامش، هدایت، روزی و شادی هستیم. اما همه برکت نمی‌یابند—و دلیلش این نیست که خداوند جانبدار است، بلکه بسیاری حاضر نیستند خواسته‌های خودخواهانه‌شان را فدا کنند. بسیاری ترجیح می‌دهند مطابق خواسته‌های خود زندگی کنند، حتی اگر این به معنای زندگی در نافرمانی از شریعت قدرتمند خدا باشد. و خداوند چگونه کسی را برکت خواهد داد که آگاهانه انتخاب می‌کند در مخالفت با اراده کامل و مقدس او زندگی کند؟

حقیقت ساده و روشن است: خداوند هیچ انگیزه‌ای برای فرو ریختن برکات بر قلبی سرکش ندارد. وعده‌های او برای وفاداران است، برای کسانی که حقیقتاً او را دوست دارند—و دوست داشتن خدا یعنی اطاعت از فرمان‌های او. پس چرا مقاومت کنیم؟ چرا با فروتنی تسلیم آفریدگار نشویم و زندگی در اطاعت کامل از فرمان‌های شگفت‌انگیز او را آغاز نکنیم؟ در او زندگی، آرامش و فراوانی وجود دارد. برکت در دسترس است—اما تنها در مسیر اطاعت. —ادوارد بی. پوسی. اگر خداوند اجازه دهد، تا فردا.

با من دعا کنید: خدای عزیز، از تو سپاسگزارم، زیرا در حکمت و نیکویی‌ات حتی از ساده‌ترین موقعیت‌های زندگی استفاده می‌کنی تا به من بیاموزی از محبتت شادمان باشم. تو برای عمل کردن به اجازه من وابسته نیستی، اما به قلبی که می‌خواهد خشنودت سازد، تو را به‌عنوان خداوند می‌شناسد و درمی‌یابد که برکات حقیقی تنها زمانی می‌آیند که انتخاب کنیم مطابق اراده تو زندگی کنیم، احترام می‌گذاری. سپاسگزارم که با من چنین شکیبا هستی و به من نشان می‌دهی که هر لحظه می‌تواند پله‌ای به سوی کمال باشد، اگر تصمیم بگیرم اطاعت کنم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم هر خواسته خودخواهانه‌ای را که مرا از اراده‌ات دور می‌کند، از من بزدایی. کمکم کن در حالی که در برابر فرمان‌هایت مقاومت می‌کنم، در پی برکاتت نباشم. روحی فروتن به من عطا کن که آماده باشد خواسته‌هایم را فدا کند تا در اطاعت کامل از شریعت قدرتمندت زندگی کنم. می‌دانم که خداوند بر سرکشی برکت خود را فرو نمی‌ریزد، بلکه کسانی را برکت می‌دهد که حقیقتاً تو را دوست دارند—و من می‌خواهم در شمار آنان باشم. به من بیاموز با اطاعت کردن، تو را دوست بدارم، حتی زمانی که این امر مستلزم چشم‌پوشی باشد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا در تو برای همه کسانی که با صداقت از تو پیروی می‌کنند، زندگی، آرامش و فراوانی وجود دارد. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمندت همچون راهی استوار است که به جایی می‌انجامد که وعده‌ها در آن تحقق می‌یابند. فرمان‌هایت مانند کلیدهایی هستند که گنجینه‌های آرامش، هدایت و شادی حقیقی را می‌گشایند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«چرا این‌قدر می‌ترسید؟ هنوز ایمان ندارید؟» (مرقس ۴:۴۰).

