«پیش از آنکه رنج ببینم، گمراه بودم، اما اکنون کلام تو را نگاه می‌دارم» (مزامیر ۱۱۹:۶۷).

آزمایش‌ها یک محک ساده دارند: چه چیزی در شما ایجاد کرده‌اند؟ اگر رنج، فروتنی، ملایمت و قلبی شکسته‌تر در برابر خدا به ارمغان آورده باشد، پس هدف خوبی را محقق کرده است. اگر مبارزات، دعاهای صادقانه، آه‌های عمیق و فریادی واقعی برای نزدیک شدن خداوند، ملاقات و بازسازی جان را در شما برانگیخته باشد، پس بیهوده نبوده‌اند. زمانی که درد ما را به جستجوی خدا با جدیت بیشتر سوق می‌دهد، آن درد شروع به بار آوردن ثمر کرده است.

رنج، پوشش‌های دروغین را برمی‌دارد، توهمات روحانی را آشکار می‌کند و ما را به سوی آنچه استوار است بازمی‌گرداند. خداوند از آزمایش‌ها استفاده می‌کند تا ما را صادق‌تر، روحانی‌تر و آگاه‌تر سازد که فقط او می‌تواند جان را نگاه دارد. پدر نقشه‌های خود را به مطیعان آشکار می‌سازد و اغلب در آتش سختی است که اطاعت حقیقی را می‌آموزیم و از تکیه به خود دست می‌کشیم.

پس، اثر آزمایش‌ها را دست کم نگیرید. اگر شما را وفادارتر، هوشیارتر نسبت به کلام و مصمم‌تر به اطاعت ساخته‌اند، پس به جان شما نیکی کرده‌اند. خداوند درد را به ابزاری برای تصفیه تبدیل می‌کند و مطیع را به ایمانی استوارتر و مشارکتی عمیق‌تر با خود هدایت می‌کند—راهی که به تسلی حقیقی و حیاتی پایدار می‌انجامد. اقتباس از جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، کمکم کن تا تشخیص دهم که تو از طریق آزمایش‌ها چه کاری در من انجام می‌دهی. مبادا قلبم را سخت کنم، بلکه بگذار اینها مرا فروتن‌تر و صادق‌تر در حضورت سازد.

خدای من، به من بیاموز که حتی وقتی راه از میان درد می‌گذرد، اطاعت کنم. بگذار رنج‌ها مرا به کلامت نزدیک‌تر کند و تصمیمم را برای احترام به تو در همه چیز تقویت نماید.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که حتی از مبارزات نیز برای خیر جانم استفاده می‌کنی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت نیرومند تو بنیادی استوار است که وقتی همه چیز متزلزل می‌شود، باقی می‌ماند. فرامین تو راهی امن است که مرا استوارتر، پاک‌تر و نزدیک‌تر به تو می‌سازد. من به نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خداوند نزدیک است به همه کسانی که او را می‌خوانند، به همه کسانی که او را به راستی می‌خوانند» (مزامیر ۱۴۵:۱۸).

هنگامی که نزد خدا برای رهایی و پیروزی بر گناه فریاد می‌زنیم، او گوش‌های خود را نمی‌بندد. مهم نیست کسی چقدر دور شده باشد، گذشته‌اش چقدر سنگین باشد یا چند بار در مسیرش افتاده باشد. اگر اشتیاقی واقعی برای بازگشت وجود داشته باشد، خدا این دل آماده را می‌پذیرد. او فریاد صادقانه را می‌شنود و به جان‌هایی که تصمیم به تغییر مسیر و بازگشت کامل به سوی او می‌گیرند، پاسخ می‌دهد.

