«این همه مدت با تو بوده‌ام و هنوز مرا نشناخته‌ای؟» (یوحنا ۱۴:۹).

این سخنان عیسی به فیلیپ نه با سرزنش و نه با شگفتی بیان شد، بلکه به عنوان راهنمایی محبت‌آمیز بود. شاگردان تا حدی عیسی را می‌شناختند، به عنوان کسی که به ایشان قدرت بر شیاطین می‌داد و باعث بیداری‌های روحانی می‌شد، اما هنوز او را به طور صمیمی نمی‌شناختند.

تمام انضباط‌های زندگی هدفی دارند: ما را برای داشتن رابطه‌ای صمیمی با خدای پدر و عیسی مسیح آماده کنند. اما این صمیمیت به صورت تصادفی عطا نمی‌شود؛ بلکه نتیجه وفاداری به دستورات الهی است. کسی که از فرامین خدا پیروی نمی‌کند، نمی‌تواند با او صمیمی باشد، زیرا مشارکت واقعی با خالق مستلزم تسلیم و اطاعت است. اطاعت، بالاترین اثبات این است که واقعاً خدا را می‌شناسیم و او را دوست داریم.

کسی که یک‌بار برای همیشه تصمیم می‌گیرد بدون هیچ قید و شرطی از خداوند اطاعت کند، به او نزدیک می‌شود و دوست صمیمی او می‌گردد. و این دوستی همه امتیازات وفاداری را به همراه دارد: برکات بی‌پایان، محافظت همیشگی و از همه مهم‌تر، نجات. خدا قلب خود را از کسانی که با صداقت او را می‌جویند پنهان نمی‌کند. او خود را به کسانی که اطاعت می‌کنند آشکار می‌سازد و ایشان در حضور او گام برمی‌دارند و مشارکتی بی‌نظیر با پدر و پسر را تجربه می‌کنند. دانستن درباره خدا کافی نیست؛ باید در اطاعت زندگی کرد تا واقعاً او را شناخت. – اقتباس از او. چمبرز. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که دانستن درباره تو کافی نیست؛ باید در اطاعت زندگی کرد تا واقعاً تو را شناخت. من بیش از شناختن اعمالت، آرزو دارم خودت را بشناسم، با تو گام بردارم و حضورت را در زندگی‌ام تجربه کنم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من بیاموزی چگونه به دستوراتت وفادار باشم، زیرا می‌دانم که صمیمیت واقعی با تو از اطاعت سرچشمه می‌گیرد. نمی‌خواهم فقط به کارهایت نگاه کنم، بلکه می‌خواهم مطابق اراده‌ات زندگی کنم و شادی نزدیکی به تو را بچشم. دلی عطا کن که بدون قید و شرط از فرامینت پیروی کند، زیرا می‌دانم اطاعت بالاترین اثبات محبت واقعی است.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا قلبت را از کسانی که با صداقت تو را می‌جویند پنهان نمی‌کنی. سپاسگزارم که خود را به کسانی که اطاعت می‌کنند آشکار می‌سازی و اجازه می‌دهی آنان که با تو گام برمی‌دارند، از مشارکتی عمیق و تحول‌آفرین برخوردار شوند. بگذار زندگی من با این وفاداری مشخص شود تا هر روز بیشتر تو را بشناسم و حضورت و برکاتت را تجربه کنم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو همیشه همراه من است و دوست وفادار من بوده است. فرامین تو مانند مسیر امنی است که قدم‌هایم را در میان نااطمینانی‌های زندگی هدایت می‌کند. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«…دانستن اینکه سختی‌ها پایداری به بار می‌آورد» (رومیان ۵:۳).

قدرت ایمان ما مستقیماً به اعتماد ما به این حقیقت بستگی دارد که خدا وعده‌های خود را برای کسانی که انتخاب می‌کنند به او گوش دهند و از دستوراتش اطاعت کنند، به انجام خواهد رساند. ایمان حقیقی بر احساسات، برداشت‌ها یا شرایط بیرونی استوار نیست. هنگامی که ایمان را با احساسات ناپایدار یا منطق انسانی در می‌آمیزیم، دیگر به طور کامل به کلام خدا که به تنهایی کافی است، اعتماد نمی‌کنیم. ایمان اصیل فقط بر کلام خداوند تکیه دارد و به همین دلیل، آرامش را به قلب می‌آورد. ما می‌دانیم که خدا وفادار است و این یقین ما را برمی‌انگیزد تا با تمام توان به هر آنچه او به ما فرمان داده است، اطاعت کنیم.

وقتی با آزمایش‌ها روبرو می‌شویم، باید به یاد داشته باشیم که پدر آسمانی ما آنها را با هدفی اجازه می‌دهد. او می‌خواهد ما را تقویت کند، به ما بیاموزد که عمیق‌تر اعتماد کنیم و ما را برای برکات بزرگ‌تر آماده سازد. هر سختی که با آن مواجه می‌شویم، فرصتی است برای تمرین ایمانمان و نشان دادن اینکه به اطاعت از دستورات قدرتمند او اعتماد داریم.

