بایگانی دسته: Devotionals

شریعت خدا: عبادت روزانه: ایمانِ مطیعانه‌ای که در آزمون‌ها پایدار می‌ماند — مزامیر ۵۶:۳

«در روزی که بترسم، بر تو توکل خواهم کرد» (مزامیر ۵۶:۳).

ایمان راستین را در روزگار آسوده نمی‌آموزیم. خدا وعده‌هایش را در لحظه‌های آرامش می‌دهد، با مهربانی سخن می‌گوید و پیمان‌هایش را با کلامی شگفت‌انگیز تأیید می‌کند. اما پس از آن، مدتی کناره می‌گیرد؛ نه از روی رهاکردن، بلکه تا ببیند اعتماد کسی که سخنش را شنیده تا کجا می‌رسد. آن‌گاه آزمون فرا می‌رسد و اغلب چنان به نظر می‌آید که با هرچه خدا گفته بود در تضاد است.

در چنین لحظه‌های آزمایش، وقتی همه‌چیز در آستانه فروپاشی به نظر می‌رسد، ایمان ارزش راستین خود را نشان می‌دهد. جان باید حتی در میان توفان به بالا بنگرد و حتی وقتی هرچه پیرامونش هست ترس می‌انگیزد، به خدا اعتماد کند. خادمان وفادار نیز چنین پیروز شدند؛ نه وقتی همه‌چیز آسان بود، بلکه وقتی ایمان‌آوردن ناممکن به نظر می‌رسید. ایمان هنگامی تاج می‌گیرد که پایدار بماند، نه وقتی همه‌چیز را درک کند.

اما این ایمان باید بر اطاعت استوار باشد. ایمان‌آوردن بدون اطاعت، ایمان راستین نیست. جانی که به‌راستی به خدا اعتماد دارد، شریعت پرقدرت او را نگاه می‌دارد و در راه فرمان‌های کاملش گام برمی‌دارد. وقتی اطاعت راستین باشد، حتی سخت‌ترین آزمون نیز فرصتی برای پیروزی می‌شود و وعده در زمان مقرر، درست همان‌گونه که خدا گفته است، تحقق می‌یابد. — برگرفته از نوشتهٔ لتی بی. کاومن. تا فردا، اگر خداوند بخواهد.

با من دعا کنید: ای خداوند، خدای من، تو را شکر می‌کنم که حتی وقتی مدتی خاموش می‌مانی، همچنان با من هستی. تو سخن گفته‌ای و همین برای من بس است. تو وفاداری و وعده‌هایت راستین‌اند.

ایمانی به من عطا کن که حتی هنگام آزموده‌شدن تسلیم نشود. به من بیاموز که در میان توفان به تو اعتماد کنم و در روز دشوار، هرآنچه را پیش‌تر به من گفته‌ای به یاد آورم. مبادا هرگز از راه‌هایت دور شوم؛ یاری‌ام کن که حتی وقتی راه برون‌رفتی نمی‌بینم، با دلیری به اطاعت ادامه دهم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا خدایی هستی که به هر سخن خود وفا می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت پرقدرتت همچون لنگری استوار در میان موج‌هاست. فرمان‌های کاملت همچون فانوس‌هایی هستند که در تاریکی می‌درخشند و جانم را تا پیروزی راهنمایی می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: امروز اطاعت کردن، بی‌آنکه تمام مسیر را ببینیم — عبرانیان ۱۱:۶

«بدون ایمان محال است خدا را خشنود ساخت، زیرا هر که به او نزدیک می‌شود باید ایمان داشته باشد که او هست و جویندگان خود را پاداش می‌دهد» (عبرانیان ۱۱:۶).

ابرام سفر خود را آغاز کرد، بی‌آنکه بداند خدا او را به کجا خواهد برد. او به دعوتی والا پاسخ داد، هرچند نمی‌دانست چه چیزی در انتظارش است. تنها یک گام برداشت، بی‌آنکه توضیح یا تضمینی بخواهد. این ایمان راستین است: در زمان حال خواست خدا را به‌جا آوردن و نتیجه را به او سپردن.