اما این بازگشت فقط در کلام اتفاق نمی‌افتد. این امر زمانی تحقق می‌یابد که ما اطاعت را انتخاب کنیم. شریعت خداوند نه ضعیف است و نه نمادین — بلکه زنده، دگرگون‌کننده و سرشار از قدرت برای تغییر زندگی‌هاست. خدا نقشه‌های خود را به مطیعان آشکار می‌سازد و تنها کسانی که اطاعتشان واقعی است، توسط پدر به سوی پسر برای بخشش و رهایی فرستاده می‌شوند. تصمیم به اطاعت، راهی را که قبلاً بسته به نظر می‌رسید، باز می‌کند.

بنابراین، اگر دلتان مشتاق تغییر است، برخیزید و اطاعت کنید. اطاعت حقیقی زنجیرها را می‌شکند، جان را بازسازی می‌کند و به رهایی‌ای که خدا آماده کرده است، هدایت می‌کند. کسی که این راه را انتخاب می‌کند، درمی‌یابد که پدر هرگز دلی را که مصمم به پیمودن اراده اوست، رد نمی‌کند. اقتباس از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، شکر که تو دلی صادق را که برای تغییر فریاد می‌زند، رد نمی‌کنی. به من شجاعت بده تا گذشته را پشت سر بگذارم و با وفاداری تو را پیروی کنم.

خدای من، مرا تقویت کن تا حتی در برابر مقاومت و سختی‌ها نیز اطاعت کنم. بگذار تصمیم من برای پیروی از تو استوار و پایدار باشد.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که در من اشتیاق واقعی برای اطاعت بیدار کردی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو نیرویی است که دگرگون و آزاد می‌سازد. فرامین تو راهی امن است که مرا به بازسازی و زندگی هدایت می‌کند. من به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«زیرا من خود نقشه‌هایی را که برای شما دارم می‌دانم، می‌گوید خداوند، نقشه‌های سلامتی و نه بدی» (ارمیا ۲۹:۱۱).

فراتر از رودخانه درد، سرزمینی موعود وجود دارد. هیچ رنجی در زمانی که در آن هستیم، دلیل شادی به نظر نمی‌رسد، اما پس از آن میوه، شفا و هدایت به بار می‌آورد. همیشه خیری ممکن در پس هر آزمایشی پنهان است، چراگاه‌های سبز آن سوی اردن‌های اندوه. خدا هرگز رنج را با نیت نابودی نمی‌فرستد؛ او حتی زمانی که ما نمی‌فهمیم، کار می‌کند و جان را به جایی بالاتر از جایگاه پیشینش هدایت می‌کند.

در همین مسیر است که ما یاد می‌گیریم به شریعت قدرتمند خدا و فرمان‌های زیبایش اعتماد کنیم. اطاعت ما را زمانی که فقدان‌ها می‌آیند و ناامیدی‌ها قلب را می‌فشارد، استوار نگه می‌دارد. خدا فقط نقشه‌های خود را به مطیعان آشکار می‌کند و همین افراد درمی‌یابند که شکست‌های ظاهری در واقع ابزار آماده‌سازی هستند. پدر، ناامیدی‌ها را به هدایت تبدیل می‌کند و از هر آزمایش برای هماهنگ‌کردن جان با هدف ابدی‌اش استفاده می‌کند.

پس، از آب‌های درد نترس. با وفاداری قدم بردار، حتی زمانی که راه تنگ به نظر می‌رسد. اطاعت، جان را نگه می‌دارد، تقویت می‌کند و به آرامشی که خدا آماده کرده است، هدایت می‌کند. کسی که اعتماد می‌کند و وفادار می‌ماند، در زمان مناسب درمی‌یابد که هیچ اشکی بیهوده نبوده است. اقتباس از جِی. آر. میلر. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، کمکم کن زمانی که از رودخانه‌های اندوه می‌گذرم به تو اعتماد کنم. مبادا امیدم را از دست بدهم یا به مراقبت تو شک کنم.