بیایید خود را کاملاً به دستان پدر آسمانی‌مان بسپاریم، دانستن اینکه او از برکت دادن به فرزندان وفادارش خوشحال می‌شود. خدا نه تنها ما را به اطاعت فرا می‌خواند، بلکه در طول مسیر ما را حمایت و تقویت می‌کند. اگر در کلام او استوار بمانیم و با تمام دل اطاعت کنیم، آرامش، قدرت و وعده‌هایی را که او برای دوست‌داران و پیروان وفادارش کنار گذاشته است، تجربه خواهیم کرد. -اقتباس از جورج مولر. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که قدرت ایمان من کاملاً به اعتمادم به تو و یقین به این که وعده‌هایت را برای مطیعانت به انجام خواهی رساند، بستگی دارد. می‌دانم که ایمان حقیقی نمی‌تواند بر احساسات ناپایدار یا منطق انسانی استوار باشد، بلکه باید محکم بر کلام تو که کافی و تغییرناپذیر است، بنا شود. به من بیاموز که کاملاً به تو اعتماد کنم و اجازه ندهم شرایط بیرونی اطاعت و امیدم را به آنچه تو آشکار ساخته‌ای، متزلزل کند.

پدرم، امروز از تو می‌خواهم که ایمانم را مخصوصاً در لحظات آزمایش تقویت کنی. می‌دانم که تو چالش‌ها را نه برای نابودی من، بلکه برای تقویت من، آموزش اعتماد عمیق‌تر و آماده‌سازی برای چیزی بزرگ‌تر، اجازه می‌دهی. بگذار ایمانم مانند طلا در آتش تصفیه شود و در حضورت هر روز خالص‌تر و استوارتر گردد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم، زیرا پدری مهربان هستی که کسانی را که با تمام دل انتخاب می‌کنند تو را پیروی کنند، حمایت و تقویت می‌کنی. بگذار بتوانم در کلامت استوار بمانم و آرامش، قدرت و وعده‌هایی را که برای دوست‌داران و مطیعانت کنار گذاشته‌ای، تجربه کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو لنگری است که ایمانم را استوار نگه می‌دارد. جانم در احکامت آرام می‌گیرد. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«همه چیز بر ضد من است» (پیدایش ۴۲:۳۶).

بسیاری از مردم آرزوی قدرت دارند، اما تعداد کمی حاضرند فرایند لازم برای دریافت آن را طی کنند. این قدرت چگونه تولید می‌شود؟ روزی هنگام مشاهده یک ژنراتور بزرگ برق، از یکی از کارگران محلی پرسیدیم: «این چگونه برق تولید می‌کند؟» او با سادگی پاسخ داد: «با چرخش و اصطکاک. اصطکاک جریان الکتریکی ایجاد می‌کند.» این توضیح درباره زندگی روحانی نیز صدق می‌کند. وقتی خدا می‌خواهد قدرت بیشتری به ما بدهد، اجازه می‌دهد اصطکاک و فشار بیشتری تجربه کنیم. اما بسیاری این فرایند را رد می‌کنند و سعی دارند از فشار فرار کنند و فرصت قوی شدن را از دست می‌دهند.

سؤال واقعی این است: خدا از ما چه می‌خواهد تا قدرت، آرامش و خوشبختی به دست آوریم؟ خدا می‌خواهد به او گوش دهیم، و گوش دادن به خدا یعنی اطاعت از آنچه او از طریق پیامبرانش و پسرش عیسی آشکار کرده است. اطاعت اصطکاک ایجاد می‌کند، زیرا بسیاری از اطرافیان ما وقتی می‌بینند کسی مطابق شریعت خدا زندگی می‌کند، ناراحت می‌شوند. دنیا اطاعت را رد می‌کند، زیرا راه آسان‌تر، راه سازش را ترجیح می‌دهد. اما همین اصطکاک است که قدرت روحانی تولید می‌کند. هرچه بیشتر خود را به اراده خدا بسپاریم، او بیشتر ما را برای مواجهه با هر شرایطی تقویت می‌کند.