ایمان لازم نیست تمام مسیر را ببیند؛ کافی است بر گامی تمرکز کند که خدا اکنون فرمان داده است. مسئله درک تمام روند اخلاقی نیست، بلکه وفادار بودن در عمل اخلاقی‌ای است که پیش روی ماست. ایمان یعنی اطاعت بی‌درنگ، حتی وقتی همه‌چیز روشن نیست، زیرا به سرشت خداوندی که فرمان داده کاملاً اعتماد دارد.

این ایمان زنده در اطاعت از شریعت نیرومند خدا و فرمان‌های شگفت‌انگیز او جلوه می‌کند. هر که حقیقتاً ایمان دارد، بی‌درنگ اطاعت می‌کند. جان وفادار مطابق خواست آفریدگار عمل می‌کند و هدایت و سرانجام خود را به دست او می‌سپارد. همین اعتماد است که اطاعت را آسان و سفر را ایمن می‌سازد. ـ برگرفته از جان جویت. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، تو را سپاس می‌گویم که مرا فراخوانده‌ای تا با تو گام بردارم، حتی وقتی تمام مسیر را نمی‌بینم. تو همه‌چیز را یک‌باره بر من آشکار نمی‌کنی، بلکه دعوتم می‌کنی گام‌به‌گام اعتماد کنم.

یاری‌ام کن این ایمان راستین را زندگی کنم؛ ایمانی نه فقط در گفتار، بلکه در کردار. به من شهامت بده تا حتی وقتی همه‌چیز را نمی‌فهمم اطاعت کنم، و وفاداری عطا کن تا آنچه را پیش‌تر در شریعت و فرمان‌هایت بر من آشکار کرده‌ای به‌جا آورم. مگذار دلم با آینده منحرف شود؛ بگذار در آنچه خداوند امروز از من می‌خواهد استوار بمانم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا شایسته اعتمادی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو راهی استوار است که می‌توانم بی‌هراس بر آن گام بردارم. فرمان‌های شگفت‌انگیزت همچون چراغ‌هایی هستند که در هر گام روشن می‌شوند و با محبت راهنمایی‌ام می‌کنند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: پرورش سکوت درونی در حضور خدا — مزامیر ۱۹:۱۴

«سخنان دهانم و تأمل دل من در حضورت پسندیده باشد، ای خداوند، صخره و رهانندهٔ من!» (مزامیر ۱۹:۱۴).

نوعی سکوت وجود دارد که فراتر از بدگویی نکردن دربارهٔ دیگران است: سکوت درونی، به‌ویژه دربارهٔ خود. این سکوت مستلزم آن است که انسان خیال خود را مهار کند؛ از مرور مکرر آنچه شنیده یا گفته است بپرهیزد و در اندیشه‌های خیالی، چه دربارهٔ گذشته و چه آینده، گم نشود. وقتی ذهن می‌آموزد تنها بر آنچه خدا در لحظهٔ حال پیش رویش نهاده تمرکز کند، این نشانهٔ پیشرفت روحانی است.

افکار پراکنده همواره به سراغ انسان می‌آیند، اما می‌توان نگذاشت بر دل چیره شوند. می‌توان آن‌ها را دور کرد و غرور، آزردگی یا خواسته‌های دنیوی‌ای را که به آن‌ها دامن می‌زنند، رد کرد. جانی که چنین انضباطی را می‌آموزد، کم‌کم سکوت درونی را تجربه می‌کند؛ نه خلأ، بلکه آرامشی ژرف که در آن دل نسبت به حضور خدا حساس می‌شود.

اما این تسلط بر ذهن تنها با نیروی انسانی به دست نمی‌آید. این تسلط از اطاعت از شریعت نیرومند خدا و عمل به فرمان‌های کامل او سرچشمه می‌گیرد. همین‌ها هستند که افکار را پاک می‌کنند، دل را نیرومند می‌سازند و در هر جان جایی می‌آفرینند تا آفریننده در آن ساکن شود. کسی که چنین زندگی می‌کند، درمی‌یابد که مشارکتی صمیمانه با خدا دارد که همه‌چیز را دگرگون می‌سازد. ـ برگرفته از ژان نیکولا گرو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که نه‌فقط به کردارم، بلکه به افکارم نیز اهمیت می‌دهی. تو از هر آنچه در درونم می‌گذرد آگاهی، و بااین‌حال مرا فرامی‌خوانی تا با تو باشم.