خدای من، به من بیاموز حتی زمانی که راه‌های تو را نمی‌فهمم، اطاعت کنم. بگذار هر فرمان تو لنگری برای جانم در روزهای سخت باشد.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که درد را به رشد و فقدان را به آموختن تبدیل می‌کنی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو راهی امن است که مرا فراتر از رنج هدایت می‌کند. فرمان‌های تو اطمینانی است که سرزمین صلحی برای من آماده شده است. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خوشا به حال مردی که از خداوند می‌ترسد و در راه‌های او قدم برمی‌دارد» (مزامیر ۱۲۸:۱).

وقتی به تنوع شرایط زندگی نگاه می‌کنیم و با این حال ایمان داریم که همه آن‌ها برای خیر روحانی ما همکاری می‌کنند، به دیدگاهی والاتر نسبت به حکمت، وفاداری و قدرت خدایی که شگفتی‌ها می‌آفریند، هدایت می‌شویم. برای کسی که خدا را دوست دارد، هیچ چیز تصادفی نیست. خداوند هم در شادی‌ها و هم در دردها کار می‌کند و جان را بر اساس هدفی بزرگ‌تر شکل می‌دهد. این خیر نباید با آنچه انسان سودمند می‌داند سنجیده شود، بلکه با آنچه خود خدا در کلامش نیکو اعلام کرده و با آنچه در باطن خود هنگام راه رفتن با او تجربه کرده‌ایم، سنجیده می‌شود.

و آنچه خدا به وضوح نیکو برای ما اعلام کرده، اطاعت کامل از اوست. احکام باشکوه او این راه را بدون ابهام آشکار می‌سازند. اطاعت حقیقی تقریباً همیشه با مخالفت روبه‌رو می‌شود، اما در عین حال دست خدا را می‌بینیم که در میان حملات دشمن ما را هدایت می‌کند. در این وفاداری — حتی زمانی که مقاومت وجود دارد — جان رشد می‌کند، بالغ می‌شود و قوت می‌گیرد.

پس به عمل خداوند در همه شرایط اعتماد کن و در اطاعت استوار بمان. وقتی انتخاب می‌کنیم آنچه را که خدا نیکو اعلام کرده دنبال کنیم، حتی برخلاف جریان، درمی‌یابیم که هر تجربه‌ای برای نزدیک‌تر شدن ما به او به کار گرفته می‌شود. پدر وفاداری را گرامی می‌دارد، مطیع را حمایت می‌کند و او را به سوی پسر می‌برد تا حیات، هدایت و آرامشی پایدار بیابد. اقتباس از جی. سی. فیلپات. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، به من کمک کن تا در همه شرایط زندگی‌ام به تو اعتماد کنم. به من بیاموز فراتر از لحظه ببینم و در حکمت تو آرام بگیرم.

خدای من، دلم را تقویت کن تا حتی در برابر مخالفت نیز مطیع باشم. بگذار نیکی را نه با احساسات خود، بلکه با آنچه تو در کلامت اعلام کرده‌ای، بسنجیم.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که به من نشان دادی نیکی حقیقی از اطاعت زاده می‌شود. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو معیار مطمئن آن چیزی است که برای جانم نیکوست. احکام تو راهی استوار است که مرا به سوی حیات هدایت می‌کند. من به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«فریب نخورید: خدا را استهزا نمی‌توان کرد؛ زیرا هر چه انسان بکارد، همان را نیز درو خواهد کرد» (هوشع ۸:۷).

این قانون در پادشاهی خدا به همان اندازه واقعی است که در دنیای انسان‌ها. هر چه بکاری، همان را درو خواهی کرد. کسی که فریب بکارد، فریب درو خواهد کرد؛ کسی که ناپاکی بکارد، میوه‌های آن را برداشت خواهد کرد؛ کسی که راه اعتیاد را برگزیند، نابودی را درو خواهد کرد. این حقیقت را نمی‌توان پاک کرد یا دور زد — همواره برقرار است. هیچ تعلیمی در کتاب‌مقدس جدی‌تر از این نیست: زندگی، پاسخ انتخاب‌هایی است که در حضور خدا انجام می‌دهیم.