اگر مایل باشیم با این مخالفت روبرو شویم، آنگاه نیرو و برکات همانند جریان برق از ژنراتور جاری می‌شود. اصطکاک اطاعت ما را شکل می‌دهد، ما را قوی می‌سازد و توانایی زندگی سرشار از خداوند را به ما می‌دهد. خدا ما را به زندگی راحت دعوت نکرده، بلکه به زندگی وفاداری دعوت کرده است که در آن قدرتش در کسانی که به هر قیمتی اطاعت را انتخاب می‌کنند، ظاهر می‌شود. – اقتباس از ای. بی. سیمپسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که اغلب ما قدرت می‌خواهیم بی‌آنکه حاضر باشیم فرایند لازم برای دریافتش را طی کنیم. اما می‌فهمم که این تو هستی که فشارها را اجازه می‌دهی تا ما را تقویت، شکل و توانمند سازی کنی تا مطابق اراده‌ات زندگی کنیم. کمکم کن از این فرایند فرار نکنم، بلکه با شجاعت و پایداری با آن روبرو شوم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من بیاموزی واقعاً به تو گوش دهم، نه فقط با گوش‌هایم بلکه با اطاعت صادقانه قلبم. می‌دانم که پیروی از فرمان‌هایت می‌تواند اصطکاک ایجاد کند، زیرا دنیا اطاعت را رد می‌کند و راه سازش را ترجیح می‌دهد. اما من می‌خواهم استوار بمانم، حتی در برابر مخالفت‌ها. به من نیرو بده تا به پیروی از شریعت تو ادامه دهم، به هر قیمتی که باشد، زیرا می‌دانم در این راه است که آرامش، خوشبختی حقیقی و قدرت تو را در زندگی‌ام می‌یابم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا تو کسانی را که اطاعت را انتخاب می‌کنند، تقویت می‌کنی. شکر که اصطکاک اطاعت بیهوده نیست، بلکه قدرت روحانی ایجاد می‌کند و ما را به تو نزدیک‌تر می‌سازد. بگذار هرگز از حملات و تمسخرها به خاطر اطاعت نترسم، بلکه تمرکزم بر خشنود ساختن پدر و عیسی باشد. بگذار زندگی‌ام وفاداری تو را منعکس کند و تا پایان پایداری کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمندت به من می‌آموزد که در عدالت و راستی گام بردارم. فرمان‌هایت سرچشمه حکمت من‌اند. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«پطرس به او گفت: چرا اکنون نمی‌توانم تو را دنبال کنم؟ جانم را برای تو خواهم داد» (یوحنا ۱۳:۳۷).

پطرس به منطق خود اعتماد کرد، اما در انتظار خدا نماند. او در ذهن خود پیش‌بینی کرد که آزمایش از کجا خواهد آمد، اما امتحان از جایی غیرمنتظره رسید. با اطمینان اعلام کرد: «جانم را برای تو خواهم داد.» نیت او صادقانه بود، اما درک او از خودش محدود بود. عیسی، که او را بهتر از خودش می‌شناخت، پاسخ داد: «خروس نخواهد خواند تا سه بار مرا انکار کنی.» پطرس نمی‌دانست که در لحظه سرنوشت‌ساز، قدرتش ناکام خواهد ماند، زیرا بر استدلال انسانی تکیه می‌کرد، و ایمان حقیقی هرگز شک نمی‌کند. ابراهیم، پدر ایمان، شک نکرد.

تعبد طبیعی می‌تواند ما را به سوی خدا جذب کند، می‌تواند ما را پر از اشتیاق کند و در ما میل به پیروی از او را ایجاد نماید. اما تعبد طبیعی به تنهایی ما را وفادار نخواهد کرد. وقتی قدم‌هایمان را فقط بر احساسات یا منطق انسانی بنا می‌کنیم، دیر یا زود شکست خواهیم خورد، زیرا این امور ناپایدار هستند. تنها اطاعت کامل از اراده خدا ما را استوار می‌سازد. کسی که با اطاعت زندگی می‌کند، به نیروی خود متکی نیست، بلکه بر خداوند و فرامین او که تغییرناپذیر و کامل‌اند، تکیه دارد.

تفاوت میان پطرس و ابراهیم در اطاعت بی‌قید و شرط است. ابراهیم هنگام تقدیم اسحاق تردید نکرد – او سؤال نپرسید، منتظر احساس امنیت نماند، فقط اطاعت کرد. و به همین دلیل دوست خدا نامیده شد و یکی از برکت‌یافته‌ترین مردان زمین گردید. وفاداری او بر احساسات یا انگیزه‌های لحظه‌ای، مانند پطرس، استوار نبود، بلکه بر ایمانی مبتنی بر اطاعت مطلق بنا شده بود. اگر می‌خواهیم واقعاً وفادار باشیم، نمی‌توانیم به نیروی خود یا احساسات گذرا اعتماد کنیم، بلکه باید محکم به شریعت خدا بچسبیم، زیرا تنها از طریق اطاعت است که برکت حقیقی و لطف الهی را تجربه می‌کنیم. – اقتباس از او. چیمبرز. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که قدرت و اراده من برای ایستادگی در برابر آزمایش‌ها کافی نیست. پطرس فکر می‌کرد آماده است، اما از ضعف خود آگاه نبود. می‌دانم که من نیز ممکن است خود را فریب دهم و به احساسات یا منطق انسانی خود تکیه کنم، بی‌آنکه بدانم تنها اطاعت کامل از تو می‌تواند مرا پایدار نگاه دارد.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که قلبم را شکل دهی تا وفاداری‌ام وابسته به آنچه احساس می‌کنم یا می‌فهمم نباشد، بلکه محکم در کلام تو ریشه داشته باشد. می‌خواهم مانند ابراهیم باشم که بدون تردید اطاعت کرد، بدون اینکه به دنبال توضیح یا تضمین باشد، فقط اعتماد داشت که تو وفاداری. کمکم کن به نیروی خودم تکیه نکنم، بلکه کاملاً بر فرامین تو استوار باشم، زیرا می‌دانم تنها از طریق اطاعت است که در مسیر با تو استواری خواهم یافت.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا تو تغییرناپذیری و در تو امنیت می‌یابم. شکر می‌کنم که لازم نیست به نیروی خودم متکی باشم، بلکه می‌توانم بر شریعت تو که کامل و جاودانه است تکیه کنم. بگذار زندگی‌ام با اطاعت نشانه‌گذاری شود تا بتوانم کمال برکات تو را تجربه کنم و مطابق اراده تو، بی‌هراس و بی‌تردید زندگی کنم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو راهنمای وفادار من به سوی کنعان آسمانی است. اگر ممکن بود، فرامینت را همچون ردایی بر تن می‌کردم، چرا که چه زیبا هستند. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«شگفتی محبتت را نشان بده، تو که با دست راستت کسانی را که در تو پناه می‌جویند از دست تهدیدکنندگانشان نجات می‌دهی» (مزامیر ۱۷:۷).