به من بیاموز سکوت درونی را پاس بدارم. کمکم کن ذهنم را مهار کنم و نه در خاطرات بیهوده گم شوم و نه در خواسته‌های پوچ. به آنچه واقعاً اهمیت دارد متمرکزم ساز: اطاعت از ارادهٔ تو، خدمت وفادارانه‌ای که پیش رویم نهاده‌ای، و آرامشی که از جستن صادقانهٔ تو حاصل می‌شود.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا حتی هنگامی که ذهنم پراکنده می‌شود، مرا به خود نزدیک می‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو همچون دیواری محافظ است که از افکارم پاسداری می‌کند و دلم را پاک می‌سازد. فرمان‌های شگفت‌انگیزت همچون پنجره‌هایی گشوده‌اند که می‌گذارند نور آسمان به جانم بتابد. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: خودشناسی از راه اطاعت از خدا — مزامیر ۳۱:۷

«به‌سبب محبتت شادی بسیار خواهم کرد، زیرا رنج مرا دیدی و از تنگی جانم آگاه شدی» (مزامیر ۳۱:۷).

خدا هر انسانی را به‌طور کامل می‌شناسد. حتی پنهان‌ترین اندیشه‌ها، آن‌هایی که خود شخص از روبه‌رو شدن با آن‌ها می‌گریزد، از دیدگان او پنهان نیستند. هرچه انسان بیشتر به شناخت واقعی خود می‌رسد، خود را بیشتر آن‌گونه می‌بیند که خدا می‌بیند. آن‌گاه با فروتنی، کم‌کم مقاصد خداوند را در زندگی‌اش درمی‌یابد.

هر موقعیت ــ هر تأخیر، هر خواسته برآورده‌نشده و هر امید ناکام ــ دلیل مشخصی دارد و جایگاهش در نقشه خدا معین است. هیچ‌چیز تصادفی نیست. همه‌چیز کاملاً با وضعیت روحانی شخص هماهنگ است، از جمله بخش‌هایی از وجود درونی او که تا آن زمان حتی خودش نیز از آن‌ها آگاه نبوده است. تا زمانی که این درک حاصل شود، باید به نیکویی پدر اعتماد کرد و با ایمان هر آنچه را او اجازه می‌دهد پذیرفت.

این سفر خودشناسی باید همگام با اطاعت از شریعت نیرومند خدا و فرمان‌های شگفت‌انگیز او پیش برود. زیرا هرچه جان بیشتر تسلیم آنچه خداوند فرمان می‌دهد شود، بیشتر با حقیقت همسو می‌گردد، خود را بهتر می‌شناسد و به آفریدگار نزدیک‌تر می‌شود. خود را شناختن، با وفاداری اطاعت کردن و کاملاً اعتماد داشتن ــ این راه شناخت واقعی خداست. ــ برگرفته از ادوارد بی. پوزی. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، تو را می‌ستایم، زیرا مرا عمیقاً می‌شناسی. هیچ‌چیز در وجودم از تو پنهان نیست، حتی اندیشه‌هایی که می‌کوشم از آن‌ها بگریزم. تو با کمال و محبت دل مرا می‌آزمایی.

یاری‌ام کن تا به‌راستی از تو اطاعت کنم، حتی وقتی راه‌هایت را درک نمی‌کنم. به من فروتنی عطا کن تا اصلاح‌هایت را بپذیرم، شکیبایی تا در انتظار زمان‌های تو بمانم و ایمانی تا اعتماد کنم که هرچه اجازه می‌دهی برای خیر من است. بگذار هر دشواری چیزی را درباره خودم آشکار کند که باید دگرگونش سازم، و هر گام اطاعت مرا به تو نزدیک‌تر کند.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا با آنکه همه وجودم را می‌شناسی، از من دست نمی‌کشی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. شریعت نیرومند تو آینه‌ای است که جانم را آشکار می‌کند و استوار در نور تو راهنمایی‌ام می‌کند. فرمان‌هایت همچون کلیدهای زرینی هستند که رازهای قدوسیت و آزادی حقیقی تو را می‌گشایند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: اطاعت، رنج را به پرستش تبدیل می‌کند — مزامیر ۶۳:۳

«محبت تو از زندگی بهتر است! ازاین‌رو لب‌هایم تو را ستایش خواهند کرد» (مزامیر ۶۳:۳).