انتظار محافظت، برکت و هدایت از خداوند بی‌معناست وقتی که زندگی خود را بی‌اعتنا به آنچه او فرمان داده، سپری می‌کنیم. خدا نقشه‌های خود را به مطیعان آشکار می‌سازد؛ پدر، سرکشان را نزد پسر نمی‌فرستد. نافرمانی درها را می‌بندد، در حالی که وفاداری راه زندگی را می‌گشاید. کسی که بر کاشتن سرکشی اصرار دارد، نمی‌تواند انتظار برداشت نجات را داشته باشد.

پس، آنچه را که کاشته‌اید بررسی کنید. زندگی خود را با دستورات آفریدگار هماهنگ سازید و اطاعت را به عنوان یک عادت روزانه برگزینید. برداشت، پیرو بذر است — و تنها کسانی که وفاداری می‌کارند، صلح، محافظت و زندگی جاودان را درو خواهند کرد. اقتباس از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، کمکم کن تا با آگاهی در حضورت زندگی کنم، دانسته که هر انتخابی ثمره‌ای به بار می‌آورد. مبادا هرگز خود را فریب دهم که می‌توانم نافرمانی بکارم و برکت برداشت کنم.

خدای من، دلی حساس عطا فرما تا در همه زمینه‌های زندگی‌ام اطاعت کنم. بگذار هر راه سرکشی را رد کنم و آنچه را که تو برای خیرو صلاحم فرمان داده‌ای، در آغوش بگیرم.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که یادم می‌آوری اطاعت، زندگی می‌آورد. پسر عزیزت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو بذر مقدسی است که میوه‌های صلح می‌آورد. احکام تو راه مطمئن برداشت جاودان است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«کسی که در اندک وفادار است، در بسیار نیز وفادار است» (لوقا ۱۶:۱۰).

یافتن مأموریت شما نیازمند مکاشفات عظیم و فوری نیست، بلکه وفاداری در جایی است که خداوند امروز شما را قرار داده است. وظایف ساده، مسئولیت‌های پنهان و خدمت‌های فروتنانه سال‌های نخست، اتلاف وقت نیستند — بلکه آموزش‌اند. در همین مکان‌های ظاهراً کوچک است که شخصیت شکل می‌گیرد و قلب آماده می‌شود. کسی که می‌آموزد در اندک به خوبی خدمت کند، بی‌آنکه بداند، برای امور بزرگ‌تر توانمند می‌گردد.

در همین روند است که شریعت عالی خدا و احکام زیبای او حکمت خود را نشان می‌دهند. اطاعت روزانه در امور عادی، پله به پله، راه را تا هدف بزرگ‌تر می‌سازد. خداوند نقشه‌های خود را بر مطیعان آشکار می‌سازد و هرگز مراحل را نادیده نمی‌گیرد. آنان که وظایف ساده را بی‌ارزش می‌شمارند، مأموریت خود را از دست می‌دهند، زیرا برای دعوت الهی هیچ میان‌بری وجود ندارد — فقط راه وفاداری است که از مسئولیت‌های عادی می‌گذرد؛ همان مسئولیت‌هایی که بسیاری رد می‌کنند.

پس امروز وفادار باش. آنچه اکنون پیش روی توست را به خوبی انجام بده. هر عمل اطاعت، پله‌ای از نردبانی است که به مکانی که خداوند آماده کرده، منتهی می‌شود. کسی که این نردبان را با استقامت می‌سازد، در زمان مناسب درمی‌یابد که دقیقاً همان جایی است که پدر می‌خواست باشد. اقتباس از جِی. آر. میلر. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، به من بیاموز تا وظایف کوچک را که تو پیش رویم قرار می‌دهی، ارزشمند بدانم. مبادا که آغازهای ساده و کارهای پنهان را بی‌ارزش بشمارم.