شکرگزاری از توانایی درک و توجه دقیق به هر جزئی از عطایای خدا در زندگی ما زاده می‌شود. هنگامی که یاد می‌گیریم برکات او را حتی در کوچک‌ترین چیزها تشخیص دهیم، نسبت به محبت و مراقبت همیشگی او آگاه می‌شویم. خداوند تنها به لحظات بزرگ زندگی ما اهمیت نمی‌دهد، بلکه به ساده‌ترین رویدادها و هر نیاز روزمره ما نیز توجه دارد.

برکات بزرگ خداوند متعلق به کسانی است که با او در اطاعت گام برمی‌دارند. مردان بسیار مبارک کتاب مقدس، مانند ابراهیم و داوود، شریعت خداوند را دوست داشتند. آن‌ها انسان‌های فراانسانی نبودند و چیزی نداشتند که ما نداشته باشیم. تفاوت در قلب آماده آن‌ها برای پیروی وفادارانه از فرمان‌های خدا بود. آن‌ها فهمیدند که اطاعت از خالق تنها راه زندگی شاد، سرشار از حضور و لطف پدر است.

همین زندگی مبارک برای هر کسی که تصمیم بگیرد مطابق اراده خداوند زندگی کند، در دسترس است. هیچ تفاوتی میان کسانی که در گذشته فراخوانده شدند و کسانی که امروز فراخوانده می‌شوند وجود ندارد: وعده‌ها برای همه مطیعان است. همان‌طور که ابراهیم و داوود به خاطر وفاداری‌شان مورد احترام قرار گرفتند، هر کسی می‌تواند فراوانی برکات خدا را تجربه کند و در نهایت، حیات جاودان را در مسیح به ارث برد. – اقتباس از ه. ا. منینگ. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که شکرگزاری از توانایی تشخیص برکات تو در هر جزئی از زندگی زاده می‌شود. بسیاری اوقات منتظر معجزات بزرگ هستیم و مراقبت روزانه تو را، از کوچک‌ترین تدارکات تا تادیب‌هایی که ما را برای چیزی بزرگ‌تر شکل می‌دهند، نمی‌بینیم. می‌خواهم قلبی هوشیار و شاکر داشته باشم که دست تو را در همه چیز ببیند و بفهمد که حتی چالش‌ها نیز فرصت‌هایی برای رشد در ایمان و اطاعت هستند.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من بیاموزی تا راه‌های تو را مانند ابراهیم و داوود دنبال کنم، آنانی که در شریعت تو راز زندگی شاد را یافتند. می‌دانم که اطاعت کلید تجربه حضور و حفاظت توست. قلبی عطا کن که در همه چیز آماده باشد تو را احترام بگذارد و اعتماد کند که تو همواره کسانی را که با وفاداری پیروی‌ات می‌کنند، هدایت می‌کنی.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا تو وفادار هستی و هرگز کسانی را که در راه‌های تو گام برمی‌دارند بی‌حرمت نمی‌گذاری. سپاسگزارم که وعده‌هایت برای همه کسانی است که اطاعت تو را انتخاب می‌کنند، بدون تفاوت زمان یا شرایط. بگذار ایمان و شکرگزاری من همواره پایدار باشد و اطاعتم مرا به کمال حضور تو برساند. فرزند محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمندت شمشیری است که مرا در نبرد محافظت می‌کند. قلبم در فرمان‌هایت شادی می‌کند. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«زیرا من نقشه‌هایی را که برای شما دارم می‌دانم، می‌گوید خداوند؛ نقشه‌های سلامتی و نه بدی، تا آینده‌ای نیکو به شما ببخشم» (ارمیا ۲۹:۱۱).

در حضور خدا تلاش کن تا خودت را بشناسی. فقط در برابر اوست که می‌توانیم به‌روشنی ببینیم که واقعاً چه کسی هستیم و چه چیزهایی هنوز کم داریم. سپس از خود بپرس: خداوند مرا برای چه به این جهان فرستاده است؟ آیا من به آنچه او می‌خواهد تبدیل شده‌ام؟ آیا مطابق اراده او زندگی می‌کنم یا هنوز نیاز به اصلاح دارم؟ پاسخ این پرسش‌ها از نظر انسان‌ها نمی‌آید، بلکه از مکاشفه‌ای است که خداوند در شریعت مقدس و کامل خود به ما داده است. اگر می‌خواهیم او را خشنود کنیم و مورد تأیید او باشیم، باید کاملاً تسلیم اراده او شویم.