وقتی دل سنگین است، نشان می‌دهد که ارادهٔ خدا هنوز شیرین‌ترین چیز برای جان نیست. این نشان می‌دهد که آزادی حقیقی، همان آزادی‌ای که از اطاعت پدر می‌آید، هنوز به‌تمامی درک نشده است. همچنین نشانهٔ آن است که فرزندیِ الهی ــ امتیازِ فرزندِ خدای متعال خوانده‌شدن ــ هنوز با تمام نیرو و شادی‌اش تجربه نشده است.

اگر جان با ایمان هر آنچه را که خداوند اجازه می‌دهد می‌پذیرفت، حتی آزمایش‌ها نیز به اعمال اطاعت تبدیل می‌شدند. هیچ‌چیز بیهوده نمی‌ماند. پذیرفتن صادقانهٔ نقشهٔ خدا، درد را به پیشکش، بار را به تسلیم و مبارزه را به مشارکت تبدیل می‌کند. این تسلیم تنها زمانی ممکن است که جان در چارچوب شریعت نیرومند خدا گام بردارد و فرمان‌های کامل او را نگاه دارد.

فرزند خدا از راه این اطاعت عملی، روزانه و سرشار از محبت درمی‌یابد که آزادی حقیقی و شادی حقیقی چیست. وقتی کسی ارادهٔ پدر را می‌پذیرد و مطابق راه‌های او زندگی می‌کند، حتی لحظه‌های دشوار نیز به فرصت‌هایی برای پرستش تبدیل می‌شوند. اطاعت از ارادهٔ آفریدگار تنها راه تبدیل رنج به برکت و سنگینی به آرامش است. ــ برگرفته از هنری ادوارد منینگ. اگر خداوند بخواهد، تا فردا.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، اعتراف می‌کنم که بارها دلم اندوهگین می‌شود، زیرا هنوز ارادهٔ خودم را بیش از ارادهٔ تو دوست دارم. مرا به‌خاطر هر بار که در برابر آنچه درست است مقاومت می‌کنم و از دیدن ارادهٔ تو به‌عنوان بزرگ‌ترین خیر سر باز می‌زنم، ببخش.

ای پدر، به من بیاموز که حتی در آزمایش‌ها نیز از تو اطاعت کنم. می‌خواهم همه‌چیز را به تو بسپارم؛ نه فقط لحظه‌های آسان، بلکه مبارزه‌ها و دشواری‌ها را نیز. بگذار هر رنجی که با آن روبه‌رو می‌شوم به اطاعت تبدیل شود و تمام زندگی‌ام پیشکش زنده‌ای در برابر مذبح تو باشد. دلی به من عطا کن که با شادی نقشهٔ تو را بپذیرد.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که مرا فرزند خود خوانده‌ای و فرصت زندگی برای تو را به من داده‌ای. پسر محبوب تو شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو کلید آزادی حقیقی است؛ آزادی‌ای که زنجیرهایم را می‌گسلد و مرا به تو نزدیک‌تر می‌کند. فرمان‌های شگفت‌انگیز تو همچون گام‌هایی استوار در راه صلح و جلال‌اند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: اطاعتی که به کار معنا می‌بخشد — یوحنا ۶:۲۸

«پس از او پرسیدند: برای انجام کارهایی که خدا از ما می‌خواهد، چه باید بکنیم؟» (یوحنا ۶:۲۸).

خدا پدری مهربان است. او هرکس را دقیقاً در جایی قرار می‌دهد که می‌خواهد باشد و مأموریتی ویژه به هرکس می‌سپارد که بخشی از کار پدر است. این کار، وقتی با فروتنی و سادگی انجام شود، لذت‌بخش و معنادار می‌شود. خداوند کارهای ناممکن به ما نمی‌سپارد؛ او همیشه نیروی کافی و درک لازم را به ما می‌دهد تا آنچه را مقرر کرده است به انجام برسانیم.