ای خدای من، مرا یاری کن تا در وفاداری همیشگی زندگی کنم، دانسته که هر گام اطاعت، چیزی بزرگ‌تر را آماده می‌سازد. شکیبایی عطا فرما تا در زمان تو و مطابق اراده‌ات رشد کنم.

ای خداوند محبوب، برای هر فرصت روزانه خدمت به تو شکرگزارم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو نردبان استواری است که گام‌هایم را حمایت می‌کند. احکام تو پله‌های مطمئنی هستند که مرا به هدفی که برایم آماده کرده‌ای، هدایت می‌کنند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«من تاک هستم و شما شاخه‌ها. هر که در من بماند و من در او، او بسیار میوه می‌آورد؛ زیرا بدون من هیچ نمی‌توانید کرد» (یوحنا ۱۵:۵).

دین چه ارزشی دارد اگر از خدا سرچشمه نگیرد، اگر به دست او حمایت نشود و اگر در او پایان نیابد؟ هر ایمانی که از اراده انسانی آغاز شود، با روش‌های انسانی پیش رود و به جلال انسانی ختم گردد، از حیات تهی است. وقتی خداوند آغاز، میانه و پایان نباشد، تنها شکل بدون قدرت باقی می‌ماند. بنابراین، وقتی به درون خود می‌نگریم، اعتراف می‌کنیم که چقدر اندیشیده‌ایم، سخن گفته‌ایم و عمل کرده‌ایم بدون هدایت از بالا، و چگونه این امور هرگز میوه ابدی به بار نیاورده است.

خدا جهت روشنی به ما داده است که به صمیمیت با او منتهی می‌شود. باید درک کنیم که احکام خداوند برای تغذیه دینداری داده نشده‌اند، بلکه برای هدایت ما به سوی حیات خود خداست. فقط اطاعت است که ما را در تعلیم، حکمت و قدرت خداوند نگاه می‌دارد. خدا نقشه‌های خود را بر مطیعان آشکار می‌سازد؛ به این ترتیب ایمان از سخن به زندگی تبدیل می‌شود و پدر این جان‌ها را به سوی پسر هدایت می‌کند.

پس، ایمانی بدون مسح و قدرت را رد کن. بکوش که اطاعتی را زندگی کنی که از بالا زاده می‌شود و در بالا باقی می‌ماند. وقتی خدا آغاز، راه و مقصد باشد، زندگی روحانی معنا، استواری و جهت می‌یابد—و هر آنچه از او نیست، بی‌ارزش می‌شود. اقتباس از J.C. Philpot. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، مرا از ایمانی صرفاً ظاهری، بی‌حیات و بی‌قدرت رهایی بخش. به من بیاموز که در هر آنچه می‌اندیشم، می‌گویم و می‌کنم، به تو وابسته باشم.

ای خدای من، مرا به اطاعتی صادقانه هدایت کن که از روح تو زاده می‌شود و در حقیقت تو باقی می‌ماند. بگذار به دانش انسانی اعتماد نکنم، بلکه به هدایت همیشگی تو.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که مرا به ایمانی می‌خوانی که در تو آغاز می‌شود، در تو پیش می‌رود و در تو پایان می‌یابد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت پرقدرت تو بنیاد زنده ایمان من است. احکام تو بیانگر حکمت توست که زندگی مرا نگاه می‌دارد. من به نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«خوشا به حال کسانی که کلام خدا را می‌شنوند و آن را نگاه می‌دارند» (لوقا ۱۱:۲۸).

ایمان ضروری است، زیرا ما را به هر وعده خداوند پیوند می‌دهد و راه را برای هر برکتی باز می‌کند. اما تفاوت عمیقی میان ایمان زنده و ایمان مرده وجود دارد. فقط با ذهن ایمان داشتن، زندگی را دگرگون نمی‌کند. همان‌طور که کسی ممکن است بداند سپرده‌ای به نام او وجود دارد اما هرگز برای دریافت آن نرود، بسیاری می‌گویند به خدا ایمان دارند اما آنچه را که او وعده داده است، تصاحب نمی‌کنند. ایمان حقیقی زمانی آشکار می‌شود که دل حرکت کند، زمانی که اعتماد به عمل تبدیل شود.