با صداقت به خداوند بگو: «مرا بیاموز تا اراده تو را به‌جا آورم، زیرا تو خدای من هستی» (مزمور ۱۴۳:۱۰). اگر این دعای قلب تو باشد، او با وضوح و قدرت پاسخ خواهد داد: «نترس؛ احکام مرا اطاعت کن و من با تو خواهم بود.» اطاعت از خدا تنها یک وظیفه نیست، بلکه راه رسیدن به صلح حقیقی است. او جانت را هدایت خواهد کرد، قدم‌هایت را در راه درست قرار می‌دهد و تو را فراتر از محدودیت‌های انسانی خواهد برد. دیگر به دنبال ستایش، شناخت دنیوی یا چیزهایی که با رسیدن به آن‌ها از بین می‌روند، نخواهی بود. بلکه خداوند دید تو را به چیزی بی‌نهایت بزرگ‌تر و ابدی باز خواهد کرد.

کسانی که اطاعت از خداوند را انتخاب می‌کنند، بهترین چیزها را در او تجربه می‌کنند. حتی پیش از رسیدن به حیات جاودان در مسیح عیسی، پرتویی از جلال، شادی و محبت او را که فانی‌ناپذیر، استوار و پایان‌ناپذیر است، دریافت می‌کنند. هر نیکی، هر صلح و هر شادی حقیقی برای کسانی که تسلیم اراده خداوند می‌شوند، ذخیره شده است. پس اگر می‌خواهی زیر برکت الهی زندگی کنی، با تمام دل اطاعت کن، زیرا او هرگز کسانی را که در راه‌هایش گام برمی‌دارند بی‌حرمت نخواهد گذاشت. – اقتباس از ادوارد بی. پیوزی. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که تنها در حضور تو می‌توانم خودم را بشناسم و به‌روشنی ببینم چه چیزهایی هنوز کم دارم. می‌دانم که باید زندگی‌ام را مطابق اراده تو بگذرانم، نه بر اساس نظرات انسان‌ها یا خواسته‌های گذرا. می‌خواهم به آنچه تو برایم برنامه‌ریزی کرده‌ای تبدیل شوم و با وفاداری از شریعت مقدس تو اطاعت کنم. مرا بیاموز تا در حقیقت تو گام بردارم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که قدم‌هایم را هدایت کنی و قلبم را شکل دهی تا با صداقت و شادی اطاعت کنم. می‌دانم که صلح حقیقی در جستجوی شناخت یا رسیدن به اهداف دنیوی نیست، بلکه در تسلیم کامل به توست. مرا فراتر از محدودیت‌هایم هدایت کن، دیدم را به مقاصد ابدی‌ات باز کن و ایمانم را تقویت کن تا بی‌تردید به آنچه در کلامت آشکار ساخته‌ای اعتماد کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم، زیرا در تو همه نیکی، همه صلح و همه شادی حقیقی است. سپاسگزارم که هرگز کسانی را که در اطاعت از راه‌هایت گام برمی‌دارند بی‌حرمت نمی‌گذاری. می‌دانم که کمال وعده تو هنوز در راه است، اما حتی اکنون نیز می‌توانم جلال و محبت تو را تجربه کنم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت قدرتمند تو همیشه در کنار من است. هر فرمان تو نشانه‌ای از حکمت بی‌پایان و خواست تو برای شکوفایی من است. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«فقط در خدا، ای جان من، خاموشانه انتظار بکش، زیرا امید من از اوست» (مزامیر ۶۲:۵).

این آیه به ما می‌آموزد که سکوت واقعی فراتر از نبود کلمات است. نوع دیگری از سکوت وجود دارد که باید آن را پرورش دهیم: سکوت نسبت به خودمان. این به معنای کنترل افکارمان، پرهیز از آشفتگی تخیل و اجازه ندادن به ذهنمان برای گرفتار شدن بیش از حد به آنچه شنیده‌ایم، گفته‌ایم یا از گذشته به یاد می‌آوریم است. باید خود را از حواس‌پرتی‌های درونی که ما را از حضور خدا دور می‌کند، رها سازیم.

پیشرفت در زندگی روحانی نیازمند انضباط بر تخیل ماست. زمانی که بتوانیم ذهن خود را به سوی آنچه واقعاً اهمیت دارد هدایت کنیم و اجازه ندهیم خیال‌پردازی‌های بی‌هدف ما را با خود ببرد، صلحی عمیق‌تر را تجربه خواهیم کرد. افکار بی‌نظم مانند امواج متلاطم‌اند، اما کسی که می‌آموزد ذهن خود را بر اراده خدا ثابت نگه دارد، ثبات و امنیت می‌یابد.