وقتی کسی احساس سردرگمی یا فرسودگی می‌کند، اغلب به این دلیل است که از آنچه خدا فرمان داده دور شده است. خطا در آنچه پدر خواسته نیست، بلکه در شیوه‌ای است که شخص با آن روبه‌رو می‌شود. خدا می‌خواهد فرزندانش با شادی و آرامش در دل او را خدمت کنند. حقیقت این است که هیچ‌کس نمی‌تواند واقعاً خدا را خشنود سازد، اگر پیوسته سرکشی یا ناخشنود باشد. اطاعت از ارادهٔ الهی راه رضایت حقیقی است.

پس اگر جان می‌خواهد پدر را خشنود سازد و هدفی بیابد، باید با محبت از شریعت نیرومند خدا اطاعت کند و از فرمان‌های زیبای او پیروی کند. زندگی بر پایهٔ احکام آفریدگار است که به کار روزانه معنا می‌بخشد، به دل آرامش می‌دهد و پیوند با خدای متعال را واقعی می‌سازد. آرامشی که از خدا می‌آید، برای کسانی است که در راه‌های او گام برمی‌دارند. — برگرفته از جان راسکین. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که پدری مهربانی و از من مراقبت می‌کنی و مطابق اراده‌ات کارهایی به من می‌سپاری. تو می‌دانی چه چیزی برای من بهتر است و همیشه نیرو و درک لازم را برای انجام آنچه از من انتظار داری به من می‌بخشی.

وقتی شکایت می‌کنم، سردرگم می‌شوم یا از آنچه فرمان داده‌ای دور می‌افتم، مرا ببخش. به من بیاموز که همه‌چیز را با فروتنی و شادی انجام دهم و به یاد داشته باشم که برای تو کار می‌کنم. مبادا هرگز فراموش کنم که اطاعت از شریعت تو و به‌جا آوردن فرمان‌هایت راهی مطمئن برای خشنود ساختن تو و زیستن در آرامش است.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و برای هر روز زندگی، هر مأموریتی که به من می‌سپاری و هر آموزه‌ای که از زبانت می‌آید، ستایش می‌کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو همچون نوری است که راهم را سامان می‌دهد و به هستی‌ام معنا می‌بخشد. فرمان‌هایت همچون بذرهای آسمانی‌اند که در درونم به شادی و راستی شکوفا می‌شوند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: گوش سپردن به خدا با توجه در لحظهٔ حال — یعقوب ۱:۱۸

«او به ارادهٔ خود، ما را به‌وسیلهٔ کلام حقیقت به وجود آورد تا در میان همهٔ آفریده‌های او همچون نوبرها باشیم» (یعقوب ۱:۱۸).

وقتی کسی با دلی گشوده و فارغ از خودخواهی، تماماً در لحظهٔ حال زندگی می‌کند، در بهترین موقعیت برای شنیدن صدای خداست. آفریدگار در چنین حالتی از توجه صادقانه و تسلیم، سخن می‌گوید. خداوند همواره آماده است با کسانی ارتباط برقرار کند که با فروتنی و حساسیت در حضور او قرار می‌گیرند.

روح به‌جای آنکه در گذشته گم شود یا نگران آینده باشد، باید با روشنی در اکنون جای گیرد و به آنچه خدا می‌خواهد نشان دهد توجه کند. در همین لحظهٔ حال است که پدر گام‌هایی را آشکار می‌کند که روح را به او نزدیک‌تر می‌سازند. کسانی که به قانون نیرومند او گوش می‌سپارند و از آن اطاعت می‌کنند، از امتیاز ورود به مشارکتی صمیمانه با آفریدگار برخوردار می‌شوند.

و عمیق‌ترین برکت‌ها در همین صمیمیت نهفته‌اند: آرامش حقیقی، راهنمایی مطمئن، نیروی اطاعت و شور زندگی. هر که با ایمان و صداقت خود را به لحظه بسپارد، خدا را همان‌جا می‌یابد؛ آماده تا دگرگون کند، راه بنماید و نجات بخشد. راه رسیدن به او با دلی آغاز می‌شود که آمادهٔ شنیدن است. — برگرفته از توماس کاگزول آپهام. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، تو را شکر می‌کنم که فرصت دارم یک روز دیگر را در حضورت زندگی کنم. تو خدایی حاضر هستی که با کسانی سخن می‌گویی که از صمیم دل تو را می‌جویند. به من بیاموز حواس‌پرتی‌ها را کنار بگذارم و هر لحظه را با توجه به آنچه می‌خواهی آشکار کنی زندگی کنم.