به همین دلیل باید ارتباط جدایی‌ناپذیر بین ایمان زنده و اطاعت از شریعت باشکوه خداوند و فرمان‌های عالی او را درک کنیم. بسیاری اعتراف می‌کنند که خداوند نیکو، عادل و کامل است، اما دستوراتی را که او خود از طریق پیامبران و خود مسیح داده است، رد می‌کنند. این ایمانی نیست که ثمر بیاورد. خداوند نقشه‌های خود را به مطیعان آشکار می‌کند و این ایمان مطیع است که درِ برکات را می‌گشاید و جان را به سوی فرستاده شدن نزد پسر هدایت می‌کند. بی‌ایمانی فقط در انکار خدا نیست، بلکه در نادیده گرفتن آنچه او فرمان داده نیز هست.

پس، ایمان خود را بیازمایید. بگذارید فقط کلمات نباشد، بلکه زندگی عملی باشد. ایمانی که اطاعت می‌کند، زنده، نیرومند و مؤثر است. کسی که واقعاً ایمان دارد، در راه‌های خداوند گام برمی‌دارد و هر آنچه او آماده کرده را تجربه می‌کند. در همین ایمان مطیع است که جان راهنمایی، امنیت و راه زندگی جاودان را می‌یابد. اقتباس از دی. ال. مودی. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، به من بیاموز که فقط با ایمان اعلام‌شده زندگی نکنم، بلکه با ایمانی عملی. بگذار دل من همیشه آماده باشد تا مطابق اراده تو عمل کند.

خدای من، مرا از جدا کردن ایمان و اطاعت رهایی بخش. بگذار کاملاً به تو اعتماد کنم و هر فرمانی را که تو آشکار کرده‌ای، محترم بشمارم، زیرا می‌دانم این راهی امن است.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که به من نشان دادی ایمان زنده با اطاعت همراه است. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو بیان وفادار اراده توست. فرمان‌های تو راهی است که ایمان من در آن زنده و بارور می‌شود. من به نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«کسانی که به خداوند امید دارند، قوت تازه خواهند یافت» (اشعیا ۴۰:۳۱).

تفاوت بزرگی وجود دارد میان زندگی کردن با نگرانی از آزمایش‌های آینده و آماده بودن برای رویارویی با آن‌ها، اگر پیش آیند. نگرانی انسان را تضعیف می‌کند؛ اما آمادگی، انسان را تقویت می‌نماید. کسی که با پیروزی از زندگی عبور می‌کند، همان کسی است که خود را منضبط می‌سازد، برای لحظات دشوار، برای سربالایی‌های سخت و برای نبردهای سنگین آماده می‌شود. در عرصه روحانی نیز این حقیقت برقرار است: پیروز کسی نیست که فقط به بحران‌ها واکنش نشان می‌دهد، بلکه کسی است که روز به روز، ذخیره‌ای درونی بنا می‌کند که هنگام آمدن آزمایش، روح را پشتیبانی می‌نماید.

این ذخیره زمانی شکل می‌گیرد که انتخاب می‌کنیم مطابق شریعت باشکوه خدا و فرامین گرانبهای او زندگی کنیم. اطاعت روزانه، نیرویی خاموش، استوار و عمیق ایجاد می‌کند. خداوند نقشه‌های خود را به مطیعان آشکار می‌سازد و اینان همان کسانی هستند که در روز بد پابرجا می‌مانند. همانند پیامبران، رسولان و شاگردان، کسی که در وفاداری گام برمی‌دارد، می‌آموزد که آماده زندگی کند — با روغن اضافی، با چراغی آماده و با دلی هماهنگ با اراده پدر.