آنچه واقعاً وجود دارد خداست – خدایی پر از محبت، بخشش و نجات. اگر زندگی خود را وقف خشنود ساختن او کنیم و در پی اطاعت از شریعت مقدس و قدرتمندش باشیم، همه چیزهای نیکو رخ خواهد داد. خداوند کسانی را که او را حرمت می‌نهند، گرامی می‌دارد. وقتی تصمیم می‌گیریم در اطاعت زندگی کنیم، از برکات او، محافظت او و بالاتر از همه، از یقین به حیات جاودان از طریق عیسی، پسر خدا، بهره‌مند می‌شویم. باشد که این سکوت درونی را پرورش دهیم و دل‌ها و ذهن‌هایمان را بر تنها کسی که می‌تواند ما را به صلح واقعی رهنمون سازد، استوار نگاه داریم. – اقتباس از نیکولا گرو. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت این است که صلح واقعی فقط زمانی یافت می‌شود که جان من بیاموزد خاموشانه در تو انتظار بکشد. این فقط به معنای سکوت بیرونی نیست، بلکه آرام ساختن قلبم، کنترل افکارم و اجازه ندادن به نگرانی‌ها و حواس‌پرتی‌هایی است که مرا از حضورت دور می‌کند.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که به من کمک کنی تا ذهنم را منضبط سازم تا در خیال‌پردازی‌های بی‌فایده یا یادآوری‌هایی که مرا از زمان حال دور می‌کند، گم نشوم. می‌خواهم بر آنچه واقعاً اهمیت دارد تمرکز کنم: اطاعت از اراده تو و زندگی مطابق با احکامت. می‌دانم افکار بی‌نظم مانند امواجی هستند که مرا بی‌ثبات می‌کنند، اما وقتی ذهنم بر تو ثابت است، امنیت و ثبات می‌یابم. به من بیاموز که در حقیقت تو آرام گیرم، بی‌آنکه اسیر توهمات گذرا شوم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم زیرا تنها بنیاد استوار در میان نااطمینانی‌های زندگی هستی. شکر که کسانی را که تو را حرمت می‌نهند، گرامی می‌داری و کسانی را که راه اطاعت را برمی‌گزینند، هدایت می‌کنی. می‌دانم که با اعتماد به تو، از برکات، محافظت و بالاتر از همه، امید به حیات جاودان برخوردار خواهم شد. باشد که این سکوت درونی را پرورش دهم و جانم را در تو، تنها سرچشمه صلح واقعی، استوار نگاه دارم. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمند تو تکیه‌گاهی مطمئن در زندگی من است. هرگز از ستایش احکام تو خسته نمی‌شوم. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«بدون اینکه بداند به کجا می‌رود» (عبرانیان ۱۱:۸).

آیا تا به حال احساس کرده‌اید مانند ابراهیم هستید؟ حرکت می‌کنید، آنچه را که برایتان آشناست پشت سر می‌گذارید، بدون اینکه مطمئن باشید چه چیزی در انتظار شماست؟ چنین لحظاتی چالش‌برانگیز هستند، زیرا توضیح منطقی برای ارائه دادن وجود ندارد وقتی کسی می‌پرسد: «قصد داری چه کار کنی؟» حقیقت این است که اغلب نمی‌دانیم، اما اطمینان داریم که خدا می‌داند. و همین کافی است. مسیر ایمان داشتن به این معنا نیست که برنامه‌ای دقیق داشته باشیم، بلکه به این معناست که مطمئن باشیم خدا هدفی کامل دارد و ما را با امنیت هدایت می‌کند.

به همین دلیل، باید همیشه نگرش خود را نسبت به خدا بازنگری کنیم. آیا واقعاً همه چیز را رها کرده‌ایم و کاملاً به او اعتماد داریم؟ اعتماد ما نباید بر فهم یا برنامه‌های خودمان باشد، بلکه باید بر راهنمایی‌ای باشد که او قبلاً در احکامش به ما داده است. خداوند قوانین کاملی به ما داده و چون کامل‌اند، هرگز ما را به راه‌های اشتباه نمی‌برند. اطاعت از اراده او یعنی با امنیت گام برداشتن، حتی زمانی که جزئیات آینده برایمان ناشناخته است. ایمان حقیقی نیاز ندارد که بدانیم چه چیزی در پیش است؛ فقط کافی است به خدایی که ما را هدایت می‌کند، اعتماد کنیم.