کمکم کن کاملاً در برابر لمس تو گشوده باشم و اندیشه‌ها و احساساتم را به ارادهٔ تو بسپارم. نمی‌خواهم در گذشته زندگی کنم یا نگران آینده باشم؛ می‌خواهم همین‌جا و اکنون تو را بیابم، جایی که آماده‌ای مرا راهنمایی و برکت دهی. دلم را لمس کن و راهی را به من نشان بده که مرا بیشتر به تو نزدیک می‌کند.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که پدری چنین نزدیک، چنین توجه‌مند و چنین بخشنده برای کسانی هستی که تو را می‌جویند. راه‌های خود را از کسانی که با صداقت تسلیم تو می‌شوند پنهان نمی‌کنی. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. قانون نیرومند تو چراغی است که در لحظهٔ حال می‌درخشد و به سوی قلب تو راه می‌نماید. فرمان‌هایت همچون دروازه‌های مقدسی هستند که گنجینه‌های مشارکت با تو را به رویمان می‌گشایند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: جانِ صادقی که در جست‌وجوی حضور خداست — افسسیان ۱:۱۹

«و عظمت بی‌نظیر قدرت او برای ما ایمانداران، مطابق با عملکرد نیروی عظیم اوست» (افسسیان ۱:۱۹).

ریشه‌ای که در بهترین خاک کاشته شده، از آب‌وهوایی ایده‌آل برخوردار است و هرچه آفتاب و هوا و باران می‌توانند به آن ببخشند دریافت می‌کند، باز هم تضمینی ندارد که به کمال برسد. اما جانی که صادقانه در پی هر آن چیزی است که خدا می‌خواهد ببخشد، در مسیری بسیار مطمئن‌تر به سوی رشد و کمال گام برمی‌دارد. پدر همواره آماده است تا بر کسانی که صادقانه در جست‌وجوی او هستند، حیات و آرامش فرو ریزد.

هیچ جوانه‌ای که به سوی آفتاب قد می‌کشد، به اندازهٔ جانی که رو به سوی آفریدگار می‌کند از پاسخ گرفتن اطمینان ندارد. خدا که سرچشمهٔ هر نیکی است، با قدرت و محبت خود با کسانی ارتباط برقرار می‌کند که حقیقتاً مشتاق بهره‌مند شدن از حضور او هستند. هر جا اشتیاقی صادقانه و اطاعتی زنده باشد، خدا در آنجا آشکار می‌شود. او کسی را که با ایمان و فروتنی در جست‌وجوی اوست نادیده نمی‌گیرد.

ازاین‌رو، جهت دل مهم‌تر از محیط پیرامون است. هنگامی که جانی در برابر ارادهٔ خدا سر فرود می‌آورد و تصمیم می‌گیرد از شریعت نیرومند او پیروی کند، از بالا حیات می‌یابد. فرمان‌های خداوند راه‌های نور برای همهٔ کسانی هستند که به او اعتماد دارند. اطاعت صادقانه، وجود انسان را می‌گشاید تا هر آنچه آفریدگار می‌خواهد ببخشد دریافت کند. -اقتباس از ویلیام لاو. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، سپاسگزارم که این‌قدر در دسترسی و آمادهٔ پذیرفتن من هستی. درحالی‌که بسیاری از امور زندگی نامطمئن‌اند، وفاداری تو هرگز از میان نمی‌رود. اگر صادقانه در جست‌وجوی تو باشم، می‌دانم که با محبت و قدرت به دیدارم خواهی آمد.

می‌خواهم دلم بیش از هر چیز این جهان، مشتاق حضور تو باشد. به من بیاموز که جانم را به سوی تو بگسترانم، همان‌گونه که گیاه به سوی آفتاب قد می‌کشد. روحی مطیع به من عطا کن که راه‌های تو را دوست بدارد و به فرمان‌هایت اعتماد کند. نمی‌خواهم دور از ارادهٔ تو زندگی کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم، زیرا هرگز جانی صادق را رد نمی‌کنی. تو با کسانی که دوستت دارند و از تو اطاعت می‌کنند ارتباط برقرار می‌کنی و من آرزو دارم چنین زندگی کنم. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومند تو همچون بارانی است که در خاک نفوذ می‌کند و حیاتی سرشار می‌بخشد. فرمان‌هایت همچون پرتوهای آفتاب‌اند که راه پارسایان را گرم می‌کنند، نشان می‌دهند و نیرو می‌بخشند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: اطاعتی که ما را در معبد جاودان جای می‌دهد — اول پطرس ۲:۵

«شما نیز همچون سنگ‌های زنده به کار گرفته می‌شوید تا خانه‌ای روحانی بنا شود و کاهنانی مقدس باشید» (اول پطرس ۲:۵).