ای برادران، بنگرید و بگذارید زندگی روحانی شما بر آنچه واقعاً اهمیت دارد شکل بگیرد: وفاداری در اطاعت از فرمان‌های خداوند و dedicated بودن به وظایفی که شرایط کنونی از شما می‌طلبد. اجازه ندهید نگرانی درباره فردا شما را فرسوده کند. همان خدایی که تا اینجا شما را حفظ کرده، رهایی بخشیده، تعلیم داده و قوت عطا کرده است، با همان وفاداری تا پایان شما را هدایت خواهد کرد. او تغییر نمی‌کند و مراقبت او هرگز ناکام نمی‌ماند. کاملاً در این اعتماد مقدس و محبت‌آمیز به مشیت الهی آرام بگیرید.

بسیاری از مسیحیان در نگرانی دائمی زندگی می‌کنند، زیرا به چیزها و خواسته‌هایی اولویت داده‌اند که در ابدیت هیچ ارزشی ندارند. ازاین‌رو، جان‌هایشان همچنان پریشان و ناامن می‌ماند. اما زندگی روحانی زمانی آرامش می‌یابد که به سوی چیزی بازگردد که هرگز پایان نخواهد یافت: اراده خدا که در شریعت قدرتمند او بیان شده است. در آنجاست که هدایت، استواری و هدف را می‌یابیم. هنگامی که اطاعت از خداوند را تمرکز اصلی خود قرار می‌دهیم، همه چیز دیگر در جای خود قرار می‌گیرد.

خود عیسی تعلیم داد که اگر نخست در پی پادشاهی خدا و عدالت او [dikiosini] باشیم، همه چیزهای دیگر نیز به ما افزوده خواهد شد. همیشه چنین بوده است و همیشه چنین خواهد بود. خدا کسانی را که او را حرمت می‌نهند، حرمت می‌نهد. و هنگامی که اطاعت را اولویت خود قرار می‌دهیم، درمی‌یابیم که هیچ چیز کم نداریم—نه آرامش، نه روزی، و نه هدایت. جان استوار می‌شود و زندگی معنا می‌یابد. این راه وفاداران است، راه برکت، و راهی که در پایان به حیات جاودان می‌انجامد. —فرانسیس دو سال. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، تو را شکر می‌کنم، زیرا مرا فرا می‌خوانی تا بر آنچه واقعاً اهمیت دارد تمرکز کنم: اطاعت وفادارانه از فرمان‌هایت و dedicated بودن به وظایفی که امروز پیش روی من نهاده‌ای. تو هستی که مرا تا اینجا حفظ کرده‌ای، به من تعلیم داده‌ای، رهایی بخشیده‌ای و قوت عطا کرده‌ای، و می‌دانم که تا پایان با من خواهی بود. تو تغییر نمی‌کنی و مراقبتت هرگز ناکام نمی‌ماند. ازاین‌رو، امروز در مشیت مقدست آرام می‌گیرم و با اعتمادی محبت‌آمیز به نگاه attentive تو بر هر جزئی از زندگی‌ام تکیه می‌کنم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم یاری‌ام کنی تا نگرانی درباره امور گذرا را کنار بگذارم. مرا از اضطرابی که از جست‌وجوی مقام، دارایی یا تأیید دیگران پدید می‌آید رهایی ده و قلبم را به سوی آنچه جاودانی است بازگردان: محبت به پدر، به عیسی و به شریعت قدرتمندت. به من بیاموز هر روز را با وفاداری زندگی کنم و بدانم هنگامی که با اطاعت تو را حرمت می‌نهم، خودت همه آنچه را نیاز دارم سامان می‌دهی. باشد که زندگی روحانی‌ام در اراده تو آرامش بیابد و جانم در حقیقتت استوار شود.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا هرگز نمی‌گذاری کسانی که از صمیم قلب از تو اطاعت می‌کنند چیزی کم داشته باشند. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت شگفت‌انگیزت همچون بنیادی استوار است که جانم را در برابر بادهای تردید و بی‌ثباتی حفظ می‌کند. فرمان‌هایت نشانه‌های جاودانی هستند که همواره به سوی پادشاهی تو اشاره می‌کنند و گام‌به‌گام مرا به سوی حیاتی که پایانی ندارد هدایت می‌نمایند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.