این اعتماد ما را پیوسته شگفت‌زده نگه می‌دارد، زیرا هر روز جدید، سفری تازه در ایمان است. وقتی دست از نگرانی درباره چیزهایی که پیش از «حرکت» برایمان ارزشمند بود برمی‌داریم، یاد می‌گیریم که به طور واقعی به خدا تکیه کنیم. تنها مسئولیت ما این است که مطیعانه راه او را دنبال کنیم، با این آگاهی که او پیشاپیش ماست و ما را به حیاتی که برای دوستداران و پیروان اراده‌اش آماده کرده، هدایت می‌کند. -اقتباس از او. چمبرز. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که پیروی از تو اغلب به معنای حرکت کردن بدون دانستن مقصد است و تنها به این اعتماد داریم که تو راه را می‌دانی. می‌دانم که ایمان بر پایه برنامه‌های دقیق انسانی نیست، بلکه بر یقین به این است که تو هدفی کامل داری و کسانی را که از تو اطاعت می‌کنند، هدایت می‌کنی. می‌خواهم بیاموزم که در این حقیقت آرام بگیرم، بدون اینکه توضیحات یا تضمین‌های قابل مشاهده بخواهم، بلکه با اعتماد به اینکه همه چیز در دستان تو امن است.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم که قلبم را تقویت کنی تا واقعاً هر آنچه مرا اسیر کرده رها کنم و کاملاً به تو اعتماد کنم. می‌دانم که کلامت راه درست را به من نشان داده و با اطاعت از احکامت، هرگز گمراه نخواهم شد. بگذار ایمانم وابسته به منطق انسانی یا تأیید دیگران نباشد، بلکه محکم در اراده تو استوار گردد. به من بیاموز که با امنیت گام بردارم، حتی زمانی که جزئیات آینده برایم ناشناخته است.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا وفادارانه کسانی را که پیروی‌ات را برمی‌گزینند، هدایت می‌کنی. شکر که مسیر ایمان وابسته به یقین‌های من نیست، بلکه به وفاداری تغییرناپذیر تو بستگی دارد. بگذار زندگی‌ام شهادتی باشد از وابستگی کامل به تو، تا هر روز بیشتر اعتماد کنم، بیشتر اطاعت کنم و در یقین اینکه تو مرا به مقصدی که برای دوستدارانت آماده کرده‌ای، هدایت می‌کنی، آرام بگیرم. فرزند محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت قدرتمندت راه راست و پاک را به من نشان می‌دهد. احکامت جانم را از آرامش لبریز می‌سازد. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«نیکودیموس پاسخ داد و به او گفت: چگونه ممکن است این چنین باشد؟» (یوحنا ۳:۹).

این پرسش نیکودیموس بازتاب‌دهنده نگرشی رایج در میان کسانی است که پذیرش امور ماوراءالطبیعه برایشان دشوار است. در مسائل روحانی، به‌ویژه آن‌هایی که اهمیت زیادی دارند، تردید مداوم اغلب ریشه‌ای عمیق دارد: غرور عقل انسانی. عقل‌گرایان خود را در مرکز همه چیز قرار می‌دهند و انتظار دارند خدا در منطق محدودشان بگنجد، به جای آنکه با فروتنی در برابر آفریدگار تسلیم شوند. به جای آنکه با دلی باز در جستجوی خدا باشند، خواهان شواهدی می‌شوند که دیدگاه شخصی‌شان را راضی کند و خود را داور اموری می‌دانند که تنها با ایمان قابل درک است.

همین طرز فکر امروزه نیز وجود دارد. ما همه چیز را بر اساس آنچه قبلاً باور داریم قضاوت می‌کنیم و از پذیرش هر چیزی که با نظرات پیش‌داورانه‌مان هم‌راستا نباشد، سر باز می‌زنیم. این خودمحوری روحانی ما را نسبت به حقیقت و حتی بدتر، نسبت به اطاعت مقاوم می‌سازد. زیرا کسی که خود را داور اراده خدا می‌داند، به‌سختی تسلیم احکام او خواهد شد.

این نگرش انسان‌محور یکی از دلایل بزرگ نافرمانی بسیاری از مردم نسبت به قوانین خداست. کسی که در برابر اطاعت مقاومت می‌کند، به‌طور طبیعی از آفریدگار دور می‌شود و دیگر قادر به تجربه آرامش و برکاتی که مشتاقانه در پی آن است، نخواهد بود. قلبی که با تردید و غرور سخت شده، فرصت زندگی کامل در حضور خدا را از دست می‌دهد. آرامش و فراوانی حقیقی زمانی حاصل می‌شود که دست از تلاش برای گنجاندن خدا در منطق خود برداریم و با اعتماد به اینکه راه‌های او بالاتر از راه‌های ماست، تسلیم اطاعت شویم. تنها در این صورت است که می‌توانیم از تمام خوبی‌هایی که او برای پیروان واقعی‌اش آماده کرده، بهره‌مند شویم. – اقتباس از ج. ه. نیومن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که عقل انسانی، زمانی که با غرور هدایت شود، مانعی برای درک و پذیرش اراده تو می‌شود. اما می‌دانم که تو بزرگ‌تر از هر فهم انسانی هستی و ایمان حقیقی در تسلیم و اطاعت ظاهر می‌شود، نه در درخواست شواهدی که دیدگاه ما را راضی کند. به من بیاموز که بی‌قید و شرط به تو اعتماد کنم و امیدم را بر حکمت تو بگذارم، نه بر فهم خودم.