هر جا که خدا پس از ترک این بدن‌های ناتوان، جان‌های ما را ببرد، ما نیز در همان معبد بزرگ خواهیم بود. آن معبد تنها به زمین تعلق ندارد؛ از جهان ما بزرگ‌تر است. آن خانهٔ مقدسی است که همهٔ جاهایی را دربرمی‌گیرد که خدا در آن‌ها حضور دارد. و چون جهانی که خدا در آن فرمانروایی می‌کند پایانی ندارد، این معبد زنده نیز حد و مرزی ندارد.

این معبد از سنگ ساخته نشده، بلکه از جان‌هایی ساخته شده است که از آفریدگار اطاعت می‌کنند. این طرحی جاودان است که گام‌به‌گام شکل می‌گیرد تا همه‌چیز کاملاً بازتاب‌دهندهٔ ذات خدا شود. وقتی جانی می‌آموزد که با صداقت اطاعت کند، در این بنای بزرگ روحانی جای می‌گیرد. و هرچه بیشتر اطاعت می‌کند، بیشتر به جلوه‌ای زنده از ارادهٔ خداوند تبدیل می‌شود.

ازاین‌رو، جانی که می‌خواهد بخشی از این نقشهٔ جاودان باشد، باید خود را تسلیم شریعت نیرومند او کند و با ایمان و فداکاری از فرمان‌هایش پیروی کند. بدین‌سان، سرانجام آفرینش بازتابی پاک از جلال او خواهد شد. — برگرفته از فیلیپس بروکس. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، می‌دانم که بدنم ناتوان و گذراست، اما جانی که به من بخشیده‌ای به چیزی بسیار بزرگ‌تر تعلق دارد. سپاسگزارم که مکانی فراتر از این جهان آماده کرده‌ای؛ جایی که حضورت همه‌چیز را پر می‌کند و آنان که از تو اطاعت می‌کنند در آرامش و شادی زندگی می‌کنند. به من بیاموز که این امید جاودان را گرامی بدارم.

ای پدر، می‌خواهم بخشی از معبد زندهٔ تو باشم؛ نه فقط در آینده، بلکه همین‌جا و اکنون. دلی مطیع به من عطا کن که بیش از هر چیز خواهان خشنودی تو باشد. بگذار اطاعتم صادقانه و پیوسته باشد. مرا شکل بده تا در کاری که بنا می‌کنی سودمند باشم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و می‌ستایم که مرا در این نقشهٔ جاودان جای داده‌ای، با آنکه کوچک و ناکاملم. مرا به کاری فراخوانده‌ای که فراتر از زمان، فراتر از جهان‌ها و فراتر از وجود من است. پسر محبوبت شاهزاده و نجات‌دهندهٔ جاودان من است. شریعت نیرومندت همچون پیِ استوار این معبد نادیدنی و باشکوه است. فرمان‌هایت ستون‌هایی زنده‌اند که حقیقت را استوار می‌دارند و قدوسیتت را بازمی‌تابانند. به نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.

شریعت خدا: عبادت روزانه: امروز در اطاعت و شکرگزاری زندگی کردن — متی ۶:۳۴

«پس درباره فردا نگران نباشید، زیرا فردا نگرانی‌های خودش را خواهد داشت. بدیِ هر روز برای همان روز کافی است» (متی ۶:۳۴).