پس، نگران فردا نباشید. امروز مطیع زندگی کنید. کسی که هر روز از حقیقت خداوند تغذیه می‌کند، زمانی که جامش خالی می‌شود، دچار وحشت نمی‌گردد، زیرا می‌داند کجا دوباره پر شود. پدر این وفاداری مداوم را می‌بیند و جان آماده را نزد پسر می‌فرستد تا امنیت، بخشش و حیات را بیابد. اقتباس از جِی. آر. میلر. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، به من بیاموز که آماده زندگی کنم، نه نگران. بگذار پیش از آمدن روزهای سخت، بیاموزم که روحم را تقویت نمایم.

ای خدای من، یاریم کن تا وفاداری روزانه را پرورش دهم تا ایمانم وابسته به شرایط نباشد. بگذار ذخایر روحانی‌ام از طریق اطاعت مستمر از فرامین تو شکل گیرد.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که به من می‌آموزی در سکوت در حضورت آماده شوم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو خزانه‌ای امن است که جانم در آن قوت می‌یابد. فرامین تو همان روغنی است که چراغم را روشن نگاه می‌دارد. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«چرا افسرده‌ای، ای جان من؟ به خدا امید داشته باش، زیرا هنوز او را خواهم ستود» (مزامیر ۴۲:۱۱).

خداوند امید را درون جان گسترش می‌دهد، همان‌گونه که کسی اندازه لنگر را افزایش می‌دهد و همزمان کشتی را نیز تقویت می‌کند. وقتی او امید را رشد می‌دهد، ظرفیت ما را برای تحمل، اعتماد و پیشروی نیز افزایش می‌دهد. هرچه کشتی بزرگ‌تر می‌شود، وزنی که حمل می‌کند نیز بیشتر می‌شود — اما همه چیز در تناسب کامل رشد می‌کند. به همین ترتیب، امید با قدرت بیشتری فراتر از پرده استوار می‌شود، عمیق‌تر به حضور خدا وارد می‌شود و با اطمینان به وعده‌های ابدی او چنگ می‌زند.

امید حقیقی بی‌هدف سرگردان نیست؛ بلکه در وفاداری لنگر می‌اندازد و به جان اجازه می‌دهد لنگر را عمیق‌تر بیندازد و خود را در محبت تغییرناپذیر خالق و استواری مقاصد او نگه دارد. وقتی در احکام او گام برمی‌داریم، امید دیگر شکننده نیست، بلکه به یقین آرامی تبدیل می‌شود که می‌تواند از هر طوفانی عبور کند.

لحظاتی هست که این امید چنان گسترش می‌یابد که تقریباً به یقین کامل می‌رسد. ابرها پراکنده می‌شوند، فاصله میان جان و خدا از میان می‌رود و دل در آرامش استراحت می‌کند. کسی که می‌کوشد در اطاعت از شریعت قدرتمند خدا زندگی کند، این پیش‌درآمدهای آرامش ابدی را تجربه می‌کند و با اطمینان پیش می‌رود، زیرا می‌داند که با امنیت تا بندری که پدر آماده کرده هدایت خواهد شد. اقتباس از J.C. Philpot. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: ای پدر محبوب، تو را شکر می‌کنم که امید مرا تقویت می‌کنی و به من می‌آموزی که عمیق‌تر به تو اعتماد کنم. بگذار جانم بیاموزد که در وفاداری تو آرام گیرد.

خدای من، کمکم کن تا در اطاعت مداوم زندگی کنم تا امیدم به‌خوبی در اراده تو لنگر بیندازد. بگذار هرگز بر احساسات گذرا تکیه نکنم، بلکه بر آنچه تو مقرر کرده‌ای.

ای خداوند محبوب، تو را شکر می‌کنم که امیدم را افزون می‌کنی و مرا با امنیت هدایت می‌کنی. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو لنگر محکم جان من است. احکام تو پیوندی استوار است که مرا به خدای ابدی، تغییرناپذیر و وفادار متصل نگاه می‌دارد. من به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.