ای پدر من، امروز از تو می‌خواهم هر گونه مقاومت یا غروری را که مانع تسلیم کامل من به اراده‌ات می‌شود، از من دور کنی. نمی‌خواهم مانند کسانی باشم که حقیقت تو را بر اساس نظرات خود قضاوت می‌کنند، بلکه می‌خواهم کسی باشم که با دلی باز و فروتن در جستجوی توست. کمکم کن که قلبم را در برابر احکام تو سخت نکنم، زیرا می‌دانم آرامش و فراوانی حقیقی تنها در اطاعت کامل از تو یافت می‌شود.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا راه‌های تو بالاتر از راه‌های من است و حکمت تو کامل است. شکر می‌کنم که ما را فرا می‌خوانی تا نه بر فهم خود، بلکه بر حقیقت جاودان و تغییرناپذیرت زندگی کنیم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت پرقدرت تو مرا با حکمت و راستی هدایت می‌کند. هر روز در احکام تو شادی می‌یابم. در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

«و خداوند به ابرام گفت: از سرزمین خود، از قوم خود و از خانه پدرت بیرون برو و به سرزمینی برو که به تو نشان خواهم داد» (پیدایش ۱۲:۱).

دستور خدا به ابراهیم نیازمند ایمانی فوق‌العاده بود. اما آیا این کار برای او که پیشگام سفر ایمان بود، آسان‌تر از ما بود که امروز نمونه‌های بی‌شماری از ایمان را در کتاب مقدس داریم؟ شاید خدا با او به شیوه‌ای متفاوت از ما سخن گفته باشد، اما دشواری‌ها و چالش‌هایی که او با آن روبرو شد، به همان اندازه واقعی بودند که ما اکنون با آن‌ها مواجه هستیم.

حقیقت این است که وقتی خدا سخن می‌گوید، صدای او برای کسانی که می‌شنوند، به وضوح آشکار می‌شود. فرقی نمی‌کند که او از چه طریقی ارتباط برقرار کند—چه صدایی ماورایی باشد، چه اطمینانی عمیق در وجدان، یا احساسی تزلزل‌ناپذیر از وظیفه. ابراهیم دانست که این خداست که او را فرا می‌خواند و همین یقین او را به عمل واداشت. به همین صورت، خدا امروز از طریق کتاب مقدس با ما سخن می‌گوید و به وضوح بیان می‌کند که چه انتظاری از ما دارد. اراده او آشکار است و این ما هستیم که باید تصمیم بگیریم آیا مانند ابراهیم بدون سؤال اطاعت خواهیم کرد یا تردید خواهیم کرد و برکت اطاعت را از دست خواهیم داد.

همان‌گونه که ابراهیم در حالی که از دستور خدا پیروی می‌کرد، هدایت، محافظت و برکت یافت، ما نیز اگر از شریعت خداوند اطاعت کنیم، این تأمین الهی را تجربه خواهیم کرد. فقط از طریق اطاعت است که می‌توانیم مطمئن باشیم خدا ما را به جایی که برایمان آماده کرده، هدایت خواهد کرد. تا زمانی که به آنجا برسیم، می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که محافظت و برکات او بر کسانی خواهد بود که انتخاب می‌کنند با ایمان و اطاعت زندگی کنند. – اقتباس از ای. بی. دیویدسون. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: خدای عزیز، حقیقت دارد که صدای تو برای کسانی که تو را می‌شنوند و می‌خواهند از تو پیروی کنند، غیرقابل اشتباه است. ابراهیم وقتی فرمان تو را دریافت کرد، تردید نکرد، زیرا می‌دانست که این تو هستی که او را فرا می‌خوانی. من نیز می‌خواهم همین آمادگی و همان ایمانی را داشته باشم که بدون سؤال اطاعت می‌کند، حتی زمانی که تمام مسیر پیش رویم را نمی‌بینم. می‌دانم که تو اراده‌ات را از طریق کتاب مقدس آشکار ساخته‌ای و این به من بستگی دارد که تصمیم بگیرم آیا مانند ابراهیم وفادار باشم یا اجازه دهم تردید مانع قدم برداشتنم شود.

ای پدر من، امروز از تو شجاعت می‌خواهم تا از صدای تو اطاعت کنم، حتی زمانی که مسیر نامشخص به نظر می‌رسد. می‌دانم همان‌گونه که ابراهیم را هدایت و محافظت کردی، اگر من نیز انتخاب کنم که از شریعت تو پیروی کنم و به وعده‌هایت اعتماد کنم، با من خواهی بود. کمکم کن تا به خاطر ترس یا دودلی، برکت اطاعت را از دست ندهم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و ستایش می‌کنم زیرا خدایی هستی که هدایت می‌کنی، محافظت می‌کنی و بر کسانی که در راه‌های تو گام برمی‌دارند، برکت می‌دهی. سپاسگزارم که کلامت را به عنوان راهنمایی روشن برای ما باقی گذاشتی تا هرگز مجبور نباشیم در تاریکی گام برداریم. بگذار هر روز را در اطاعت زندگی کنم و اطمینان داشته باشم که تو مرا به جایی که برای دوستداران و پیروانت آماده کرده‌ای، هدایت خواهی کرد. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهنده ابدی من است. شریعت پرقدرت تو گنجی است که با شادی حفظ می‌کنم. آه، چقدر از تأمل در احکام زیبایت لذت می‌برم. من در نام گرانبهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.