کسی که دلایل بسیاری برای شادی دارد، اما با این حال غم و آزردگی را انتخاب می‌کند، هدایای خدا را خوار می‌شمارد. حتی وقتی زندگی دشواری‌هایی پیش روی ما می‌گذارد، هنوز نعمت‌های بی‌شماری وجود دارد که می‌توانیم آنها را بشناسیم؛ روشنایی این روز نو، نفس زندگی و فرصت دوباره آغاز کردن. اگر خدا شادی‌هایی برای ما می‌فرستد، باید آنها را با شکرگزاری بپذیریم؛ و اگر اجازه می‌دهد با آزمایش‌هایی روبه‌رو شویم، باید با شکیبایی و اعتماد با آنها مواجه شویم. زیرا تنها امروز در دستان ماست. دیروز گذشته است و فردا هنوز فرا نرسیده. حمل کردن ترس‌ها و دردهای چندین روز در یک اندیشه، باری غیرضروری است که تنها آرامش جان را می‌رباید.

اما چیزی حتی اساسی‌تر نیز وجود دارد: اگر می‌خواهیم این روز واقعاً سرشار از برکت، رهایی، آرامش و هدایت از جانب خداوند باشد، باید مطابق قانون قدرتمند خدا گام برداریم. جانی که در پی لطف خداوند است، باید گناه را ترک کند و برای اطاعت از فرمان‌های شگفت‌انگیز آفریدگار بکوشد؛ همان فرمان‌هایی که او با محبت و حکمت به قوم خود سپرد. همین اطاعت صادقانه به پدر نشان می‌دهد که خواهان حضور او و نجاتی هستیم که عرضه می‌کند. و هنگامی که پدر این خواست راستین را در قلب کسی می‌بیند، او را نزد پسرش، عیسی، می‌فرستد تا آمرزش، دگرگونی و زندگی جاودان دریافت کند.

پس دیگر یک روز را با شکایت، احساس گناه یا ترس از آینده هدر ندهید. همین امروز خود را به اراده خدا بسپارید، با وفاداری در راه‌های او گام بردارید و بگذارید او زندگی‌تان را از معنا سرشار کند. آسمان‌ها آماده‌اند تا بر کسانی که مطابق اراده او گام برمی‌دارند، برکت فرو ریزند. اطاعت را برگزینید، و قدرت خداوند را خواهید دید که عمل می‌کند؛ شما را رهایی می‌بخشد، شفا می‌دهد و تا نزد عیسی هدایت می‌کند. ـ اقتباس از جرمی تیلور. تا فردا، اگر خداوند اجازه دهد.

با من دعا کنید: خداوند، خدای من، تو را برای این روز نو که پیش رویم نهاده‌ای شکر می‌کنم. حتی در میان مبارزات، می‌دانم که دلایل بسیاری برای شادی دارم. ای پدر، مرا از هدر دادن این روز با غرولند یا زیر بار نگرانی‌هایی رفتن که متعلق به من نیستند، رهایی ده. به من بیاموز که زمان حال را با شکرگزاری زندگی کنم، در وفاداری تو آرام بگیرم و اعتماد داشته باشم که هرچه تو اجازه می‌دهی، هدفی برتر دارد.

خداوندا، قلبی مطیع و آماده برای پیروی صادقانه از راه‌هایت به من عطا کن. می‌دانم که برکات تو از اراده‌ات جدا نیستند و تنها کسی رهایی و آرامش حقیقی را تجربه می‌کند که با محبت تسلیم فرمان‌هایت شود. یاری‌ام کن تا مطابق قانون قدرتمندت گام بردارم و هرچه را تو نمی‌پسندی رد کنم. باشد که زندگی من گواهی زنده باشد بر اینکه می‌خواهم تو را خشنود سازم و حرمت نهَم. ای پدر، مرا نزد پسر محبوبت هدایت کن تا به‌واسطه او آمرزش، دگرگونی و نجات دریافت کنم.

ای خدای قدوس، تو را می‌پرستم و برای رحمتت که هر صبح تازه می‌شود، برای شکیبایی‌ات با من و برای وعده‌های وفادارت تو را می‌ستایم. تو امید همیشگی و یاری قطعی من هستی. پسر محبوبت، شاهزاده و نجات‌دهنده جاودان من است. قانون قدرتمندت همچون رودخانه‌ای از عدالت است که جان را پاک و استوار می‌کند. فرمان‌هایت مانند ستارگان آسمان‌اند؛ استوار، زیبا و سرشار از هدایت. در نام گران‌بهای عیسی دعا می‌کنم، آمین.